Pan Lodowego Ogrodu

Tom I

Jarosław Grzędowicz

Pan Lodowego Ogrodu

Tom I

Ilustracje Jan J. Marek

fabrgkasłów

Lublin 2010

Konwersja do formatu EPUB: Virtualo Sp. z o.o.

virtualo.eu

Spis treści

Cy tat

Rozdział 1 Nocny Wędrowiec

Cy tat

Rozdział 2 Dwór Szalonego Krzy ku

Cy tat

Rozdział 3 Koń, kruk i człowiek

Cy tat

Rozdział 4 Odwrócony Żuraw

Cy tat

Rozdział 5 Żm ij owe Gardło

Cy tat

Rozdział 6 Ogień Pusty ni

Cy tat

Rozdział 7 Tańczące Węże

Cy tat

Rozdział 8 Spalona Ziem ia

Cy tat

Rozdział 9 Ogród Rozkoszy Ziem skich

O autorze

Cytat

Wszystkie wyjścia zanim się wejdzie

trzeba obejrzeć, trzeba zbadać,

bo nie wiadomo, gdzie wrogowie siedzą w świetlicy.

Havamal – Pieśni Najwyższego

Rozdział 1 Nocny Wędrowiec

Powiadali, że wyszedł wprost z fal Północnego Morza i że zrodził go ich lodowaty, wściekły bezmiar, a powiła zapłodniona przez morze topielica.

Powiadali, że wyszedł z Pustkowi Trwogi, gdzie powstał jako płód czyichś nieczystych myśli, inny niż pozostałe Cienie. Inny, bo we wszystkim podobny do człowieka.

Mówili, że był synem Hinda, boga wojów, spłodzonym ze śmiertelną kobietą podczas jednej z wędrówek boga pod postacią włóczęgi po świecie.

Mówili, że zrodził go piorun, który zabił stojącą na wydmach Sikranę Słony Wiatr, córkę wielkiego żeglarza Stiginga Krzyczącego Topora. Stała samotnie podczas burzy na klifie, wypatrując na horyzoncie żagli Wszystkie cytaty za: Edda poetycka, tłum i oprac. Apolonia Załuska-Strömberg, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1986.

statku swojego ukochanego. Martwa, powiła płomienie i wojownika.

Mówili, że pojawił się wprost z nocy, jadąc na wielkim jak smok koniu, z jastrzębiem siedzącym na ramieniu i wilkiem biegnącym obok.

Mówili różne bzdury.

Było całkiem inaczej.

Prawda jest taka, że wypluły go gwiazdy.

***

– Masz piętnaście minut – tłumaczy Jofa. Tłumaczy po raz chyba dziesiąty.

Siedzę przypięty wewnątrz kokonu, moje cudaczne oporządzenie wypełnia wszystkie bakisty kapsuły, w tle kręcą się technicy w jaskrawo-czerwonych kombinezonach, ktoś podłącza gruby kabel i klnie, błyskają pomarańczowe światła alarmowe, jakieś urządzenie rzyga co chwila strumieniami gęstej pary. Nie jestem gotowy.

Nie jestem gotowy.

– Pamiętaj. Musisz odejść co najmniej pół kilometra i schować łeb.

Eksplozja nie będzie bardzo głośna. Kapsuła wyparuje, ale możesz oberwać kamieniami, kawałkami drzew albo czymkolwiek. Będą dwie fale uderzeniowe. Najpierw normalna, od wybuchu, potem powrotna. Mniej więcej po trzech sekundach.

Pierwszy ryk syreny. Nadęty, damski głos zaczyna odliczać. Na razie co dziesięć sekund od sześciuset.

Nie jestem gotowy.

Zaraz mnie odpalą, a potem pójdą do kantyny.

Nie pojmuję, jak mogłem się w to wpakować. Jofa poprawia jakieś kable wewnątrz kapsuły i ukradkiem wciska do bakisty paczkę tytoniu.

– Jak pan się czuje? – W słuchawkach metaliczny głos Nowinkowa. –

Wzrasta panu tętno.

– Nie mam pojęcia, dlaczego – cedzę w ustnik. Durny konował.

Czuję się jak jakiś pradawny, martwy władca. Przywiązany do tronu, który

za chwilę stanie w płomieniach. Przede mną przeciąga korowód żałobników z darami. Dostałem już szwajcarski scyzoryk i butelkę palinki od jakiegoś krajana. Wszystko nielegalne. Artefakty. Anachronizmy. Dowództwo misji tak się starało, żebym nie miał nawet zapalniczki.

Dary grobowe.

Brakuje tylko płaczek.

Powinni byli zadbać o płaczki.

Pięćset sekund.

Nie jestem gotów.

– Jak się czujesz? – To Deirdre. Rude kędziory znikły pod kapturem, piękne usta Deirdre drżą, w oczach błysk diamentów.

I jednak mamy choć jedną płaczkę. Nie udała nam się ta krótka znajomość, moja ruda Deirdre z Derry (przez niektórych niesłusznie zwanym Londonderry). Wiedziałaś, że nic z tego nie będzie. Taki przyfrontowy romans.

Unoszę tylko kciuk. Cyfral jest na razie nieaktywny. Nie mogę wyregulować sobie emocji i strugać twardziela. A też jest mi smutno, ruda Deirdre z Derry.

Ale jest za późno, nawet żeby coś powiedzieć.

To mój stos zaraz podpalą.

Nie pocałujesz mnie przecież przez maskę.

Zresztą to ty jesteś prawdziwym komandosem, Deir-dre. Prawdziwym Morsem. Kapralem Morskiego Oddziału Rozpoznania Specjalnego. Ja jestem tylko cywilem. Ochotnikiem wywiadu, który przeszedł roczne szkolenie.

Jesteś twardsza ode mnie.

Poza tym to ja zniknę na tronie z płomieni, a ty pójdziesz do kantyny.

Wyciągam rękę, Deirdre klepie mnie w dłoń. Tak to już z nami jest. Nie ma czasu na sceny.

A potem ktoś umiera bez pożegnania.

Ośmioro nie wróciło jak do tej pory. Ja mam tylko sprawdzić, co się z nimi stało. A najprawdopodobniej zidentyfikować ciała. Minęły dwa lata. Jeżeli jednak przeżyli, to wyciągnąć ich albo naprawić to, co spieprzyli. I wrócić.

Wrócę, niech was szlag.

Trzysta pięćdziesiąt.

Klapa kapsuły opada z wizgiem serwomotorów, jest wypukła jak pokrywa

chrabąszcza. Słyszę zatrzaskujące się rygle.

Deirdre całuje siedemnastowarstwowe szkło trójkątnego wizjera. Na pancernej powierzchni zostaje ślad rdzawobrązowej szminki.

Piękne usta Deirdre odbite na moim sarkofagu jak zakrzepła krew.

Stalowy łomot na szczycie kapsuły. Trzask, z którym szczęki wpasowują się w gniazdo cumownicze.

Wszystkie ekrany kontrolne rozbłyskują zielenią i bursztynem.

– Nocny Wędrowiec, tu Kontrola. Rozpoczynamy zrzut. Jak się czujesz, Drakkainen?

– Gotów.

– Jesteś już na szynie transportowej, ruszamy do komory zrzutowej.

– Zrozumiałem.

Przez całą drogę Kontrola odpytuje mnie z procedur, wskazań przyrządów pewnie po to, żeby czymś mnie zająć. To nie prom.

To kapsuła zrzutowa. Jestem ładunkiem. Nie mam na nic wpływu. Start i lądowanie odbędą się automatycznie. Ja mam zacisnąć zęby na ochraniaczach us-nika i pamiętać o oddychaniu. Ewentualnie rozluźnić mięśnie, myśleć o Europie i postarać się znaleźć w tym odrobinę przyjemności. To wszystko.

Coś w rodzaju poczty pneumatycznej.

– Jak się czujesz Nitj'sefni?

Nitj'sefni – Nocny Wędrowiec. Mój kryptonim. Wygłoszony w gardłowym narzeczu Ludzi Wybrzeża. Prócz mnie może ze dwudziestu ludzi zna ten język. Poznaję ten głos. To Lodowiec. Szef misji. Sympatyczny jegomość o dobrodusznym, humanistycznym wyglądzie profesora filozofii z jakiegoś szacownego uniwersytetu. W rzeczywistości bezwzględny jak kobra diabeł, który skusił mnie do przystąpienia do programu. Teraz uznał, że musi się osobiście pożegnać. To z pewnością wywrze na mnie odpowiednio pozytywne wrażenie.

– Jak paczka, szefie.

– To będzie jak w lunaparku. Spodoba ci się.

Korytarz, którym sunie mój kokon, rozświetlają fluorescencyjne obręcze lamp, za mną zamykają się grodzie.

Sam tego chciałem.

Nie widzę gwiazd.

Nie widzę też globu, który za chwilę stanie się moim jedynym światem.

Kiedy otwiera się gródź doku zrzutowego, to wszystko znajduje się pod spodem, pod kapsułą. Ja mogę patrzeć na ścianę, oblewaną co sekundę pomarańczowym błyskiem lampy alarmowej.

W słuchawkach hałas. Kontrola sprawdza ostatnie parametry, nadęta suka zaczyna odliczać co sekundę. Co za głos. Obrażona walkiria w przededniu menstruacji. Mam nadzieję, że nigdy jej nie spotkam.

– Chcesz coś powiedzieć?

– Jestem niewinny.

Ostatni

dźwięk

mojego

świata

to

łoskot

szczęk

cumowniczych,

prześlizgujących się po pancerzu i stłumiony łomot odpalenia.

Nie jestem gotowy…

Potem nie ma już żadnych dźwięków z zewnątrz poza głosami w słuchawkach. Wydaję z siebie radosny, kowbojski ryk i spadam.

Takie nonszalanckie zachowania to tradycja. Jestem dziarski, twardy i niezniszczalny.

W rzeczywistości naprawdę zaczyna mi się to podobać.

Prawie nic nie widać. Wszystko wiruje, gwiazdy rozmazują się w zygzaki, przez chwilę widzę jednak „Mantę”, wiszącą na nieboskłonie jak szeroki grot kebiryjskiej strzały. Momentalnie kurczy się i zamienia w kolejną gwiazdkę nie do odróżnienia od innych. Żegnajcie podatki, procedury i przepisy.

Żegnaj, cywilizacjo. Żegnajcie święta, hotdogi i szpitale. Żegnaj, Ziemio.

Żegnaj, słodka Europo. Niech twój byk poniesie cię w jasną cholerę.

Koniec.

I niech was szlag.

Staram się oddychać normalnie, ale mam wrażenie, że kiszki przeciskają mi się przez gardło. Skóra twarzy rozciąga się w grymasie i zaczynam ślepnąć. Czuję, jak krew ucieka z palców, jak drętwieją nogi.

Na trójkątnym wizjerze wciąż widzę odbite piękne wargi Deirdre z Derry.

Krwawy ślad pocałunku zostaje, aż zdziera go kokon wściekłego ognia, który wykwita wokół kapsuły.

Nikt na mnie nie czeka. Wysoki klif na brzegu morza jest pusty po horyzont. Aż po kraniec rzadko porośniętych pokręconymi krzewami słonych bagien, gdzie majaczy ciemna linia lasu.

Zupełnie bezludnie. To dobrze. Gdyby ktoś się tu napatoczył, musiałbym

go zabić.

To nie żart.

Misja jest ściśle tajna. Oficjalnie nielegalna. Cały ten świat jest okryty całkowitą kwarantanną. Od klęski programu badawczego kwarantanną absolutną. Pierwsza antropoidalna cywilizacja w zbadanym kosmosie.

Bezcenna. Nie mogą się dowiedzieć, że nie są sami we wszechświecie. Nie wolno nam grzebać w ich kulturze, cokolwiek by wyprawiali. Kimże jesteśmy, by sądzić, i tak dalej. Wszystko, co robię, samo moje istnienie gwałci wszelkie przepisy, uroczyście wydane w Brukseli. Lodowiec jest w świetle ideologii nieingerencji zbrodniarzem. Ryzykuje szok kulturowy, żeby uratować kilku ludzi. Kilka jednostek. I może jeszcze chce wiedzieć, o co tu chodzi.

To niezgodne z dyrektywami.

Zupełnie mi to nie przeszkadza.

Ląduję z dokładnością do jednego metra jakieś pięćdziesiąt metrów od krawędzi klifu. Spadochron typu skrzydło i grawitacyjne silniczki manewrowe.

Czekam pięć minut, aż powłoki ostygną na tyle, że będzie można wyjść, a potem odpalam rygle pokrywy i odpinam pasy.

Kapsuła, stojąca w kręgu wypalonej trawy, wygląda jak pęknięty owoc.

Mam mało czasu. Nie mogę gapić się na widoki. Czym prędzej wszelkie ślady mojego przybycia muszą zniknąć.

Trzeba wydobyć cały sprzęt, jaki mam ze sobą zabrać. Zwinąć spadochron i wepchnąć go do luku. A potem objuczyć się wszystkimi manelami i uruchomić odliczanie.

Muszę odejść pół kilometra. To dystans, jaki dzieli mnie od wapiennych skał pod lasem. To dobrze. Powinny dać osłonę przez wszelkimi odłamkami.

Rzeczy przenoszę na raty. Wypchane torby juczne, siodło, worek, broń.

Powietrze jest chłodne i czyste, prześwietlone niesamowitym, ostrym blaskiem zachodu. To jedyna obca planeta, jaką oglądam w życiu. Jak większość ludzi, nigdy nie ruszałem się z Ziemi. Przede

wszystkim jakoś nie mogę pojąć, że wszystko wokół mnie wygląda tak pospolicie.

Swojsko.

Trawa to jest trawa. Rośliny jak rośliny. Trochę obce, ale nie bardziej niż w takiej Brazylii czy Australii. Niebo nad głową, zachód słońca, morskie fale poniżej klifu wyglądają normalnie. Jak na poligonie Costa Verde. Jak w domu pod Splitem.

Tak jak wszędzie.

Żal mi spadochronu. Kilkudziesięciu metrów kwadratowych folii.

Mocniejszej i lżejszej niż jakakolwiek dostępna tu tkanina. Mnóstwo cudownych linek plecionych z arachnidu. Na każdej można by powiesić wołu.

Wszystko to ma w ułamku sekundy zamienić się w parę, a we mnie miesiące morderczego treningu przetrwania wyrobiły instynkt śmieciarza. Każda rzecz, jaką znajdziesz, może się przydać. Dlatego trudno mi rozstać się ze spadochronem. Marnuję go, a już niedługo, walcząc z jakimś tandetnym powrósłem, będę do niego tęsknił.

Podnoszę

osłonę

zapalnika,

przekręcam

klucz,

wprowadzam

sześciocyfrowy kod, a potem odchylam pomalowaną na czerwono rękojeść, przekręcam ją i wyciągam na całą długość.

Nic.

Zamiast kwadratowych cyfr odliczania widzę na wyświetlaczu listing kodów maszynowych, potem jakieś znaczki i jeden po drugim komunikaty o błędach.

Robi mi się gorąco.

To jedna z tajemnic tego świata.

Jedna z tych, które mam wyjaśnić.

Midgaard jest strefą śmierci dla elektroniki. Tu w krótkim czasie wszystkie bajery, którymi w domu jesteśmy otoczeni od narodzin aż po godną śmierć, zaczynają najpierw wariować, potem się psuć, a w końcu umierają.

Pierwsza ekspedycja nie zdołała nawet wystartować. Prom ratunkowy, który po nich wysłano, po starcie dotarł tylko na orbitę, chwilę później wszystkie urządzenia zdechły. Zgasło nawet światło w kabinie, a potem prom stanął w dryfie. Musieli go zholować. Wszyscy przeżyli, ale musieli wyrzucić nawet zegarki.

Pojazd, który przybył po ostatnią ekspedycję, czekał w umówionym punkcie zaledwie pół godziny. Kiedy wrócił, o mało nie rozbił się o dok statku macierzystego.

Teraz nie wiem, czy zapalnik ruszył, a padł wyświetlacz, czy też sekwencja samozniszczenia nie została przyjęta. Jeżeli się mylę, będę tu dalej kucał

i walczył z klawiaturą, aż głowica hipertermobaryczna ożyje pod moimi nogami.

Koniec misji.

Czuję, że płócienna koszula robi się mokra. Stukam nerwowo w martwe klawisze, wprowadzając procedurę zatrzymania, potem resetuję urządzenie kluczem.

Podnosi się, ale trwa to trzy razy dłużej niż zwykle. Znowu klucz, kody, wajcha. Tym razem odliczanie rusza. Niektóre cyfry wyglądają cudacznie jak litery obcego alfabetu.

Zakładam, że zapalnik działa i rzucam się galopem w kierunku skał.

Eksplozja dopada mnie po najwyżej dwustu metrach.

Zobaczyłem oślepiający błysk i nawet nie zdążyłem paść. Fala uderzeniowa zmiata mnie niczym tsunami i wlecze po błocie i mchach trzęsawiska. W ustach mam pełno bagiennej wody, jedna ręka i plecy płoną jak oblane ukropem.

Za pół sekundy podmuch wraca. Powietrze wypełnia obszar próżni w epicentrum.

Wniosek jest prosty: zapalnik ruszył za pierwszym razem.

Mało brakowało.

Wokół miejsca, gdzie znajdowała się moja kapsuła, jest tylko półokrągła wyrwa jakby ogryziona od klifu i pierścień zwęglonej trawy. Nad tym wszystkim formuje się grzyb dymu, jak miniaturowa eksplozja nuklearna.

I nakazał spalić wszystkie okręty na brzegu.

Za pierścieniem skał, za którym złożyłem sprzęt, siadam na płaskim kamieniu i opieram się plecami o granit. Patrzę w ciemniejące niebo.

Słucham obcych, tęsknych głosów ptaków.

W naszym świecie trudno znaleźć pustkowie, w którym nie będzie niczego oprócz przyrody, nieba nad głową i człowieka siedzącego na kamieniu.

Człowieka, którego obowiązuje jedynie to prawo, jakie ma w sercu. Przez całe moje życie, gdziekolwiek bym się ruszył i cokolwiek bym robił,

kontrolowały mnie miliony przepisów. Tysiące urzędników normalizowało każdą moją myśl i każdy postępek. Na wszystko mieli procedury. Przez cały czas usiłowali się mną opiekować i uchronić przed jakimkolwiek ryzykiem.

Przez całe życie czułem się, jakbym miał dwanaście lat. I miliony rodziców.

Tu nikt się mną nie opiekuje. Mogę się upić, skręcić nogę, wylecieć w powietrze dzięki własnemu ładunkowi termicznemu albo wpaść do jakiejś studni. Wszystko na własne ryzyko.

Boże, co za ulga.

Pod klapą juków znajduję płaską, plastikową butelkę palinki „Monastyr”

i pociągam spory łyk, ale najpierw wylewam odrobinę na wnętrze dłoni i przyciskam dłoń do ziemi. Ofiara dla Hinda, boga wojów. Teraz Wybrzeże Żagli to moja jedyna ojczyzna. Czuję smak śliw, które rosły po drugiej stronie kosmosu, gdzieś pod Rijeką. Smak adriatyckiego słońca, które tu jest ledwo dostrzegalną bladą gwiazdką wewnątrz nieistotnego gwiazdozbioru zwanego Dłonią. Niewyobrażalnie daleko. Nie do pojęcia. Człowiek nie umie myśleć w astronomicznych kategoriach. Przestrzegano mnie przed tym.

To fatalne dla samopoczucia. Można oszaleć.

Tak jakby ktoś, kto zabiera się za coś podobnego, mógł być normalny.

Rozkładam swój skromny dobytek. Każdy przedmiot znam na pamięć, tysiące razy miałem go w rękach. Umiem go złożyć i rozłożyć nawet przez sen.

Na początku nie rozumiałem, po co to wszystko. Uważałem, że powinienem mieć normalną broń. Chociaż pistolet. Mogę przypominać tubylca, jasne, ale po co zatrudniać sztab ludzi, żeby pod kierunkiem ksenoetnologów szyli mi buty ze specjalnych, modyfikowanych skór, za pomocą klonowanych ścięgien, skoro mogę po prostu założyć solidne, wojskowe albo turystyczne buty za pięćdziesiąt euro? Komu to zrobi różnicę?

Przejdę do legendy jako Ten, Który Miał Czarodziejskie Buty i zmienię kulturę tego świata?

Dlaczego nie wolno mi zabrać majtek? Jestem okręcony cienką, płócienną chustą jak pieluchą. To nie takie trudne. Przewiązuje się w pasie taśmę, następnie zwisającą z tyłu prostokątną szmatę odwraca na drugą stronę tak, by powstały dwa trójkąty, i przeciąga między nogami, a potem przeciska koniec pod taśmą i wywija na zewnątrz. Proste.

I niewygodne.

Mam ładunek, który objuczyłby dużego konia, ale muszę się jakoś zabrać.

Nauczono mnie obywać się bez sprzętu, ale nie wiadomo, jak długo tu zabawię. Każdy przedmiot zwiększa moje szanse przeżycia.

Zostanę uznany za zaginionego w akcji, jeżeli nie znajdą mnie za rok w tym samym miejscu lub jeżeli nie dam znaku życia.

Elektronika umiera natychmiast, ale układy bioniczne jakoś egzystują. Nie dziwi mnie to. W końcu ludzie i zwierzęta mają się tu doskonale.

Wyciągam pojemnik z radiolarią. Moja maskotka. Moje zwierzątko.

Mój nadajnik.

Metalowy cylinder pokryty plątaniną ornamentów. Naciskam kilka ozdób w ustalonej kolejności – łeb węża, liść klonu, koło wozu, oko żaby.

Wewnętrzny tank wysuwa się z sykiem, radiolaria unosi się bezwładnie w zielonkawym żelu jak wielka meduza. Macki zwisają swobodnie, kapelusze anten otulają jej dzwon, po szklistym ciele przebiegają tylko drobne punkciki błysków luminescencji. Nadajnik śpi w półtrwaniu i czeka na swój czas. Kiedyś będę musiał wezwać pomoc, zameldować o zakończeniu misji albo złożyć swój ostatni meldunek i wtedy radiolaria się obudzi. Wyśle mój przekaz prosto do satelity obserwacyjnego i przypuszczalnie będzie ją to kosztowało życie.

Podczas treningu okazało się, że do marszu powinienem założyć na siebie pełną zbroję. Inaczej się nie zabiorę z tym wszystkim. Nie jest ciężka, ale po zdjęciu strasznie nieporęczna. Wypełnia pękaty worek, a ja muszę zabrać jeszcze sakwy, zrolowany płaszcz, broń, tarczę i siodło. Gdyby to była normalna, tutejsza zbroja, to ledwo bym z tym wszystkim łaził. Dzięki nowoczesnym materiałom, którym kazano jak najwierniej udawać kutą stal, plecione rzemienie i utwardzaną skórę, wszystko, łącznie z hełmem, to tylko dwanaście kilo. Pełen rynsztunek normalnego woja z Wybrzeża waży dwukrotnie więcej. Zakładam nagolenniki, karwasze, kolczugę, folgowy półpancerz i hełm. Przypinam pas z bronią i po raz pierwszy tutaj wyciągam miecz.

Wykonano go w zakładach Nordland produkujących grawitacyjne helikoptery bojowe. Nie przypomina miecza Ludzi Wybrzeża. Jest trochę dłuższy, ma dwa razy dłuższą rękojeść bez wyraźnej głowicy, kwadratowy, tarczowy jelec i jednosieczne ostrze, wyhodowane jako monomolekularna cząsteczka. Jego kształt trochę wzorowano na shinobi ken,mieczu

starojapońskich skrytobójców. Wolałem samurajską katanę, ale mój instruktor walki za pomocą kilku bolesnych przykładów udowodnił mi, że to głupi kaprys. Dostałem za to dużo bardziej uniwersalne narzędzie, którym mogę walczyć w kilku różnych stylach. Używając tarczy, jedną ręką albo oburącz. Mogę się fechtować, walczyć w stylu ken-jutsu albo rąbać jak templariusz.

Maczetę dostałem dodatkowo jako zwykłe narzędzie. Jest równie prosta w budowie i równie wyrafinowana technologicznie co miecz. Jednak w parafeudalnych kulturach takich jak ta, miecz to zazwyczaj nie byle co.

Nie tylko kosztuje majątek. Mieści się w nim honor wojownika, duchy ofiar, fart, jakiś bóg osobiście i diabli wiedzą co jeszcze. Jeżeli zacznę nim ścinać suche gałęzie na ognisko albo kopać w ziemi, narobię sobie kłopotu lub zrobię z siebie pośmiewisko. W każdym razie niepotrzebnie przyciągnę uwagę.

Jest jeszcze nóż, trochę sprzętu biwakowego, ciepłe ubranie, zapasowe buty, zimowe buty, rozłożony łuk, strzały, owalna tarcza z laminatu i rząd koński. Cholerne siodło. Jest doskonałe i lekkie, zawiera mnóstwo skrytek i różnych sakw, ale chyba nie istnieje nic bardziej nieporęcznego w transporcie.

Hełm oczywiście na głowę. Sakwy są tak skonstruowane, że mogę powiesić je na ramionach, jedną z przodu, drugą z tyłu i spiąć po bokach.

Powstaje wtedy coś w rodzaju pokracznego plecaka. Tarczę można przytroczyć na plecach. Łuby ze złożonym łukiem na pasie u prawego boku.

Maczetę pod klapą torby wiszącej na piersi.

Siodło ładuję w końcu na kark, opiera się wewnętrznym czaprakiem o tarczę, jedna tybinka wchodzi między sakwę i nakarczek hełmu.

Oto ja.

Nadchodzę.

Obładowany jak dromader, w pełnej zbroi, z siodłem na karku, wyglądając jak Tweedledum i Tweedledee w jednej osobie. Potykam się w błotnistym, pełnym skał i uschłych drzew trzęsawisku, dzwonię oporządzeniem i zmierzam w stronę lasu, który skryje całe to dziwowisko.

Królestwo za konia.

Zapada mrok. Postanawiam obudzić cyfrala.

Cyfral. Mój pasożytniczy anioł stróż, wyhodowany w tajnym laboratorium

Nishima

Biotronics

na

potrzeby

Morskiego

Oddziału

Rozpoznania

Specjalnego.

Jedyny element ekwipunku, którego na pewno nie zgubię i bez którego trudno byłoby mi tu przeżyć.

Czyni ze mnie nadczłowieka. To dzięki niemu widzę w ciemności, słyszę pisk myszy z dwustu metrów, to on w chwili zagrożenia tłoczy mi w żyły hiperadrenalinę, która przyspieszy moje ruchy i reakcje. Dzięki niemu metaliczny szwargot Ludzi Wybrzeża albo gardłowy bełkot Amitrajów brzmi w moich uszach jak własna mowa. W razie czego znieczuli mnie, wyleczy, wyświetli mapę na zamkniętych powiekach albo celownik na siatkówce oka.

To tylko dzięki niemu przez rok szkolenia nauczyłem się tyle, ile normalnie musiałbym poznawać przez dwadzieścia lat.

Bez tego cholernego, pasożytniczego grzyba w moim mózgu cała misja byłaby tylko kosztownym samobójstwem.

Wpuścili mi go przez nos.

Wtedy był jeszcze ziarnem. Rozpuścił śluzówkę i zamienił się w larwę nie większą niż zarodziec malarii.

A potem wędrował krwiobiegiem, wyprowadzając w pole białe ciałka krwi, aż dotarł do podwzgórza. Tam zagnieździł się i zaczął rosnąć, karmiąc się moją krwią.

Kiedy w głębokiej tajemnicy dwanaście lat temu zastosowano pierwszy model, moja ukochana ojczyzna ustami jakiegoś oszalałego eurokraty uparła się,

żeby

cyfral

dopilnował,

aby

żołnierz

funkcjonował

zgodnie

z regulaminem, procedurami i stosownymi przepisami. I najlepiej, żeby był

posłuszny. Podejrzewam, iż roił sobie Europę, w której kiedyś załaduje się coś takiego każdemu noworodkowi. Tamci szczęśliwcy byli z oddziału Falschirmjager. Kilku komandosów zginęło już podczas prób poligonowych, a dwóch palnęło sobie w łeb, zanim zdążono zdezaktywować im wszczepy.

Trzech wylądowało w wariatkowie.

Bałem się jak cholera, kiedy mi go wpuszczali.

Tłumaczyli, że to szósta, dokładnie przetestowana wersja. Że to tylko układ wspomagający, dopalacz, który nie będzie wtrącał mi się do osobowości. Że to po prostu wewnętrzny komputer. Udostępni mi czasowo nieużywane obszary mózgu i pozwoli na sterowanie siłą woli procesami, na które normalnie nie mamy wpływu. Że w razie czego jest to całkowicie

odwracalne. Jeżeli go zdezaktywować, po prostu zdechnie i zostanie zresorbowany przez organizm. Twierdzili, że wiedzą, co robią.

Nie wierzyłem im za grosz.

Cholernie się bałem.

A potem cyfral się uaktywnił i odebrał mi strach.

To pierwsze, co zrobił. Zabił we mnie zdolność do zwykłego, ludzkiego przerażenia. Do paniki albo histerii. Nie dostanę już uczciwej, ludzkiej nerwicy i nie będę się budził z brzuchem pełnym niepokoju i przeczucia nieokreślonego nieszczęścia jak normalny człowiek. W obliczu zagrożenia do końca kombinuję, myślę i planuję. Jestem zaniepokojony albo przestraszony, ale nie mogę poczuć paraliżującej grozy. Nie umiem. Kiedy nie dzieje się nic szczególnego, jestem bezmyślnie pogodny. Nie przejmuję się na zapas.

Myślałem, że zrobił ze mnie psychopatę, i natychmiast poleciałem z tym do Lodowca.

Przebadali mnie. Cyfral po prostu założył mi filtry. Umiem kochać, lubić, współczuć. Może mi być smutno. Mogę się przestraszyć. Uczucia wyższe zostały. Ale negatywne emocje nie są w stanie u mnie urosnąć do takich rozmiarów, żeby mnie powalić.

Lodowiec ostrzegł, że to może zabić. Że w takim razie muszę mieć dwa razy więcej rozsądku niż inni, bo te mechanizmy: przerażenie i panika, to naturalne zabezpieczenia wynikające z instynktu samozachowawczego.

Tyle że od pewnego czasu i tak miałem go trochę za mało.

Najlepszy dowód, że zgodziłem się wziąć udział w misji.

Są i kiepskie strony. Czasem przyspieszenie reakcji wcale nie jest wygodne. Kiedy hiperadrenalina wypełnia krew, można przebić ręką drzwi, które chce się otworzyć, i pogruchotać sobie kości. Dźwięki są obniżone o kilka oktaw i nieczytelne. Nie daj Boże w takim stanie klasnąć w dłonie.

Można uciąć sobie palce, chwytając za sznurek.

Wszyscy, którzy szkoliliśmy się w zamku Darkmoor, po aktywacji cyfrali baliśmy się dotykać kobiet. To w końcu też potrafią być emocje.

Opowiadaliśmy sobie legendy o tym, jak to rzekomo jakiś komandos rozniósł kompletnie panienkę w przypływie namiętności. Zresztą były też dziewczęta w grupie. Dwie.

O tym, co się dzieje, kiedy trafi na siebie dwoje takich z dopalaczem, też krążyły legendy.

Jak o mnie i o Deirdre.

Na szczęście to były tylko legendy.

Kiedy cyfral pobłogosławił mnie darem języków, na przepustce poszedłem do pubu w Axenhill i nie potrafiłem zamówić piwa. Bełkotałem jakąś mieszaniną mowy Wybrzeża i kebiryjskiego, wtrącając chorwackie, fińskie i polskie przekleństwa. Potem się wyregulowało.

Z kolei noktolopia wydaje się wygodna, dopóki nie wlezie się w ciemnościach na jakieś źródło światła. Źrenica reaguje momentalnie, cyfral też, ale powidok na siatkówce zostaje na parę minut. Deirdre polazła kiedyś w nocy do lodówki, przyświecając sobie oczami, i otworzyła ją. Wzrok odzyskała dopiero po śniadaniu.

Z drugiej strony świadomość, że w razie potrzeby można złapać w dłoń lecącą strzałę albo trafić nożem osę na pniu, pomaga. Pozwala przetrwać.

Moim zadaniem jest zebranie informacji. Moją główną bronią jest mózg.

Tego mnie nauczono. Ale fizyczna przewaga daje zupełnie inne nastawienie psychiczne.

Słońce zachodzi. Brnę przez trzęsawisko, stąpając tuż przy uschłych pniach, skaczę po skałach i kamieniach, balansując piramidą ładunku na karku.

Koszula pod zbroją, kolczugą i kaftanem przesiąka potem. Plecy, poparzone od eksplozji, pieką nie do wytrzymania. Ciemny, splątany las, istna ściana omszałych konarów, już o kilkanaście metrów. Staję na uginającym się dywanie mchu, spoglądam jeszcze na morski horyzont tuż nad krawędzią klifu i aktywuję cyfrala.

***

Zapadał już wczesny zmierzch, kiedy Vuko Drakkai-nen wszedł między drzewa. Las był nieprzyjemny. Niski, splątany, pełen rachitycznych drzewek o pokręconych konarach, obrośniętych brodatymi porostami. Gdzieś w gałęziach pokrzykiwały ptaki.

Drakkainen maszerował równym, rytmicznym krokiem, przytrzymując jedną dłonią rękojeść miecza, a drugą stabilizując umieszczone na karku siodło, zaczepiające się o gałęzie. W tym lesie nie było ścieżek. Drzewa, które umarły ze starości, padały na ściółkę, przegradzając drogę albo zaczepiały się o korony sąsiednich i wisiały na splątanych konarach, a potem obrastały grzybami i porostami, aż spróchniały. Istna dżungla.

Po godzinie zmierzył prędkość marszu i uznał, że do oddalonej o osiem kilometrów stacji badawczej w tym tempie będzie szedł jeszcze co najmniej dwie godziny.

Oczywiście istniała możliwość, że po dotarciu na miejsce dostanie herbatę i kanapkę z dziczyzną. „Nauczyliśmy się robić miejscowy chleb! Myśleliśmy, że nikt po nas już nie przyleci.” W ten sposób misja zostanie zakończona w dwa dni, nie licząc czasu przeznaczonego na planowanie, szkolenie i przygotowania.

Droga się dłużyła. Las był monotonny i nudny. Te same pokręcone, czarne konary i niechlujne festony kołyszących się na wietrze porostów. Pachniało mokrą grzybnią, próchnem i ostro, piżmowo małymi gryzoniami.

Spojrzał na świat w podczerwieni. Trochę z nudów, a trochę dlatego, że busz zaczynał już tonąć w mroku. Podmalowane zielenią drzewa nie zrobiły się ładniejsze, za to można było dostrzec podobne do małych kapibar gryzonie siedzące w ściółce, błyskające rozjarzonymi srebrem oczkami, ptaki skaczące w gałęziach, owady śmigające w powietrzu jak pociski smugowe, węże czające się wśród zarośli.

W rzeczywistości marsz trwał prawie trzy godziny i kiedy doszedł na miejsce, zapadła już noc. W krajobrazie wokół Wędrowca nic się nie zmieniło. Po prostu w pewnym momencie zatrzymał się i powiedział:

„Tutaj”.

Wiedział, że znajduje się o kilkadziesiąt metrów od polany na szczycie wzgórza, na której wzniesiono krytą gontem, drewnianą chatę z bali, otoczoną palisadą i nazwano Terenową Stacją Badawczą Midgaard II.

Drakkainen zdjął z siebie nieporęczny dobytek i jak najciszej ułożył go pomiędzy dwoma spróchniałymi pniami, maskując pierzastymi liśćmi podobnymi do paproci. Panowała cisza. Ptaki już umilkły, od czasu do czasu słychać było tylko przeciągłe buczenie nocnego drapieżnika.

Siedząc wśród paproci, czekał, aż wyschnie przemoczona, płócienna koszula, i nasłuchiwał. Wiatr nie niósł żadnych znajomych dźwięków. Z tej odległości powinno być słychać trzask ognia, szczękanie metalowych naczyń, rozmowy. W sam raz pora na kolację w stacji badawczej. Nikt nie rozmawiał.

Martwą ciszę przerywał tylko cichutki, tajemniczy dźwięk. Coś podzwaniało i klekotało delikatnie, na granicy słyszalności.

Wyraźny za to był zapach zgnilizny. Ostry i mdły równocześnie,

niemożliwy do pomylenia z niczym innym.

Przez chwilę kręcił głową, wciągając powietrze, aż ustalił kierunek.

Śmierdziało dokładnie od strony stacji. Nie tak mocno, jak mogłyby cuchnąć ludzkie zwłoki, a zwłaszcza osiem trupów, ale jednak.

Może to po prostu jakieś porzucone zapasy, pomyślał.

Zrezygnował z hełmu i tarczy. Przewiesił miecz przez plecy i skontrolował, czy sięga do rękojeści, a potem dociągnął wszystkie sprzączki i podskoczył

kilka razy na mchu, sprawdzając, czy nic nie dzwoni. Na głowie zawiązał

chustę, a potem znalazł pod korzeniami kałużę i wysmarował błotem czoło i policzki.

Stacja wznosiła się na wzgórzu porośniętym płożącymi się rzadko po ziemi krzewami. Nie dostrzegał żadnego ruchu. Widział tylko szczerbatą, niezbyt wysoką palisadę jak garnitur popsutych zębów i zapadnięty pośrodku dach.

Nie było dymu, ognia, żadnego ruchu. Stacja wyglądała na opuszczoną i to raczej dawno. A jednak czuł niepokój.

Po pierwsze, na całym zboczu wzgórza w odległości kilkudziesięciu metrów od palisady leżały martwe zwierzęta. Otaczały całą placówkę kręgiem. Szczury, dziki, jelenie, wilki, nawet ptaki. W różnym stadium rozkładu. Widział kości, pióra, strzępy mięsa i futra. Większość zwierząt pocięto albo rozszarpano. Żadnego porządnie nie oprawiono ani nie obdarto ze skóry. Wszystkie natomiast pozbawiono głów.

Poza tym na wzgórzu było o dobre pięć stopni zimniej niż gdzie indziej.

Taka plama chłodu i wijącej się pasmami mgły z epicentrum pośrodku stacji, widoczna jako błękitnawa poświata.

Podkradł się, przemykając bezgłośnie od krzaka do wykrotu, od wykrotu do skały niczym polujący kocur. Zmasakrowane szczątki leżały gdziekolwiek spojrzeć, niektóre świeciły zielonkawym, fosforycznym blaskiem ciepła bijącego od procesów gnilnych. Postanowił odfiltrować fetor padliny, bo nie czuł już żadnych innych woni. Im bliżej stacji, tym było zimniej, widział

obłoczki pary buchające mu z ust.

Bramę, zbitą byle jak z krzywych, odłupanych klinami desek, wyłamano dawno temu. Tyle że najwyraźniej wyłamano ją od środka. Przywarł plecami do palisady i przesunął się bliżej furty, delikatnie obejmując palcami oplecioną rzemieniem rękojeść miecza. Normalnie bramę ryglowała potężna belka, teraz już nadpróchnia-ła. Kiedyś, co najmniej rok temu, przełamało ją

potężne uderzenie, jakby ktoś wjechał w bramę terenówką. Tylko że uczeni nie dysponowali terenówką.

Pochylił się pod wyłamanymi deskami i szybkim ruchem zajrzał na dziedziniec. Pusto. Bałagan. Ruina.

Wewnątrz palisady wzniesiono dom, teraz pusty, częściowo zburzony i ciemny, pośrodku znajdowała się kwadratowa studnia z żurawiem, kilka mniejszych budyneczków pod samą ścianą częstokołu. Wszystko to zdążyło się już zamienić w sterty belek i kamieni.

Gdzieś kapała woda, skądś dobiegał delikatny klekot przywodzący na myśl drewniane kołatki. Poza tym panowała tu cisza i martwota.

Drakkainen wsunął się do środka jak kot, stąpając ostrożnie po drodze ułożonej z mokrych, spróchniałych desek.

Zaklekotało po raz kolejny i dopiero wtedy to zobaczył. Wisiały na krokwiach chaty, na gałęziach drzewa rosnącego pośrodku dziedzińca, na zaostrzonych palach częstokołu. Dzwonki wiatrowe. Kołyszące się z wiatrem niewielkie konstrukcje uplecione z cienkich rzemyków i trawy.

I kości.

Piszczele, kości żeber, czaszki mniejszych zwierząt. Wisiały na rzemykach, ozdobione pęczkami piór, kołysały się w podmuchach wiatru i zderzały ze sobą, wydając ten cichy, natrętny dźwięk, który słyszał od dłuższego czasu.

Postukiwania o różnych tonach, układające się w przypadkowe melodyjki.

Dźwięk, który mógłby być miły dla ucha, gdyby nie miał tak upiornego źródła.

Wślizgnął się do chaty. Pachniało starym drewnem, zwietrzałymi dawno odczynnikami i pleśnią. Długie wnętrze podzielono na kilka pomieszczeń.

Rozszerzył źrenice i wzmocnił jeszcze bardziej percepcję światła, dzięki czemu zobaczył wnętrze szare jak o bladym świcie. Gdyby nie cyfral, w chacie byłoby dla niego ciemno niczym w studni. Drewniane prycze wzdłuż ścian, długi, zbity z bali stół pośrodku. Palenisko.

A przy tym stole nad metalowym kubkiem ktoś siedział. Siedział

nieruchomo jak posąg, pochylony do przodu, oparty łokciami o blat jakby dumał nad wieczorną herbatą. Skórę miał gładką i nienaturalnie szarą, błyszczącą lekko w świetle gwiazd wpadającym przez dziurawy dach.

Drakkainen nie odezwał się, tylko obszedł stół dookoła i zobaczył

siedzącego

z

drugiej

strony:

odartą

z

mięsa

czaszkę,

pierścień

wyszczerzonych zębów, pałą-ki żeber, kości drugiej ręki. Trup.

A ściślej półtrup, półposąg. Wyglądało na to, że ktoś umieścił go prawym bokiem w czymś w rodzaju betonu, a potem posadził przy stole. Vuko wyciągnął rękę i dotknął lekko dłoni tamtego. Była zimna i twarda.

Jednolicie szara, z kaszką drobnych kryształków. Granit.

Wypolerowany i precyzyjnie wyrzeźbiony posąg prawej strony ciała mężczyzny. Lewa rozłożyła się i został tylko szkielet z wyschniętymi resztkami skóry i mięśni, kawałkiem skalpu z długimi, jasnymi włosami wciąż trzymającym się czaszki.

Przykucnął z boku i obejrzał uważnie miejsce, w którym kończyła się rzeźba a zaczynało ciało. Tam, gdzie było widać kości, wnikały płynnie w kamień, tak jakby były ze sobą stopione. Czy to rzeczywiście była rzeźba?

Kto zrobił coś podobnego? W jaki sposób? I po co?

Na blacie przed mężczyzną zobaczył ślady krwi. Brązowe, ciemne kleksy, które wsiąkły w drewno dawno temu. Potarł je palcem, przyłożył go do nosa i mocno wciągnął powietrze. Potem, przemógłszy obrzydzenie, wyrwał jeden włos z czaszki tamtego i również przeciągnął nim pod nosem. Hallering.

Doktor Johann Hallering z uniwersytetu w Monachium.

W połowie zamieniony w rzeźbę.

Świeć Panie nad jego duszą.

Szukał laboratorium w nadziei na jakieś notatki, ale całe wnętrze chałupy było kompletnie zdemolowane. Środek ucierpiał najbardziej. Wyglądało, jakby coś tu wybuchło, złamało konstrukcję dachu, a belki zwaliły się na podłogę. Znalazł trochę naczyń, skrzynię z resztkami wojskowych racji żywnościowych w torebkach, jakieś zetlałe szczątki ubrań. Damska szminka, rozdeptane lusterko.

Nie mogli tu używać komputerów, żadnych dysków, dyktafonów. Musieli zapisywać wszystko na papierze. Musiały więc gdzieś być protokoły z badań, notatniki, zapiski. Ale niczego takiego nie mógł znaleźć.

Co tu się działo? Napad tubylców?

Pomieszczenia stacji wyglądały na celowo zdemolowane, ale nie splądrowane. Drakkainen został przygotowany do myślenia kategoriami Ludzi Wybrzeża przynajmniej na tyle, na ile to było możliwe. Jednak wiedział na pewno, że gdyby był na ich miejscu, nie darowałby choćby doskonałej, stalowej siekierze, która leżała sobie na ziemi. Zabrałby

naczynia, kanistry, lustro z prymitywnej łazienki i mnóstwo innych rzeczy, chociażby damską kosmetyczkę, w której spokojnie połyskiwała garść biżuterii. Wyniósłby, co się dało, a potem dopiero posortował, wyrzucając to, co bezwartościowe.

Laboratorium składało się między innymi z długiego, solidnego stołu, oświetlanego polowymi lampami na paliwo ciekłe. Wyłożono na nim kolekcję najróżniejszych miejscowych przedmiotów.

Były posegregowane. Osobno guziki, sprzączki, zapinki – wszystko, czego używano do zdobienia i spinania odzieży. Osobno biżuteria – damska i męska. Naszyjniki, amulety, naramienniki, kolczyki. Kamienie, srebro, odrobina złota. Pudełko pełne monet. Też mieszanina: srebrne siekańce, toporne korony Wybrzeża, bita cesarska moneta z Amitraju, kwadratowe kebiryjskie tigriki. Mnóstwo. Dla ewentualnego tubylca niezły łup.

Jedyne notatki, na jakie natrafił, to plik rysunków na kalce technicznej przedstawiających ornamenty i zdobienia ubrań. Poza tym nie było nic.

Żadnych notesów, protokołów, nic.

Ktoś tu kiedyś siedział. Na składanym krzesełku i w ciepłym świetle spirytusowej lampy dzielił próbki przedmiotów. Popijał coś z metalowego kubka, kupionego kiedyś w sklepie sportowym, teraz zmatowiałego i obrośniętego od środka zeskorupiałą, szarą masą, która nie była już nawet pleśnią.

Usłyszał coś… Na przykład to, co wydarzyło się Hal-leringowi. Może towarzyszył temu jakiś hałas? Wstał gwałtownie i przewrócił krzesełko.

Złożyło się i upadło.

Te części stacji, których nie zdemolowano, wyglądały na porzucone w jednej chwili niczym statek dryfujący po Trójkącie Bermudzkim.

Rozgrzebana pościel na pryczy zbitej z okorowanych żerdzi i materacu z przeplecionej między belkami napiętej linki. Obwąchał śpiwór, zamykając oczy i wdychając głęboko powietrze.

Pleśń… kurz… trociny, pył ze spróchniałych belek i gdzieś głęboko ledwo wyczuwalne, znikome resztki DNA. Kilka komórek naskórka. Ślina. Śladowe ilości nasienia. Letherhaze. Nigel Letherhaze.

Systematycznie, obszedł pomieszczenia mieszkalne obwąchując zetlałe resztki ubrań, staroświeckie ostrza maszynek do golenia, utytłane sztućce.

Znalazł ślady wszystkich ośmiorga.

Ale tylko ślady.

Na zewnątrz rozległ się pusty odgłos, jakby coś potoczyło się po drewnianych belkach.

Ujął dłonią sterczącą znad ramienia rękojeść miecza i ostrożnie wyślizgnął

się z chaty, sunąc plecami po belkowanej ścianie. W porównaniu w półmrokiem chaty noc na zewnątrz wydała mu się zupełnie jasna. Dzięki wzmocnieniu światła widział niemal jak o szarym, pochmurnym świcie, jednak tam, gdzie nie docierał blask gwiazd i rozproszona poświata atmosfery, kryły się plamy głębokiego cienia.

Drakkainen skoncentrował się, precyzyjnie stawiając nogi w miękkich butach i utrzymując niską postawę bojową. Jedna dłoń na rękojeści, druga wyciągnięta do przodu na wysokości punktu chudan.Tuż obok studni, na ścieżce wyłożonej drewnianymi podkładami kolebał się plastikowy, żółty kubełek. Ekipa nie musiała aż tak dbać o dostosowanie do miejscowych, jak on. Popijali ziemskie piwo z puszek, odgrzewali sobie rostbef z jarzynami, czerpali wodę polietylenowym wiadrem.

Coś mignęło mu na granicy cienia. Ruch zbyt szybki jak na istotę ludzką.

Jak przelatujący nisko ptak.

Założył, że cokolwiek to było, wie już o jego obecności. Te wszystkie kości wokół wzgórza pozostawiano od niedawna. Niektóre truchła były całkiem świeże. A ostatni ślad uczonych pochodził sprzed dwóch lat.

Powoli, ostrożnie obszedł chałupę dookoła, ale nic się nie poruszało.

Z tyłu za domem, gdzie jeszcze nie był, natknął się na posąg. Tym razem normalny. Wygładzona rzeźba z kamienia, chyba bazaltu. Niewątpliwie miejscowa i dobrze wykonana. Przypominała z grubsza uproszczoną sylwetkę tańczącej ciężarnej kobiety o wyszczerzonych zębach trójkątnych jak zęby rekina. W jednej dłoni tkwiło coś, co przypominało sierp, umieszczony w wywierconym otworze tak, że można go było wyjąć. W drugiej dłoni kobieta dzierżyła kamienną misę. Posąg miał z półtora metra wysokości i zapewne przywleczono go tu w celach badawczych, mimo że był upiornie ciężki. Ale pod jego uniesioną w tańcu stopą piętrzyła się sterta czaszek.

Ptasich, zwierzęcych, o różnej wielkości i najróżniejszych gatunków.

Oraz dwie ludzkie.

Przysiadł ostrożnie w pozycji, z której mógł natychmiast poderwać się do walki, i delikatnie rozgarnął kości. Pierwsza czaszka, którą wydobył, była

drobna, kość żuchwowa gdzieś przepadła. Została dokładnie oczyszczona przez owady: ich ostre, octowe ślady czuł bardzo wyraźnie; spłowiała od słońca, spłukana przez deszcze. Jednak ślady aminokwasów były jeszcze wyczuwalne, zapadł się więc w sobie, usiłując wychwycić drzemiące gdzieś pod spodem, przypominające woń sparzonych piór, ślady nukleotydów.

Znalazł je, a potem czekał przez chwilę, aż jego zamienione w bazę danych części mózgu rozpoznają indywidualny wzór. Na razie wiedział tylko, że to DNA pachnie znajomo. Marzena Zavratilova… Specjalistka od ksenozoologii.

Dotknął dłonią posągu. Misę i uniesione udo wyraźnie znaczyły obfite, rdzawe ślady i zacieki.

Uderzyło w niego z boku.

Z nagłym, podobnym do świńskiego kwiku wizgiem, szare, rozmazane i zębate.

Drakkainen przeraził się i nagle cały świat zwolnił, wrzask zamienił się w dużo niższy dźwięk jakby rozstrojonej trąby. Padając, zobaczył, jak rozczapierzona, chuda kończyna z imponującymi, wygiętymi jak haki szponami przelatuje tuż koło jego twarzy. Powietrze zgęstniało jak woda, chwycił to coś gdzieś mniej więcej za kark, dopiero wtedy uderzając biodrem i udem o ziemię. Spróchniałe tramy ugięły się pod ciężarem jego ciała, uchylił głowę przed zatrzaskującymi się jak potrzask szczękami i, przetaczając się, trafił podeszwą w biodro przeciwnika, po czym wypchnął go nad swoim ciałem. Rzut po łuku. Wykonany z dziwnej pozycji, ale w końcu skutecznie.

Wyrzucił obie nogi, jak sprężyna wstając z ziemi od razu w postawie bojowej, i równocześnie wydobył miecz z niskim, ślizgającym się dźwiękiem, który przywodził na myśl hamujący tramwaj.

Stworzenie jeszcze płynęło w powietrzu, bokiem, nieporadnie wiosłując kończynami. W mdłym świetle nocy jego skóra połyskiwała lekko. Było krępe, miało może z półtora metra wysokości i w jakiś sposób przypominało upiornie człekokształtną żabę. Uderzyło bokiem o ziemię, odbiło się i pojechało na grzbiecie metr, ale już wstawało jednym, gwałtownym ruchem, który przy normalnym upływie czasu musiał być niezauważalnym mgnieniem. Szeroki pysk, jak szrama w płaskim łbie wyrastającym bezpośrednio z ramion, błysnął znowu rzędami trójkątnych, rekinich zębów.

Pulsujący ból napłynął z ramienia, Drakkainen kątem oka zobaczył

kilkanaście wąskich, płytkich zadrapań, jak pozostawionych przez drucianą szczotkę. Chyba miało kolce w skórze niczym płaszczka.

Uniósł miecz z boku głowy w zwykłym hasso-nokamae. To było tylko zwierzę.

Zobaczył, jak mięśnie nóg stworzenia kurczą się, po czym ono samo wystrzeliło w jego stronę dokładnie jak gigantyczna żaba. Widział, jak trójkątne, długie stopy kołyszą się w powietrzu, jak rozkłada łapy z nastawionymi szponami.

Wytrzymał do ostatniej chwili i umknął przed błyskawicznym ciosem łapy obrotowym unikiem zgodnym z „zasadą wirującej kuli”, po czym ciął

skośnie, mierząc tak, by przeciąć kręgosłup. Ostrze popłynęło przez zgęstniałe powietrze. Drakkainen zobaczył ze zdumieniem, że stwór obraca się w powietrzu, unikając cięcia, i ustawia się przodem, niemal równocześnie z jego własnym ruchem. Fenomenalna szybkość reakcji.

Wylądowało bokiem, spod szponów uniosły się drzazgi i chmura próchna, która puchła powoli jak wzburzony muł. Istota natychmiast sprężyła mięśnie do kolejnego skoku.

Rozpoczął wdech, kiedy skoczyła. Zszedł z linii ataku jednym płynnym ruchem i ciął płasko, najszybciej jak umiał, wiedząc, że może zerwać sobie ścięgna. Po ostrzu popłynęła fala drgań wywołanych turbulencjami. Tym razem sam sztych na chwilę w czymś ugrzązł, nie zauważył w czym, bo przekręcił dłoń do odwróconego chwytu, ostrzem w dół, i chlasnął na krzyż, opisując w powietrzu leżącą ósemkę. Trafił raz, znowu samym końcem.

Odszedł krok w tył i jeszcze raz zmienił chwyt miecza. Wdech dobiegł końca.

Teraz wydech. Obserwując świat w zwolnionym tempie, można zapomnieć o oddychaniu.

Jakiś podłużny kształt przesunął się powoli, koziołkując w powietrzu jak porzucony w stanie nieważkości. Przypominał ukwiał. Drakkainen spojrzał

jeszcze raz i zobaczył, że to odcięta łapa. Dłoń z kawałkiem przedramienia, dryfująca w powietrzu i rozpryskująca krople krwi jak maleńkie, pulsujące baloniki.

Wystawił ostrze przed siebie, a potem uniósł nad głowę. Szpony zagłębiły się w ziemię, stwór wyszczerzył się w upiornym uśmiechu i nagle wzdłuż grzbietu i przez głowę zjeżył grzebień kolców podobnych do kolców jeżozwierza. Zapachniało ostro aldehydem mrówkowym i rycyną. Draństwo

było też jadowite. Niedobrze.

Trzeba było zabrać tarczę i oba karwasze. Lenistwo się mści.

Wystrzeliło jak torpeda. Te tylne nogi musiały mieć siłę katapulty.

Skoczyło jednak trochę w bok, zagarniając ocalałą łapą obszar, w którym Drakkainen musiał się znaleźć w swoim obrotowym uniku zgodnym z zasadą wirującej kuli. Wobec tego człowiek odchylił się do tyłu, z uniesionym mieczem, nadal stojąc stopami na ziemi. Ugiął kolana, szpony mignęły mu nad twarzą, a wtedy z uczuciem, że pękają mu naprężone jak liny mięśnie brzucha, wyprostował się i, wypuszczając powietrze w strasznym, wibrującym wrzasku, który brzmiał jak rozciągnięty grzmot, ciął ukośnie i wykręcając unik w drugą stronę, rozminął się ze stworem niczym torreador.

Stwór wylądował na tylnych kończynach i odwrócił się.

Odrąbana łapa zakończyła lot i uderzyła o ziemię z mokrym plaśnięciem.

Znów stali naprzeciw siebie. Drakkainen oddychał ciężko, czując pulsowanie wszystkich mięśni. Nie widział, gdzie trafił.

Stwór otworzył paszczę i nagle skośnie przez jego pierś pojawił się ciemny, lśniący niczym wąska szarfa wężyk.

Dalej tak stali. Bez końca.

A potem łeb razem z jednym ramieniem zaczął zjeżdżać z korpusu i po długiej chwili uderzył elastycznie o ziemię.

Czas popłynął normalnie, światło gwiazd z żółtawosepiowego zrobiło się znowu zielone, a kadłub się zwalił na wznak, nogi zadygotały. Wędrowiec stał, dysząc ciężko, zadrapania na ramieniu pulsowały piekącym bólem, ale nie czuł działania żadnej trucizny. Wszystkie mięśnie mu drżały, skurcz zacisnął się na łydce jak stalowe cęgi.

Potwór dalej poruszał się na ziemi, ale dość niezbornie. Kończyny drgały, nadal dziko błyskały ślepia, pysk otwierał się i zamykał, co chwilę wysuwał

się z niego jakiś pojedynczy szpikulec, jeżył się i kładł grzebień kolców na czaszce. Nawet odrąbana łapa ciągle drapała ziemię pazurami. Przerąbany tułów bluzgał rytmicznie strugami krwi.

Nie przypominał sobie takiego zwierzęcia. Większość fauny Midgaardu przypominała nieco ziemską. W pewnym stopniu. Konwergencja –

przystosowanie do warunków. Jednak byli to krewni niczym ze złego snu.

Niedźwiedzie, stojąc na tylnych łapach, sięgały trzech metrów, grzebiący

w ziemi roślinożerny stwór, który był odpowiednikiem leniwca, ważył

prawie dwie tony, miał szpony jak szable i pysk, którego mógł pozazdrościć krokodyl. Jak na Ziemi w trzeciorzędzie. Miejscowy Stwórca najwyraźniej nie porzucił upodobania do zębatych jak smoki przedstawicieli megafauny.

Mogło się okazać, że leżący tu potwór, prościutko z „Ogrodu rozkoszy ziemskich” Boscha, lokalnie uchodził za zwykłą żabę.

Nitj'sefni uderzył dłonią w gardę miecza. Na ziemi przed nim pojawiła się kreska krwi. Machnął ostrzem w niedbałym reishiki, obrócił rękojeść w palcach i wsunął miecz z powrotem do pochwy.

– Ulf Pogromca Żab – powiedział niegłośno.

Wrócił do posągu i zbadał drugą czaszkę. Znalazł się Letherhaze. Biedak, nie wróci już do Cambridge.

Istnienie stwora, drgającego obecnie na ziemi, nie dawało żadnej odpowiedzi. To zwierzę było wyjątkowo niebezpieczne i tak szybkie, że człowiek nie dysponujący cyfralem nie miał z nim najmniejszych szans, ale z całą pewnością to nie ono załatwiło Halleringa, zmieniając mu połowę ciała w granitowy posąg. To nie ono wykończyło Zavratilovą i Letherhaze'a, ponieważ tym ludziom odrąbano głowy za pomocą ostrego, metalowego i raczej ciężkiego narzędzia. Kręgi zachowały ślady przecięcia i zmiażdżenia.

Najprawdopodobniej ciesielskiej siekiery, nadal wbitej w pieniek przy drewutni. Obok, w stercie porąbanych, spróchniałych dziś polan, znalazł

rozsypane ludzkie kości. Zawleczono ich tam i ścięto. W warstwie trocin i na samym pniu zachowały się ślady krwi ich obojga. I to krwi traumatycznej, pełnej bilirubiny. Następnie ten, kto to zrobił, zaniósł głowy i rzucił u stóp posągu. Zebrał też krew do jakiegoś naczynia i napełnił nią misę posągu.

Ktoś złożył tu ofiarę. Kto?

Posąg był miejscowy, ale nie pochodził z Wybrzeża. Wśród tutejszych mieszkańców nie było wyznawców ciężarnej tańczącej bogini z sierpem. Nie mieli takiej postaci w panteonie.

O ile wiedział, boginie Żeglarzy wyglądały zupełnie inaczej i nie wymagały ofiar z ludzi. To mogłaby być ewentualnie amitrajska Pani Żniw, Azzina, ale stąd do Amitraju było ponad tysiąc kilometrów, góry i pustynia.

Nie było dokładnie wiadomo, na czym ten kult polegał, ale może i wymagał

ofiar. Tylko skąd tu Amitra-je? Ich kraj był wielkim, wojowniczym imperium, które zagarnęło wiele krain, włącznie z szeregiem nadmorskich królestw,

skąd przybyli Żeglarze. A ci byli ludem uchodźców. Nie znieśliby tu Amitrajów. Uważali ich za demony i szczerze nienawidzili.

Same zagadki. Napotykał na razie na same pytania i żadnych odpowiedzi.

Kilkunastosekundowa walka zmęczyła go potwornie. Mięśnie już zaczynały boleć, jutro będzie łaził jak paralityk. Tak to już się działo po przyspieszeniu.

Człowiek nie jest przystosowany do czegoś takiego. Przez kilka chwil jest nadczłowiekiem, a potem choruje przez dobę. Wiedział, że za parę godzin padnie i będzie spał. Już kręciło mu się w głowie. Mięśnie miały potworny dług tlenowy, spalił niemal całą glukozę, jaką dysponował jego organizm, już w tej chwili żołądek skręcał mu się z głodu. Na pewno też nadwerężył

ścięgna. Drobne szramy pulsowały gorącym bólem. Chyba nie dostał się do nich jad, ale z pewnością będą się paprać. Oparzone plecy, zalane potem, przyciśnięte kolczugą i pancerzem, też bolały jak diabli.

Obszedł cały teren, ale nie znalazł więcej ciał. Zav-ratilova, Letherhaze, Hallering. Brakowało pięciu. Odeszli? Porwano ich? Zginęli równie tajemniczo, ale gdzieś poza obrębem stacji?

Wiedział, że niczego już się tu nie dowie. Poszedł poszukać czegoś do jedzenia. Wojskowe racje nie były wiecznotrwałe, ale mogły przetrwać bardzo długo. Niestety, uczeni nie gustowali w gotowych racjach polowych, które zamknięte w hermetycznych torebkach wyglądały i smakowały jak żarcie dla zwierząt, ale niczego nie trzeba było z nimi robić. Wystarczyło otworzyć i zjeść, ostatecznie nawet nie podgrzewając. Zabrali natomiast smaczniejsze racje liofilizowane, do których trzeba było dolać wody. Przeżuł

jedną na sucho, przypominało to jedzenie gipsu. Proszek związał natychmiast całą ślinę i zastygł w postaci słonego, oblepiającego mu gardło i język kitu.

W zbiorniku w łazience przetrwało trochę wody, zastałej, cuchnącej plastikiem pojemnika i pełnej glonów. Wypełnił jednak tym usta i wymieszał

z zaschniętą skorupą czegoś, co miało być ragoutz królika z warzywami, w obrzydliwą papkę, którą mógł już jakoś połknąć. Znalazł jeszcze tubę dżemu poziomkowego, batonik i popił to mlekiem skondensowanym. Na zakończenie wydusił wprost do ust tubę pasty anchovis.W takim stanie właściwie było mu wszystko jedno, co je. Czuł się jak umierający z głodu rozbitek. Znalazł jeszcze trzy całe opakowania i schował za napierśnik.

Reszta była rozdarta, pognieciona, zawartość dawno rozpuściła się z deszczówką, wyżarły ją zwierzęta. Niewiele zresztą tego zostało.

Obszedł ponownie laboratorium i stwierdził, że zachowało się tu sporo przedmiotów, które jeszcze mogą się przydać. Niestety, prawie nic nie mógł

już zabrać ze sobą. I tak chodził obładowany jak wędrowny kramarz. Po namyśle zabrał przynajmniej tutejsze monety. Biżuterię ziemskiej roboty wsypał do puszki po kawie i schował pod kamieniami podmurówki.

Wyszedł przed chałupę i pomyślał, że wbrew wszystkim założeniom nie zostanie tutaj. To miejsce nie nadawało się na bazę wypadową. Nie nadawało się do niczego. Trzeba było iść dalej. Dokąd, nie miał pojęcia.

Założył, że dopóki nie znajdzie ciał, pozostałych będzie uważał za żywych. To znaczy, że musieli stąd odejść. Dokąd? Na początku prawdopodobnie przed siebie.

Drzewo,

które

rosło

pośrodku

dziedzińca,

miało

dziwny

pień

z beczkowatym wybrzuszeniem pośrodku, przypominającym pierś mężczyzny.

Przyjrzał się uważniej i zauważył, że wyrastające z niego konary także miały wyraźną

linię

mięśni

ramion

–

barki,

bicepsy,

nawet

żyły

na

przedramionach. Im dłużej patrzył, tym więcej widział szczegółów. Żebra, sutki, obojczyki, grdykę – wreszcie zobaczył też twarz.

– Następna rzeźba – powiedział na głos. – Istna galeria sztuki.

A wtedy w drewnianej twarzy otwarły się oczy.

Drakkainen wzdrygnął się i, odskakując w tył, wyjął miecz do połowy.

Oczy patrzyły na niego z jakimś obłąkanym cierpieniem. Normalne oczy –

z białkami, ludzkie. Tutejsi mieli tęczówki niemal na całą gałkę oczną jak konie.

Twarz była znajoma. Duval. Joaqin Duval. Kierownik ekspedycji.

– Co ci się stało? – zapytał i usłyszał, że bezwiednie mówi w języku Wybrzeża. Powtórzył pytanie po angielsku. Oczy poruszyły się gwałtownie.

– Nie możesz mówić?! Mrugnij dwa razy na tak, raz na nie.

Dwa mrugnięcia. Bardzo szybko.

– Czy to zrobili miejscowi?

Trzy mrugnięcia. Co to znaczy?

– Czy pozostali żyją?

Trzy mrugnięcia.

– Czy to znaczy, że nie wiesz?

Chwila zastanowienia.

Dwa mrugnięcia.

Przez umysł Wędrowca przepływały setki pytań, ale niewiele wymagało odpowiedzi tak lub nie.

Coś zastukało cicho.

Jedna gałązka na prawym konarze poruszała się lekko, uderzając o sąsiednią. Stuktuk…stuk… stuktuk… Przerwa. Stuk… stuk… Przerwa.

Alfabet Morse'a? Usiłował zrozumieć, co tamten nadaje, ale pogubił się.

Kropka, kreska, kropka, kropka, kreska, kreska, kropka.

L-M-E?

Tamten zaczął jeszcze raz.

Kreska, kropka, kreska. Kropka, kropka.

Wreszcie zrozumiał: Kill Me. Zabij mnie.

– Mam cię zabić? – Tamten przestał stukać. Mrugnął dwa razy i zamknął

oczy.

– Duval! Nie chcę cię zabijać! To ekspedycja ratunkowa! Ściągnę tu statek!

Ale muszę się dowiedzieć! Gdzie tamci poszli? Co tu się stało?! Kto ci to zrobił? Jak mogę pomóc?!

- Kill Me Killme Kilmekilme Kilem Kill…

Nic z tego.

Drakkainen prosił, błagał, przekonywał i tłumaczył. Bez skutku. Tamten nie odpowiadał na żadne pytanie, tylko w kółko powtarzał swoje.

Obmacał drzewo ze wszystkich stron, ale nie mógł znaleźć niczego prócz drewna. Zwykłego, gładkiego, suchego drewna, prawie pozbawionego kory.

Pień, gałęzie, wąskie, lancetowate liście podobne do oliwnych. Drzewo, które zawierało w sobie Duvala, podobnie jak posąg w chałupie zawierał

w sobie Halleringa.

Jednak Duval żył. Miał tylko oczy i zdolność poruszania jedną gałązką. Czy rósł razem z tym drzewem?

Nic dziwnego, że zwariował.

Przejęty zgrozą i współczuciem może rzeczywiście zdołałby go zabić, ale nie miał pojęcia jak. Jak szybko i humanitarnie zabić drzewo? Zresztą to nie takie proste.

Odszedł, starając się nie słuchać stukającej z uporem gałązki.

- Kilmekilmekilmekilme…

Podszedł do leżącej na ziemi połowy stwora i postanowił zbadać go dokładniej. Na próbę dźgnął go mieczem. Blade, okrągłe oczy otworzyły się

raptownie, ramię wbiło się szponami w grunt i głowa nagle wyskoczyła jak rakieta na wysokość jego twarzy. Przyspieszenie spadło jak zasłona, na plecach i szyi poczuł napór powietrza, kiedy odskakiwał w tył, wywinął się wyskokiem i trzasnął głowę stwora potężnym, zamachowym kopnięciem w powietrzu. Zmieniła kierunek lotu, przyspieszając wyraźnie, a potem potoczyła się po ziemi z obrzydliwym, pustym odgłosem.

Drakkainen patrzył na nią ze zgrozą, dysząc ciężko, a później zobaczył, że ramię wyciąga się przed siebie, pazury wbijają w klepisko, po czym mięśnie napinają się, przyciągając bark i łeb, i ramię znowu wyciąga się do przodu, zupełnie jak w jakimś kiepskim horrorze. I pełznie. Do niego.

- Piczku materi! – wrzasnął Drakkainen. – Zdychaj-że, ścierwo!

Uchwycił miecz oburącz i z całej siły przebił stworzeniu czaszkę. A potem uniósł zaskakująco ciężki ze-włok na ostrzu, zamachnął się i puścił łeb prosto w ścianę palisady, aż zadudniło.

– Pięć razy cię już zabiłem! – wrzeszczał rozwścieczony do granic. –

Przestań ŻYĆ! Co to za jakieś kre-tyństwa? Co za pochrzaniony świat! Zaraz tu przeleci Baba Jaga na miotle! Przejdzie kociołek i złoży mi uszanowanie!

Stwór jakby go posłuchał, bo zasyczał cicho i znieruchomiał.

– No! – powiedział Drakkainen. – I leżeć mi tu.

Miał dosyć tego miejsca, był wściekły, zmęczony

i głodny. Klnąc pod nosem, przemierzył wielkimi krokami dziedziniec i wszedł do chaty. Wyszedł po chwili, niosąc stary, postrzępiony koc. Rzucił

go na ziemię i kopniakiem wtoczył nań odrąbaną łapę, po czym owinął ją, tworząc gruby tłumok. Wewnątrz szmat zaczęło się coś poruszać, więc Nitj'sefni, klnąc strasznie po fiń-sku, grzmotnął kilka razy zawiniątkiem o ziemię.

Następnie zebrał pozostałe na dziedzińcu szczątki członków wyprawy i zaniósł do wnętrza chaty. Położył wszystko, co znalazł, na stole naprzeciw posągu Halleringa i stał przez chwilę z pochyloną głową, poruszając bezgłośnie ustami. Przeszukał jeszcze raz chatę i wreszcie wyszedł

z niewielkim, plastikowym kanistrem, oblewając ściany i zapadnięty dach z gontów. A potem przysiadł w bezpiecznej odległości i wydobył z sakiewki przy pasie krzesiwo.

„Ma pan sprawdzić, co się stało – mówił Lodowiec. -A jeżeli będzie trzeba, sprzątnąć cały bałagan”.

Duval cały czas stukał monotonnie gałęzią.

Drakkainen wstał, kopnął w ocembrowanie studni i poszedł po siekierę.

Kiedy schodził ze wzgórza, płomienie sięgały już ponad palisadę i sypały iskrami w nocne niebo.

***

Budzi

mnie

deszcz.

Obrzydliwy,

ołowiany

poranek

wśród

mgły

i uporczywej mżawki. Wszystko mnie boli. Już nie wiem, czy z powodu wczorajszej walki, czy nocy spędzonej na grubym, rozwidlonym konarze. Jest zimno.

Rozwiązuję sznur, który utrzymywał mnie na pniu, i schodzę na ziemię, otulony wełnianym płaszczem.

Co ja się nasłuchałem o tym płaszczu. Że naturalna wełna grzeje, nawet kiedy jest mokra. Że pod wpływem deszczu włókna się kurczą i płaszcz robi się wodoodporny.

Może i tak.

Tylko że wtedy jest już zupełnie przemoczony. Podobnie jak noszący go człowiek.

Boli mnie staw skokowy, wszystkie mięśnie, zadrapania na przedramieniu i oparzone plecy. Jestem mokry, zmarznięty i wściekle głodny.

Tamten odzywa się akurat, kiedy stoję wśród paproci, dając ulgę pęcherzowi.

Siedzi na skraju lasu na drewnianym, jednoosiowym wozie, zaprzężonym w krępe zwierzę kojarzące się odlegle z osłem albo okapi.

– To była piękna walka – mówi. – Może nawet warta pieśni.

– Jaka walka? – pytam.

Jest chudy, okryty płaszczem z kapturem i trzyma w ręku połeć słoniny, od którego odkrawa niewielkie kawałki trzymanym w dłoni zakrzywionym nożem.

Spokojnie sznuruję rozporek. Zdążę w razie czego. Zdążę, zanim zeskoczy z kozła albo sięgnie po cokolwiek ostrego.

Ignoruję go. Tutaj podejście samotnego człowieka we śnie to czyn niekulturalny i niebezpieczny. Właściwie mnie obraził.

Przynajmniej o ile wiem.

Nie mam pojęcia, jak mnie wypatrzył w gęstym listowiu, wśród gałęzi.

Dlatego jestem wściekły właściwie na siebie.

Zbieram odpowiednie patyki na ognisko. Jest tu parę roślin, których zeschłe gałęzie zapłoną, nawet kiedy są wilgotne. Tamten żuje swoje kęsy, patrząc na mnie badawczo tymi niesamowitymi oczami wypełnionymi czernią. Chyba jest stary. Trudno ocenić. Tutaj czterdziestolatek właściwie jest stary. Chudą twarz ma pobrużdżoną zmarszczkami i w jakiś sposób zmęczoną.

Krzesiwo strzela pękami iskier. Rozdmuchuję żar na kawałku kory, kupce próchna i igieł, aż pojawi się płomyk.

Kiedy grzeję dłonie przy trzeszczącym ogniu pochłaniającym suche patyki, myślę o kawie. Espresso w malutkiej filiżance z warstewką crema na wierzchu. Tamten wciąż siedzi i podaje sobie do ust kawałki sadła na końcu noża.

– Usiądź przy ogniu – mówię.

– Mogłem cię zabić – odpowiada z pełnymi ustami.

– Ale nie zabiłeś.

– To sprytne tak spać na drzewie.

– Widać nie dość sprytne. Będziesz tak krzyczał z tego wozu?

– Wolę oglądać świat z kozła. Wyżej. Lepiej widać. Wyciągam z ukrycia swoje rzeczy. Torby, sakwy,

wreszcie siodło, na którym siadam przy ogniu. Przynajmniej się do czegoś przyda. Znajduję twarde paski solonego, suszonego mięsa zawinięte w pergamin. Ugotuję je we wrzątku. Nie ma kawy, przynajmniej wypiję coś w rodzaju bulionu. Zawsze to coś ciepłego w żołądku.

– Kto tam mieszkał? – Macham ręką w kierunku wzgórza, na którym czernieje wypalony kikut stacji. Palisada częściowo ocalała, ale jeszcze unosi się stamtąd słup szarego dymu.

Wzrusza ramionami.

– Nikt. Każdy wie, że to przeklęte miejsce. Uroczysko. Jakich wiele. Tylko głupi wchodzi w takie miejsca.

– Szukam kogoś. Jestem obcy w tych stronach. Szukam takich, którzy byli obcy jak ja i zgubili się.

– Mnie też tu długo nie było. Wyprawa.

Używa słowa „hansing”. Wyprawa, a konkretnie łupieska podróż morska.

Dosłownie: „droga po szczęścia”.

Wyciąga dłoń z nożem, wskazując las po drugiej stronie polany, gdzie szumi potok.

– Tam jest trakt. Prowadzi najpierw do pierwszego domostwa. Tam mieszka Grisma Szalony Krzyk.

– Będzie coś wiedział o moich krewnych?

– Nie. A może tak. Ale stąd możesz iść tylko tam. Grisma Szalony Krzyk, otoczony kolczastym wałem z jesionu, siedzi w domu przodków i razem z garstką swoich drży ze strachu przed tym, co wychodzi z lasu. Pierwszy, który mieszka za Pustkowiami Trwogi. Idź i daj mu prezent. Daj mu swój łup.

– Jaki łup?

Mężczyzna na wozie wskazuje zawiniątko, które leży opodal. Tłumok ze starego pledu częściowo przesiąkniętego krwią. Tłumok, który ciągle trochę się porusza.

– Czasem wysyła do lasu kogoś obcego. Zbyt młodego, by się bać, i zbyt głupiego, by odmówić, żeby uwolnił go od kolejnych upiorów. Od dzieci zimnej mgły. Obudzonych. Ale oni nigdy nie przestaną przychodzić. To zły czas. Wojna bogów. Kiedyś tak nie było. Ale daj mu to na pamiątkę. Niech powiesi na częstokole i krzyczy swoim ludziom, że jest wielkim styrsmanem.

Mam już trochę żaru, mogę postawić na nim kubek z wodą i połamanym paskiem mięsa.

– Nie wiem, o czym mówisz. Myślałem, że to żaba.

Tamten śmieje się z aprobatą.

– Jestem Kruczy Cień. Sprzedaję magiczne rzeczy. Chcesz sztylet, który sprowadza klątwę na właściciela? Kamień, który wraca? Mam kamienie drogi, amulety czarnego snu, pióra ptaka grzmotu. Mam wszystko.

– Potrzebuję konia.

– Nie handluję końmi. Handluję rzeczami, które czynią.

– Masz coś, co potrafi zamienić człowieka w kamień?

– Czas? Mam mnóstwo czasu.

– A gdzie mogę kupić konie?

– Tam, gdzie ktoś je sprzedaje. Chyba cię jeszcze zobaczę. Znajdź drogę.

„Znajdź drogę” to pożegnanie. Przynajmniej według „Kultury i ontologii Wybrzeża” Rekovica.

– Nazywają mnie Nitj'sefni – wołam za nim.

– To widać. Dla mnie jesteś Śpiący Na Drzewie – odkrzykuje przez ramię

i zjeżdża swoim skrzypiącym wozem na dno kotlinki, miażdżąc kołami białe kwiaty paproci.

Zostaję sam. Deszcz szumi monotonnie w liściach, moje ognisko syczy niechętnie pod kroplami spadającymi z gałęzi. Gdzieś wysoko w niebie słychać pisk drapieżnego ptaka.

Popijam cienki bulion i zaczynam systematyzować plan działań. Próżne, skomplikowane zajęcie, bo tak naprawdę nie wiem, co robić dalej. Pójdę tą ścieżką. Dokądkolwiek poszli nieszczęśni badacze, na pewno nie brnęli na przełaj przez las, więc i ja pójdę. Zobaczymy, co tam słychać u kogoś, kogo nazywają Grisma Szalony Krzyk.

Muszę mieć konia. Pieniędzy mam dość, nie licząc nawet tego, co zrabowałem w stacji. Mam pas wypchany ułożonymi równo stosikami złotych i srebrnych monet, wiszący mi na biodrach jak syty wąż boa. Potrzebuję tylko sklepu z końmi.

I muszę wiedzieć, co się wydarzyło. To nawet ważniejsze od znalezienia rozbitków.

***

Tamten wieczór w jadalni w Darkmoor. Uroczyście. W kamiennym kominie płonie ogień, siedzimy wzdłuż długiego stołu w blasku świec, wśród sreber, pieczonych kuropatw, ziemniaków z pieca i oczywiście przy ohydnym yorkshire pudding. Lodowiec ociera usta serwetką i władczym ruchem dłoni nakazuje, by nalano nam wina.

– Zmieniono założenia misji. Poleci jeden – mówi wreszcie. – Zespół

pozostaje, szkolenie zostaje utrzymane, czekamy na rozwój wypadków.

Polityka – dodaje wyjaśniającym tonem.

Kamieniejemy przy stole, patrząc to na siebie nawzajem, to na Lodowca.

Wypija łyk sherry i odwraca się do jednego ze stewardów, który podaje mu tacę z zalakowaną na czerwono kopertą i leżącym obok srebrnym sztyletem.

Przez rok przyzwyczailiśmy się do celebry, obrzędów i cudacznej ni to pseudośredniowiecznej, ni to masońskiej atmosfery. Do smokingów i wieczorowych sukien, które nagle zastępują zgrzebne drelichy. Nikogo to już nie śmieszy.

Wszyscy sięgają do umiejętności wyniesionych ze szkolenia. Kiedy Lodowiec, pomagając sobie ostrzem, kruszy pieczęć, Kaufmann dokłada

sobie nadzienia, ja obracam w palcach srebrny kielich i wącham sherry, Cavallino dłubie w zębach, a Deirdre ogryza gałązkę winogron. Wszyscy wyglądają na rozluźnionych i swobodnych.

– Panu Corvinaque dziękujemy za współpracę. Panie Corvinaque, bosman Harding pomoże panu spakować rzeczy, na dole w hallu czeka kierowca.

Przypominam, że obowiązuje pana najwyższa klauzula tajemnicy państwowej.

Proszę zapomnieć o wszystkim, co pan tu słyszał i widział poza jednym.

Tym, że my nie zapomnimy o panu. Dziękuję i do widzenia.

W głębokiej ciszy słychać odbijające się echem spod sklepienia kroki Rene.

Kiedy ogromne wierzeje zamykają się z hukiem, nikt nadal nie mówi ani słowa.

– Panowie Kaufmann, Nilfsson i pani Decrout do ubezpieczania. Na razie.

Pani Mulligan, pan Cavallino, pan Rogowski, pan Kohoutek i pan Dartlow –

zespół rezerwowy.

Cisza.

– Leci pan Drakkainen.

Ułamek sekundy, kiedy wszystkim puszczają nerwy. Na naszą miarę oczywiście. Nilfsson prostuje się z ulgą i wypija łyk wina. Dartlow zaciska zęby, widać, jak pulsują mu mięśnie szczęk. Decrout jest zaskoczona, ma minę, jakby trafił ją piorun. Deirdre przez chwilę wygląda jak walkiria.

Zaciśnięte usta, wysunięty podbródek, w oczach błysk diamentów. Ja nie czuję nic. Nic, poza zapachem yorkshire pudding.

Nawet Kohoutek przestaje na chwilę jeść.

– Pana Drakkainena poproszę ze mną. Państwa zapraszam do dalszej kolacji w swobodniejszej atmosferze. Smacznego, dziękuję i dobranoc. Proszę być dobrej myśli. Misja będzie kontynuowana.

– Domyśla się pan, dlaczego? – pyta badawczo, już siedząc za swoim biurkiem i nabijając fajkę.

– Nie, komandorze.

– Jest pan najstarszy. Pan pamięta jeszcze świat, w którym byliśmy jedynym życiem we wszechświecie. Pamięta pan czasy, kiedy nie istniał

napęd nadgrawi-tacyjny, a astronautyka to był niepewny eksperyment. Ma pan to jeszcze w głowie. Jest pan dzieckiem starego świata i urodził się pan w przekonaniu, że istnieje tylko to, co na Ziemi, że jesteśmy jedynym bytem rozumnym we wszechświecie, a prędkość światła jest nieprzekraczalna.

Według mnie lepiej pan się dostosuje do tamtych i do ich mentalności, bo oni myślą tak samo, miarą swojego świata. Do tego pańska matka była Polką, ojciec Finem, a wychował się pan w Chorwacji. Szok kulturowy to dla pana codzienność. Poza tym pan, jako jeden z niewielu, zrobił sobie religię z niezależności. Pan nie wierzy w państwo, przepisy ani rozum zbiorowości.

Jest pan samotnikiem. Wierzy pan w to swoje prawo moralne i rozsądek.

Miał lecieć zespół i wtedy pan zostałby na Ziemi. Ale musimy wysłać jednego. Jednego człowieka. Sądzę, że pan przeżyje. Przynajmniej jest na to jakaś szansa.

– Teraz powiem panu coś, co wie poza mną może z sześć osób. To już nawet nie będzie najwyższa klauzula tajności. Jeżeli piśnie pan słowo komukolwiek, choćby kapral Mulligan, zginiecie oboje. Przepraszam za ten ton, ale to niezbędne. Wiadomo, że ma pan znaleźć grupę badawczą albo ustalić, co się z nimi stało, ewakuować kogo się da i usunąć ślady, ewentualnie naprawić szkody, które mogliby wyrządzić, jeżeli doszło do nieautoryzowanego kontaktu z ksenocywilizacją, ale o tym pan doskonale wie. Nie wie pan natomiast, że otrzymał pan oficjalną zgodę na użycie wszelkich środków stosownie do oceny sytuacji. Wie pan, co to znaczy?

Pociągam łyk whisky.

– Licencja na zabijanie…

– Tak. Jeżeli będzie pan zmuszony zabić, ma pan do tego prawo. Ja ponoszę pełną odpowiedzialność. Jest jeszcze druga sprawa. Natrafiono tam na zjawisko, którego nie umiemy nawet porządnie nazwać, a co dopiero wyjaśnić. Coś, co może być niebywale niebezpieczne albo przynajmniej mieć najwyższe znaczenie.

Wypijam łyk whisky. Milczę.

– Tam występuje magia – mówi wreszcie Lodowiec, jakby z zażenowaniem i niesmakiem. – Przynajmniej tak to wygląda w raportach, z którymi się pan zapozna. Niech pan wróci stamtąd żywy i powie mi, że padliśmy ofiarą złudzenia, kuglarstwa albo efektów ubocznych nieznanego fenomenu fizycznego. Mam nadzieję, że tak będzie. Albo niech pan wróci i powie, że wszechświat stanął na głowie, a nasz świat za chwilę stanie się piekłem.

Ścieżka jest wąska, kamienista i pozarastana trawą. Prowadzi w dół. Obok chlupoce potok. Idę. Czuję się jak turysta. Męcząca jest tylko myśl, że gdziekolwiek bym poszedł, nigdzie nie czeka na mnie schronisko, łazienka

z gorącą wodą ani czysta pościel.

Myślę o Duvalu wrośniętym w drzewo. Duvalu, którego skazałem na powolne konanie w zrąbanym pniu. Ile to będzie trwało? Aż drzewo spróchnieje? Kto wie, ile umiera drzewo?

Cytat

O wiele za wcześniem przyszedł do dworu,

wiele za późno do innych;

Piwo wypite lub jeszcze nie uwarzone,

Rzadko natręt w porę przychodzi.

Havamal – Pieśni Najwyższego

Rozdział 2 Dwór Szalonego Krzyku

Trakt jest słabo widoczny. Właściwie to zarośnięta trawą ścieżka, ale

wiem, że nie zginę w jakichś nieprzebytych borach. Idę stale na wschód równolegle do wybrzeża, więc muszę w końcu trafić do ludzi. Po jakimś czasie zaczynam znajdować miejsca ogniskowe. Okrągłe, czarne plamy węgla i popiołu. Stare, ale wzdłuż tego strumienia biwakowano od czasu do czasu. Ogień palono tuż przy ścieżce, jakby podróżni bali się zagłębiać w las.

Popasy były pospieszne. Znajduję srebrny, ozdobny kubek, okuty róg do picia, kilka kościanych guzików, przyzwoity mały toporek tkwiący w pniu zwalonego drzewa.

Dwa razy trafiam na niepogrzebane, rozwłóczone zwłoki. Raz na wyschniętego, leżącego przynajmniej od pół roku trupa, na którym ocalały poszarpane resztki ubrania i topornego, lamelkowego puklerza. Opodal leży zniszczona, drewniana tarcza i zardzewiały miecz z wielokątnym, stożkowatym jelcem i taką samą masywną głowicą. Miecz z Wybrzeża, marnej roboty. Potem znowu fragmenty starego, zbielałego szkieletu w nurcie strumienia.

Obydwa nie mają głów.

Żaden nie należał do kogoś narodzonego na Ziemi.

Rozglądam się, ale widzę tylko tysiące szarych pni, ciągnących się w nieskończoność jak jesionowa kolumnada.

Mój płaszcz sztywnieje, robi się ciężki i chyba rzeczywiście nie przepuszcza już wody, ale nie ma to specjalnie znaczenia. Zostałbym suchy tylko w miejscach, gdzie chronią mnie ułożone dachówkowato folgi pancerza, ale tam jestem spocony i wszystko mnie swędzi.

Po południu czuję dym. Gdzieś płoną ogniska. Po jakimś czasie słyszę szczekanie psów i porykiwanie bydła. Przynajmniej tak to nazywam. Kiedy widzę drzewo, nazywam je „jesion”. Albo „sosna”. Albo „pinia”. To lepiej niż

„welwiczja midgaardska” albo „dragomeria”. Słyszę chrapliwe pohukiwania zakończone przeciągłym skowytem, przypominające czkawkę u hieny, i myślę: „pies szczeka”, mimo że ani nie szczeka, ani to pies, tylko stworzenie funkcjonalnie najbliżej spokrewnione z tygrysem workowatym.

Ślizgam się na mokrych kamieniach i korzeniach, klnąc swój dobytek.

Najchętniej rzuciłbym wszystko w krzaki, ale to głupi pomysł. Każda z tych rzeczy może mi kiedyś uratować życie.

Dwór stoi na wzgórzu, przed nim widać zakole rzeki, do której wpada mój strumyk. Polana została wy-karczowana, cała pokryta jest pniami ściętych

kiedyś drzew. Z miejsca, gdzie stoję, widać częstokół wieńczący wał najeżony zaostrzonymi palami. Nad nim zapadnięte dachy, pokryte omszałym gontem.

Wokół wału, to tu, to tam, stoją niskie, ciemne chaty z belek, bez okien, wyglądające jak przywalone ciężkimi strzechami.

Dostrzegam ludzi. Kilkoro wybiega z lasu i rwie na wyścigi w stronę fortu.

Krzyk.

Kilkanaście metrów ode mnie, po kostki w strumieniu, stoi dziewczyna z białą, mokrą szmatą w ręku. Widzę bladą, przerażoną twarz, szeroko otwarte

oczy

wypełnione

czernią.

Kosmyki

przemoczonych,

ciemnofioletowych włosów przykleiły jej się do twarzy, długa, niebieska suknia też jest mokra i przylepiona do ciała. Stoi tak przez sekundę, po czym wydaje z siebie przeraźliwy pisk i rzuca się w panicznej ucieczce pod górę, błyskając bosymi stopami. Na brzegu zostaje tylko drewniany kubeł pełen zmiętych szmat.

W forcie już zamykają wierzeje, ktoś pędzi do środka dwie ryczące przeraźliwie, kosmate krowy, masywne jak bawoły, z rozłożystymi rogami.

Krzyki, ujadanie psów, a nad tym wszystkim wznosi się przeciągły głos jakiejś trąby, brzmiący jak ryk mamuta.

Ależ tu kochają gości.

A jednak mieszkają tu dobrzy ludzie. Przy ścieżce postawiono krzywą, drewnianą wiatę. Zwykłą budę z belek nakrytą dachem. Ma tylko trzy ściany, a przed wejściem widać krąg kamieni i stertę wilgotnego węgla.

Dalej wzniesiono półkolisty, kamienny murek, żeby odbijał ciepło do środka, jest też stos opału, pieczołowicie zasłonięty od deszczu warstwą gałęzi.

W środku stół zbity z półbali i dwie ławy. Czego jeszcze trzeba?

Tutaj nie należy nikomu przychodzić znienacka do domu i dobijać się do bramy. Należy usiąść i czekać, aż po ciebie wyjdą. Jeżeli jednak nie wyjdą, jest gdzie przenocować, rozpalić ognisko, ma się dach nad głową. Odpocznij, zjedz, wyśpij się i spadaj na ryby. W gruncie rzeczy miły obyczaj.

Przede wszystkim odkładam cholerne siodło na ławę i zdejmuję mokry rynsztunek.

Odrąbaną łapę stwora zostawiam na dworze. Niech moknie. To ma być moje wkupne, coś w rodzaju „uwolniłem was od potwora”. Może zdołam się dowiedzieć, co to jest?

Rozpalam ogień pod nawisem dachu. Wymaga to benedyktyńskiej

cierpliwości, rozdmuchiwania żaru, podkładania maleńkich igieł i drzazg, potem chronienia wątłych płomyczków przed wiatrem.

Po dwudziestu minutach mam już huczący ogień, który nie boi się siąpiącego deszczu. Siedzę na stole ze skrzyżowanymi nogami, palę w fajce mój bezcenny tytoń Virginia i marzę o herbacie. Nic z tego. Nie dali herbaty. Dopiero teraz dociera do mnie, ile pożytecznych rzeczy mogło ocaleć w stacji. Choćby herbata. Na pewno nie wypili całej herbaty, a ja wszystko spaliłem.

Dwór na wzgórzu wydaje się opuszczony, ciemny, ponury i cichy. Czuję, że jestem bacznie obserwowany, ale w gruncie rzeczy cieszę się, że postanowili mnie ignorować.

Zmieniam bieliznę i wyciągam z tobołów suche spodnie. Znajduję też półkożuszek z kapturem i robię remanent wśród zapasów.

Mam bulion w kostkach, zamknięty w jakimś natłuszczonym, skórzanym woreczku. Mam trochę karpackich wędzonych serów, suchą kiełbasę, mięso w paskach, suchary owinięte w pergamin. Szklany słoik z miodem, zamknięty szerokim korkiem. Trochę prasowanych, suszonych owoców z orzechami, kilka batonów chałwy, ale bez opakowań, są owinięte w jakieś liście, chyba winogronowe.

Nie mogli mi dać cukru. To byłoby okropnie niebezpieczne. Mogli natomiast chałwę albo prasowane figi, albo kawał korka. O ile wiem, ani migdały, ani figi, ani dęby korkowe tu nie występują, więc co by szkodziło dać trochę herbaty? Nie mogli owinąć tego w liście herbaciane?

Znajduję też rzeczy, które przemyciłem nielegalnie, i te, które mi wciśnięto. Ale ani śladu kawy czy herbaty. Z radością znajduję trzy tabliczki czekolady, trochę tytoniu, butelkę rakiji, drugą rumu, obie są plastikowe i płaskie. Prędzej zginę, niż je wyrzucę. Co to za wspaniała rzecz – plastik.

Lekka, nietłukąca i szczelna. Śliwowicę dał mi Levkovic, a „Navy Rum”

pewnie Dar-tlow.

Rozkręcam metalowy pojemniczek i montuję wędkę. Żyłka jest z plecionego, końskiego włosia – trudno, przynajmniej haczyki i ciężarki są normalne. Mogło im przecież przyjść do głowy wyposażyć mnie w kościane haczyki. Komuś się nie chciało, Bogu dzięki.

A potem wycinam sobie kij i naprawdę idę na ryby.

Widać je. Przemykają tuż przy dnie, kryją się za kamieniami, ale nie

interesują ich ani dżdżownice, ani kulki z przeżutego suchara, ani kawałki mięsa. Są pękate i spasione, działają mi tylko na nerwy. Trzeba będzie spróbować zrobić jakiś oścień.

Warto byłoby złożyć łuk, ale okropnie mi się nie chce. Już i tak chodzę obładowany jak muł. W częściach jest jednak poręczniejszy.

Gotuję wodę z miodem zaprawioną odrobiną śliwowicy. Prócz tego na kolację będzie czekolada, kawałek kiełbasy i suchar.

Przeczytałem miliony książek, których akcja toczyła się w baśniowych światach, jak mój tkwiących w pseudośredniowieczu. I wszędzie można było wejść do karczmy, rzucić na stół monetę i zakrzyknąć „Karczmarzu, piwa!” –

zawsze chciałem tak zrobić.

Rozpalam ogień, ile wlezie. Chcę wysuszyć ubranie, ale i pokazać, że nie jestem z tych, którzy przemykają się chyłkiem.

W forcie chyba trwa gorączkowa narada. Gdybym tylko mógł tam być –

głosowałbym za tym, by zostawić dziwnego obcego w spokoju przynajmniej do jutra.

Powinienem znaleźć ślady moich sierot, ale upłynęło tyle czasu, że jedna noc nie zrobi nikomu różnicy. A strasznie nie chce mi się nawiązywać kontaktów. Trochę mam tremę, a trochę jestem zmęczony. Podoba mi się ta wiata. W Finlandii całkiem podobne stawiają na parkingach przy plaży.

Zjem sobie kolację, popatrzę w ogień, pomyślę, wypiję jeszcze łyk śliwowicy i z rozkoszą wyciągnę się na tym szerokim stole, nakryty kocem, z siodłem pod głową. Komu to będzie przeszkadzało?

Cały czas czuję na sobie czyjś wzrok. Kiedy mieszam swój dziwny grog, dokładam do ognia albo kroję twardą jak kamień kiełbasę. Przenikliwy, badawczy.

Widzę tylko sieczone deszczem krzaki, milczący, najeżony palami ciemny dwór i mgłę. Robi się zimno. Powoli zbiera się na zmierzch.

Pewno skądś mnie obserwują. Ze szczytu palisady albo przez jakieś strzelnice. Proszę bardzo.

I wtedy zauważam dziecko.

Pojawia się nagle, jakby wysnuło się z mgły wijącej się po ziemi. Chłopiec, może ośmioletni, karykaturalnie chudy, z wydętym, okrągłym brzuchem.

Stoi, milcząc, zupełnie nagi na deszczu i chłodzie, ze złożonymi rękami, jakby piastował coś na piersi.

Zapomnieli o nim? Nie zauważyli, że nie zdążył za bramę? Może nie wiedzą dokładnie, ile mają dzieci? A teraz pan Grisma Szalony Krzyk udaje, że go nie ma w domu, a ten tu moknie goły na wściekłym zimnie.

– Nie bój się – mówię łagodnym tonem. – Chcesz coś do jedzenia?

Nie odzywa się. Stoi nieruchomo i wpatruje się we mnie tymi niesamowitymi oczami, które z daleka w szarówce wyglądają jak puste oczodoły. Opuszcza nagle lewą rękę i okazuje się, że to, co tak tulił do chudej piersi, to jedynie druga ręka, ze strasznie zniekształconą dłonią o tylko czterech palcach, ale za to długich na dwadzieścia centymetrów, z wieloma stawami, jak odnóże kraba.

Patrzę osłupiały, nadal trzymając w wyciągniętej dłoni kawałek czekolady, a wtedy jego oczy nagle błyskają fosforyczną zielenią i chłopiec staje się mgłą, obłokiem mgły, który rozchodzi się niepostrzeżenie.

Cofam rękę z czekoladą i czuję, jak włosy jeżą mi się nad karkiem.

Hiperadrenalina uderza jak prąd.

Czekam, ćwicząc oddech ibuki, aż się rozejdzie. I wtedy znowu rozlega się zawodzenie rogu.

Po prostu cofnął się trochę i zniknął we mgle, myślę, patrząc, jak otwiera się dwuskrzydłowa brama i wychodzi z niej kilku ludzi. Schodzą ostrożnie ze wzgórza, osłaniając się tarczami o dziwacznym kształcie, przywodzącym na myśl kontrabas. Widzę błysk grotów na włóczniach.

Idą do mnie.

Odstawiam kubek i, klnąc pod nosem, zakładam ciężki półpancerz, przypinam okuty pas z mieczem. Czas do pracy.

Idą. Powoli, godnym krokiem, żeby pokazać, że zupełnie się mnie nie boją. Jednak tarcze są uniesione, włócznie gotowe do ciosu. W sumie ośmiu mężczyzn. W środku idzie dwóch bez tarcz i włóczni, ale podobnie jak reszta w zbrojach.

Zatrzymują się jakieś dziesięć metrów od mojego obozowiska i patrzą w milczeniu. Jeden z tych dwóch w środku to stanowczo ktoś ważny.

Zdobiony kaftan, nabijany metalowymi płytkami, opina pękate ciało, mężczyzna ma rozłożystą, siwą brodę i długie włosy ujęte w złotą obręcz, też siwe. Kto wie, może to sam szef. Jednak nie wydaje szalonych krzyków, tylko milczy, przyglądając się badawczo.

Tarczownicy wymieniają półgębkiem uwagi, przekonani, że nie mogę ich

usłyszeć.

„Znać, że możny. Pancerz cudzoziemskiej roboty. I miecz jaki… Patrz, czy ma ludzkie oczy. Może to mara…”.

Czekam.

To oni mokną, nie ja. Sięgam po swój kubek i wypijam łyk gorącego napoju.

– Ten, kto wędruje, śpi na kamieniu, daleką ma drogę do domu. Miast piwa, witają oszczepem, nie dadzą zdjąć szłomu – powiadam dobitnie i wypijam następny łyk. Wysiliłem całą znajomość mowy Żeglarzy, żeby sklecić ten wierszyk. Tu lubią takie rzeczy. Ciekawe, czy stary też odpowie rymowanką.

Rozpycha stojących przed nim i podchodzi ostrożnie, trzymając jedną dłoń na głowicy miecza. Taksuje mnie od stóp do głowy i zagląda mi uważnie w oczy.

To może oznaczać, że widziano tu Ziemian. Moje oczy zostały ucharakteryzowane i wyglądają jak oczy tutejszych, całe wypełnione ciemnymi, orzechowymi tęczówkami niczym u krowy. Ilekroć zobaczę własne odbicie, aż mnie odrzuca. Nie mogę się przyzwyczaić. Na szczęście tutaj lustro to rzadkość. Ale naukowcy nie przechodzili żadnych operacji. Ich oczy musiały zwracać uwagę.

Dwóch z jego ludzi od niechcenia, powoli odwraca włócznie ostrzem w dół

i opiera je o ziemię. To nie znaczy, że przestali na mnie uważać. Teraz jeden ruch ramienia powinien wystarczyć, żeby cisnąć drzewcem i przygwoździć mnie do ściany szałasu.

– Lekkomyślny wędrowiec staje przed dworem, gdzie co noc śmierć kołacze, chciałby strawy, ognia i piwa, a tutaj tylko kruk kracze – odpowiada stary. -

Jeżeli składasz wiersze, może ucieszysz króla. Chodź, jeśliś człowiekiem, a nie Obudzonym. Zasiądź przy stole.

Zbieram swoje rzeczy i ruszam za nim do dworu. Woje pomagają mi nieść siodło i sakwy. Któryś bierze ode mnie nawet parujący wciąż kubek. Widzę, że co najmniej dwóch z nich to zaledwie chłopcy. Jeden ma góra trzynaście lat i z trudem dźwiga tarczę, drugiemu za duży hełm z czepcem z kolczugi i okularowym nosalem kolebie się na głowie niczym kociołek. Z kolei inny woj ma szósty krzyżyk na karku i lekko utyka na prawą nogę. Jeżeli „król”

wystawił przeciwko mnie trzon swojej armii, to rzeczywiście z nimi kiepsko.

Kroczę ramię w ramię z możnym i dwoma wojami, którzy niosą moje toboły, pozostali otaczają nas amatorskim, zezowato ustawionym szykiem

„jeża”. Nie klinują o siebie tarcz, mylą krok i wpadają jeden na drugiego, ale mierzą na wszystkie strony świata kutymi grotami włóczni, ostatni idą tyłem, jakby w każdej chwili spodziewali się ataku. Nie na wiele się to zda, gdyby co pełno dziur w tym ich „jeżu”.

Rozglądam się, ale zapłakana deszczem, zamglona poręba jest zupełnie pusta. Tylko gdzieś na granicy wzroku stoi biała, chuda sylwetka chłopca o oczach jak wypalone okna i długich palcach, poruszających się jak odnóża kraba.

Oba skrzydła bramy otwierają się przed nami i wchodzimy na błotnisty majdan. Deszcz siecze kałuże, chude, wielkie brytany szarpią się na łańcuchach, pachnie dymem, stęchlizną i ciałami wielu ludzi. Ciężki, piżmowy zapach przenika tu wszystko.

Główny budynek jest mroczny, długi i w środku przypomina hangar.

W centralnej części między kolumnami mieści się długi stół, przy którym siedzi kilkanaście osób. W powietrzu wisi ciężki smród, który można by kroić. Dym snuje się pasmami, halla pośrodku jest prawie pusta. Trochę skrzyń, trochę futer, przy wejściu stojak z tarczami i włóczniami. To wszystko.

Deszcz pada przez dziurę w dachu prosto w palenisko, a na wprost, w szerokim karle siedzi okryty futrem Grisma Szalony Krzyk.

Jest stary. Jeszcze nie zgrzybiały, jeszcze można uwierzyć, że masywny miecz, o który się opiera, nie jest ledwie ozdobą, ale po pobrużdżonej twarzy, przetykanych siwizną, długich włosach i wyblakłym, matowym błękicie oczu znać lata. Boją się go tutaj. Widać to w sposobie, w jaki siedzą, jak udają niewidzialnych, unikając spojrzenia zmrużonych, badawczych oczu, grymasów upartych ust. I tylko ja wiem, że te jego groźne miny maskują strach i niepewność. Grisma bez przerwy się boi. O swoich ludzi, o siebie, o ciągłość rodu, o swój honor. A w tej chwili boi się mnie.

Jestem o pół głowy wyższy niż największy z nich tego nie da się nijak zamaskować. Do tego mój półpancerz ma pokaźne naramienniki jak w stroju futboli-sty i nadaje mi wygląd niemal herosa. Chodziło o efekt psychologiczny, ale i o to, że ochraniacze mają sprężynować i przejmować na siebie impet uderzenia.

Grisma mierzy mnie podejrzliwym spojrzeniem i mamle, jakby coś żuł.

Uderzam karwaszem o napierśnik, trzask odbija się echem od sufitu, pochylam głowę w oszczędnym ukłonie. Ktoś nerwowy z siedzących przy stole wzdryga się wyraźnie. Za kolumnadą czai się ze czterech, przekonanych, że są niewidoczni w półmroku. Czuję ich pot, słyszę skrzypienie rzemieni, zapach dziegciu, którym zakonserwowano cięciwy.

Słyszę, jak jednemu z nich wali serce.

– Wybacz cudzoziemskiemu włóczędze, wielki królu – mówię. – Jestem zagubiony w tym kraju i nie znam się na dworskich obyczajach. Ledwo i źle mówię mową Wybrzeża i nie umiem się przywitać, ale nawet ja słyszałem o Grismie Szalonym Krzyku i zapragnąłem schronić się pod twój dach.

Nie bardzo mam co mu dać, w tym problem. Złota nie mogę. Po pierwsze, ma się za króla i to on tu jest ewentualnie od rozdawania złota – tylko go obrażę. Po drugie, jeżeli zobaczą, ile tego mam, zwyczajnie mnie zabiją.

Jakoś nie mogę się zdobyć na to, żeby dać mu odrąbaną łapę stwora. Dałem sobie wmówić, że to nie wiadomo co, ale teraz zaczynam być przekonany, że zarąbałem leśnego szkodnika i tyle. Co by pomyślano o średniowiecznym rycerzu, który rzuciłby królowi pod nogi kawałek węża albo łeb wilka i obwołał się smoko-bójcą? Wariaci istnieją w każdej kulturze.

– Podejdź, gościu – rozkazuje Grisma. – Stań tak, by stary człowiek mógł

cię widzieć.

Podchodzę dwa kroki i staję w miejscu oświetlonym chybotliwym płomykiem olejowych kaganków, które kopcą tranem. Podłoga została w tym miejscu wyjątkowo zamieciona i na krzywych deskach wyrysowano węglem krąg opleciony znakami pisma. Rozpoznaję runy Wybrzeża z alfabetu Sonermanna Veigla, uchodzące za święte. O co chodzi? Test jakiś czy co?

Najwyraźniej to, czy tu stoję, czy nie, ma jakieś znaczenie. Wszyscy pochylają się w oczekiwaniu, siedzą spięci, w dziwnych pozycjach, jakby byli gotowi poderwać się w każdej chwili z ławy. Spodziewają się, że jestem jakimś upiorem, niestety nie wiem, co robią upiory. Jako człowiek miałbym bać się tych zygzaków czy wręcz przeciwnie? Zakładam, że to krąg ochronnych zaklęć, więc demon musiałby ich unikać. Niestety, to tylko teoria. Z boku, w niszy, siedzi jakaś ubrana na czarno stara baba. Kaptur albo może chusta zasłania jej twarz, siedzi zupełnie nieruchomo i wlepia we mnie uważny, podejrzliwy wzrok. Nawet dla mnie jest ledwo widoczna, ale

nie sposób jej nie zauważyć, bo, niestety, śmierdzi przeraźliwie.

– Ten, co wędrował, ma suche gardło – recytuje Grisma. – Przepij do mnie, gościu.

Podają mi róg wypełniony czymś mętnawym, pachnącym drożdżami i sfermentowanym ziarnem. Warzone domowo piwo. Patrzą z najwyższą uwagą, czy się napiję. Mężczyzna, który siedzi najbliżej, zaciska dłonie w pięści, kolejny zagryza wargi. O co chodzi? Mam wypić czy nie? Pomyślmy

– człowiek wypije, oczywiście. Demony są u nich niepijące?

W ciemności skrzypi cięciwa. W życiu mnie nie trafisz, synku. Nie przy tym oświetleniu. Zresztą równikowy łuk nie przebije laminatu.

Wylewam odrobinę piwa na wnętrze dłoni i przyciskam dłoń do ziemi.

– Cokolwiek piję, piję na twoją cześć, Hindzie – wygłaszam.

Wstaję i unoszę róg do ust. Patrzą tak uważnie, jakby to była najważniejsza rzecz na świecie. Wtedy dopiero rozumiem.

Dodali czegoś do tego piwa. Czegoś, czego demony się boją, w rodzaju wody święconej, i to jest wersja optymistyczna. Ewentualnie czegoś trującego, czego człowiek by nie zauważył, i wtedy jest gorzej. Cholerna logika sądu Bożego. Zdam test, kiedy padnę trupem – coś jak próba wody.

Baba tonie – była niewinna. Baba pływa – wiedźma. Jeśli zacznę kaprysić, to znaczy, że jestem demonem. Zakładam, że jednak nie usiłują mnie od razu otruć, i piję. Nie znają tu raczej jakichś piorunujących toksyn, więc jeżeli coś będzie nie tak, momentalnie wszystko wyrzygam.

Piję duszkiem aż do zapapranego resztkami zboża i drożdży dna. Piwo jest gęstawe, ohydne. Zawiera tyle zanieczyszczeń, że trudno się zorientować, co ma być tą tajemniczą domieszką. Ślady jakichś nieprzyjemnych, roślinnych garbników to chyba błędy produkcyjne. Jakiś niechluj nie powybierał

chwastów ze zboża. Nie czuję na szczęście metylu, natomiast jest coś dziwnego, czego nie mogę rozpoznać. Metaliczny, miedziany posmak.

Rudzielec z brzegu stołu jest blady jak ściana, na ustach ma ledwo zamaskowany wyraz skrajnego obrzydzenia. Napluli mi w to piwo czy jak?

Piję.

Szczupła, bogato ubrana kobieta, siedząca obok króla, jest czerwona na twarzy jak piwonia i patrzy po ścianach.

Któryś z niedoszłych zabójców, ukrytych za filarami, wybiega na dziedziniec i słyszę, że rzyga tam prosto na majdan. Co z wami jest?

To są jakieś grupy hemowe – krew. Nakapali mi tam krwi. Śladowo, ale wyczuwalnie. Człowiek by nie wyczuł, więc spokojnie wypijam. Zostaje mi jakiś wyraźny ślad. Obcy i nieprzyjemny. Jakieś kwasy octowe, mlekowe.

Okropne.

To miesięczna krew. Paskudny dowcip.

Trudno. „Morsy” nie pękają.

Uśmiecham się promiennie i z hukiem stawiam odwrócony róg na stole tuż przed rudym dżentelmenem, który cofa się odruchowo. Najchętniej rzuciłbym tym w łeb babie siedzącej w niszy. Głowę daję, że to jej pomysł.

Król wygląda, jakby połknął żabę. Jest wściekły. Ale chyba nie na mnie.

Strzela piorunującym spojrzeniem w kierunku niewidocznej staruszki.

– Usiądź przy stole, gościu – powiada.

Siadam. Sąsiad robi mi miejsce i skwapliwie wręcza kolejny róg piwa. Na jego twarzy miesza się wyraz ulgi, obrzydzenia i współczucia. Biorę od niego róg niespiesznie i bez nerwowości.

– Mówisz, żeś cudzoziemiec, a kłaniasz się naszemu Hindowi jak człowiek pobożny – mówi Grisma podejrzliwie i z troską.

– Moi bogowie są daleko – odpowiadam i nagle rozumiem jego zatroskanie. On mi podsunął zapaskudzone piwo, a ja je poświęciłem bogu wojów, braterstwa broni, gniewu, burzy i honoru. Zrobiłem to w dobrej wierze, więc to on ma teraz przerąbane jako ten, który obraził boga. Widzę, że wpuściłem go na amen, i poprawia mi się nastrój.

Królowa patrzy na mnie dziwnym wzrokiem. Czyżby to był prezent od ciebie, wasza wysokość?

Wypijam kolejny łyk piwa. Jest trochę lepsze, ale nie bardzo.

Stawiają mi powyginany, metalowy talerz, podsuwają drewnianą misę pełną parujących kawałków gotowanego mięsa. Zalatuje lekko – ugotowano je już w ostatniej chwili. Nie jest jeszcze zepsute, ale prawie.

Wraca gwar rozmów, ktoś siedzący w niszy zaczyna grać na flecie.

Przeszedłem staranne szkolenie. Apetytu nie psuje mi ani stęchły posmak łykowatego mięsa, ani mętne piwo, ani czarne obwódki za połamanymi paznokciami mężczyzny siedzącego naprzeciw, ani tłusty sos sklejający rzadką brodę następnego woja. Jego twarz jest straszliwie zniekształcona, prawie nie ma dolnej szczęki, aż po kość policzkową ciągnie się nierówna, poszarpana blizna, pewnie od topora.

Zjadłbym porządną pleskavicę.

Z serem.

– Musisz być szalony, żeby samotnie wędrować po Pustkowiach Trwogi, przybyszu.

– Jestem tu obcy i nie wiem, czym są Pustkowia Trwogi. Szukam kilkorga swoich i idę przez świat, nie pytając, jak inni zwą lasy i wzgórza, które przemierzam.

– Jak cię wołają?

– Według waszej mowy byłoby to Ulf Nitj'sefni – odpowiadam. U nich imiona nie zawsze mają znaczenie, są rodowe. Przydomki zaś są indywidualne i powstają trochę jak indiańskie imiona. Chciałem zachować własne imię – Vuko, co znaczy po chorwacku „wilk”, ale niestety „vuko” to w jednym z tutejszych żargonów „ptasie łajno”. Przetłumaczyli mi imię na norweski – Ulf to to samo, a na szczęście w mowie Wybrzeża nic nie znaczy, tyle że lepiej brzmi niż „guano”.

– W młodości wiele podróżowałem – powiada Grisma. – Może byłem i w twoim kraju, przybyszu. Jak go zwą?

Uśmiecham się.

– Mój kraj to Chorwacja – mówię bezczelnie i widzę, że mina mu rzednie. –

Jest tak daleko, że świecą nad nim inne gwiazdy.

– A bywałeś w kraju, który zwiemy Amistrand?

Amitraj. Ich znienawidzony wróg. Spluwam na ziemię i unoszę pięść, mamrocząc imię Hinda. Patrzą z aprobatą – zareagowałem prawidłowo. Czy on mnie ma za durnia? Przecież gdybym był amitrajskim szpiegiem, zrobiłbym tak samo.

– Widziałem go – odpowiadam krótko. – I nie chcę widzieć więcej.

Nie wiem dlaczego, ale kiedy podróżuje się po obcych krajach, to po powrocie ludzie przede wszystkim pytają: „Co tam jadłeś?”. Sam też o to zwykle pytam. To tak, jakby kulinarne odmienności najwięcej mówiły o obcej kulturze. Zresztą może i tak jest.

Głównie szare, gotowane mięso, lekko zalatujące stęchlizną i dziwnymi korzeniami, które mają zabić smród. Jakieś trąbkowate grzyby, może porosty, kiszone w soli, skrzypiące w zębach niczym guma. Trochę marynowanych warzyw o dziwnych kształtach, kolorach i smakach, ciągnących piwnicą. Solone, suszone paski ryby. Mętne, drożdżowe piwo.

Kłącza podobne w smaku do czosnku i zarazem do pora, wyglądające jak tatarak. Przegryza się tym kolejne ociekające tłuszczem i wodnistym rosołem kęsy. Na wpół wyrośnięte razowe podpłomyki, zgrzytające w zębach od piasku z kiepskich żaren. Tylko nieliczni mogą poszczycić się metalowymi albo bazaltowymi żarnami, które nie kruszą się do mąki, ale Grisma Szalony Krzyk najwyraźniej do nich nie należy.

Piwo ma z sześć procent. Przy tym tempie picia w ciągu godziny do dwóch większość przy tym stole będzie już pijana.

Bez przerwy dopytują się o wieści ze świata. Wykręcam się, opowiadam jakieś głupstwa. Chcę sprawić wrażenie, że dobiłem do ich brzegu bezpośrednio i nic nie wiem o nowinach. Że mój okręt zatonął i tylko ja ocalałem. Czuję, że pytają z niepokojem. Dzieje się coś niedobrego. Wiedzą, że coś nadchodzi. Czyżby zanosiło się na wojnę? Ich kraj leży na uboczu.

Reszta kontynentu leży daleko na zachodzie, odcięta przez pustynię i potężny łańcuch górski. Tereny niemal bezludne. Na morzu trzeba pokonać labirynt skalistych, niebezpiecznych wysepek, cieśnin i szkierów, którymi góry schodzą do morza. Żadna flota inwazyjna nie przejdzie. A nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie wlókł armii przez pustynię i góry w tę dzicz. Po co? Po ich okute miedzią wiadra? Szczerbate siekiery?

Pytają, czy nie widziałem wędrownych mnichów w czerwonych płaszczach o twarzach ze srebra.

Nie widziałem.

A czy nie widziałem szalonych, czarnych jeźdźców o tatuowanych twarzach, ubranych w poczerniałe żelazo, na żelaznych koniach? Mówi się, że pojawiają się już coraz bliżej?

Nie widziałem nikogo takiego.

A czy widziałem Obudzonych?

Nie wiem, kim są Obudzeni. Jestem tu obcy, a w moich stronach nikt o nich nie słyszał.

– Wojna bogów jest wszędzie – mruczy Spalony Gniew, rudy, krótko ostrzyżony woj siedzący naprzeciwko, obok tego porąbanego toporem o imieniu Dębowa Twarz. – Pewnie u siebie zwiecie ich inaczej. Dzieci zimnej mgły.

Kręcę przecząco głową.

Chcą wiedzieć, czy nie widziałem niczego dziwnego podczas podróży przez

ich las.

– Nie jestem pewien. Widziałem coś dziwnego, co mnie zaatakowało.

Zabiłem to – mówię. – Ale to pewnie zwierzę.

Idę do swoich rzeczy, które ułożono pod ścianą na schludny stos, i wyjmuję zawiniątko. Patrzą na mnie w osłupieniu, kiedy rozsupłuję sznur i odwijam koc. Odrąbana łapa spada z trzaskiem na drewnianą podłogę pomiędzy święte znaki. Palce wciąż jeszcze trochę się poruszają.

Krzyk. Zrywają się na równe nogi, kobiety i dzieci piszczą, ktoś wykrzykuje imię Hinda, ktoś złorzeczy i wydaje entuzjastyczne, bojowe ryki, ktoś doskakuje i kopie łapę, po czym tchórzliwie chowa się w tłum.

Zdziczeli.

Stoję pośród tego zgiełku i powoli, metodycznie składam koc. Prześmierdł

odorem padliny i jakby rybą. Trzeba go będzie uprać.

Jedni są wściekli, a inni przerażeni. Królowa jest blada jak prześcieradło i gryzie pięść. Czarne, wole oczy szklą się od łez.

Szok czy jak?

Król woła o włócznię. Podają mu ze stojaka krótkie, masywne drzewce.

Rozstępują się. Grisma przydeptuje łapę haftowanym, skórzanym butem i, sapiąc, wbija w nią kute, wąskie ostrze. Powoli i metodycznie. Skóra stworzenia jest śliska, twarda i elastyczna, a trójkątny grot nienadzwyczajnie ostry. Ustępuje niechętnie, wreszcie Szalony Krzyk dopina swego i unosi kończynę nadzianą na włócznię, wciąż poruszającą palcami, przypominającą zdychającego kalmara.

– Wbijcie to nad bramą. Niech wszyscy Obudzeni zobaczą, co ich czeka.

A wy patrzcie, czym jest męstwo. Oto przyszedł tu dziś obcy mąż. Sam przebył Pustkowia Trwogi i daje mi martwego Obudzonego. A wy?

Boją się nawet wziąć od niego włócznię. Przez chwilę nie ma chętnych.

Wreszcie

występuje

długowłosy

młodzian

o

fioletowych

włosach

i nieprzeniknionej twarzy. Wygląda, jakby był wściekły. Kiedy zamykają się za nim okute wierzeje halli, słychać krzyki na dziedzińcu.

Nie mam pojęcia, czy ich ucieszyłem, ale z pewnością zrobiłem wrażenie.

– Czemu nie wziąłeś głowy? – pyta mnie Grisma.

– Była ciężka – odpowiadam krótko. – Poza tym gryzła.

Parska śmiechem i patrzy na mnie podejrzliwie.

– Jak zabiłeś Obudzonego?

– Zarąbałem.

– Potrafią zabijać spojrzeniem i być w trzech miejscach naraz – krzyczy ktoś. – Żaden człowiek nie może zabić upiora! Żelazo im nie poradzi!

– Poradzi – mówię uspokajająco. – Tylko trzeba się szybko ruszać.

Wracają do stołów, starając się nie stąpnąć na miejsce, w którym przed chwilą leżało moje trofeum.

Patrzę, jak piją chciwie, piwo kapie im po brodach, wsiąka w zarost.

Z hukiem odstawiają rogi na stół i krzyczą o kolejne dzbany. Niektórzy spoglądają na mnie z podziwem, inni z zabobonnym lękiem, a jeszcze inni z niechęcią.

Królowa wciąż jest blada jak papier, podbródek jej drży, ale kształtne usta zaciskają się w grymasie uporu i wściekłości. Grisma natomiast zerka na mnie z nadzieją. Chyba.

Nie umiem rozpoznawać ich emocji. To przez te dziwaczne, zwierzęce oczy.

Oczy niedźwiedzi, oczy krów, wiewiórek, psów. Oczy zajęcy. W całości wypełnione błękitem, brązem, czernią albo fioletem.

Wraca młody. Chyba jest tu kimś znacznym. Następcą tronu? Siada przy stole i, sięgając po piwo, częstuje mnie ciężkim spojrzeniem. Nie lubi mnie.

Uznał za swojego rywala? Odebrałem mu pierwszeństwo?

Patrzę, jak zaciskają się mu szczęki, jak bezwiednie rozdymają nozdrza.

Aktywuję cyfrala. Ot tak, na wszelki wypadek.

Przełknąwszy kolejny łyk z lekko zalatującego bawolego rogu, Drakkainen stwierdził, że ostatecznie da się to pić. Nie przypominało „Karlovaczko”, ale niech tam. Wyciągnął dłoń do drewnianej misy i przez chwilę trzymał

wyciągnięty palec, poruszając nim od jednego kawałka mięsiwa do drugiego, aż zrezygnował. Sięgnął po coś, co postanowił uważać za ogórek.

Uczta przedłużała się i nic nie wskazywało na to, by woje zamierzali kłaść się spać. Niektórym zamykały się już oczy, niektórzy podrzemywali nad miskami, ale wyraźnie usiłowali na siłę zachować przytomność. Kiedy tylko komuś głowa zaczynała kiwać się nad stołem, sąsiad budził go szturchnięciem, najwyraźniej zaniepokojony. Sam śpiący też sprawiał

wrażenie przestraszonego.

Przez chwilę jakby dali mu spokój i Drakkainen umilał sobie czas obserwacją. Szalony Krzyk wlepiał w niego badawczy wzrok i siedział

zasępiony, pociągając co jakiś czas mały łyk. Na ile można było ocenić, robił

wrażenie kogoś, kto coś knuje. Jego małżonka siedziała ponuro nad pustym talerzem i patrzyła spode łba na towarzystwo przy stole. Wyglądała na sporo młodszą od Grismy. Nie było to łatwo ocenić, ale sprawiała wrażenie, że nie przekroczyła jeszcze trzydziestki. Zważywszy, że pewno wyszła za mąż około czternastego roku życia, spokojnie mogła być matką i nabzdyczonego młodzieńca z długimi włosami, i może ośmioletniego chłopca siedzącego obok niej. Obaj byli porządniej ubrani niż reszta, ich kaftany uszyto z barwionych tkanin i ozdobiono przy dekolcie i na mankietach rękawów skomplikowanymi haftami. Obaj mieli przy pasach metalowe okucia i zdobione noże. Na szyi nosili złote amulety. Dlaczego byli tacy ponurzy?

Królowa mogła być rozczarowana życiem na tym pustkowiu. Może dojadło jej to tajemnicze zagrożenie, przed którym tak się trzęśli? A może chodziło o Drakkainena? Przyłapał ją kilka razy na taksującym, przeciągłym spojrzeniu, zbyt natrętnym, by było przypadkowe, i uznał, że to stare jak świat zjawisko. Biedna, ambitna dziewczyna uwięziona na prowincji ze starym i bogatszym od niej mężem i tajemniczy przybysz. „Ucieknijmy razem”. Melodramatyczne, ale możliwe. Młody człowiek z kolei był

przypuszczalnie po prostu zazdrosny o sławę, jaką dało Wędrowcowi przyniesienie łapy potwora. Biedny smarkacz, nie miał pojęcia, że bez cyfrala Vuko nie miałby najmniejszych szans tak samo jak każdy człowiek.

Potwór był zbyt szybki i sprawny. Jeżeli takich zwierząt było tu więcej, to rzeczywiście mieszkańcy dworu Szalonego Krzyku mieli problem.

Spekulował z nudów. Robił to, przed czym go przestrzegano.

„Nie

znamy

tej

kultury”

–

mówili.

Ostrzegali

przed

złudnymi

podobieństwami i myśleniem własnymi kategoriami. „Będziesz widział

różne rzeczy, ale nie będziesz rozumiał ich znaczenia. Niektóre będą ci się wydawały złe. Będziesz widział dzieci pijące alkohol, przemoc w rodzinie, morderstwa, intrygi, okrucieństwo, kazirodztwo i kanibalizm. Odpuść sobie.

Nie twoja sprawa. To się dzieje po drugiej stronie kosmosu. Ty masz znaleźć i wyciągnąć stamtąd kilkoro ludzi. Reszta niech się toczy jak chce”.

Baba ukryta w niszy nie poruszała się od dłuższego czasu i chyba przysnęła. Nie. Ktoś podszedł do niej, niewidoczny dla pozostałych w głębokim cieniu kolumnady, i nachylił się do jej ucha. Drakkainen wyostrzył słuch.

„Słońce na pewno już zaszło… Mrok gęstnieje”.

„Czy idzie zimna mgła?” – odszepnęła stara.

„Na razie nie”.

„Przyniosłeś?”.

„Boję się dotykać jego rzeczy, czcigodna”.

„Głupcze! Wypił krew i nic nie zauważył! Jest słaby. Musi odejść”.

„Sprowadzi na nas Obudzonych…”.

Ja ci dam dotykać moje rzeczy, zaniepokoił się Drakkainen. Ubrany w czerń informator odszedł od baby, ale nie zbliżał się do jego ekwipunku, tylko wyszedł z halli.

Stara coś knuje, Grisma knuje, Królowa też, młody gapi się, jakbym mu kozę wydoił… Co za towarzystwo.

– Kiedy zaczęła się ta „wojna bogów”? – zagadnął Spalonego Gniewa. Ten spojrzał na niego jak na idiotę.

– Kto może znać sprawy bogów? Dla nas liczy się to, że Obudzeni zaczęli wychodzić z uroczysk. Kiedyś, dawniej, opowiadano różne rzeczy o Pustkowiach Trwogi, ale dało się przez nie chodzić. Polowaliśmy na jelenie, uprawialiśmy pola. Byliśmy tymi, którzy nie znają strachu, bo umieją tu mieszkać. Wiedzieliśmy, gdzie są uroczyska i jak je omijać.

Umieliśmy przejść przez bagna i skały. Latem spuszczaliśmy łodzie na rzekę i płynęliśmy aż do morza, a potem szukaliśmy szczęścia w dalekich krajach.

Teraz już od lat nie wypływamy. Cała nasza ziemia stała się uroczyskiem.

Gdybyśmy wsiedli na łodzie, po powrocie znaleźlibyśmy tylko pogorzelisko i Obudzonych. Kto wyjdzie do lasu, już nie wraca. Pod pług czy stępor idzie tylko takie pole, które widać z grodu. Szlakiem też już nikt nie ciągnie. Nie ma wędrowców, kupców ani pieśniarzy. Droga zaczyna zarastać. Mówią, że to zimna mgła i puszcza, ale ja myślę, że wszędzie już tak jest.

– Co to jest „zimna mgła”? – Podczas zdobywania informacji ważne jest, by rozmówca mógł mówić o tym, co go interesuje. Większość ludzi chce mówić tylko o sobie. Zatem kiedy chce się zdobyć informacje, trzeba stać się wdzięcznym słuchaczem. Nie czekać na moment, kiedy samemu zacznie się mówić, ale słuchać i dopytywać się o szczegóły. Spalony Gniew pochylił się w jego stronę i zaczął mówić szeptem.

– Najpierw robi się zimno. Nawet w słoneczny dzień. Potem światło robi się dziwne i pojawia się mgła. Inna niż zwyczajna. Gęsta i zimna. Robi się cicho. Nawet ptaki nie śpiewają. A potem przychodzą Obudzeni. Czasem to

są zmarli. A czasem potwory. A czasem nic nie widać, tylko człowiek zaczyna się palić. Albo obraca w kamień. Mój szwagier zestarzał się na moich oczach i umarł. A to, co umarło, dalej się ruszało. Przybiłem go włócznią do ziemi i uciekłem. Kiedy nadchodzi zimna mgła, czasem najgorsze, co człowiek ma w głowie, staje przed nim jak żywe. Moja żona bała się wody. Nie nauczyła się pływać, nie podchodziła do strumienia, nawet studni się bała. Mówiła, że często śni o tym, że tonie. Mgła dopadła ją na polu pod lasem. Mówili, że rzucała się jak szalona, jakby obsiadły ją osy.

A potem rzygała wodą. Całe kubły wody z niej wychodziły, aż utonęła.

W wodzie, którą miała w środku. Na suchym jak pieprz polu.

– Dlaczego stąd nie odejdziecie?

– My jesteśmy ludzie Grismy. Plemię Szalonego Krzyku. Nie odejdziemy.

Chcemy się bić. To nasza ziemia. Nie mamy dokąd odejść. Stara mówi, że przyjdzie dzień, kiedy Obudzeni przestaną nas nachodzić. Że oni dokądś idą, tylko nasz gród stoi im na drodze. Ale pewnego dnia pójdą wszyscy i wtedy zabiorą ze sobą mgłę. To z niej biorą siłę.

To mogą być wyziewy wulkaniczne, pomyślał Drak-kainen. Toksyczne i wywołujące halucynacje. Albo podwodne pokłady jakiegoś gazu jak w jeziorze Tanganika.

– Teraz, jak jesteś z nami, poradzimy sobie – oświadczył znienacka Spalony Gniew. Drakkainen osłupiał. -Umiesz zabijać Obudzonych. Nauczysz nas i pójdziemy się bić. Odpędzimy ich. – Tępawa twarz zaczęła promieniować entuzjazmem. Spalony Gniew przepełniony uniesieniem zaczął wyglądać prawie sympatycznie. – Puszcza znowu usłyszy Szalony Krzyk. Wrócimy na swoją ziemię.

Może też chodzić o sporysz lub coś podobnego w zbożu, pomyślał

Drakkainen.

– Nikt nie chodzi szlakiem? Byłem pierwszy? Od jak dawna?

– Czasem tak jest, że wędrowiec okazuje się Obudzonym. Wygląda jak człowiek, a potem jest za późno.

Drakkainen sięgnął po dzban i nalał Spalonemu Gniewowi piwa.

Szczodrze.

– Dziwny człowiek to może być cudzoziemiec albo ktoś obłąkany. Jednego spotkałem po drodze. Nazywał się Kruczy Cień. Niekoniecznie to musi być akurat Obudzony. Nie przychodził tu nikt dziwny? Ze dwa lata temu?

Spalony Gniew pił przez jakiś czas, a w końcu postawił róg zaopatrzony w posrebrzane nóżki i otarł twarz rękawem.

– Teraz wszystko jest dziwne – odpowiedział niepewnie. – Wojna bogów…

Zły czas…

- Dobrodoszli. Jesteśmy w punkcie wyjścia – mruknął Drakkainen i pociągnął łyk ze swojego rogu. Postanowił zaryzykować: wszystko na jedną kartę.

– Szukam kogoś. Czworga ludzi. Cudzoziemców z bardzo daleka. Trzech mężczyzn i kobieta. To nie są Obudzeni, ale mogą być niebezpieczni. I są –

dziwni. Nie mówią waszą mową i mają ślepe, białe oczy.

Spalony Gniew uniósł głowę znad stołu i prześwidrował Wędrowca czarnym, paciorkowatym spojrzeniem jak u jeża.

– Jeden był. Jeszcze zanim się na dobre zaczęło. Miał rybie oczy. Powinien być ślepy, ale widział. I mówił chropawym językiem jak cofnięty umysłowo.

Nos miał dziwny. I czarne włosy, takie długie, sczesane na tył. A twarz białą jak wosk. I wysoki był, jak nieczłowiek. Jeszcze wyższy niż ty. Ale to był

Pieśniarz.

– Kto?

– Umiał sprawić, że rzeczy się stawały. Kiedyś było takich wielu, ale teraz już nie. Ludzie mówią, że pozabijali się nawzajem. A potem to i inni ich zabijali. Niektórzy się tacy rodzą, ale lepiej ich wynosić. Ponoć sprowadzają zimną mgłę.

– Dlaczego?

– To są tacy, co ukradli pieśni bogów. Takie, co potrafią leczyć albo zabijać, albo czynić. Różnie. Jeden zna jedną, a drugi dziesięć. Kiedy bogowie się o tym dowiadują, wysyłają mgłę, żeby go znalazła. Tak było i z tamtym.

Wiele nie umiał, ale wystarczyło. Był dwa dni i poszedł. A potem przyszła zimna mgła i pojawili się Obudzeni. Mgła szła za nim.

– A co zrobił? – zapytał Drakkainen bardzo ostrożnie.

– Różne rzeczy mówili. Ja widziałem tylko, jak zapalił ogień błyskawicą z dłoni i jadł piasek z wodą.

Blady, wysoki, o długich, czarnych włosach… Van Dyken, pomyślał Vuko.

Van Dyken z zapalniczką i zupą w proszku. Ale gdzie reszta?

Spalony Gniew kiwał się przy stole, a jego jeżowe, paciorkowate oczy zmętniały. Od dołu pojawił mu się nawet wąski pasek białkówki.

– Nie wolno o tym mówić. Jest noc. Zły czas… Wojna bogów…

Trochę to wszystko przypominało nieudane wiejskie wesele. Pomimo wszelkich prób część już zasypiała. Fizjologia i alkohol zaczynały brać górę.

Zwijali się w kłębek pod ścianami, kładli twarzą na stole pomiędzy ogryzionymi kośćmi, kałużami piwa i resztkami warzyw. Ci, którzy pozostawali trzeźwi i przytomni, przysuwali się bliżej paleniska, na którym żarzyły się belki, posykujące pod kroplami drobnego deszczu.

Drakkainen rozejrzał się za kolejnym ewentualnym informatorem, konstatując z niejakim zaskoczeniem, że codzienność średniowiecza to upiorna, wszechogarniająca nuda.

Tu nie było co robić. Można było siedzieć nad piwem ewentualnie opowiadać sobie jakieś historie. To wszystko. Poza tym był jeszcze strach.

Spoglądali trwożnie w ciemność za drzwiami, starali się mieć pod ręką jakąś broń, nawet kiedy spali. Wzdrygali się nerwowo przez sen jak dzikie zwierzęta, czasem budzili i toczyli wokół siebie przerażonym wzrokiem, a potem znowu zasypiali. Nuda i strach. Długie okresy monotonii przerywane krótkimi spazmami lęku i przerażenia.

Pojawił się van Dyken. Co tu robił? Dokąd odszedł?

– Styrsman chce z tobą mówić. – To był ten sam krępy starzec, który po niego wyszedł. Wędrowiec wiedział już, że tamten nazywa się Nulle Śpiący Na Lodzie. Stanął na wprost Drakkainena i pochylał się nad ławą, ogryzając kość. Zwiadowca zabrał róg, do którego zdążył się już przyzwyczaić, i poszedł za starcem, usiłując nie nadepnąć nikogo z drzemiących na ławie i pod nią, i przeciskając się pomiędzy plecami tych, którzy usiłowali nadal biesiadować.

Przy tym lepszym końcu stołu, przy którym siedział władca, zabawa była jeszcze gorsza niż gdzie indziej. Domniemana królowa siedziała sztywno, jakby połknęła kij, i patrzyła szklanym wzrokiem prosto przed siebie, młody żuł pogardliwie małe kęsy mięsa, a chłopiec drzemał, wtulony w futro okrywające ramiona matki.

Sam Grisma patrzył przed siebie spod krzaczastych brwi i mamlał przez chwilę wargami.

– Idzie jesień – oświadczył znienacka. – Dokąd pójdzie przybysz, który nie ma nikogo? Żadnej strzechy, pod którą by się schronił, żadnego ognia, by ogrzał ręce, żadnej strawy w kociołku? Zostań z nami. Dam ci kobietę i dom.

Mam ich więcej niż mężów, którzy mogliby tam palić ogień. Dam ci złoto.

Stań u mojego boku, Wędrujący Nocą, i wesprzyj słabnące ramię starca.

Razem odeprzemy Obudzonych i wtedy mgła odejdzie.

– Nikt nie może stawać na drodze przeznaczeniu – oświadczył Drakkainen.

– A moim przeznaczeniem jest wędrówka. Nie mogę ogrzać się przy ogniu ani zamieszkać pod dachem, póki nie odnajdę czworga szalonych obcych o ślepych, rybich oczach. Taka jest wola bogów.

„Kiedy rozmowa będzie szła nie po twojej myśli, odwołaj się do sił

wyższych” – radzili.

Szalony Krzyk wydął wargi.

– Sam rzekłeś, że twoi bogowie są daleko, pod innymi gwiazdami. Wątpię, żeby tutaj, na ziemi naszych bogów, mieli wiele do powiedzenia. Teraz, kiedy bogowie toczą wojnę, a świat oszalał, nikt rozsądny nie wdaje się w takie rzeczy. Kto wie, czego mogą chcieć? Po co masz szukać czegoś, czego już nie ma? Kości tych, co wędrowali, może dawno już gniją na szlaku.

– To nie tylko sprawa bogów – odparł tajemniczo Vuko. – Tamci obcy przeszli przez twój kraj. Mówiono mi, że jeden tu był. Wysoki Pieśniarz o rybich oczach.

– Był czas, kiedy szlakiem ciągnęli wędrowcy. Przychodzili i odchodzili.

Nie wiadomo skąd, nie wiadomo dokąd. Teraz przychodzą już tylko Obudzeni. Jeżeli nie staniesz przy nas, pewnego dnia przejdą częstokół.

Nie będzie już Dworu Szalonego Krzyku. Zostaną tylko zgliszcza, kości i kruki. Zostań. Zostań choć do wiosny. Naucz nas, jak zabijać dzieci zimnej mgły. Jedno zgładziłeś.

– Jednego – zauważył Drakkainen. – I zabrało mi to z godzinę. Gdyby było ich więcej, pewnie bym nie żył. Zabierz ludzi, dobytek i odejdźcie stąd.

Znajdziesz inne wzgórze i wystawisz inny dwór. Po co żyć w takim miejscu?

– To jest ziemia naszych przodków – warknął młodzieniec. – Przestań go błagać, ojcze. Nie potrzebujesz tego przybłędy. Masz syna i masz wiernych wojów. Jeszcze jest plemię Szalonego Krzyku.

– Młodzieniec, który jeszcze nic nie widział, powinien milczeć, kiedy mówią mężowie – wycedził Grisma. – Ten obcy przyniósł dziś łapę potwora.

Który z was dokonał czegoś takiego? Może ty?

– Pies też czasem przyniesie rękę z pobojowiska, ale tylko głupiec by sądził, że pies wygrał bitwę. Pokaż mi, jak zabiłeś potwora, przybyszu.

Pokaż mi, to uwierzę, że cię potrzebujemy.

– Milcz!

– Pozwól mi z nim walczyć, Grismo Szalony Krzyku. Nie każ mi słuchać, jak największy wojownik i styrsman, który wiódł niegdyś piątkę okrętów na koniec świata, błaga włóczęgę o pomoc. Nie mów do niego, jakbyś był sam.

Zabiję go, a wtedy zrozumiesz, kto obroni naszą ziemię. Albo umrę, a wtedy niech on cię broni.

– Milcz, głupcze! Chcę zyskać woja, a nie tracić syna.

– Nie będziemy walczyć – uspokoił go Drakka-inen. – To byłaby głupota.

– Więc będziesz musiał mi to oddać – wycedził młodzieniec i postawił na stole metalowy, rzeźbiony walec wielkości półlitrowej konserwy. Pojemnik z radiolarią.

Drakkainen westchnął. Jedno uderzenie kostką palca wskazującego w punkt pomiędzy oczami i równocześnie drugie kciukiem w ścięgno na nadgarstku, żeby wypuścił pojemnik. Ułamek sekundy i będzie można wrócić do przerwanej rozmowy. Tylko że stół był za szeroki.

– I co, ojcze? Poprosisz jeszcze raz o pomoc tchórza, który boi się zdjąć zbroję nawet pod strzechą? Któremu nie wystarczy kolczuga jak mężowi, tylko okłada się cały blachami niczym żółw? Dlatego, że rzucił ci ochłap mięsa?

Grisma milczał przez chwilę.

– Niech tak będzie. Musisz wykupić fant, przybyszu. Grismalfi Deszczowy Ptak chce walki. Więc bijcie się. Pokaż nam, jak zabiłeś potwora.

– Nie będę nikogo zabijał – wysyczał Drakkainen. -Powiedziałem.

– Więc go nie zabijaj. Ale jeżeli chcesz odzyskać tę rzecz, walcz z nim.

A wtedy może będziesz musiał.

Zgrzytał zębami, idąc do swojego ekwipunku złożonego pod ścianą.

Otaksował szybko stertę sprzętu, ale wydawało mu się, że nic więcej nie zginęło. A jednak musiał spuścić swój dobytek z oka.

Na sali panowało poruszenie. Woje przekrzykiwali się radośnie, rozsuwano stoły, zapalono więcej pochodni, wniesiono jeszcze kilka lamp na trójnogach.

Vuko zdjął pancerz i kolczugę akurat w momencie, kiedy Grismalfi zakładał swój. Zostawił sobie tylko lewy karwasz i wyjął miecz z pochwy.

Światło nie było najlepsze, lampy kopciły. Drewniana podłoga, pokryta trocinami, oby nie okazała się zbyt śliska. Drakkainen odpiął pas i stanął

pośrodku izby w wysokiej postawie z mieczem trzymanym niedbale w dłoni.

Tamten sapał komicznie, spod hełmu widać było tylko usta z wyszczerzonymi jak u psa zębami i zaciśnięte szczęki. Grismalfi przeciągnął ostrzem po swojej tarczy, krzesząc pęk iskier, i wydał z siebie wysoki, wibrujący wrzask.

Twarz mu poczerwieniała, a oczy w trójkątnych wizurach wydawały się obłąkane.

– Za młody chyba, żeby go trafiła apopleksja – mruknął Drakkainen po chorwacku.

Obrócił miecz w dłoni tak, że ostrze schowało się za jego ramieniem i dotknęło barku. Z dłoni wystawała mu tylko rękojeść. Stał lekko zgarbiony na wyprostowanych nogach, z lewą dłonią uniesioną na wysokość splotu słonecznego. Człowiek stojący w postawie rodem z aikido wygląda jak uduchowiony albo roztargniony i zupełnie nie na miejscu.

Młody ruszył do ataku zupełnie inaczej, tańcząc i podskakując jak bokser, miecz i tarcza cały czas poruszały się nerwowo w jego rękach jak głowa kobry. Drakkainen patrzył mniej więcej w środek jego sylwetki i czekał, rozluźniwszy mięśnie. Uznał, że Grismalfi ma niezły refleks. Pierwsze cięcie padłoby niemal niespodziewanie, gdyby nie podobny do odrazy grymas, który uniósł wargę chłopaka jakieś ćwierć sekundy wcześniej. Było to niskie, chytre cięcie w udo, obliczone na przerąbanie mięśni. Wystarczyło zrobić pół

kroku w tył, a następnie zejść z łuku cięcia. Młodzieniec odzyskał

równowagę kilkoma tanecznymi podskokami i wystrzelił nagle podstępnym sztychem. Drakkai-nen przekręcił barki i obrotem zszedł z linii ataku, po czym nadal trzymając miecz wzdłuż ramienia, sięgnął pod pachą chłopaka w stronę jego szyi.

Młody książę runął na plecy z ogromnym impetem, tarcza pojechała z łoskotem aż pod stół. Stojący w pobliżu odskoczyli na boki.

Drakkainen poczekał, aż Grismalfi znajdzie tarczę i trafi trzęsącą się z wściekłości dłonią w imaki, aż odzyska hełm, który pokoziołkował przez całą hallę.

Następny atak był jeszcze szybszy, zawierał w sobie kilka fint, jedna po drugiej, a wreszcie został wyprowadzony po pochylonej tarczy, czemu towarzyszył dziki wyskok.

Tym razem Grismalfi przewrócił ławę i przesunął stół, tarcza uwięzła na chwilę pod barkiem, blokując mu rękę.

– „Jakiekolwiek by były okoliczności, zachowaj dostojność. Dostojność to przygotować się do walki chłodno, lecz poprawnie, nie dając się wyprowadzić z równowagi ruchami przeciwnika. Pozorna łagodność dostojności skrywa tysiące możliwości. Tyluż zmianom może przeciwstawić się siła. A zatem, dostojność i siła to jedno” – wyrecytował mu Drakkainen, stając na swoim miejscu pośrodku sali.

Po trzech kolejnych atakach młody książę słaniał się na nogach ze zmęczenia, poobijany upadkami i pokaleczony brzegiem własnej tarczy.

Dźgał, ciął i rąbał, ale przeciwnika nigdy nie było w miejscu, które przecinał miecz. Wędrowiec był jak obracająca się kula, jak mgła. Jednak sam ani na chwilę nie ukazał ostrza, cały czas schowanego wzdłuż prawej ręki. Wystarczał mu szybki chwyt czterech palców dłoni, który wykręcał

chłopakowi nadgarstek, ciskając go o ziemię, skręt barków, krok, uniesienie ręki. Niedbałe, leniwe gesty, jakby opędzał się od owada.

– „Kawałek kory drwi sobie ze sztormu, a wierzba z huraganu” – poradził

mu Drakkainen, chociaż wcale nie było mu do śmiechu. Chłopak był

naprawdę szybki i niebezpieczny, a Vuka nie nauczono, jak toczyć bezkrwawe, przyjacielskie pojedynki. Co chwilę musiał koncentrować całą uwagę, żeby nie postąpić zgodnie z odruchem wbitym w mózg i mięśnie, każącym przeciąć odsłoniętą nagle tętnicę, przerąbać podstawę czaszki, kiedy widział tył głowy przeciwnika, przeszyć jednym szybkim sztychem gardło i śródmózgowie, rozpłatać brzuch, kiedy przeciwnik przelatywał

obok, wybity własnym impetem. Co parę sekund następowało kilka takich momentów, gdy jedynie wysiłek hamujący na wpół bezwiedny ruch ręki dzielił Grismalfiego od śmierci.

Tamten nie miał o tym pojęcia. Myślał tylko o własnej wściekłości i porażce, coraz bardziej poobijany, zmęczony i upokorzony. Był coraz mniej sprawny i coraz bardziej niebezpieczny.

Zwłaszcza dla siebie.

Wystarczy, pomyślał Drakkainen i jednym ruchem strącił księciu hełm z głowy, po czym dziobnął go nad uchem głowicą miecza.

Grismalfi zatoczył się, chwycił za krawędź stołu i zwalił się twarzą w rozdeptane trociny. Poruszył lekko jedną nogą i znieruchomiał.

Drakkainen odszedł do kąta w nagłej ciszy i schował miecz do pochwy.

– Żyje – oświadczył, patrząc Grismie w oczy. – Rano trzeba mu dać wody

i zrobić okład na głowę.

Sięgnął przez stół i ujął pojemnik z radiolarią.

– To jest moje – oznajmił. – I tak już zostanie.

***

Łaźnia, w której mam spać, to kamienna przybudówka. Szopka trzy na trzy, dostawiona do jednego z budynków. Jest w niej murowane z wielkich głazów palenisko, wylepiona skamieniałą gliną podłoga i drewniany podest.

Na belkach pod sufitem suszą się jakieś zioła, dym snuje się leniwie przez otwory w szczycie dachu. Czuję ulgę i złość.

Nie radzę sobie. Nie umiem się z nimi dogadać. Niczego się nie dowiedziałem, niczego nie rozumiem, dałem sobie podprowadzić radiolarię i pozwoliłem wkręcić się w bójkę. Brawo, Drakkainen.

Nie muszę za to leżeć pokotem razem z innymi wojami w wielkiej, cuchnącej halli, wśród smrodu niemytych ciał. W kosmatym półmroku, gdzie co chwilę ktoś chrapie, stęka, drapie się albo puszcza wiatry.

Siedzę na swoim siodle, pykając fajkę, i patrzę na żarzące się polana w palenisku.

Nie wiem nawet, czy to gościnność, przywilej, czy objaw nieufności.

Noc jest czarna, na zewnątrz wciąż siąpi deszcz. Słychać tylko kaszel stojących na podeście wartowników. To, co się tu dzieje, to coś w rodzaju podwyższonej gotowości bojowej. Zazwyczaj chyba nie śpią w sali. Nawet rycerstwo Grismy ma jakieś kobiety, dzieci, domy albo kwatery. Teraz jednak jest inaczej. Teraz jest czas zimnej mgły, cokolwiek to znaczy. Kobiety i dzieci śpią w osobnej komorze, również z bronią pod ręką, jedne na drugich. Woje, po zakończeniu pijatyki, drzemią na stołach i podłodze halli, broniąc dostępu do ich sypialni. Ostatnia linia obrony. Przytuleni do siebie nawzajem jak króliki. Nawet za potrzebą wychodzą chyłkiem i jakoś trwożnie tuż za próg. Przed bramę grodziska pewnie nie wyszliby nocą za żadne skarby.

Wystukuję fajkę o kamienie paleniska, przeciągam się i wychodzę na zewnątrz, zakładając kaptur półkożuszka. W świetle rozedrganych płomieni lamp, stojących pod dachem na podeście bramy, krople deszczu przypominają lśniące jak rtęć kreski.

Nasłuchuję. Dobiega mnie tylko szczekanie psów, kroki wartownika

punktowane stuknięciami drzewca, syk olejowych knotów, skrzypienie pasów, szczęk metalu i szum deszczu. Nic więcej.

Stoję przez chwilę, czekając, aż wartownik mnie zauważy. Boi się oderwać wzrok od ciemności za częstokołem, zerka tylko przez ramię. Wchodzę po oślizgłych, drewnianych szczeblach, starając się narobić jak najwięcej hałasu.

Wszyscy tu są jacyś nerwowi.

– Ty jesteś ten obcy, co samotnie wędruje? Ten, który zabił Obudzonego? –

pyta woj, wskazując ruchem głowy sterczącą nad bramą włócznię z nadzianą łapą.

– To ja. Chciałem zobaczyć zimną mgłę.

– Nic nie widać. Nigdy nic nie widać, aż jest za późno.

– Widziałeś kiedyś Obudzonego?

Kręci głową.

– Nie wiem. Coś widziałem. Ruch, mgłę. Czasem tylko oczy się świecą.

Raz widziałem, jak człowiek się nagle zapalił. Ale zazwyczaj tylko znajduje się trupy. Będziesz szedł dalej?

– Taki los.

– Mówią, żeś szalony. Ale mnie się widzi, że jak stąd pójdziesz, to dłużej pożyjesz niż my wszyscy.

– Więc czemu nie odejdziecie?

– Jak ze swojej ziemi iść? Jednemu łatwiej. A całym klanem? Chałup przecież ani ziemi nie zabierzemy. Jak styrsman powie, to pójdziemy. Nie powie, zostaniemy. Od wojny bogów nie uciekniesz. Wszędzie tak jest.

Trzeba dziwne dzieci wynosić i nie kraść pieśni bogów. I pilnować obyczaju.

Zawsze jakoś było, to i teraz złe minie. Daleko tak idziesz?

– Szukam szalonych obcych o rybich oczach. Podobno jeden tu był. Mówili mi, że Pieśniarz.

– Był taki. Dawno, ale był. Wysoki taki, z czarną grzywą i blady jak ryba.

Z miesiąc posiedział i jednej nocy zniknął. Oczy miał straszne, aż słabo się robiło. Taki brzydki, a baby za nim latały. A podobno Grisma chciał go zabić, tylko się bał. Dobrze mówią, że to był Pieśniarz. Zaraz jak zniknął, to przyszła mgła i ośmiu mężów zginęło. A mówią, że mgła idzie za Pieśniarzami. Żeby pieśni odebrać i oddać bogom. Powiadają, że nie ma nic gorszego niż Pieśniarz, bo jego pieśni czynią, ale za to sprowadzają zły los.

Ze wszystkim innym człowiek sobie poradzi. Na żelazo jest ostrze, na

truciznę i chorobę – zioła i uroki, nawet na babę znajdzie się sposób. Tylko na pieśni bogów człowiek nic nie poradzi. A najgorzej, jak przez to jakiś bóg się o tobie dowie. Po co go szukasz?

– Taki los – odpowiadam wymijająco. – Jest coś komuś winien. Nie tu jego miejsce. Muszę go stąd zabrać. Mój król chce go widzieć. – Cztery głupie wyjaśnienia są lepsze niż jedno dobre. Widać wystarczy, bo wartownik kiwa głową i milknie.

Koncentruję się i aktywuję cyfrala.

***

We wzmocnionym świetle też niewiele widział. Ta sama poręba, te same krzaki, wijąca się wśród skał rzeka i mroczny las na horyzoncie.

Skoncentrował się na temperaturze i wtedy zobaczył zimną mgłę.

Rzeczywiście była zimna – o dobre dziesięć stopni niższa niż temperatura otoczenia. Sam efekt mgły wynikał z kondensacji, ale wokół grodu utrzymywał się falujący pierścień lodowatego powietrza. Jeszcze dalej było widać snujące się pasma, sięgające lasu niczym macki.

Drakkainen oparł się o balustradę i spojrzał uważniej. Mgła, którą widział

jako sinobłękitny opar, była cały czas w ruchu. Na przemian gęstniała i rzedła, kłębiła się niewyraźnymi kształtami, wydawało się, że pojawiają się w niej sylwetki ludzi i zwierząt, i jeszcze jakieś nieokreślone kształty, trochę jak gałęzie albo wijące się macki, albo kłębowiska węży. Wszystko to pozostawało w nieustannym ruchu, zmieniało się z jednego w drugie. Mgła gęstniała gdzieniegdzie w plamy otoczone intensywnym błękitem, które jakby wysysały ciepło z otoczenia. Trwało to chwilę, po czym obłok rozchodził się i wydawało się, że stoi tam pokraczna, półludzka sylwetka.

Zobaczył coś, co przypominało garbatego mężczyznę o karykaturalnie zniekształconych rysach, z poszczerbionymi toporami zamiast dłoni i nitowaną czaszką porośniętą kolcami, na które nadziane były ludzkie uszy.

Jego nos i podbródek przypominały pokręcone korzenie i splatały się ze sobą, tylko oczy były zupełnie okrągłe i rybie. Skóra stwora wyglądała jak wypolerowana, zardzewiała blacha.

Im dłużej patrzył, tym więcej dostrzegał straszydeł jak w jakiejś łamigłówce. Wydawało się, że sylwetki podchodzą do grodu i patrzą, stojąc kręgiem jakieś dwadzieścia metrów przed bramą. Wszystkie natrętnie

przypominały postaci z obrazów Boscha. Te same karykaturalne rysy, taki sam sadystyczny surrealizm, tylko że nie miały stałego kształtu. Cały czas rosły, zmieniały się, pulsowały. Na jego oczach krępy, żabiogłowy stwór wyciągnął się nagle, wyprostował chude nogi, po czym załamał wydłużony tułów, złożył pod nim kolczaste kończyny i uniósł trójkątną głowę z twarzą Deir-dre, Deirdre Mulligan z Derry, o wielkich, rozwartych, wężowych oczach i z wijącą się grzywą jak kłębowisko rozżarzonych drutów. Zobaczył

parę piersi kłapiących wyszczerzonymi zębami i wzdrygnął się.

To jest jak narkotyczny odjazd, pomyślał. Ta cholerna mgła jest halucynogenna.

Stwory widział tylko w podczerwieni. Nic nie robiły. Po prostu stały i patrzyły.

Patrzyły na łapę powieszoną nad bramą.

Drakkainen potrząsnął głową i spojrzał normalnie, bez rozkładu temperatur, tylko przy wzmocnionym świetle.

– Widzisz coś? – zapytał strażnik.

– Mgłę. – Była to prawda.

Znowu widział jedynie mgłę.

Obudził się nagle, pogrążony w ciemności łaźni i dusznym zapachu wygasłego paleniska. Obudził się i nasłuchiwał. Nie usiadł, tylko uchylił

powieki i powoli przesunął dłoń, by namacać rękojeść miecza. Łaźnia nie miała okna, a światło wpadające przez dymniki było zbyt słabe, nawet po wzmocnieniu. Spojrzał na rozkład temperatur, ale i tak czuł, że budka jest pusta. To było coś na zewnątrz.

Odwinął koc płynnym, bezszelestnym ruchem i ześlizgnął się z podestu, na którym rozłożył posłanie.

Na zewnątrz cicho, uspokajająco szumiał deszcz. Odzywały się powolne kroki ciężkich butów strażnika. Stuknęło drzewce. Napłynął delikatny odgłos towarzyszący rozcieraniu mokrych, zmarzniętych dłoni. Gdzieś blisko wyłowił cichutki oddech: przez nos, powolny, ale przecież każdy oddech to dźwięk. Lekki szelest ubrania. Mlaśnięcie błota.

Poczuł mrowienie dłoni. Hiperadrenalina. Skoncentrował się, wyhamował

nadejście przyspieszenia. Proces można było zatrzymać, ale wymagało to kilku sekund. Ostatnie, czego potrzebował w tej chwili, to trzepotać się po tej łaźni jak nietoperz w klatce, grucho-cąc wszystko wokół.

„Twoją jedyną bronią jest mózg – mówił Levisson. -Nie mięśnie, nie miecz, ale mózg. To nie będzie tak jak na filmach. Wiele razy zostaniesz osaczony albo zaskoczony. Stracisz broń albo nie zdążysz jej dobyć. Poznasz smak paniki, porażki, zmęczenia walką. Pamiętaj, giną głównie ci, którzy przestali myśleć. Poddali się. Opuścili ręce. Nigdy nie przestawaj planować. Nawet na sekundę. Wszystko jest bronią. Krzyk, omdlenie, wezwanie pomocy, łyżka albo kawałek szmaty. Każde przetrwanie to zwycięstwo improwizacji”.

Spokojnym ruchem wyciągnął miecz z pochwy i spojrzał na trójkątny wylot jednego z dymników. Po prostu niezabudowaną przestrzeń pod szczytem dachu, trochę za małą, żeby zmieścił się tam człowiek. Na zewnątrz rozległo się plaśnięcie błota. Ktoś tam wdepnął w kałużę.

Rozejrzał się jeszcze raz. Zgaszona lampa. Stos sprzętu w kącie. Podest z rozwłóczonym posłaniem. Kamienne palenisko. Wszystko może być bronią.

W szczelinie drzwi pojawiło się wąskie ostrze noża i zaczęło unosić obrotowy, drewniany rygiel. Leciutko. Tylko tak, żeby wysunął się z haka, ale nie wywrócił w drugą stronę. Potem wystarczyło lekko naprzeć na drzwi.

Zawiasy ze skórzanych pasów nie powinny zaskrzypieć.

Intruz wślizgnął się do środka, zamykając drzwi za sobą. A potem bezgłośnie podkradł się do podestu, na którym spoczywał skulony kształt przykryty kocem. W łaźni było kompletnie ciemno, więc przybysz nie mógł

zobaczyć Drakkainena stojącego nad drzwiami na ościeżnicy, przylepionego do ściany. Vuko natomiast widział zupełnie wystarczająco. Wsadził ostrze miecza tępą stroną do ust i, wyciągnąwszy przed siebie dłonie, runął płasko na twarz. Wszystko odbyło się w ciszy.

Drakkainen trafił dłońmi na belkę stropową, wyrzucił ciało do przodu, lądując na klepisku, po czym jednym ruchem sięgnął pod pachę intruza, chwytając go za gardło, i zaciskając mu tętnice po bokach tchawicy, ujął

miecz. Podbił kolanem nogi napastnika, przewracając go na siebie.

Odwrócone w dół ostrze oparło się o tętnicę szyjną. Teraz wystarczył jeden ruch.

Krótki.

Ale ostrze się nie poruszyło.

– Teraz cię puszczę – tchnął Drakkainen delikatnym szeptem. – Ale jeżeli spróbujesz krzyknąć, jeśli poczuję, że twój brzuch się napina, przetnę ci linię oddechu. Nie zdążysz nawet kwiknąć… moja pani.

Puścił ją.

Królowa kaszlała chwilę i rozcierała gardło, klęcząc obok niego ze zwieszoną głową.

Podniósł nóż, który upuściła. Wąski, niezbyt długi. Szydło. Przebije prawie każde ubranie i sięgnie głęboko, ale nie zostawi wiele śladów. Narzędzie skrytobójcy.

Próbowała coś powiedzieć, znowu się zakrztusiła. Zaczerpnął kubek w cebrze z wodą i podał jej.

– Mówił, że przyjdziesz. Mówił, że za nim będą szli inni. Od razu cię poznałam. Nie masz świętych oczu jak on, ale jesteś podobny. Wysoki, o dziwnej twarzy. Wiedziałam, że też jesteś synem bogów. On tak samo siedział i patrzył. Tak, jakby widział wszystko na wylot.

Czekałam, aż przyjdziesz. I przyszedłeś. Przynosząc rękę mojego syna.

Drakkainen zdrętwiał.

Należało zadać teraz jedno z miliona pytań, które przyszły mu do głowy, ale nie wiedział które.

Szarpnęła zapinkę i otulające ją futro spadło na ziemię. Królowa podgarnęła kiecki i położyła się na wznak z brzegu podestu, rozkładając szeroko nogi. Wyciągnęła do niego ramiona.

– Weź mnie.

– Chciałaś mnie zabić.

– Odkąd odszedł, co dziewięć miesięcy rodzę dziecko, chociaż nie chodzę brzemienna. Boją się. Stara każe wynosić je w tajemnicy. Do lasu. W zimną mgłę, żeby umarły. Ale one wracają. Idą do swojego ojca. Pewnego dnia pomszczą mnie i zabiorą ze sobą. Należę do niego. Nie chcę, żeby to się skończyło. Weź mnie, chcę rodzić więcej dzieci zimnej mgły. Pewnego dnia stara mnie zabije. Tyle lat udawała Wiedzącą, dopiero on jej pokazał, czym jest naprawdę.

Co ten van Dyken tu narozrabiał? – pomyślał rozpaczliwie Drakkainen.

Piękna sytuacja. Był ciekaw, czy wielu ludzi w historii, znajdujących się w analogicznej sytuacji, zdążyło krzyknąć przed śmiercią: „Królu, to nie jest to, co myślisz!”.

– Musisz mi odpłacić. Oddaj mi dziecko za to, które zabiłeś.

– Miałaś dziecko z van Dykenem?

– Z kim?

– Pieśniarzem o rybich oczach. Czy to on kazał ci mnie zabić?

– Miałam z nim wiele dzieci. I dalej będę miała. Z nim i z tobą. A nazywał

się Aaken.

Aaken. Hieronimus van Aken, zwany Bosch.

I dzieci zimnej mgły. Rodzone bez ciąży i wynoszone do lasu.

Jasne.

Ciemność łaźni maskowała te wszystkie odpychające, drobne różnice.

Wąskie skrzydełka nosa. Wypełnione czernią wole oczy. Włosy rosnące na karku i u szczytu pleców, jak końska grzywa. Wydłużone uszy. I inne szczegóły, które sprawiały, że wydawała się nieludzka. W ciemnościach była po prostu jak kobieta. Miała zimne dłonie i mokre stopy.

Pachniała trochę końskim potem, trochę piżmem i skisłym mlekiem. Obco.

Nieludzko.

Mógłby ją wziąć.

Uświadomił sobie, że mógłby ją również zabić, gdyby miał taki kaprys.

Mógłby zrobić właściwie wszystko, co przyszłoby mu do głowy. Zabić Grismę i rządzić zamiast niego. Panować nad tłumem zwariowanych, zawszonych, naćpanych halucynogennym oparem dzikusów. Albo pozabijać ich wszystkich i iść dalej. Nie miał nad sobą prawa ani religii, ani niczego.

Był tu sam. Mógł robić wszystko albo nic. Obie możliwości były równie nudne i do niczego nie prowadziły. Świat nihilizmu.

Spojrzał w jej szeroko rozwarte, wole oczy, rozchylone usta pełne drobnych zębów.

Królowa…

Zachciało mu się śmiać.

To nieprofesjonalne.

– Chodź… – stęknęła.

Na dworze rozległ się nagle jakiś hałas. Trzaskanie drzwi, tupot wielu nóg, wrzaski, coś przewróciło się z łomotem, psy eksplodowały zaciekłym ujadaniem.

Odskoczyli od siebie. Drakkainen porwał spodnie, wskoczył w buty, owijając cholewki byle jak rzemieniami, wbił na głowę hełm i, z jednym karwaszem trzymanym w zębach, spojrzał na królową, skuloną na podeście, patrzącą na niego wilgotnymi oczami jak przestraszony szczurek.

Za drzwiami zabrzmiał wściekły, zawodzący ryk. Przeciągły, wywołujący

ciarki na plecach. Taki sam, jaki wydał z siebie książę podczas pojedynku.

– Szalony krzyk… – wyszeptała. A potem jej zęby odsłoniły się w obłąkańczym uśmiechu. – Idą moje dzieci! Przywołałeś je! Nadchodzi zimna mgła!

Drakkainen spojrzał na nią ciężko, nadal trzymając blachę karwasza w zębach, i szarpnął drzwi.

Na majdanie panował kompletny chaos. Można było zobaczyć wojów w hełmach, ale bez gaci albo kompletnie ubranych, za to bez broni. Ludzie biegali we wszystkie strony bez ładu i składu, wpadając na siebie. Zapalono pochodnie w kagańcach wzdłuż częstokołu i teraz majdan zalany był

migotliwym światłem jak od pożaru. Mokre pochodnie sypały iskry i kopciły, ktoś przewrócił się o beczkę, ktoś wrzeszczał jakieś komendy, ale nikt go nie słuchał. Nad tym wszystkim wznosiło się ponure buczenie rogu.

Drakkainen znalazł niewybrukowany kawałek dziedzińca i wbił miecz w ziemię, po czym wsunął palce w otwory skórzanej mitenki umocowanej do karwasza.

– Co za burdel… – wymamrotał niewyraźnie po chorwacku, zaciągając zębami paski. Klepnął dłonią w blachy, wyjął miecz i schował go pod pachę.

-W środku nocy… A miałem akurat rozbieraną randkę… Z królową, piczku materi…

Ktoś wybiegł zza niego. Vuko trzasnął go płaską dłonią w pierś, zgarnął

w garść jego kolczugę i przyciągnął do siebie.

– Co się dzieje?! Gdzie lecisz?!

– Obudzeni… – wybełkotał tamten, zionąc zapachem przetrawionego piwa.

– Obudzeni…

– Wszyscy tu już są obudzeni, barania głowo! – warknął Drakkainen. Pchnął

tamtego na ścianę łaźni i ruszył do bramy.

Dziki, bojowy wrzask rozbrzmiał ponownie, mrożąc krew w żyłach. Woje zatrzymali się i ucichli na chwilę.

Książę stał w deszczu z mieczem i tarczą w ręku. Półnagi, tylko w futrzanych butach i spodniach. Drak-kainen nie poznał go w pierwszej chwili, bo Grismalfi wymalował sobie na twarzy i piersi czarne, szerokie zygzaki. Stał teraz i wydawał z siebie ten upiorny wrzask, od którego dzwoniło w uszach. Odpowiedzieli mu chórem jak stado szakali.

Chyba trochę za mocno go palnąłem, pomyślał Drakkainen z troską.

– Grismalfi, nie! – wrzasnęła piskliwie jakaś dziewczyna i zaniosła się rozdzierającym płaczem.

– Stanę na zgliszczach, ostatni żywy – krzyknął książę. – Nie cofnę się ani nie zapłaczę! Niech płacze świat, niech cofną się wrogowie. Niech staną za mną umarli. Niech pamiętają ci, co zostaną. Obudźcie boga opowieścią o ostatnim żywym! Zapłacz, Hindzie, nad tym, który się nie cofnął! Oto nadchodzę! Ten, który zastąpi drogę! Nie przejdziecie!

To jakiś obrzęd, pomyślał Drakkainen. Pozostali rozstąpili się, dając Grismalfiemu przejście. Strażnicy mocowali się z zasuwą małych drzwi na środku wrót. Najeżonych od zewnątrz żelaznymi kolcami, drewnianych drzwiczek wielkości człowieka. Uchylili je lekko, Grismalfi przecisnął się przez szczelinę i wsiąkł w mrok.

Stłoczyli się na podeście wieży bramnej, żeby popatrzeć, jak bohaterski syn władcy będzie zmywał hańbę wieczornej klęski. Przy kolacji śmiali się z niego, a teraz mają łzy w oczach, kiedy poświęca się w ostatecznym męstwie. Będzie tam stał i odpędzał narkotyczne widziadła, wymachując swoim prostym mieczem. Będzie dźgał mgłę i rozpędzał opar.

Bohater.

Wędrowiec przecisnął się przez zbitą lękliwie grupkę wojów na schodkach i wyszedł na pokład z mokrych żerdzi nad bramą.

Nic nie było widać. Nawet mgły.

Tylko Grismalfiego stojącego w ciemności, z ciałem pomalowanym w czarne zygzaki, krzeszącego pęki iskier ostrzem o brzeg tarczy.

– Tam nic nie ma – powiedział głośno Drakkai-nen. – Nie ma potworów. To tylko widziadła. Mgła jest trująca.

Spalony Gniew, stojący obok, chwycił go za ramię i, milcząc, wskazał

leżącego na podeście bezgłowego trupa strażnika. Tego samego, z którym Drakkainen rozmawiał przed kilkoma godzinami. Nad bramą sterczała połowa rzeźbionej włóczni, ale łapy potwora nie było.

Vuko otworzył usta, jednak nic nie powiedział.

Najpierw pojawiło się przerażone stadko jeleni. Samiec, samica i cztery młode. Wybiegły z lasu i puściły się w stronę fortu, ignorując zupełnie Grismalfiego, jakby ich nie interesował.

Mgła zatopiła nagle drzewa i zalała polanę jak fala powodziowa. Ogarnęła uciekające zwierzęta i, zanim znikły, Drakkainen zobaczył z osłupieniem, że

pędzący na przedzie rogacz rozpada się nagle w biegu na idealnie kwadratowe połcie, jakby przebiegł przez siatkę wiązek lasera. Potrząsnął

głową.

– Tam nic nie ma – powtórzył.

A potem przypomniał sobie stwora, którego zarąbał. Mgła czy nie, tamto stworzenie było realne i piekielnie niebezpieczne. Zadrapania na skórze wciąż piekły go jak ukąszenia mrówek.

Zrobiło się zimno. Vuko spojrzał przez filtr termiczny i zobaczył, jak przed stojącym z wyciągniętym mieczem Grismalfim gęstnieje słup mgły, jak majaczy w nim coś krzywonogiego, wielkiego i człekokształtnego niczym rozwścieczony goryl górski.

Ktoś wrzasnął. W zwykłym widzeniu stwór był zgęstniałą ciemnością.

Kosmatym mrokiem, w którym lśniły tylko rozjarzone czerwienią oczy i palisada potężnych zębów.

– Tam nic nie ma – powiedział Drakkainen po raz trzeci. – To tylko widziadło. Patrzcie, to przeleci na wylot.

Wyrwał pochodnię z kagańca i cisnął prosto w potwora. Huczący płomieniami pocisk przekoziołkował i odbił się od piersi stwora, sypiąc iskrami. Stworzenie przysiadło nieco i wydało z siebie grzmiący, infradźwiękowy ryk niemal na granicy słyszalności, od którego drżało powietrze.

Drakkainen zaklął, wyrzucił miecz za blanki i przeskoczył barierę, starając się nie poharatać o zaostrzone końce pali.

Przyspieszenie spadło na niego jak zasłona, zmieniając lot w senne szybowanie jak opadanie na spadochronie. Ustawił nogi, napiął mięśnie, podwinął język i zacisnął zęby. Z podestu do ziemi nie było więcej niż cztery i pół metra. Pamiętał, że na wprost bramy nie było żadnych pali.

Ziemia napłynęła mu na spotkanie. Zamortyzował upadek przewrotem przez bark i wyrwał swój miecz z ziemi.

Uniósł oręż z boku głowy, patrząc przez sunące ku ziemi krople deszczu, każda lśniła w blasku pochodni jak diament. W wyhamowanym świecie hiperadrenali-ny mgła wydawała się sztywna jak zasłona. Krzyk Grismalfiego zmienił się w zawodzenie wieloryba.

Stwór zmaterializował się nagle i ruszył do przodu jak kosmata góra.

Przypominał niedźwiedzia jaskiniowego, którego mama zapomniała się z Yeti. Sękata łapa z hakowatymi szponami śmignęła mu obok głowy, drąc

zgęstniałe powietrze jak odrzutowiec. Uniknął jej półobrotem, zanurkował

przewrotem między nogami potwora i, powstawszy po drugiej stronie, ciął

dwukrotnie tam, gdzie powinny być ścięgna.

Ryk bólu brzmiał nisko, wibrująco, aż drżała przepona. Stwór odwrócił się, grzmotnął po gorylemu obiema olbrzymimi pięściami, wzbijając fontanny błotnistej wody, ale Drakkainena już tam nie było. Mokra rękojeść doskonale trzymała się dłoni, a klinga była ostra jak brzytwa. Wiwat zakłady Nordland, producent najlepszych mieczy we wszechświecie.

To tylko zwierzę, pomyślał Vuko. Duże, ale tylko zwierzę.

Ogromny łeb strzelił do przodu, szczęki zatrzasnęły się jak potrzask.

W powietrzu poszybowały lepkie, ciągnące się jak nici krople śliny, owiał go ciężki, niemal mineralny smród. Drakkainen uchylił się półobrotem i ciął

jedną ręką odwróconym ostrzem tuż pod potężnymi szczękami. Po gardle.

Patrzył, jak z szyi stwora wytryskuje pulsujący strumień czarnej krwi, jak rozpada się na okrągłe krople.

I wtedy oberwał.

Dopiero kiedy upadł po długim, idiotycznym locie, ciągnącym się bez końca w spowolnionym czasie, zrozumiał, że jest niedobrze. Ból napłynął

gdzieś z kostki długą, mdlącą falą i już został.

Zlekceważyłeś to bydlę, skarcił się w myślach. Odpuściłeś sobie, pompatyczny durniu.

Próbował wstać, ale upadł z powrotem na mokrą trawę. Zmienił pozycję, ale w tym momencie rozczapierzona łapa, czarna jak skórzana rękawica, spadła mu na pierś, przygważdżając do ziemi.

Głupio tak, pomyślał Drakkainen, szkoda.

„Giną ci, którzy przestają myśleć” – mówił Levisson. Do miecza było za daleko. Wyciągnął dłoń, nie spuszczając wzroku z paskudnego, płaskiego jak ludzka twarz, niedźwiedziowatego pyska. Z przeciętej tętnicy buchał

pulsujący strumień, ale część posoki powoli, szybującymi w nocnym powietrzu kroplami, wsiąkała w futro i kapała na twarz Wędrowca.

Miecz leżał za daleko.

Nie przestawaj myśleć.

Zarzucił zdrową nogę na przyciskające go do ziemi ramię i zrobił

potworowi dźwignię na łokieć.

Równie dobrze mógłby chcieć złamać filar mostu.

Czarne wargi uniosły się, odkleiła się od nich kropla lepkiej śliny, a Drakkainen niby urzeczony patrzył, jak pojawiają się kły, a potem stożkowaty, częściowo wyliniały łeb, wielki jak ceber, spada na niego, prosto na jego głowę.

Szczęki zatrzasnęły się.

Na skorupie karwasza, którym Drakkainen się zasłonił. Ochraniacz pod warstwą

udającego

blachę

tytanu

miał

modyfikowany,

siedemnastowarstwowy laminat. Szkielet o strukturze plastra miodu, wypełniony prasowanym arachnidem. Ciekawe, jakie to bydlę miało nacisk szczęk.

Karwasz zatrzeszczał. Lada chwila pęknie, a wtedy ramię Vuka po prostu rozbryźnie się niczym pomidor.

Sięgnął drugą ręką i wetknął ją w ranę na szyi potwora, po czym namacał

tam w środku cokolwiek i szarpnął.

Stwór wyprostował się nagle i na chwilę uniósł łapę przygważdżającą Wędrowca do ziemi, wydając z siebie grzmiący ryk. Nie poruszał się specjalnie szybko. Miażdżący nacisk powoli ustąpił, łapa podjechała w górę, a w tym czasie Drakkainen zdążył poderwać zdrową nogę, odepchnąć się od tułowia bestii i pojechać plecami po mokrej trawie, rozcinając sobie skórę o jakiś korzeń.

Miecz leżał w trawie, nietknięty.

Rozminęli się w ataku. W zwolnionym tempie wydawało mu się, że potwór człapie jak bawół krok za krokiem, wyrywając strzępy darni i rozbryzgując błoto. Sam wykręcił ciężki, zezowaty unik, skacząc na jednej nodze i ciął

poziomo przez brzuch.

Potwór walił się do przodu sennie, powoli jak wysadzony budynek, uderzył

o ziemię z łomotem, od którego wszystko zadrżało. Mięśnie i futro zafalowały od wstrząsu, w górę wyleciały bryzgi mokrej ziemi i koziołkujące patyki.

A potem krople pomknęły normalnie, wrócił szum deszczu i wrzaski wojów stojących na podeście.

Trącił łeb potwora czubkiem buta, doskonale wiedząc, że to idiotyzm, ale nic się nie stało. Zwierzę jak zwierzę. Żaden tam Obudzony.

– Aleś ty brzydki – mruknął Drakkainen. – Chyba niepodobny do taty.

Przez chwilę siedział, dysząc ciężko.

Niedługo.

Grismalfi stał samotnie przed bramą z wyciągniętym mieczem, jakoś żałośnie i bezradnie.

Na podeście zapadła martwa cisza. Straszna. Nawet psy umilkły.

Przed chłopakiem wyrósł wysoki, chudy stwór w czarnej, mokrej pelerynie z głową wyglądającą jak szczurza czaszka. Trzymał coś, co przypominało jakiś instrument muzyczny podobny do masywnego fletu.

Bardzo ciężko jest biec, kuśtykając na jednej nodze, z obnażonym mieczem.

Zwłaszcza po kilku minutach przyspieszenia.

Istota stojąca przed bramą uniosła piszczałkę i wydała z niej dźwięk, który brzmiał jak krzyk kobiety. Przerażający, pełen udręki i strachu, tylko dłuższy niż mogą wydać z siebie ludzkie płuca.

Drakkainen biegł.

W powietrzu unosił się upiorny lament, a Grismalfi stał z uniesionym mieczem.

I starzał się.

Starzał się z trzaskiem. Z chrzęstem podobnym do odgłosu płonącej trawy.

Błękitne włosy blakły i pokrywały się srebrem siwizny, skóra marszczyła się głębokimi bruzdami, miecz dygotał w coraz bardziej pajęczych palcach, na końcach których rosły połamane, żółtawe paznokcie, zwijając się w haki.

Z półotwartych ust wypadały mu zęby, jeden po drugim, ciągnąc nitki gęstej krwi i śliny.

Drakkainen biegł. Unosząc w powietrzu skręconą nogę, kuśtykając i podskakując.

Nawet ubranie Grismalfiego się starzało. W jednej sekundzie pokryło się plamami, metalowe okucia poczerniały, hafty straszyły strzępami zetlałych nitek.

A nad tym wszystkim unosiła się niekończąca się skarga jak krzyk torturowanej banshee.

Vuko dobiegł i zatrzymał się w pozycji kota, pozwalając wywichniętej nodze ledwo dotykać ziemi.

Pod przyspieszeniem skarga była niskim, wibrującym buczeniem pełnym infradźwięków.

Nie zdążył.

Zanim klinga opadła, przecinając śpiew upiornego grajka, ten urwał nagle

i zaczął się rozsypywać.

To nie był pył.

Grajek o głowie w kształcie szczurzej czaszki rozpadał się na ćmy. Pękate, o lśniących metalicznie odwłokach i skrzydłach jak maleńkie, czarne peleryny. Setki małych owadów odlatujących w noc.

Miecz przeciął pustkę.

Grismalfi leżał nieruchomo na ziemi, z wyblakłymi, czarnymi oczami patrzącymi w deszczowe niebo. Nie mrugał mimo drobnych kropli deszczu prószących mu prosto w źrenice.

Był bardzo lekki jak pusta skorupa. Przypominał zrzuconą wylinkę węża, ale rysów twarzy nie byłoby łatwo rozpoznać. Wyglądał jak mumia.

Mgła się rozwiała. Pozostał tylko deszcz.

Vuko uderzył czołem hełmu w tę część bramy, na której nie było kolców, i usłyszał w środku zgrzyt rygli.

Rozstąpili się w milczeniu, kiedy szedł, kuśtykając, z martwym księciem na rękach.

Położył go na stole w wielkiej halli tuż przy wygasłym palenisku.

Patrzył, jak wchodzą za nim, stając pod ścianami, jakby bali się podejść.

– To twój syn, Grismo! – krzyknął Drakkainen. Szczęki mu pulsowały. –

Miał rządzić po tobie, ale zginął, żeby cię bronić. Zginął, rozpędzając włócznią mgłę. Stając przeciwko burzy. Dźgając mieczem wulkan. Rąbiąc trzęsienie ziemi. Po to, byś mógł mówić, że nigdy się nie cofasz. Nazywał

się Grismalfi Deszczowy Ptak.

Odkuśtykał od stołu. Stojący rozstępowali się przed nim, kiedy lazł

niezgrabnie na dwór. Patrzyli w milczeniu, jak szuka czegoś po majdanie.

Wreszcie znalazł drabinę, potem wszedł do stajni i przyniósł stare tręzle.

Stali dookoła, śledząc każdy jego krok. Patrzyli, kiedy obwiązywał nogę rzemieniami i zaczepiał stopę o szczeble drabiny. Przez jakiś czas szukał

odpowiedniego ułożenia, w końcu szarpnął całym ciałem, z nogą unieruchomioną między szczeblami. Rozległ się chrupot, a potem zduszony krzyk brzmiący jak głos wilka. Patrzący cofnęli się.

Drakkainen, siedząc, rozwiązał rzemienie i masował sobie kostkę, obracając stopę we wszystkie strony. Potem założył but i wrócił do halli, roztrącając tych, którzy nie zdążyli się cofnąć.

Znalazł kość, na której zostało sporo mięsa, wyschniętą gomółkę sera,

pozbierał jakieś nadgryzione cebule, przysunął sobie faskę z ogórkami.

Patrzyli, jak łapczywie rwie placki chleba, jak prosto z dzbana żłopie piwo cieknące mu po brodzie, jak rwie zębami gicz, wgryza się w cebulę.

Nikt nic nie powiedział.

Nawet Grisma.

Potem Drakkainen odsunął od siebie resztki jedzenia, wstał i wyszedł

z halli.

Stali na brukowanym dziedzińcu, kiedy wchodził do łaźni i trzasnął za sobą drzwiami. Słychać było, jak zapiera czymś drzwi.

Klan Szalonego Krzyku stał na dziedzińcu i patrzył na łaźnię.

Padał deszcz.

Rano przestało padać, ale wszyscy dalej stali, milcząco i bezradnie.

Wreszcie stopniowo się rozeszli. Trzeba w końcu jakoś żyć. Otwarto bramę, pasterze wyprowadzili krowy i kozy. Zaczął się jakiś ruch. Spod strzech chałup zaczął sączyć się dym.

Tylko z dworu dobiegało już zawodzenie kobiet i głos bębenka Wiedzącej.

Książę miał wyruszyć w daleką drogę.

Ktoś zaprzągł wołu do porąbanego trupa potwora i odciągnął kawałek od grodu. Najmędrsi i najodważniejsi woje poszli tam z rogami piwa w dłoniach, żeby dźgać ścierwo włócznią, gapić się i wymieniać fachowe uwagi.

Późnym rankiem drzwi łaźni otworzyły się i ukazał się Drakkainen. Utykał

trochę na jedną nogę, ale szedł pewnie, objuczony sakwami i torbą, w pełnej zbroi, z siodłem na ramieniu. Dalej miał kamienną twarz i nadal się nie odzywał.

Grisma zastąpił mu drogę.

– Mój syn umarł wczoraj w nocy – oznajmił.

– Widziałem – warknął Drakkainen.

– Umarł po to, żebyś ty z nami został. Jesteś mi to winien – zaczął Grisma, ale zobaczył minę Vuka i przerwał.

Ten rzucił siodło na ziemię i szybkim, wężowym ruchem wydobył miecz.

Tylko trochę – na pięć palców, ale Grisma odskoczył gwałtownie do tyłu.

Pozostali też się cofnęli.

– Spróbuj mnie zatrzymać, królu – powiedział Drakkainen cichym, strasznym głosem. – A obiecuję ci, że jeszcze dziś do południa nie będzie plemienia Szalonego Krzyku.

Grisma milczał.

Nitj'sefni schował miecz i zarzucił siodło na ramię.

Odszedł wzdłuż strumienia, nie oglądając się za siebie i nikt go nie

zatrzymywał.

Mówili, że mgła szła za nim.

Cytat

Szronogrzywy zwie się, co dnia każdego

noc bogom przynosi;

Pianą rosy ze swego pyska parska każdego poranka o brzasku nad dolinami.

Pieśni o Wafthrudnirze (Vafthrudnismal)

Rozdział 3 Koń, kruk i człowiek

Pierwszy postój robię przynajmniej o trzy godziny marszu od Dworu Szalonego Krzyku. Dla pewności.

Siedzę na skale i moczę zwichniętą kostkę w lodowatej wodzie fiordu.

Niska temperatura przynosi ulgę i wspomaga też gojenie.

Chodziło nie tylko o to, żeby nie widzieli, jak kuśtykam, jak wlokę się,

podpierając kijem, jak szukam w krzakach odosobnienia, walcząc z nadpsutym mięsem buntującym kiszki. W moim podręczniku przetrwania stanowczo brakowało rozdziału: „Rośliny zielne Wybrzeża Żagli, mogące bezpiecznie zastąpić papier toaletowy”. Chodziło też o to, że sam mam ich dosyć.

Już mam zdecydowanie zbyt wiele materiału do uporządkowania.

Myślę o halucynacjach. Jestem pewien, że część tego, co widziałem, musiało pochodzić z mojej głowy. Zwłaszcza upiory – jakby prosto z płócien szalonego Holendra. Możliwe też, że toksyczne działanie mgły może prowokować do ataku niektóre zwierzęta. Choćby tego niedźwiedziowatego Bigfoota.

Należałoby pobrać próbki i zbadać skład. Za pomocą cyfrala może mógłbym to do pewnego stopnia zrobić, ale to ryzykowne i głupie.

Boję się.

Zresztą mgła to nie mój problem.

Mój problem to czworo ludzi, zagubionych gdzieś w puszczach Wybrzeża.

Przynajmniej wiem, że idę śladem van Dykena.

Tropem, liczącym sobie dwa lata.

Wyobraźmy sobie halucynogen, który daje trwałe objawy. Na moich oczach pomidor zamienia się w pająka, potem zatrucie mija, ale już zawsze widzę owoc jako pomidorowego pająka. Trwałe uszkodzenie postrzegania. Co więcej, to samo widzą inni, którzy dostali się pod działanie trucizny.

Przychodzi ktoś nowy i dla niego to nadal pomidor.

Książę zestarzał się i rozsypał na moich oczach, ale może po prostu trzasnął na zawał, a cała reszta to urojenie?

Rzeka sunie leniwie między wysokimi, skalistymi brzegami, wśród kamieni rosną pokręcone sosny, czepiające się korzeniami resztek gleby.

Przypomina mi to Finlandię.

Wakacje u dziadka Vaainamoinena. Gdyby tu był, zaraz poszedłby na ryby.

Szlak, wijący się pomiędzy kamieniami i skałami, to mordęga dla kogoś ze zwichniętą kostką. Z mojej wewnętrznej mapy wynika, że czekają mnie przynajmniej dwa dni marszu. Z tą nogą może i trzy.

Wędruję, przystając co dwie godziny. Mógłbym iść szybciej, ale nie ma się do czego śpieszyć. Po raz pierwszy w życiu czuję, że dzień w tę czy we w tę nie ma znaczenia.

Muszę wkrótce coś upolować albo złowić. Skromny żelazny zapas nie wystarczy na długo.

Marzę o wierzchowcu. O przysadzistym, jeleniowatym stworze dziwnej maści, na jakich tu jeżdżą.

Królestwo za konia.

Złoto za konia.

Myśl o koniu staje się pomału moją obsesją. W tej części Wybrzeża nie ma dzikich wierzchowców. Żadnych stad mustangów. Tylko skały, drzewa i rzeka. Rzeka płynąca do morza. Przychodzi mi do głowy, by zbudować tratwę i spłynąć z nurtem do ujścia, gdzie jest port. Przynajmniej jakąś dłubankę. Kanoe.

Jednak pomysł budowy łodzi nie zagłusza obsesyjnych myśli.

Wolę konia.

Marzę o koniu.

Mam tylko maczetę – solidną tratwę będę budował z tydzień. Szybciej dotrę na miejsce piechotą.

Maszeruję pomiędzy kamieniami i z nudów wizualizuję wierzchowca.

Element pozytywnego myślenia. W duszy słyszę tętent, parskanie, widzę, jak cwałuje z wyciągniętymi nogami i rozwianą grzywą.

Koń. Królestwo za konia.

O zmierzchu nad rzeką unosi się mgła. Mgliste pasma i kłęby, i na ten widok zaczyna mi bić serce, ale to zwykły, wieczorny opar. Nie ma gwałtownego spadku temperatury, nie ma halucynacji.

Znajduję zarośnięty trawą cypel i buduję sobie szałas na brzegu. Wiążę czubki małych drzewek i mocuję je do pokręconego pnia większego, podobnego do wierzby, potem okładam dach iglastymi gałęziami. Warstwą takich gałęzi wykładam też podłogę namiotu.

Gdybym tylko miał kawał swojego spadochronu… Cóż to byłby za namiot.

Po godzinie przed szałasem płonie ogień, paruje woda w manierce i tli się

„Virginia” w fajce.

Na brzegu wokół mojego obozowiska rozciągnięte są potykacze, na których dyndają metalowe fragmenty oporządzenia. Prymitywne, ale może nikt nie podejdzie mnie we śnie.

Jest cicho. Nienaturalnie cicho i pusto. Czasem tylko pluszcze woda i krzyczy jakiś ptak. Łapię się na tym, że mówię do siebie.

Chyba nigdy nie byłem tak długo zupełnie sam. W domu nawet samotny człowiek bez przerwy słyszy mowę. Mówią przedmioty, sprzęty domowe.

„Klucze! Brakuje kluczy!” – wykrzykuje czip wprasowany w kurtkę, kiedy wychodzisz z domu. Gada dom, lodówka, telewizor, samochód.

Kiedy byłem mały, te wszystkie rzeczy jeszcze na dokładkę usiłowały człowieka pilnować i wychowywać. Takie były czasy. „To czwarta puszka piwa!” – rugała mojego ojca lodówka. – „Jedno piwo to jedna jednostka alkoholu i stanowi równowartość dwudziestu pięciu setnych grama czystego spirytusu! Nawet taka ilość może być groźna dla zdrowia!”. Szlag mógł

trafić. Zwłaszcza w środku nocy. Dlatego ojciec zaklejał taśmą kody kreskowe na opakowaniach i lodówka nie mogła podliczać mu cholesterolu, cukru, trójglicerydów i jednostek alkoholu.

Na kolację żuję suszoną kiełbasę z sucharem, popijam wodą z miodem i rakiją. Patrzę w ognisko. Potem w czyste wreszcie niebo, pełne obcych gwiazd, rozsypanych przypadkowo jak garść popiołu.

Gdzieś tam są wyspy zatoki splickiej, góry Istrii, jeziora Mazur i Karelii.

Mój potrójny dom. Hvar, Wrocław i Turku. Moje miasta. Gdzieś tam.

Gdzieś tam, przez czarną dziurę w kosmosie płynie „Manta”, a na jej pokładzie ruda Deirdre z Derry wraca do domu.

Gdzieś tam.

Zasypiam owinięty wilgotnym płaszczem, patrząc w żar ogniska. Śnię o koniach.

Budzi mnie huk eksplozji. Gwałtowny grzmot, który przetacza się echem po górach. Inny niż trzask błyskawicy, zwłaszcza że poranne niebo nie zwiastuje burzy.

Wyskakuję z szałasu jak sprężyna.

Przedzieram się między drzewami w stronę, z której dobiegł mnie dźwięk, ostrożnie, z mieczem w ręku. Blady brzask, mokre gałęzie chlastają mnie po twarzy. Tu nie ma dosłownie niczego, co mogłoby wybuchnąć. Pierwsze, co przychodzi mi do głowy, to jakaś sztuczka van Dykena. Człowiek z Ziemi mógłby spowodować wybuch, gdyby pokombinował. Jeżeli znalazł gdzieś saletrę, siarkę i węgiel drzewny, mógł zrobić proch. Nieważne po co, ważne, że gdzieś tu jest.

Szukam dymu, leja w ziemi, czegokolwiek. Ale nie znajduję nic i, zmarznięty, wracam do obozu.

Dzień zaczyna się od braków.

Najpierw brak pasty do zębów. Brak mydła. Kremu do golenia, wody kolońskiej.

Rezygnuję z golenia. Zarost drapie mnie i swędzi, ale nie chce mi się korzystać z archaicznej brzytwy w kształcie półksiężyca schowanej w skórzanym pokrowcu.

Tajemniczy huk nie daje mi spokoju. Postanawiam jeszcze raz przed wymarszem przeszukać teren.

Brakuje mi cappuccino, grzanek i pasty z tuńczyka albo sałatki z ośmiornicy, takiej, jaką dają w restauracji „Redi Mare”.

Jest za to gorąca woda z rozpuszczoną czekoladą, pasek suszonej wołowiny i kawałek chałwy.

Po kąpieli w lodowatej rzece i myciu popiołem jestem zziębnięty i mokry, ale nie czysty.

A potem, kiedy pakuję dobytek, doskwiera mi jeszcze brak konia.

Przechodzę ledwo kilkanaście metrów i tym razem znajduję coś, co może być śladem mojej eksplozji. Okrągły placek posiwiałej dziwnie trawy, dokładnie oczyszczony z krzaków rozrzuconych dookoła, ale nie jest to ani lej w ziemi, ani nie ma śladów działania temperatury. A pośrodku – widzę konia. Gapię się w osłupieniu, przekonany, że to halucynacja. Jest duży: prawie dwa metry w kłębie, sierść o dziwacznej, pręgowanej maści jak u tygrysa. Stoi na idealnie okrągłej polance, wyciętej wśród karłowatych sosenek, jakby ktoś postawił tam gigantyczną szklankę.

Odpinam pasy i bardzo powoli kładę na ziemi bagaż i siodło. Robi mi się gorąco. Cały rząd mam zwinięty w jednej z sakw. Gorączkowo usiłuję sobie przypomnieć, gdzie podziałem zwój linki. Otwieram klapy, powoli grzebię wśród najróżniejszych przedmiotów, nie spuszczając zwierzęcia z oka.

Tańczy niepewnie po dziwacznej polance, po kręgu posiwiałej, przygiętej do ziemi trawy. Wysuwam ostrożnie dłoń i dotykam jej. Wygląda jak tajemniczy krąg w zbożu, ale trawa jest zmarznięta i pokryta szronem.

Chrzęści pod potrójnymi kopytami jak szkło. Taki okrągły przymrozek z koniem pośrodku.

Najwyraźniej jest równie zdziwiony i spanikowany jak ja. Tuli uszy, wydaje dziwne, warczące odgłosy. Nie wiem, co to znaczy – szkolono mnie na normalnych, ziemskich koniach.

Znajduję wreszcie linkę i robię pętlę na jednym końcu, po czym przeplatam przez nią resztę i mam lasso.

Zwierzę wydaje z siebie nerwowy, przeciągły kwik i odbiega kawałek, ale tylko na skraj polanki, jakby bało się ją opuścić.

Krążymy jak po arenie. Ja, powolnymi, niemal hipnotycznymi krokami, jednocześnie układam linę w duże koła, równo, jedna przed drugą, tak jak mnie uczono. Zaciskającą się pętlę na końcu rozciągam szeroko i układam w palcach tak, żeby móc wykonać obszerny, okrężny ruch nad głową i rzucić.

Koń nie spuszcza mnie z oczu, drepcząc bokiem i starając się utrzymać jak największy dystans.

To nie jest dziki wierzchowiec. Ktoś przyciął mu poroże, krótko, może nie aż tak krótko jak ja bym to zrobił, ale jednak. Na boku widać wypalony znak

– krąg przecięty pionową linią jak greckie „fi”. Nie mam czasu badać polanki ani zastanawiać się, w jaki sposób powstała. Teraz najważniejszy jest koń. Kiedy los, Bóg albo tutejsi bogowie dają mi w ręce skarb, mam zamiar po niego sięgnąć.

Cały czas przemawiam do niego łagodnie, po chorwacku, polsku, fińsku i mową Wybrzeża. Strzyże uszami i powarkuje niechętnie, ale nie pozwala podejść. Uczył mnie Indianin. Danny Three Feathers. Zaklinacz koni z Wyoming. Uczył cierpliwości, wdzierania się w łaski stworzenia, zrozumienia dla skomplikowanej psychiki stadnego zwierzęcia.

Zwierzęcia z Ziemi. Poza tym Danny miał czas. Dużo czasu. Ocean czasu.

Mógł pozwolić sobie na cierpliwość. Ja nie mam czasu.

Krążymy po polance. Nie wiem, jak długo. Tu potrzebna jest cierpliwość.

Potrzebne mi wspomaganie.

***

Mógł być pewny rzutu. Cyfral wyrysował mu w polu widzenia złudzenie toru, po jakim poleci pętla zależnie od położenia ręki i napięcia mięśni.

Świetlista krzywa pływała to w górę, to w dół, czasem układała się na końskim łbie, a czasem obok.

Drakkainen skoncentrował się, lina ze świstem krążyła mu nad głową. Koń przekręcił łeb po psiemu i wyszczerzył zęby.

Najwyraźniej postanowił jednak czmychnąć z kręgu. Vuko ruszył bokiem, żeby zastąpić mu drogę ku rzece i traktowi.

– Dobry koń… Dobry, bardzo dobry koń – mamrotał na przemian przymilnie i stanowczo. Uznał, że nie ma dłużej na co czekać, i rzucił. Lasso śmignęło w powietrzu jak wąż, wierzchowiec stulił uszy i wystrzelił nagłym, panicznym kłusem wprost na Wędrowca.

Szarpnięcie omal nie wyrwało mu nadgarstka. Co gorsza, wstrząs uraził

też kostkę i Drakkainen runął na ziemię. Zwierzę, kwicząc przeraźliwie, przewlokło go po mokrej, pokrytej topniejącym szronem trawie, najwyraźniej zamierzając dotrzeć do szlaku, co oznaczało, że Vuko będzie wleczony po skałach i kamieniach.

Podciągnął się na linie, ile się dało, po czym popuścił ją, usiłując przekręcić się nogami do przodu. Szarpnięcie postawiło go na nogi, ale za chwilę runął ponownie.

Uratowało go to, że podduszony wierzchowiec postanowił zatrzymać się na moment i stanąć dęba, a potem otrząsnąć się i poluzować pętlę.

– Zły koń! Bardzo zły, niepozytywny koń! Niedobry koń! – krzyknął

Drakkainen, wypluwając trawę. – Znaczy właściwie nie koń, tylko ten, renifer jakiś… Czy daniel… Cholera cię wie. Zły jeleń! Bardzo niedobre zwierzę wierzchowe nieznanego gatunku! Złe okapi! Brzydka żyrafa!

Uwiązał linę do pnia i usiadł, żeby sprawdzić, co zostało z jego kostki.

Pierwszy etap został osiągnięty.

Wierzchowiec szarpał arkanem, wierzgał, stawał dęba i w ogóle pokazywał na wszelkie dostępne mu sposoby, że nie akceptuje sytuacji, a zachowanie Drak-kainena uważa za skandaliczne i jest oburzony.

Chwilowo nie miało to znaczenia.

Vuko przygotował sobie wszystko, niespiesznie i metodycznie układając starannie cały rząd na trawie: kantar, wodze, siodło z ułożonym na górze popręgiem, krótki czaprak.

„Należy podchodzić powoli i spokojnie – tłumaczył Three Feathers. –

Zwierzę nigdy nie może widzieć, że się boisz. To najważniejsze”.

Najpierw trzeba było podejść. Z szeroko rozłożonymi ramionami, żeby wydawać się jak największym i zajmować jak najwięcej miejsca. Powoli, ale pewnie. I cały czas mówić.

Uspokajającym tonem.

Wierzchowiec znów zaczął szarpać liną i wierzgać. Odgłosy, które wydawał, najbardziej przypominały ryk wielbłąda i kwik świni.

Trzeba mówić. Łagodnie i cierpliwie.

Jeżeli idziesz, musisz podejść. Nie wolno się cofać. Jeżeli wyciągasz rękę, musisz dotknąć. Musisz pokazać, że jesteś tu szefem. To właśnie w tej chwili jest ustalane – raz na zawsze. Zwierzę nie może osiągnąć ani na chwilę przewagi. Raz stracisz twarz i koniec. Zostaniesz istotą podrzędną już na zawsze. Ale nie szarp i nie bij. To żadna metoda.

Wyciągnął dłoń do wielkiego łba. Koń rzucił się, przewrócił dziko oczami i kłapnął imponującymi zębami, a potem spróbował stanąć dęba, ale uniemożliwił mu to naprężony arkan.

Drakkainen momentalnie uchylił się przed trzaskającą szczęką, a potem dotknął jego szyi. Dla konia taka pieszczota powinna być uspokajająca.

Pogłaskał po bokach wielki łeb, doskonale wiedząc, że i tak zdąży odskoczyć przed każdym atakiem.

Jeden z indiańskich sekretów to delikatne dmuchanie koniowi w nozdrza.

W stadzie jest to objaw sympatii. Budzi uczucie wspólnoty i zaufania.

W zupełnie innym świecie, u zupełnie innych zwierząt.

Nie zauważył, czy to odniosło jakiś skutek. W każdym razie nie oberwał.

Teraz smakołyk. Postanowił sprawdzić, czy w tej roli może wystąpić suchar.

Kiedy podchodził po raz drugi, wierzchowiec rzucał się już mniej, boczył

się, warczał i potrząsał głową, ale nie próbował kopać.

– Dobry koń, dobre konisko… Dobre, dobre zwierzę. – Miał wrażenie, że za chwilę ochrypnie. Paplał tak bez przerwy już od godziny.

Suchar został bardzo dokładnie obwąchany, a następnie zniknął

z chrupnięciem w olbrzymich szczękach, znacznie większych niż u zwykłych koni, jak we młynie.

– Dobra – powiedział Drakkainen. – Teraz ziarno. Wcale mi się to nie podoba, ale tak być musi i miejmy to już za sobą. Nie ma wyjścia, mój drogi.

Ja tak naprawdę nie znam się na ujeżdżaniu antylop i żaden ze mnie kowboj.

Zaliczyłem kurs i tyle, ale wcale nie byłem ulu-bieńcem Three Feathersa ani ukrytym talentem.

Otworzył skrytkę w skórzanych zakamarkach sakwy i znalazł szprycę oraz trzy ziarna zamknięte w metalowych ampułkach.

– To nie będzie bolało – zapewnił przekrzywiającego łeb wierzchowca, otwierając pokrywy szprycy i rozkręcając ampułkę. – Sam przeszedłem przez

coś podobnego i żyję.

Ziarno pływało w pojemniczku jak szklista, zielonkawa kijanka.

Drakkainen zatrzasnął pokrywę szprycy i zaczął pompować powietrze miarowymi ruchami tłoka.

– Gdybyśmy mieli więcej czasu – tłumaczył. – Gdybym był lepszym mówiącym do koni, a przynajmniej, gdybym miał lepszą wiedzę o twojej biologii zamiast tych ogólnych, niechlujnych i niedokładnym bzdetów, które mamy… No, ale jest, jak jest.

Westchnął i podszedł do wierzchowca, chowając lśniącą szprycę w dłoni.

– Czuję się okropnie – zapewnił zwierzę, lewą ręką głaszcząc bok łba, a potem garbaty, czarny grzbiet nosa. Koń zamruczał i brzmiało to prawie przyjaźnie. Drakkainen westchnął i podniósł drugą dłoń, pewnym ruchem wsunął zwierzęciu wylot szprycy w nozdrze i nacisnął tłok.

Koń wydał z siebie przerażający kwik i stanął dęba, a potem szarpnął się gwałtownie, napinając linę. Drakkainen odskoczył, unikając potężnego kopnięcia w głowę, po czym przetoczył się po trawie. Lasso zacisnęło się na szyi zwierzęcia i koń, zamiast ryczeć, charczał. Oczy wyszły mu z orbit, na pysku pojawiła się piana. Nie mogąc do niego podejść, żeby zdjąć pętlę, Vuko wyjął nóż i ciachnął linkę tuż przy drzewie. Koń wystrzelił jak rakieta, wierzgając na przemian to przednimi, to tylnymi nogami, przeskoczył kępę niskich krzaków kosówki i pogalopował w las.

Drakkainen schował nóż.

Ależ ze mnie skurwysyn, pomyślał ze zdumieniem. Czuję się, jakbym zerżnął delfina.

Odwrócił się i osłupiał. Na jego sakwach panoszyło się wielkie jak gęś czarne ptaszysko z ogromnym łbem i potężnym jak ostrze czekana dziobem.

– To niewiarygodne! – wrzasnął Drakkainen pełen zaskoczonego oburzenia.

– Wynocha mi stąd!

Ptak przekręcił łeb na bok, patrząc na Drakkainena, błysnął białą powieką, po czym chamskim, chrapliwym tonem, ale całkiem wyraźnie powtórzył: – Wynocha!

Rozgarnął dziobem rozsypane rzeczy i znalazł kawałek suchej kiełbasy, który połknął natychmiast, nie przejmując się krzykami i dzikim galopem Wędrowca. Drakkainen pędził przez całą polanę, wywrzaskując najgorsze fińskie przekleństwa, ale podskakując na obolałej nodze, nie miał żadnych

szans. Ptak dziobnął potężnie w stertę jego rzeczy, co wyglądało, jakby zdzielił je kilofem. Kiedy uniósł łeb, w jego dziobie tkwił mały, lśniący metalem walec.

Ziarno.

– Nie! – darł się Drakkainen. – W tej chwili to wypluj!

Ptak uderzył ogromnymi skrzydłami i wzniósł się nad polankę. Niezbyt pospiesznie.

– Żeby cię pokaziło! – wrzeszczał zwiadowca. – Żebyś ssał łosiowi w piekle, cholerna pokrako!

Ale kruk unosił się już wysoko nad drzewami.

– Zakracz triumfująco, sukinsynu – krzyknął za nim Drakkainen. – Zakracz i wypluj to! Żebyś się tym udławił, cholero.

Obejrzał pozostałe rzeczy. Kociołek został przedziurawiony, co gorsza, jego ostatnie ocalałe ziarno miało wgniecioną obudowę. Klnąc, złożył szprycę i pozbierał pozostałe rzeczy, a potem zabrał się za montowanie łuku.

– Nigdy więcej, nigdy już! – wycedził, montując oba pióra łuczyska i osadzając bloczki wielokrążka. Jeżeli ptak połknie pojemnik w całości, nie powinno się nic stać. Przez głupie ptaszysko człowiek będzie teraz zabijał

kruki dziesiątkami, a potem je patroszył. Zajęcie na lata. Chyba że bydlę ozdobi ziarnem gniazdo, tak jak to robią sroki. Beznadziejne.

– Dlaczego nie mogłeś zeżreć czego innego! – wrzasnął ku niebu. – Nie wystarczyła ci moja łowiecka?! Nie mogłeś się nażreć złota, jeżeli to już musiało być coś błyszczącego?

Miał parę strzał, które trzeba było poskręcać. A i tak musiał tu czekać. Nic więcej nie można było zrobić.

Założył z powrotem zbroję, pozbierał swój dobytek i wrócił na kamienistą łachę, gdzie wciąż wznosił się jego szałas. Miał wrażenie, że zaczyna się tu już zadomawiać.

Na miejscu znowu rozpalił ognisko, skręcił do końca wszystkie elementy łuku i specjalnym kluczem skrócił i napiął kilkumetrową cięciwę, przeplecioną przez system wielokrążków. Dobrych strzał o toczonych drzewcach było tylko pięć, ale miał jeszcze spory zapas grotów w specjalnym woreczku.

Zabrał maczetę i poszedł szukać materiału na strzały.

Zabrało mu to sporo czasu – znalezienie w naturze zdecydowanie prostych

prętów nie jest takie łatwe. Tak naprawdę, produkcja głupich strzał powinna trwać przez całą zimę – wybrane patyki, obciążone na dole odważnikami, wiesza się gdzieś w suchym miejscu i czeka, aż wysezonują się, wyschną i staną idealnie proste, a dopiero potem zaopatruje je w brzechwy i groty.

***

Siedzę

i

robię

strzały.

To

uspokajające

zajęcie.

Ludzie,

żyjący

w prymitywnych kulturach, spędzają w ten sposób większość wolnego czasu.

Robi się strzały, naprawia narzędzia i broń, szyje ubrania. Tak trzeba robić bez przerwy i muszę się do tego przyzwyczaić. Pas pełen złota niczego tu nie zmienia. Nie mogę wezwać taksówki, pojechać do supermarketu i kupić sobie wiązki strzał albo paczki risottoz owocami morza. Pewnie gdzieś tu istnieje handel, ale na ogół nikt nie sprzedaje butów, strzał, cebuli, bułek czy masła. Każdy robi takie rzeczy sam. Każdy sam hoduje kury, piecze chleb, tka koce albo warzy piwo. Możesz gdzieś kupić gwoździe lub zapinki, ale nie ma tu sklepów spożywczych. To rolnicza kultura.

Dzięki spacerowi wśród krzaków znalazłem cztery pióra różnej wielkości, które nadadzą się na brzechwy. Dzielę je na pół, nacinam końce, mocuję pióra żywicą i dratwą, a po dwóch godzinach pracy mam jeszcze sześć strzał.

Strzelam przez jakiś czas w kupę piachu pomiędzy wysokimi skałami na brzegu. Wracam do wprawy. Strzały latają rozmaicie, więc staram się obliczać poprawki, aż wreszcie po dłuższym czasie trafiam za każdym razem w mięsisty liść, umieszczony na skarpie jako cel. Mój łuk z naciągiem bloczkowym wali z siłą siedemdziesięciu funtów, ale dzięki wielokrążkom naciąga się jak trzydziestofuntowy – strzały wbijają się w piach aż po brzechwy. Mimo to po godzinie bolą mnie już mięśnie prawego ramienia i pleców. Przed oczami stają mi zniekształcone szkielety średniowiecznych łuczników, o krzywych kręgosłupach i ze śladami po nadwerężonych ścięgnach. Naciągam po angielsku od nogi, po sportowemu na wprost i po japońsku znad głowy. Dla pewności strzelam jeszcze spod pachy, i z biodra, trzymając łuczysko poziomo. Na dwadzieścia metrów umieszczam już strzały mniej więcej gdzie chcę, z wyjątkiem jednej, którą wyraźnie znosi.

Wbijam strzały w ziemię obok namiotu, gotowe do użytku. Broń strzelecka poprawia mi samopoczucie. Pochodzę ze świata, gdzie najchętniej zabija się na odległość.

Przerwa w podróży, przeznaczona na czekanie.

Więc czekam.

Po jakimś czasie zabieram miecz, nóż, kołczan i idę na polowanie.

To nie takie proste. Jedną strzałę marnuję kretyńsko, strzelając do lecącego ptaka, który wydał mi się apetycznie podobny do gęsi. Zbytnio ufam we wspomaganie cyfrala i chybiam o włos, ale strzała pryska na dobre dwieście metrów w górę, a potem spada w gęstwinę i znika mi z oczu.

Po kilku godzinach tracę nadzieję. Okolica jest jak wymarła. Nie ma nawet niczego w rodzaju królików. Większe zwierzęta trawożerne żerują o świcie, to nie jest odpowiednia pora. Ale nie tylko o to chodzi. Nie napotykam żab, myszy, nie słychać ptaków, nie widać nawet owadów.

Ostatecznie kończę, brodząc po płyciznach rzeki z łukiem w ręku i wypatrując ryb wśród kamieni i skał. Kilka razy strzelam bez żadnego skutku, aż wreszcie wijący się, srebrzystopręgowany kształt podobny do mureny, zaznaczony sterczącą z wody strzałą jak gigantycznym spławikiem, wieńczy moje dzieło. Niosę rybę do obozu i przepełnia mnie trudna do wyobrażenia duma. Czuję się jednocześnie niepokonany i śmieszny. Przez całe życie, kiedy chciałem rybę, to ją sobie kupowałem. Szedłem do Tesco w Hvarze albo na nabrzeże za portem, gdzie cumowały rybackie poduszkowce, albo do ribaricyi tam przebierałem wśród skorpen, sardeli i zubatacy, leżących pięknie na lodzie, prosto z nocnego połowu. A teraz rozpiera mnie duma z powodu jednej rybki. Tylko dlatego, że zdobyłem jedzenie w zapomnianym przez Boga i ludzi zakątku Wybrzeża, zdany jedynie na łuk i naturę.

Po dwóch latach szkolenia, modyfikowany bionicz-nie, ćwiczony w szkole komandosów, zyskałem umiejętności, które tutaj posiada każde dziecko.

Kiedy zapada zmierzch, piekę nad żarem rybę pociętą na dzwona.

Po raz pierwszy tutaj kolacja mi smakuje.

Parujące kawałki białego mięsa, dzielone palcami na liściu, kubek słabego grogu.

Zaczynam czuć, że jestem częścią natury. Na przykład nigdy tak bardzo nie obchodziła mnie pogoda. Przez całe moje życie to mógł być najwyżej powód, żeby jak najszybciej wrócić do domu. Deszcz, upał albo śnieg to było zjawisko występujące za oknem. Trzeba podkręcić ogrzewanie albo włączyć klimatyzację, albo schować zapomniane meble z tarasu.

Tutaj dopiero literalnie nie mam dachu nad głową i bez przerwy spoglądam w niebo. Nic, tylko ten lichy szałasik, który wzniosłem sobie z gałęzi i związanych młodych drzewek. Wydaje mi się, że zbiera się na deszcz, więc okrywam go jeszcze cuchnącą derką, którą zabrałem ze stacji do noszenia łapy mojego Grendela. Nie mam nic, a mimo to zbudowałem schronienie i zdobyłem żywność. Czuję się jednocześnie ubogi i dziwnie wolny.

Budzi mnie zimno i migotliwy, seledynowy poblask jak zorzy polarnej.

Wpół do trzeciej rano – wilcza godzina. Czas, kiedy śpi się najmocniej, a do świtu jeszcze daleko. Czas, kiedy człowiek jest psychicznie najsłabszy. Czas zasadzek i nocnych ataków.

Siedzę potem u wejścia do szałasu, skryty za tarczą, którą zastawiłem wejście, z łukiem w dłoni i strzałą na cięciwie, i patrzę na rzekę.

Przy brzegu woda aż się gotuje od tysięcy ryb i wodnych zwierząt, które migocą jak garść srebrnych monet i wyglądają, jakby chciały uciekać na ląd przed tym, co dzieje się na środku nurtu.

Trochę to rzeczywiście przypomina zorzę. Przelewa się pasmami i obłokami, opalizuje sino i seledynowo, i rzuca migotliwy blask na brzegi.

Tylko że pełznie po powierzchni wody jak gigantyczny wąż. To zimna mgła wędruje rzeką. W pływających nad wodą smugach i pasmach majaczą przenikające się sylwetki bestii i potworów, kłębią się gmatwaniny macek.

Widzę mgliste grzywy i łby koni, widzę najeżone kolcami grzbiety.

A wewnątrz oparu materializują się bardziej solidne sylwetki maszerujących zwierzoludzi. Pokracznych, pokręconych, jak z płócien Boscha. Przypominam sobie pradawne plemię, z celtyckich wierzeń, starsze od ludzkiej rasy.

Fomorianie. Przedstawiano ich jako człekokształtne bestie o wyraźnie zwierzęcych cechach. Potwory pochodzące z głębin, walczące z ludźmi o wyspę, którą potem nazwano Irlandią. Właśnie to w tej chwili widzę.

Ciągnący w zupełnej ciszy nad powierzchnią rzeki niekończący się korowód Fomorian, spowitych w opalizującą mgłę.

Siedzę, ściskając łuk, i patrzę. Zimno ścina skórę.

Wiem, że to tylko halucynacja, ale nic nie poradzę na to, że wali mi serce, że dłoń ściskająca łuk jest mokra od potu, że powstrzymywana ostatkiem sił

hiperadre-nalina gotuje mi się pod skórą.

Patrzę na cudaczne, żabie, rybie, gadzie i końskie pyski, na lśniące

grzbiety, pokryte guzami podobnymi do wrzodów, z kolcami albo gładkie, patrzę na ryje i mordy pełne kłów, i zaczyna we mnie narastać idiotyczne, przesądne przekonanie. Besztam się w myślach, ale to nie pomaga.

Jestem pewien, że Dwór Szalonego Krzyku padł.

Korowód ciągnie środkiem rzeki i trwa to prawie godzinę.

Potem odchodzą i na powrót zapada ciemność. Z minuty na minutę robi się cieplej.

Przeszli.

Wiem, że byli halucynacją. Byli tylko mgłą. Szli przecież środkiem rzeki, po powierzchni wody. Zatem halucynacja albo iluzja.

Moje niezłomne „wierzę tylko w to, co ma sens” jednak nie bardzo chce działać o wpół do czwartej rano w ciemną, bezksiężycową noc.

Wierzę w to, co widziałem.

A widziałem wędrującą rzeką armię upiorów.

Kolejny ranek bez kawy, mydła i pasty do zębów. Znajduję jakieś piekielnie kwaśne, szkliste jagody i je żuję. Cierpki, ściągający sok pełen garbników czyści mi zęby. Nie jest toksyczny, ale smaczny też nie. Nie dostanę próchnicy, tak samo jak nie dostanę grypy czy dżumy, ale dzień rozpoczęty bez miętowej piany w ustach, z zębami szorstkimi od osadu, od razu jest jakiś niechlujny.

Siedzę przy niewielkim, porannym ognisku i zajadam wczorajszą pieczoną rybę.

Cywilizacja jest okropnie uciążliwa. Tłoczna, hałaśliwa, panoszy się i wciska w każdy zakątek. Mimo to bez przerwy mi czegoś brakuje. A to gazety, a to sieciowego radia, a to kawy, a to soku pomarańczowego. Ciągle czegoś mi się chce.

I nieodmiennie jest to coś, czego tu nie ma.

Tu jest tylko wrzątek z miodem, który za parę dni się skończy, łykowate, tłuste mięso podobne do węgorza, niebo, las i okolony górami, kryształowy fiord. Chcę poczytać książkę, obejrzeć holofilm, chcę iść do eleganckiej konoby w marinie i pić cappuccino, patrząc na białe, śródziemnomorskie jachty. Chcę czystą koszulę i białe spodnie.

Ciekawe, czy mi kiedyś przejdzie.

Na razie bez przerwy jest mi okropnie niewygodnie. Czekanie na brzegu fiordu dłuży się nieznośnie. Trzeba być cierpliwym.

Zaczynam się już niepokoić. Niepotrzebnie zdałem się na ziarno. Trzeba było obłaskawiać konia normalnymi, ludzkimi metodami. Jak każdy mieszkaniec Wybrzeża. Ale nie, jestem produktem mojej cywilizacji i jeśli tylko mogę pójść na skróty, na pewno to zrobię. Jeżeli tylko pod ręką jest jakaś technologia, na pewno jej użyję, czy trzeba czy nie trzeba. Bo tak jest lepiej, pewniej i bardziej naukowo.

Ziarno powinno już się zaktywować. I może zabiło biedne zwierzę albo doprowadziło je do obłędu. Powinno zadziałać, ale to przecież tylko teoria, ukuta przez jakiegoś jajogłowego uczonego. Teoria, którą bezmyślnie kupiłem, zamiast posłużyć się rozsądkiem.

Chodzę po lesie, przywodzącym na myśl południową Karelię. Skały, iglaste drzewa, pokręcone gałęzie. Skoro nie mam nic do roboty, powinienem szukać żywności. Znam kilka gatunków jadalnych grzybów i porostów, wiem, jak rozpoznać jadalne pędy drzew i leśne owoce. Mam nadzieję na jakiegoś dzika albo jelenia. Nic. Okolica jest jak wymarła.

Znajduję tylko garść orzechów i kilka grzybów podobnych do trufli.

Około południa widzę kruka. Krąży po niebie jak czarny krzyż, wypatrując ofiary równie bezskutecznie jak ja. Idę w ślad za nim, starając się nie stracić go z oczu, aż wreszcie siada na drzewie jakieś dwieście metrów ode mnie i wtedy już jest mój. Koncentruję wzrok i patrzę przez kolimatory cyfrala, usiłując rozpoznać, czy to mój złodziej, czy nie. A w chwilę potem spada, obijając się o gałęzie, i trzepie w konwulsjach na ziemi, przeszyty strzałą.

Po kilku minutach wycieram oblepiony krwią nóż mech i wiem już, że to nie mój ptak, a jeżeli nawet, to nie połknął kapsuły ziarna. Jedyny pożytek to garść czarnych, lśniących lotek, które zabieram ze sobą.

Kiedy wracam do obozu, pierwsze, co widzę, to mój wierzchowiec. Stoi na wysypanej białymi otoczakami plaży i, wetknąwszy wielki, garbonosy łeb do szałasu, obwąchuje posłanie. Wyczuwa moją obecność i wydaje z siebie serię grzmiących kwików, po czym puszcza się prosto na mnie kłusem. Ostrożnie odkładam na ziemię pióra, orzechy i grzyby, i stoję gotów do uniku.

Dopada mnie, tuląc uszy i kwicząc, tańczy wokół wpycha łeb pod pachę, omal mnie nie przewracając, ale widzę, że to radość, a nie gniew, i jest mi wstyd.

Głaszczę aksamitne futro na szyi, obejmuję go i po indiańsku przytulam czoło do jego czoła w płaskim miejscu między oczami, tam, gdzie w zatokach

klinowych zagnieździł się prawdopodobnie rezonator.

– Przyjaciel. Tęskniłem - myśli koń. - Przyjaciel. Szef. Koń był sam.

Czuję jego głos jako wibracje przenikające moją czaszkę. Dziwny, obcy dźwięk rozbrzmiewający w głowie, od którego świerzbią mnie zęby.

Głaszczę wielki łeb po nosie aż po aksamitne, miękkie nozdrza i chwytne wargi, podobne do zakończenia słoniowej trąby.

– Nazywasz się Jadran – szepcę. – Ja jestem Vuko.

- Jadran - powtarza. - Vuko i Jadran teraz razem?

– Tak – mówię. – Razem.

Udało się. Chyba. Powinien w takim razie znać kilkadziesiąt komend, dla bezpieczeństwa wypowiadanych po chorwacku albo polsku. Jest jak cyrkowy koń i bojowy rumak zarazem. Z pięć lat treningu, prowadzonego od wieku źrebięcego, zaklęte w małej, szklistej kijance, która zalęgła się w jego mózgu.

- Jadran teraz inny.

– Teraz jest inaczej – mówię. – Już nie boisz się ognia, nie boisz się skakać, nawet jeżeli nie wiesz, co jest za przeszkodą. Nie przestraszysz się huku, błysku ani gwałtownego ruchu. Nie będziesz uciekać, chyba że ci każę. Teraz widzisz w ciemności i nie będziesz chorował.

Zakładam czaprak i rząd. Nareszcie. Biorę do ręki siodło, które dotąd sam nosiłem na karku.

Stoi cierpliwie, strzyże tylko uszami, kiedy zapinam popręg, podstawia łeb pod nabijany ćwiekami kantar, posłusznie chwyta w pysk dziwaczne wędzidło, zaprojektowane do szczęki takich jak on.

Potem żwirowa plaża na brzegu fiordu wygląda jak arena cyrkowa.

Wierzchowiec cofa się, robi piruety, kładzie i podrywa na komendę.

Posłusznie jak motocykl. Lata treningu w jednej kapsułce. Show Buffalo Billa.

Aż szkoda, że nikt nie patrzy.

Na kolację podgrzewam jedną z wojskowych racji, które zabrałem jeszcze ze stacji. Wyklepuję dziurę w kociołku i staram się zaklajstrować ją gliną w nadziei, że wypali się w żarze ogniska, ale niewiele to daje. Cieknie.

Ostatecznie jem prosto z opakowania.

Świętuję. Jem parówki w sosie barbecuez kukurydzą, wypijam solidną miarkę rakiji. Jadran dostaje sporą porcję pokruszonych sucharów, a potem

idzie poszukać czegoś, co nadaje się na paszę. Nie wiem, co to będzie, sądząc po zębach, jest wszystkożerny albo i drapieżny.

Żałuję, że nie mogę go spytać, skąd wziął się na dziwnej polance i co przedtem porabiał. Ma za mały zasób słów, poza tym tak naprawdę nie umie mówić. Po prostu nie wie, co począć z umiejętnością mowy. Wygłasza proste komunikaty, ale nie potrafi nic opowiedzieć ani ubrać własnych wspomnień w słowa.

Staram się nie budować głupich, nieuprawnionych teorii, ale nic nie poradzę. Wydaje mi się, że jego pojawienie się zbytnio pasuje do zjawiska, na które wciąż się natykam i które roboczo uważam za halucynację.

Wydaje mi się, że to sprawka zimnej mgły.

Kiedy następnego ranka wyruszamy w drogę, czuję się lekki jak piórko.

Cały sprzęt ląduje w sakwach, umieszczonych na końskim zadzie i wewnątrz zrolowanego koca przerzuconego przez grzbiet. Nareszcie nie mam na sobie zbroi i kolczugi. Broń i sprzęt wisi w sakwach, kaburach i zaczepach, koń obwieszony manelami nie prezentuje się elegancko, trochę jak rumak ciężkiej jazdy, a trochę jak obwoźny stragan, ale nie wygląda, by bodaj zauważył swój ładunek. Nareszcie rozpoczynam wędrówkę bez hełmu na głowie i siodła na karku.

Ruszamy.

Wąwozem wzdłuż krętego fiordu, przez las, przez skaliste pustkowia porosłe krzakami. Jak szlak prowadzi.

Po południu natykam się na most.

Właściwie ruiny mostu, ale takie, że zapierają dech w piersi. Na każdym brzegu wznoszą się dwa olbrzymie pylony, chyba ze trzydzieści metrów wysokości, rzeka jest w tym miejscu szeroka, ma około stu pięćdziesięciu metrów, skaliste brzegi też wznoszą się na kilka pięter.

Pylony na brzegach to monstrualne posągi gigantów. Na jednym brzegu kobieta, na drugim pozbawiona głowy figura mężczyzny. Wyciągają do siebie ramiona, stojąc w rozkroku, nad szeroką, gładką nawierzchnią drogi. Most urywa się z każdej strony kilka metrów od brzegu, ale w nurcie nie widać żadnych pozostałości.

Zsiadam z konia i obchodzę ruiny, gładząc powierzchnię skały. Jest jednolita. Żadnych śladów obróbki, żadnych spojeń. Jakby przed milionami lat lawa utworzyła precyzyjne figury gigantów, nawierzchnię i liny, łączące

niegdyś wyciągnięte tęsknie ramiona. Teraz już na zawsze dzieli ich rzeka i nigdy się nie spotkają.

Kto w kraju, w którym szczytem architektury jest buda z rzeźbionych bali, zdołał wznieść coś takiego?

Po mojej stronie fiordu droga wcina się w skaliste zbocze i łagodnie niknie w lesie. Tak samo jak most jest precyzyjnie uformowaną skałą. Niemal nietkniętą. Gładką jak szkło nawierzchnię rysuje zaledwie kilka pęknięć, w które wciskają się trawa i korzenie drzew.

Ruszam pod górę drogą. Nie prowadzi moim szlakiem, ale chcę wiedzieć, co jest dalej. Przegradzają ją ogromne pnie zwalonych kiedyś drzew, za zakrętem jedno wielkie, o igłach podobnych do araukarii, wyrasta z idealnie okrągłej dziury pośrodku szosy. Pień ma trzy metry średnicy. Kopyta Jadrana stukają o bazaltową nawierzchnię.

Jedziemy tak z godzinę, aż las się przerzedza i na szczycie pojawia się za nim pustać wrzosowiska. Płaskowyż, pokrywający szczyt wzgórza. W dole widzę ciągnącą się aż po odległe, migocące morze połać lasu jak kosmaty, brązowooliwkowy dywan.

Gdzieś o pięćset metrów dostrzegam coś, co w pierwszej chwili wziąłem za białe, wapienne skały, ale to budowle. Ostrołukowe stożki, niczym czubki zakopanych w ziemi pocisków, ustawione w kilku koncentrycznych kręgach.

Całe w czarnych, podobnych do much plamkach, które z bliska okazują się stadem wielkich kruków. Część krąży w górze jak ożywione strzępy sadzy.

Odpinam miecz od lewej tybinki siodła i wolnym ruchem przewieszam go przez plecy. Podjeżdżam stępa, z łukiem w pogotowiu i strzałą na cięciwie.

Z bliska budowle są większe niż by się wydawało. Wjeżdżam w pierwszy krąg, przypomina to trochę murzyńską wioskę, tylko że chaty są niczym wyrzeźbione z białego marmuru. Tak samo jak most i kamienne giganty wyglądają raczej na odlew niż rzeźbę. Cisza. I chóralne krakanie.

Nie ma tu żywego ducha.

To dziwne. Nawet jeżeli te dziwaczne chaty są pozostałością po jakiejś pradawnej kulturze, ktoś powinien tu mieszkać. To gotowe domy.

Wystarczyłoby dorobić sobie drzwi. Są okna, dach, nie leje się na głowę.

Może miejsce nie jest odpowiednie? Z tego, co czytałem o kulturze Żeglarzy, niechętnie osiedlają się gdzieś, gdzie nie widzą wody. Przed domem musi być morze, rzeka, która do niego prowadzi albo przynajmniej

jezioro.

Zeskakuję z konia i ostrożnie podchodzę do najbliższego budynku. Łuk trzymam w zwieszonej swobodnie dłoni, przytrzymując strzałę palcem.

Wystarczy chwycić drugą ręką za cięciwę i można strzelać.

Nie podoba mi się ta cisza i to miejsce.

Aktywuję cyfrala.

***

Umiał podejść zupełnie bezgłośnie. Kruki rozstępowały się niechętnie, niektóre wzbijały się na jego widok w powietrze, waląc ciężkimi skrzydłami.

Jednak za ostrołukowym wejściem była tylko ciemność, zapach stęchlizny i mokra ziemia, przykrywająca warstwą kamienną posadzkę.

I

sterta

zbutwiałych

kości

pośrodku

okrągłego

pomieszczenia.

Wymieszanych jak krzywe, pożółkłe patyki. Resztka jakiejś burej szmaty, brudnożółta kula czaszki.

W sąsiednim domu było tak samo, ale kości leżało tam trochę więcej.

Drakkainen uznał, że to musi być rodzaj cmentarza.

We wzmocnionym świetle widać było wyblakłe polichromie pokrywające ściany i świeższe znaki runiczne wymalowane ochrą lub krwią.

– No, to z całą pewnością trafiłem na cmentarz – mruknął Wędrowiec, krocząc

spiralną

alejką

pomiędzy

grobowcami.

Środek

nekropolii

wyznaczała okrągła, kamienna płyta, zastawiona strzelającymi na kilka metrów w niebo kamiennymi kolcami.

W jednym z grobowców znalazł szkielet siedzący jeszcze na podłodze, widocznie przetrwały zaschnięte ścięgna i resztki skóry. W innych były już tylko sterty kości, w dwóch spoczywały wyschnięte, podobne do mumii trupy. Kruki zebrały się przed tymi grobowcami i kłębiły się w środku, wydziobując resztki mięsa. Spłoszył je, ale nie bardzo się bały. Dwa wzbiły się w górę i przysiadły na dachu, pozostałe rozpierzchły się z gniewnym krakaniem. Nie zaczepiał ich przesadnie agresywnie. Z rozłożonymi skrzydłami mogły mieć z półtora metra, dziób każdego wyglądał jak ostrze kilofa i był dłuższy od dłoni.

Kolejny trup był jeszcze w całkiem niezłym stanie. Siedział dokładnie w tej samej pozycji co pozostałe pośrodku pomieszczenia, ze skrzyżowanymi nogami, z rękami opartymi o kolana i dłońmi skierowanymi ku górze.

Z tyłu głowy zostały mu nawet długie, siwe włosy jak niedokładnie zdarty skalp.

Zajrzał do środka i wtedy trup nagle otworzył oczy. Przekrwione, pokryte bielmem i mętne jak mleko

z krwią. Drakkainen odskoczył w tył, napinając łuk i czując, jak hiperadrenalina uderza w jego żyły.

Człowiek otworzył usta i wydał z siebie ochrypły wrzask przypominający krakanie, po czym znów znieruchomiał.

Drakkainen wypuścił powietrze, powoli odpuścił cięciwę i przez chwilę rozmasowywał ręce, czekając, aż paliwo przestanie krążyć w jego krwi.

– Aleś mnie, bracie, wystraszył – powiedział. – Coś ty za jeden? Chory jesteś? Potrzebujesz pomocy?

Nic.

– Chcesz jeść?

Nic.

Przeraźliwie chudy człowiek nie odezwał się ani nie zareagował, nawet kiedy Drakkainen chwycił go za ramię. Pod niemożliwie brudną i zetlałą szmatą wydawał się pusty jak woskowy odlew.

Puls miał słaby, ale wyczuwalny. Jedyną oznaką życia był rzadki, powolny oddech.

– Katatonik – zawyrokował Drakkainen. – Cmentarz katatoników. Co za kraj.

Zmierzchało.

– Albo wracamy na szlak i będziemy nocowali koło mostu, albo zostajemy tutaj – powiedział do konia. -Wynika mi, że to jest skrót. Przynajmniej tak się wydaje z tego wzgórza. Rzeka jest tam i robi łuk, a my chcemy dostać się do ujścia, do portu. A ten niech sobie siedzi. W końcu nikomu nie przeszkadza, a ja nie jestem wędrownym psychiatrą.

Jadran parsknął i wydał z siebie przeciągły pomruk.

– Zatem postanowione.

Niektóre budowle były zupełnie puste. Drakkainen zamiótł kamienną płytę podłogi wiechciem gałęzi, po czym przyniósł sobie stertę suchych gałęzi.

– Rozsądniej będzie jednak spać na dworze – powiedział, rąbiąc kije maczetą i układając ognisko. – Zupełnie nie wiem, dlaczego. Nie, nie boję się duchów. I powiem ci w sekrecie dlaczego. Mianowicie, duchów nie ma.

A jednak nie miał ochoty spać wewnątrz dziwnej, spiczastej budowli.

Siedział, patrząc w ogień, i słuchał od czasu do czasu chóralnego krakania kruków z drugiego końca wioski.

W końcu zasnął, owinięty derką, patrząc w żar ogniska.

Tuż obok stał jego wierzchowiec, ogryzając mięsiste liście z krzaka i, strzygąc uszami, wpatrywał się w mrok. Przed snem Drakkainen oparł się czołem o koński łeb.

- Złe miejsce – myślał Jadran. - Miejsce śmierci. Vuko śpi. Jadran pilnuje. Złe miejsce. Jadran będzie kopać i gryźć. Ktoś przyjdzie, Jadran zabije. Vuko śpi.

***

Siedzą wokół mnie po turecku, z rękoma opartymi o kolana, dłońmi zwróconymi ku niebu. Patrzą na mnie nabiegniętymi krwią, mętnymi, ślepymi oczami. Siedzą i wbijają we mnie martwy wzrok, nie zwracając uwagi na kruki szarpiące ich ciała.

– Ciało to marność – szepce jeden. Jego głos brzmi jak szelest suchych, cmentarnych liści. – Dusza to też marność. Musisz być jak kruk, żeby wzbić się do nieba.

– Oto kolejny przyszedł kraść pieśni. – To następny, jest już niemal szkieletem. – Błądzisz. Idziesz po spirali, donikąd. Sam musisz stać się pieśnią.

– Droga wiedzie do środka, a nie na zewnątrz. Ale to głupiec – Wędrujący Nocą. Przyszedł z zewnątrz i odejdzie na zewnątrz.

– Przychodzą tu po pieśni. Chcą czynić. Ale to jest miejsce, w którym przestaje się czynić. W którym przestaje się cokolwiek.

– Jesteś złodziejem. Dlaczego naruszasz spokój Kruczego Miasta? Jesteśmy mędrcami. Pieśniarzami. Jesteśmy zajęci. My tu przestajemy być. Dlaczego nam przeszkadzasz?

Wyciąga rękę i wyrywa mi oko. Pokazuje je pływające na dłoni jak rozbite jajko.

– Tyle kosztuje wiedza. Ten, co chce czynić, musi umieć patrzeć wnętrzem.

Sam jest zupełnie ślepy.

– Widzisz? – pyta. – Jedno oddałem, żeby czynić. Drugie, żeby przestać czynić. Oddałem je krukom.

Budzę się jak na dźwięk alarmu. Ponury przedświt. Właściwie taka posiniała od wschodu noc. Trzeźwy i gotów do działania. Nie wiem, czy to z powodu koszmaru czy ostrzegawczego pomruku Jadrana. Ikony trybu bojowego w mgnieniu oka przelatują mi przez pole widzenia jak

holograficzne delirium tremens.

***

Drakkainen wstał bezgłośnie, z łukiem w ręku, i podkradł się do konia, opierając o jego miękki, beczkowaty bok. Koń odwrócił ku niemu wielki łeb, zetknęli się czołami.

- Człowiek i osioł – pomyślał koń. - Za grzbietem. Nie widać. Idzie. Nie boi się. On kłamie. I wie, że tu jesteśmy.

– Leż – szepnął Drakkainen.

Przyklęknął i oparł dłoń z łukiem o kolano. Koń podwinął nogi i zniknął

w wysokiej trawie, posłusznie wyciągając szyję i układając łeb jakoś tak po smoczemu, brodą na ziemi. Ziemski koń by tak nie mógł, pomyślał

Wędrowiec.

W termowizji kruki siedzące na spiczastych chałupach lśniły jak neonowe papugi, budynki sterczały wokół niczym smocze zęby. Słychać było skrzypienie kiepsko nasmarowanych osi. Zza pagórka ukazała się żółtopomarańczowa plama w kształcie guzowatego łba zwierzęcia, podobnego do okapi albo miniaturowej żyrafy. Za nim ukazał się dwukołowy wózek, obok którego szedł bardzo niski człowiek w skórzanym kapeluszu z wielkim rondem i jadł jajko na twardo.

Drakkainen poślinił palce i poprawił postrzępione pióra brzechwy.

– Nie możesz spać, Kruczy Cieniu? – zawołał, naciągając łuk.

– Ty też, jeżeli nie ma drzewa, Śpiący Na Drzewie? – odkrzyknął tamten. –

Lepiej odłóż łuk i dorzuć drew.

– Dobrze widzę i bez tego – odkrzyknął Vuko.

– Odłóż łuk, to usiądę z tobą przy ogniu.

– A co z tego za pożytek?

– Śniadanie. Daj ogień, ja dam piwo, wędzonkę i chleb.

Drakkainen zdjął strzałę.

– Mam upieczoną rybę – powiedział.

Siedzieli po obu stronach ogniska, patrząc na siebie przez płomienie.

Wstawał purpurowy świt. Z bliska okazało się, że Kruczy Cień jest niemal karłem. Krępym, krzywonogim i bez jednego oka. Oczodół krył się za kościaną płytką umocowaną rzemieniami.

– Oddałeś oko za wiedzę? – zapytał Drakkainen

– Tak. Dowiedziałem się, że jak się walczy bez hełmu, to można stracić oko. A ty czego się dowiedziałeś?

– Że to dziwny kraj. Że trwa jakaś wojna bogów. Że trudno tu spotkać kogoś, kto ma dobrze w głowie. Że w kamiennych domach mieszkają trupy.

Różnych rzeczy.

– Wczorajsza ta twoja ryba.

– Twoje piwo jest kwaśne. Co to za miejsce?

– Uroczysko. Cmentarz. Głupcy, którzy myślą, że są Czyniącymi, przychodzą tu oddać pieśni.

– I oddają? – zapytał Drakkainen, pociągając łyk.

– Pieśni bogów należą do bogów. Nie można ich ani zabrać, ani oddać.

Można najwyżej zapomnieć.

– Dlaczego mówisz zagadkami?

– Mówię tak, jak pytasz. Zagadka za zagadkę.

– Znasz wielu Pieśniarzy?

– Znam wielu ludzi.

Drakkainen westchnął.

– Sam jesteś Pieśniarzem?

– Strasznie dużo pytasz. Jak baba. Pytasz i pytasz. Co zrobisz z tymi wszystkimi słowami?

– Mówiłem, że szukam kilkorga obcych. Jeden z nich był widziany w Dworze Szalonego Krzyku. Tutaj nazywają go Aaken. Słyszałeś o nim?

Wysoki, czarnowłosy, o rybich oczach. Jak ich znajdę, jeżeli nie będę pytał?

– Szukając, jak przypuszczam. Konia już znalazłeś.

Drakkainen westchnął i szturchnął ognisko kijem, wysyłając w szarzejące niebo snopy czerwonych iskier. Zupełnie zapomniał o koniu. Zawołał go.

Jadran wstał natychmiast, potrząsnął łbem i odszedł na bok skubać trawę.

– A może chcesz zahandlować? Jeżeli powiesz mi coś pożytecznego, dam ci markę srebrem. Coś, co mi pomoże w poszukiwaniach.

Czarne, owadzie oko Kruczego Cienia zalśniło.

– Idź zawsze przed siebie. Ten, kto tropi, musi szukać zmian, a tam, gdzie się czeka, nic się nie dzieje. Pytaj albo milcz, ale zawsze słuchaj, o czym mówią ludzie. Nie wierz w nic, co nie mieszkało choć przez chwilę w twojej głowie. Nie dowierzaj nowemu mieczowi, temu, co dziewczyna powie ci w łóżku, bogom ani możnym. Nie wierz też prostakom ani złym ludziom.

Mogę tak długo, ale każda rada ci się przyda. Mogę już dostać moją markę czy potrzebujesz więcej rad?

– Nie powiedziałeś nic, czego bym nie wiedział. – uśmiechnął się Drakkainen. – Mogę ci się zrewanżować taką samą radą: „Mądrze uczyni, gdy umknie w porę ten, co szydzi z drugiego. Nie wie ów, co kpi a prześladuje, że go odwet czeka”. Albo: „Chwal dzień wieczorem, żonę, gdy spalona, miecz, gdy wypróbowany, dziewicę, gdy za mąż wydana. Lód, gdy się przeszło, piwo, gdy wypite”.

– Ładnie to powiedziałeś. – odpowiedział uśmiechem Kruczy Cień. –

A jednak ja wywiązałem się z umowy. Powiedziałeś, że dasz mi markę, jeżeli powiem ci coś pożytecznego. Powiedziałem.

– Sofista z ciebie.

– Co to: „sjofh ystad"?

– To słowo z mojego kraju. Oznacza tego, kto kłamie, nie kłamiąc. Kto wygina słowa jak wierzbowe gałęzie, byle wyszło na jego. Nie dostaniesz nawet siekańca za takie rady.

– W takim razie zagrajmy o twoją markę. Umiesz grać w króla?

– Nie.

– Pokażę ci.

Drakkainen wyjął zatknięty w ziemię kij, na którym opiekał kawałek wędzonki, powąchał mięso, po czym ugryzł ostrożnie. Kruczy Cień pokuśtykał do swojego wozu i wrócił, niosąc drewniane pudełko, w którym coś grzechotało jak w komplecie szachowym.

Zestaw składał się z drewnianej planszy z otworkami i pionów, które można było zatykać w te otworki jednym lub drugim końcem. Włożone jedną stroną były zwykłymi pionkami, a drugą – ważniejszymi, jak damka w warcabach. Prócz tego było jeszcze skórzane, okrągłe pudełko, zawierające płaskie kamienie z wyrytymi po jednej stronie i napuszczonymi farbą znakami, które oznaczały rozmaite tymczasowe cechy pionów, albo warunki partii, i te kamienie, zwane „kamieniami losu”, należało wyciągać na ślepo z pojemnika. Czarne trzeba było pokazać i zastosować natychmiast, czerwone trzymać na później i użyć, kiedy było to wygodne. Do tego istniały jeszcze dwie wielościenne kości, którymi rzucało się wewnątrz otwartego pudełka. Celem rozgrywki było przeprowadzenie „króla” z jednego rogu planszy do drugiego. Można było zbijać piony przeciwnika, próbować zabić

lub zablokować jego „króla” albo skoncentrować się na przeprowadzeniu go do rogu szybciej niż zrobi to przeciwnik.

Gra była skomplikowana, ale do pojęcia. Drakkainen aktywował

odpowiedni moduł cyfrala i zarejestrował wszystkie reguły włącznie ze znaczeniem symboli na sześćdziesięciu czterech kamieniach. To był element, którego bez wspomagania nie zapamiętałby wcześniej niż po kilku rozgrywkach. Nikt by nie zapamiętał i to właśnie wydało mu się zastanawiające.

Wsunął dłoń do podręcznej sakiewki z monetami zabranymi ze stacji i namacał dwanaście srebrnych blaszek, każdą mniej więcej po pół grama.

Cztery były ozdobione rysunkiem konia, inne człowieka z gałęzią, jeszcze inne niemal zatartymi znakami. Wyjął dłoń z sakiewki i, nie przeliczając, wsypał monety do pokrywki pojemnika z kamieniami losu.

Kruczy Cień wbił w ziemię zaostrzony patyk z odchodzącą w bok gałęzią i na sęku powiesił sznurek z umocowanym poziomo wąskim kryształem.

– Co to ma być?

– Jeden z moich towarów. To grot prawdy. Powie mi, jeśli będziesz oszukiwać.

– Jak w to można oszukiwać? Przecież wszystko widać.

– W każdej grze można.

Zagrzechotały kości. Wędrowiec miał grać zielonymi. Postanowił posłać swojego króla najkrótszą drogą w asyście sześciu pionów, ustawionych w obronny, sześciokątny szyk, a pozostałymi nękać piony Kruczego Cienia.

Potem wyciągnął „deszczowe bagna”, a Kruczy Cień jakiś czerwony kamień, który zostawił sobie na później. Bagna sprawiły, że jego król ugrzązł mniej więcej w połowie planszy, a oddziały zwiadowcze zaplątały się w serię nic nie znaczących potyczek z pionami przeciwnika. Cyfral podsuwał mu możliwe ruchy przeciwnika i pracował nad znalezieniem algorytmu jego strategii, ale starzec z reguły wykonywał inne ruchy niż optymalne. Po kilku minutach Drakkainen doszedł do wniosku, że przeciwnik koncentruje się na atakach na jego króla i tylko udaje, że ma zamiar doprowadzić swojego do zamku.

Nie rozmawiali. Słychać było tylko grzechot kości, stuk kamieni i pionów.

Każdy zbił po sześć pionów przeciwnika, ale król Drakkainena znajdował się w gorszej sytuacji. Wylosował dwa czerwone kamienie, które trzymał

w odwodzie – „lód” i „chorobę koni” oraz dwa czarne, które zablokowały jeden z jego oddziałów. Kruczy Cień wyciągał same czerwone i zgromadził

już niezłą kolekcję.

Cyfral podsunął mu dwie ewentualne strategie na podstawie analizy ruchów Kruczego Cienia, przyjmując założenie, że wszystkie kamienie losu tamtego będą miały największy możliwy, niekorzystny wpływ na ruchy Wędrowca.

Grot prawdy zaczął nagle powoli obracać się i wskazał cienkim końcem na Drakkainena. Kruczy Cień zmarszczył brwi, ale zanim coś powiedział, kryształ odwrócił się w jego stronę, a potem zaczął wolno wirować, wskazując na zmianę to na jednego, to na drugiego, i tak zostało już do końca gry.

Vuko zastosował jeden ze swoich systemów i w efekcie po jakimś czasie odzyskał kontrolę nad środkiem planszy kosztem czterech pomniejszych pionów i zmusił przeciwnika do użycia trzech kamieni.

A potem uznał, że wystarczy, i celowo popełnił kilka błędów, żeby sprawdzić, czy Kruczy Cień to zauważy. Zauważył. W odpowiedzi Drakkainen zemścił się kilkoma bolesnymi atakami i zmusił karła do użycia dwóch kamieni – „czarnego ognia” i „ognistej strzały”, po czym z pełną świadomością przegrał.

Kruczy Cień wyprostował się, wyłamał z trzaskiem palce i pociągnął długi łyk piwa.

– Łatwe pieniądze – oświadczył, wsypując monety do sakiewki. – Gramy dalej? Chcesz odegrać swoje srebro?

– Nie. Zagrajmy o coś innego.

– O co?

– O pytanie. Jeżeli wygram, odpowiesz mi na jedno pytanie. Jeżeli przegram, dostaniesz markę srebrem. Odpowiesz szczerze. – Wyciągnął dłoń i zatrzymał wirujący kryształ. – Będę wiedział. Powiesiłeś grot prawdy.

Kruczy Cień myślał przez chwilę.

– Zgoda.

– Wylej trochę piwa na ziemię i poproś Hinda na świadka.

Kruczy Cień parsknął.

– A co to da?

– Zrób, jak mówię.

Grali.

Tym razem Drakkainen poruszał się pewniej. Obliczył trzy niezależne strategie – jedną przeprowadzenia własnego króla, jedną zabicia króla Kruczego Cienia i jedną zablokowania go pośrodku planszy, a teraz przeskakiwał od jednej do drugiej, realizując je zależnie od układu na planszy. Kruczy Cień z całą pewnością oszukiwał i rzucając kością, i losując kamienie. Grot prawdy wirował jak szalony.

Drakkainen wygrał szybko i bezlitośnie, szachując króla przeciwnika, przyciśniętego do brzegu planszy, po czym nalał sobie jeszcze piwa, zatrzymał wirujący kryształ i uśmiechnął się promiennie.

– Teraz zapytam.

– Chwileczkę – przerwał Kruczy Cień. – A jeżeli nie będę czegoś wiedział?

– Wtedy powiesz że nie wiesz, ale powiesz też, jak twoim zdaniem może być.

– Jedno pytanie, jedna odpowiedź.

– Dobra. Czy słyszałeś, gdzie może być obcy Pieśniarz o rybich oczach, zwany tu Aaken, albo wysoki, dziarski starzec o długich, srebrnych włosach z rudą brodą, zwany Olaf Fjollsfinn, bardzo wysoka, smukła kobieta o krótko przyciętych włosach koloru słomy, imieniem Ulrike Freihoff, albo niewysoka, krępa kobieta o czarnych, kręconych włosach, Passionaria Callo?

Wszyscy mają oczy wyglądające jak ślepe, ale widzą. Słabo mówią zrozumiałym językiem i są dziwni. Wydają się młodzi i dojrzali równocześnie. Mogą uchodzić za Pieśniarzy, ale także za szaleńców. Mają dziwne przedmioty i dziwnie się zachowują. Pytanie brzmi: Czy słyszałeś, gdzie ci ludzie mogą przebywać?

– Słyszałem różne opowieści o dziwnych ludziach. Część z tego to bajki.

Część nie dotyczy tych, których szukasz. Być może słyszałem o wysokim, chudym Pieśniarzu o ślepych oczach i włosach jak węgiel. Ale widziano go to tu, to tam. W wielu miejscach, ale nigdzie na stałe. Podobno był Czyniącym.

Te historie zawsze były straszne.

– Dlaczego?

– Jedno pytanie, jedna odpowiedź.

– Nie zadaję nowego pytania. Pytam o twoją odpowiedź, bo jej nie zrozumiałem.

– Jak to powiedziałeś? Sjofh ystad? Gramy dalej?

– Gramy.

Tym razem Drakkainen przegrał. Po zaciętej walce, ale zdecydowanie i bez najmniejszych wątpliwości. Stracił króla o dwa pola przed zamkiem.

Wsunął rękę do sakwy i, nie patrząc, zaczął przeliczać pieniądze.

– Nie – powiedział Kruczy Cień. – Wygrałem swoje pytanie.

Zatrzymał grot prawdy i spojrzał Drakkainenowi w oczy.

– Szukasz tych cudzoziemców. Co zrobisz, kiedy ich znajdziesz?

– Zabiorę ich stąd. Zabiorę ich do domu.

– A jeżeli nie będą chcieli iść z tobą?

Vuko zamilkł na chwilę.

– Jak mogą nie chcieć? Są tu zagubieni, obcy i chcą wrócić do domu.

Czekają na kogoś takiego jak ja. Gdyby któreś jednak nie chciało… Jeżeli tak by się stało, to i tak ich zabiorę, chcą czy nie. Siłą. Odpowiedziałem ci na dodatkowe pytanie dotyczące odpowiedzi.

– To twoja sprawa. Gramy?

– Co to jest „zimna mgła”? – zapytał Drakkainen pół godziny później.

– Fatum. Żywioł. Możliwość. Zasłona. Pytanie i odpowiedź naraz.

– To ma być odpowiedź?

Kruczy Cień skinął głową w stronę otaczających ich spiczastych budynków:

– Ci, co w nich siedzą, przez całe życie usiłowali znaleźć odpowiedź i na ogół nie znaleźli. Zimna mgła to tylko mgła. Ale pojawia się na uroczyskach i wszędzie tam, gdzie coś lub ktoś zaczyna czynić. Sprawiać, że rzeczy się stają. Ale czasem sama mgła czyni. Pojawia się za tym, kto zna pieśni bogów, a czasem pojawia się sama. Nie ma lepszej odpowiedzi. Mówią, że zimna mgła żyje. Inni uważają, że to oddech bogów albo brama zaświatów.

Była zawsze i zawsze będzie.

Kruczy Cień grał trochę słabiej i chyba był już zmęczony albo Drakkainen, wspomagany cyfralem, radził sobie coraz lepiej.

– Co to jest „wojna bogów”?

– Zadajesz coraz gorsze pytania. Za chwilę będziesz chciał wiedzieć, co to jest słońce albo dlaczego są tylko dwa księżyce. Wojna bogów to wojna bogów. Bogowie walczą ze sobą. Oczywiście zawsze tak było, ale trzymali się reguł. Wyobraź sobie dwóch kmieci mieszkających na wybrzeżu. Takich, którzy się nie lubią. Jednak każdy pilnuje własnego nosa. Kiedy ich ludzie spotkają się w lesie albo na morzu, pewnie się pobiją, ale równie dobrze

mogą na siebie nie zwracać uwagi. Czasem podkradną sobie krowę lub ryby z sieci, czasem ktoś dostanie po łbie. Ale oto pewnego dnia obydwóch ogarnia szaleństwo. Płoną chałupy, giną dziewczęta, sąsiedzi wyrzynają sobie nawzajem bydło, ich ludzie zabijają się przy każdej okazji. Nikt nie poluje, bo strach. Nikt nie uprawia pól ani nie warzy piwa, bo interesuje ich tylko żelazo, krew i ogień. Chałupy są czarne i spalone, na plaży leżą trupy, na łąkach wzdęte, martwe krowy. Tak samo jest z bogami. Tylko że kiedy oni się gniewają, rzecz nie kończy się na miotaniu żelaza.

Czasy są dobre, kiedy bogów spotyka się rzadko i tylko tam, gdzie powinni być. To oznacza, że w świecie jest równowaga. Od pewnego czasu dzieje się zbyt wiele dziwnych rzeczy. Kiedyś zimna mgła była tylko na uroczyskach. Jeżeli pojawiał się głupiec, który chciał zostać Czyniącym i poszedł na uroczyska, zazwyczaj ginął, czasem spotykał bogów, a czasem był wybrany przez mgłę. Teraz mgła pojawia się w różnych miejscach. Rusza się. Pojawiają się zmarli, pojawiają się bestie albo rozumne zwierzęta. Zbyt często. Równowaga runęła. Pojawili się nowi wrogowie, a dawni zachowują się, jakby coś ich opętało. Świat oszalał. Tak to jest, kiedy bogowie rzucają się sobie do gardeł. Dam ci jedną prawdziwą radę. Trzymaj się z daleka od bogów, Czyniących i zimnej mgły. Znajdź tych, których szukasz, i odejdź za morza. Kiedy wydarza się cud, głupiec podchodzi i gapi się z otwartą gębą.

Rozsądny człowiek bierze nogi za pas, bo z takich rzeczy nigdy nie wynika nic dobrego. To była dobra rada. Zapamiętaj ją, Śpiący Na Drzewie, to będziesz miał z niej pożytek.

Idź do portu, który zwą Żmijowe Gardło. Tam, gdzie spotykają się trzy fiordy. Idzie jesień. Okręty wracają na zimowe leża z południowych szlaków.

Będzie wielki jesienny jarmark i wiec. Dokądkolwiek poszli ci, których szukasz, jeżeli szli od Pustkowi Trwogi, musieli kiedyś tam dojść. Potem już nie wiem. Wsiedli na okręt i odpłynęli, albo popłynęli którymś z trzech fiordów na południe do kraju Ognia, albo poszli szlakami przez Słone Góry, albo przez wybrzeże, do kraju Rzemieni. Może w puszczę. Ale na pewno przechodzili przez Żmijowe Gardło. Idź tam i szukaj. Nie chcę teraz już więcej grać. I tak ciągle oszukujesz.

– Mniej niż ty – odpowiedział Drakkainen.

Starzec pozbierał rzeczy, a potem wgramolił się na kozioł swojego wózka.

– Znajdź drogę, Kruczy Cieniu – powiedział Drak-kainen.

– Byle nie twoją – warknął tamten i cmoknął na osła.

– Chciałem tylko być uprzejmy – zawołał za nim Wędrowiec.

Skrzypienie kół ucichło i Drakkainen został na wzgórzu sam tylko w towarzystwie konia trupów, siedzących w kamiennych szałasach i kruków.

– No, to jedziemy do portu na jesienny jarmark – powiedział Jadranowi. –

Kupię ci jakieś obwarzanki czy coś.

Zwinął derkę i koc, po czym zakrzątnął się, chowając naczynia i rozrzucone wokół ogniska drobiazgi. Jadran postawił nagle uszy i wydał

z siebie ostrzegawczy warkot.

Na siodle rozpierał się kruk, wielki jak orzeł i lśniący barwą antracytu.

Czyścił wielki dziób o łęk i spoglądał bezczelnie.

– Wynocha! – zakrakał tryumfalnie.

– Ja ci dam „wynocha”, złodzieju! – wrzasnął Drakkainen i chwycił łuk, ale kruk wystrzelił w niebo, bijąc wielkimi skrzydłami, i wmieszał się w stado ptaków obsiadające stożkowate dachy budynków.

– Cwaniak – wycedził Wędrowiec i schował łuk z powrotem w łubie. I tak by mu nic z tego nie przyszło. W całym mieście kręciło się pewnie z dwieście kruków, fruwających, drepczących po dachach jak muchy po łajnie i kraczących, a wszystkie były dokładnie takie same.

Zawołał Jadrana i osiodłał go, a potem objuczył resztą sprzętu i odjechali.

Kamienna, starożytna droga kończyła się tak, jakby zjechała pod trawę, ale dalej prowadziła wąska, zarośnięta ścieżka, ta sama, którą odjechał Kruczy Cień, i prowadziła mniej więcej we właściwym kierunku. Kiedy Drakkainen zniknął już w lesie poniżej pokrytej zrudziałą trawą łąki, z jednego ze spiczastych dachów poderwał się wielki, czarny kruk i poleciał jego śladem.

Cytat

Młode lisy śpią w norze

Młode pantery baraszkują wśród traw

Tylko szczenięta władców

Czuwają nocą, szczerząc kły

Krzemień, Syn Procarza – kai-tohimon klanu Skały Kodeks władcy

Rozdział 4 Odwrócony Żuraw

Otwórz

oczy,

leniu, już

dzień!

–

Tak

zaczynał

się każdy

mój

poranek,

odkąd

skończyłem pięć lat. O pierwszym, sinym brzasku, ostrym, ochrypłym głosem Nauczyciela, nawykłym do komend wykrzykiwanych w szyku szturmującej ciężkiej piechoty, pasującym może do obozu wojskowego, a nie

do cesarskiego pałacu. W ten sposób budził mnie i moich braci, żeby pędzić nas do ćwiczeń jeszcze przed skromnym śniadaniem. Deszcz czy śnieg, gnaliśmy przez ogród w szarawym świetle dnia, żeby dźwigać ciężary, przeskakiwać przeszkody i ćwiczyć walkę na kije i gołe pięści. Dopiero kiedy słońce wstawało, zziębnięci albo zziajani, wracaliśmy do łaźni, żeby wykąpać się w kilku kubłach lodowatej wody. Potem zakładaliśmy na posiniaczone i zmarznięte ciała proste ubrania z surowego płótna. Spodnie, koszula i kurta. Filcowe buty o plecionych podeszwach. Wyglądaliśmy jak żołnierze albo chłopi. Tyle tylko, że nasze ubrania były czyste, całe i kompletne.

Miały praktyczny, bury lub szaroniebieski kolor i nieskomplikowany wzór.

Cały czas pośpiech i trzcina w rękach Nauczyciela, skromny strój, skąpe, proste jedzenie. Nasza łaźnia była zbudowana z najlepszego, czerwonego drewna i polerowanego marmuru. Wiadra, z których zlewano nas wodą, zrobiono z szylkretu wielkich żółwi i oprawiono w księżycowe srebro. Mimo to nie zaznaliśmy najmniejszego zbytku. Żadnych wymyślnych mydeł, żadnych pachnideł ani wonnych olejków. Zwykła woda i to zimna jak z lodowca.

Do śniadania siadaliśmy w sali pełnej bezcennych waz i rzeźb, wśród prostych, kireneńskich mebli, zrobionych tak, jakby stworzył je sam Bóg. Na stole pojawiały się cudowne, delikatne naczynia z kosztownego, pokrytego żywicą drewna, porcelany albo muszli, ale na półmiskach i w miseczkach znajdowaliśmy trochę chleba, pastę z grochu albo z ryby, garść kaszy lub parę łyżek zupy. Koniec. Przynajmniej tak było na co dzień. Kiedy ojciec nie musiał rządzić, sam wychodził z cesarskiego pałacu i wracał do swojego pawilonu. Jedliśmy wtedy z nim kolację przy blasku ognia w palenisku albo w ogrodzie, wśród skał, strumieni i powyginanych dragomerii, a na stole pojawiały się dziesiątki najwspanialszych potraw. Wtedy wracało nasze dzieciństwo. Słuchaliśmy, jak matka gra na cintarze i śpiewa kireneńskie bajki, ojciec opowiadał nam zabawne historyjki. Ale nie zawsze ich widywaliśmy. Zwykle był z nami tylko Nauczyciel, lodowata woda, zgrzebne ubrania i skąpe posiłki. Niekończące się godziny ćwiczeń. Kaligrafia, języki, strategia, historia, poezja, polityka, jazda konna, łucznictwo, walka włócznią, kijem, mieczem, nożem, dwiema szablami, walka wręcz, pływanie.

Do dziesiątego roku życia nawet nie wiedziałem, że jestem przyszłym władcą. Mieszkałem we dworze, składającym się z wielu pawilonów, zbudowanym przez mojego dziadka pośrodku ogrodów zwanych Wioską Chmur. Dwór był wierną kopią normalnych siedzib wysokich rodów z kraju, z którego pochodzimy. Gdzieś tam nad nim wznosił się cesarski pałac, ale rzadko tam bywaliśmy. Nawet nie patrzyliśmy w jego stronę. Całym naszym światem był dwór i Wioska Chmur. Mieliśmy tu drzewa i kwiaty, płynącą wodę i stawy wyglądające jak jeziora, skały i dróżki wysypane białym żwirem. Ani dwór, ani tak wyglądający ogród nie mogłyby tu stanąć zanim nie nastała nasza dynastia. Zanim pierwszy z moich przodków, mój pradziadek nie zasiadł na Tygrysim Tronie. Ogród był czysto kireneński.

Miał budzić w człowieku spokój i pogodę ducha, płynące z naturalnej harmonii. Wyglądał jak dziki zakątek, ale obdarzony doskonałym pięknem.

Stanowił hymn na cześć Stwórcy. Każde drzewo było jak rzeźba. Każda skała i każda kropla wody były na swoim miejscu. Dzikie, ale pełne równowagi.

Dla nas, Kirenenów, piękno to nadmorskie góry i strumienie.

Amitrajscy cesarze zawsze mieszkali w pałacu, a ogród był niemal pustą połacią, na której drzewa, krzewy i kwiaty rosły w równych, kwadratowych zagonach jak wzór na kilimie. Ich ogród wyglądał jak step i jak pełen przepychu dywan zarazem. Służył do jazdy konnej i miał wyglądać pięknie z okien pałacu. Dla nich piękno to otwarty, łysy step, na którym kwitną kwiaty.

Czasem zaś, w Święto Koni, rozstawiano wielki, cuchnący, wojłokowy namiot, ustawiano w nim kapiące od złota i klejnotów paskudne meble z bawolej kości, a cesarz siedział w nim, jadł tłuste mięso świstaków, pieczone na węglach, i popijał mleczne piwo z czarki, słuchając, jak mu grają Pieśni Ziemi.

Amitraje nie mogli nigdy się zdecydować, czy są narodem dzikich koczowników, czy imperium podbijającym świat i stanowiącym jego serce.

Mój ród nie ma nic wspólnego z Amitrajem. Jesteśmy w nim elementem obcym. Podobnie zresztą jak przynajmniej połowa obywateli, ale jak do tego doszło, opowiem w innym miejscu.

Moje dzieciństwo było właśnie takie, bo pochodzimy z Kirenenu.

Odległego królestwa, którego już nie ma. Byłem synem władcy. A synowie władców muszą umieć więcej, być mądrzejsi i szlachetniejsi niż inni ludzie,

bo czeka ich przekleństwo rządzenia. Muszą umieć wyrzec się siebie, jeżeli trzeba. Muszą potrafić trzymać się w cuglach, bo kiedy będą już władcami, nie będzie nikogo innego, żeby ich powstrzymał. Muszą nieść los wszystkich innych na karku. Dlatego nie wolno nam było sobie pobłażać. Nie wolno nam kierować się gniewem, kaprysem, zachcianką ani pożądaniem. Dla nas miały istnieć tylko honor, odwaga i służba.

Tak mówiły kireneńskie kodeksy i zgodnie z nimi nas wychowywano.

Tak wiele rzeczy muszę pamiętać.

Tu, gdzie teraz jestem, tylko to ma znaczenie. Muszę pamiętać.

Kirenen, którego nigdy nie widziałem, a który muszę nieść w sobie, żeby całkiem nie zginął. Pieśni mojej nieznanej ziemi… Moją matkę, konkubiny mojego ojca… Samego ojca, szlachetnego i prawego człowieka, który mógł

naprawić świat. Mojego Nauczyciela. Moją nauczycielkę, Aiinę. Nawet mojego brata, Kimir Zyła. Wioskę Chmur.

Muszę pamiętać też wielkie marzenie mojego rodu. Mojego nieistniejącego klanu. Marzenie o Amitraju takim, jaki mieliśmy stworzyć. Powoli i konsekwentnie, pokolenie za pokoleniem. Amitraju, jaki tworzył mój ojciec.

Kraju, w którym warto żyć, a którego nikt nie musi się bać. Kraju, w którym warto być zacnym człowiekiem.

Był pierwszym cesarzem, któremu było dane widzieć pierwsze efekty tej pracy. Widział, jak to wszystko się staje.

I widział, jak wali się w morze ognia i krwi.

Muszę to wszystko ocalić.

Jest tego tak wiele, że nie wiem, od czego zacząć. Opowiem o wszystkim, nie pozwolę temu umrzeć. Zamknę to w słowach i przeniosę przez czas ognia. Czas wojny bogów.

Najpierw jednak opowiem o moim dzieciństwie.

Urodziłem się w Roku Wody. To wam wiele nie powie, ale dość, że nie było to tak dawno. Pierwsze pięć lat spędziłem głównie w Domu Cynobru razem z moją matką, konkubinami, mamkami i nianiami. Byłem dzieckiem.

Obsypywano mnie pocałunkami, dawano łakocie, uczono mówić i chodzić.

Niewiele z tego pamiętam. Jakieś cienie wyświetlane na parawanie, czyjś głos, który śpiewał mi monotonną, smutną i piękną kołysankę. Kobiece szepty i śmiechy. Dziecięce lata, płynące bez czasu jak w malignie. Złote, miękkie, ciepłe i lepkie jak miód.

Potem skończyłem pięć lat i poczułem, jak szorstkie, twarde, lecz ostrożne dłonie mężczyzn zabrały mnie z Domu Cynobru prosto z miękkich, pachnących ramion kobiet. Najpierw się z tego cieszyłem. Nie byłem już dzieckiem. Robakowatą, bezpłciową istotą, toczącą bezmyślne życie pozbawione znaczenia. Stałem się chłopcem. Czekało mnie dziesięć lat w Domu Stali, które miały wykuć ze mnie mężczyznę. Szybko zatęskniłem za ciepłem Domu Cynobru. Za jego wygodą i beztroską. Za pieszczotą i słodyczami, które teraz wydzielano mi tak skąpo.

Kiedyś Nauczyciel zobaczył, jak płaczę ukradkiem, schowany w jakimś zakamarku. Usiadł obok i siedział, milcząc i pykając z małej fajeczki, po czym powiedział coś takiego:

– Pierwsze pięć lat spędziłeś w ramionach kobiet i teraz za nimi tęsknisz.

Nic dziwnego, każdy tęskni. Jednak powiem ci tylko, że kiedy przestaniesz być chłopcem, znowu w nie powrócisz. Wtedy jednak będziesz szukał obcych kobiet.

Oczywiście, że go nie zrozumiałem.

Zresztą wśród służby i nauczycieli naturalnie były też kobiety, ale nie o to chodziło. Dom Stali to nie był klasztor, ale miejsce nauki. Tam nas wykuwano i robiono z nas władców. Tam najważniejszy był Nauczyciel.

Kiedyś był strategiem. Być może był nim nadal. Kiedyś był dowódcą.

Kiedyś był też skrytobójcą. Mój mentor. Wolno mu było wszystko.

Mógł nas karać. Nawet trzciną, ale robił to rzadko. Mógł nas uczyć i wychowywać. Mógł nas zawstydzać i głodzić, kiedy uznał, że trzeba. Nie musiał giąć się przed nami w ukłonie jak inni ani mówić z nami na klęczkach ze wzrokiem wbitym w ziemię.

Bałem się go.

Kimir Zył nie, ale on nie bał się nikogo i niczego. Bałem się nie tylko kar.

Nie tego, że postawią przede mną tacę z kubkiem wody i miską suchej kaszy albo smagną trzciną. Nie tego, że będę od rana do nocy czyścił stajnię.

Bałem się, że spojrzy na mnie takim specjalnym wzrokiem, który oparzy mi duszę. Wzrokiem, który będzie mnie bolał jeszcze długo i którego nie będę mógł zapomnieć.

Złościłem się na niego. Nienawidziłem nieustannych ćwiczeń, lodowatej wody i skąpego jedzenia. Zżymałem się na ciągłe niewygody, niewyspanie i dyscyplinę. Ale czułem, że jest sprawiedliwy.

Był surowy, bo musiał.

Niekoniecznie zwracał się do nas „szlachetny książę”. Używał raczej nieznanego tu słowa „tohimon”, oznaczającego po kireneńsku „wybrany spośród równych”.

Raz, tuż przed śmiercią, powiedział do mnie tak, jak w Kirenenie wasal zwracał się do władcy. „Romassu” -„Moje życie”.

„Odejdź, moje życie”, powiedział.

Nazywał się Hatir Sandżuk. Przynajmniej oficjalnie. W pokoleniu mojego ojca coraz bardziej otwarcie używano kireneńskich imion. Kireneni uczyli dzieci języka, pojawiali się w swoich klanowych strojach na ulicy. Wtedy nie miało to już znaczenia, bo zrobiło się modne. Za czasów mojego ojca można było pozwolić sobie nawet na to, żeby ci, którzy uważali się za Kirenenów, nosili publicznie klanowe noże. Podobnie było z innymi dawnymi nacjami, podbitymi przez cesarstwo. Chodzili po ulicach w swoich strojach, tak, jak je pamiętali. Dlatego doskonale wiedzieliśmy, że nasz Nauczyciel nazywa się Rzemień syn Siodlarza z klanu Żurawia.

Wszyscy byliśmy z klanu Żurawia.

To znaczy bylibyśmy, gdyby nadal istniał nasz kraj.

Gdyby nie rodzinna hańba z powodu zdrady, do której nas zmuszono, by kraj przetrwał. Gdybyśmy nie byli potomkami zdrajcy, który, żeby się ukarać, przybrał amitrajskie nazwisko Tahaldin Tendżaruk, co znaczy Odwrócony Żuraw. Tak samo, jak litery „odwrócony przyjaciel” to w kireneńskim piśmie znak „zdrajcy”.

Pogrążył swój ród, sprzedał własny kraj i pomógł go zniszczyć do reszty.

Wszystko po to, żeby któryś jego potomek założył Tygrysią Czapkę. I zmienił

oszalałą, dziką tyranię w nowy Kirenen. I nazwał się „zdradzieckim żurawiem”, żeby pamiętać.

Ale mówiłem o Nauczycielu.

Nigdy mi nic nie dał. To znaczy dał mi mnóstwo rzeczy, ale nigdy nic takiego, co nie służyłoby do nauki. Kiedyś dostałem żelazną kulę.

Wypolerowaną, żelazną kulę. Wyglądała jak niewielka piłka.

– Co to jest, Nauczycielu? – zapytałem. Miałem nadzieję, że to jednak jakaś zabawka.

– Kula życzeń. Kiedy będzie ci bardzo źle i bardzo będziesz czegoś chciał, ściśnij ją w pięści. Ściskaj tak długo, aż rozpacz przeminie. To jednak będzie

znaczyło, że nie chciałeś tego czegoś dostatecznie mocno. Jeżeli naprawdę czegoś zapragniesz, sprawisz, że kula stanie się miękka jak glina. Wtedy twoje życzenie się spełni.

Jeden Stwórca wie, jak często ściskałem kulę. Jedną i drugą dłonią.

Miażdżyłem ją i miażdżyłem. Czasem zasypiałem z kulą w dłoni. Miał rację.

Smutek mijał po jakimś czasie.

Ale spełniła tylko jedno życzenie, i to nie moje. Życzenie Rzemienia.

Chciał, żebym miał silne palce.

A kiedyś znowu dostałem wyspę.

To było jedno z ważniejszych doświadczeń mojego dzieciństwa i dlatego o tym opowiem.

Na jeziorze, w naszym ogrodzie. Było tam kilka sztucznych wysp pokrytych skałami, rosły na nich drzewa. Iglaki, śliwy i pięknie kwitnące wiosną krzewy. Pewnego dnia okazało się, że w ogrodzie jest pełno służących, którzy wnieśli tam dużo skrzynek z polerowanego drewna. W ściankach skrzynki miały rzędy otworów, a wewnątrz coś się ruszało. Między nimi stał

Czyniący. Mistrz Zwierząt. Wyspy też się zmieniły. Do-sadzono na nich mnóstwo

drewnianej

trzciny,

na

brzegach

leżały

sterty

patyków

i najróżniejszych przedmiotów. Pośrodku każdej z trzech wysp wzniesiono ośmiokątną altanę.

Tego dnia dostaliśmy też nowe kurty. Były takie same jak przedtem, tylko że w zupełnie innych kolorach. Ja dostałem kurtę o barwie ciemnej żółci, Kimir Zył karminową, a nasz trzeci brat, Czagaj, niebieską.

Intrygujące skrzynki pomalowane były na identyczne kolory. Żółty, karminowy i chabrowy.

– Co to jest? – zapytał Czagaj Mistrza Zwierząt.

– Bystretki, szlachetny książę – odpowiedział tamten, chwytając się w ukłonie za ramiona. Nic z tego nie zrozumieliśmy.

Bystretki okazały się niewielkimi zwierzątkami podobnymi do mangusty, ale o krótkich ogonkach i chwytnych łapkach tak jak ręce u ludzi. Na każdej wyspie znalazło się jedno stado. Po jednej wyspie dla każdego z nas.

Zwierzątka były rozkoszne. Nie tylko igrały ze sobą, pozwalały się głaskać i brać na kolana, ale robiły też, dzięki sztuce Mistrza Zwierząt, przedziwne rzeczy. To są stworzenia, które budują skomplikowane nory z wieloma wyjściami i połączonymi korytarzami. Lepią nad nimi strzeliste

wieże

z

gliny,

w

których

siedzą

strażnicy

ostrzegający

przed

niebezpieczeństwem. Jednak nasze bystretki budowały dużo większe i bardziej skomplikowane budowle niż normalnie, umiały też pracować na malutkich polach, gdzie wykopywały owady, pędraki i jadalne kłącza, ale zamiast pożerać je na miejscu, tak jak to robią w stanie dzikim, znosiły jako zapasy do nor.

– Oto wasze królestwa – powiedział Rzemień. Nad altanami łopotały flagi

– żółta, karminowa i chabrowa. – Teraz będziecie rządzić.

Dostaliśmy też piszczałki, pomalowane na odpowiednie kolory. Umieliśmy grać, należało to do naszej edukacji, ale te piszczałki powstały dzięki sztuce Mistrza Zwierząt. Umiały przemawiać do bystretek.

Pouczał każdego z nas z osobna, tak jakby fujarki miały przemawiać tajemnymi językami, które rozumieliśmy tylko my i nasze zwierzątka. Sądzę zresztą, że tak właśnie było.

Siedziałem w osobnej komnacie na wprost Mistrza Zwierząt, na dywanie, z piszczałką w ręku i usiłowałem odtwarzać melodyjki, które mi grał. Miał

własny instrument. Zwykłą, blaszaną fujarkę, na jakich grywają żeglarze.

Melodie były proste. Przywodziły na myśl trochę sygnały jazdy wydawane rogiem (po kilka natrętnych tonów – „szyk klina!”, „odwrót”, „atak”, „bycze rogi”) i miały pełnić podobną rolę. Brzmiała w nich jednak dziwna, hipnotyczna nuta jak w muzyce grywanej przez pustynnych eremitów.

Podobno Kebiryjczycy umieją wprowadzać się muzyką w trans, w którym nie czują bólu, tańczą przez kilka dni bez przerwy albo przebijają ciało grotami strzał, nie krwawiąc jednak i nie cierpiąc. Widywałem takie rzeczy, kiedy podczas świąt bywałem w pałacu, siedząc w niszy za tronem mojego ojca.

Ale nie byłem pustynnym eremitą ani dowódcą jazdy.

Powiedziałem to Mistrzowi Zwierząt i zapytałem, czemu ma służyć moja gra.

– Roztropnie wspomniałeś Kebiryjczyków, szlachetny książę – powiedział. –

Na pewno widziałeś, jak muzyką fletów zmuszają węże albo jadowite pustynne jaszczurki do tańca. Zwierzę słucha i wydaje się, jakby spało z otwartymi oczami, a wtedy zaklinacz może je bezpiecznie dotknąć.

Instrument, który ci daję, panie, będzie działał podobnie, ale w nim jest prawdziwa moc. Tamto to tylko sztuczka. Sprytny zaklinacz po prostu wie, że to nie dźwięk działa na gada, a ruchy końca instrumentu. W twoim flecie

muzyka podziała na wolę bystretek, ale tylko tych, które należą do twojego stada. Do Żółtych. Dzięki niej zmusisz zwierzątka do robienia rzeczy, których normalnie nie potrafią. Będą prawie jak mali ludzie, tylko całkowicie podporządkowane twej woli. To – uniósł piszczałkę – narzędzie władzy.

Władzy absolutnej. Z początku będziesz umiał wydawać tylko proste komendy. To jednak jedynie abecadło. Ćwicz, szlachetny książę, aż będziesz grał, nie myśląc o otworach fletu, własnych palcach i dźwiękach. Aż muzyka zacznie oddawać twoje myśli. Wtedy będziesz mógł zmusić zwierzątka do robienia niesłychanych rzeczy. Może będą umiały zbudować tratwy i pływać nimi na połów wodnych stworzeń, może stworzą sztukę lub zbudują zamki?

To będzie zależało tylko od ciebie.

– Jakie zwierzęta mogą być tak mądre? – spytałem. -Nawet najlepiej tresowane psy czy bojowe leopardy nie potrafią takich rzeczy.

– Są mądrzejsze niż normalnie. Twój szlachetny ojciec, Płomienisty Sztandar, władca Tygrysiego Tronu, Pan Świata i Pierwszy Jeździec, nakazał

mi je wyhodować. – Mistrz Zwierząt pochylił się w moją stronę, ujmując kubek z winem obiema rękami, i rozejrzał lekko. – Otrzymałem jego poufną zgodę, by użyć mocy ziemi uroczyska. Zmieniłem je w łonach matek tak, by były mądrzejsze niż jest to dane zwierzętom.

Słuchałem w osłupieniu. Od dziecka żyłem straszliwymi opowieściami o mocy uroczysk, o potworach, które stamtąd wychodziły jeszcze za czasów mojego dziada. Poprzedni cesarze trzymali na dworach Czyniących i Wiedzących, usiłowali wykorzystać potęgę uroczysk w polityce i na wojnie, ale zawsze kończyło się to strasznym nieszczęściem. Co i rusz trafiali się hochsztaplerzy twierdzący, że znaleźli zagubione imiona bogów i że moc uroczysk będzie im powolna. Raz doprowadzili do klęski w bitwie, raz do zarazy, a raz do tego, że zmarli zaczęli podobno powstawać z grobów.

Dziadek w końcu zabronił nawet zbliżać się do uroczysk i zagroził śmiercią każdemu, kto ośmieli się poszukiwać zagubionych imion bogów. Za rządów mojego ojca zakazów było coraz mniej, ale ten pozostał w mocy. Pozwalano na drobne sztuczki, domyślałem się, że na dworze było kilku prawdziwych Czyniących, działających w najgłębszej tajemnicy, choć nie widziałem żadnego prócz Mistrza Zwierząt. Co do pozostałych, nigdy nie dowiedziałem się, kim byli ani co robili.

– To zupełnie bezpieczne – powiedział Mistrz Zwierząt, widząc moją minę.

– Moja sztuka jest pod kontrolą. Zrobiłem tylko tyle, ile umiem, a to naprawdę nie jest wiele w porównaniu z prawdziwą mocą uroczysk.

Zapewniam cię, szlachetny książę, że cały czas kontrolowało mnie dwóch Wiedzących i gdybym uległ pokusie sięgnięcia po potęgę tej mocy, cesarscy łucznicy w mgnieniu oka zamieniliby mnie w jeżowca. Nie lękaj się niczego, szlachetny książę, i ćwicz. Nie możesz teraz jeszcze wejść na swoją wyspę.

Niewprawna gra przyprawiłaby twoje zwierzątka o szaleństwo.

Wszystko sprowadzało się do tego, że otrzymałem nadzwyczajną, cudowną moc władzy nad stadem płowych zwierzątek, biegających po owalnej wyspie, którą można było obejść spacerem w czasie mniejszym niż spalenie cala świecy.

Oczywiście fascynowało mnie to. Cieszyłem się z mojej kurty barwy jesiennych liści, własnej altany i piszczałki. Godzinami w komnacie grałem melodyjki i już po kilku dniach stało się tak, jak przepowiedział Mistrz Zwierząt. Tęskne, niepokojące dźwięki spływały z moich ust i palców i nawet nie czułem już, że trzymam w dłoni fujarkę. Nie myślałem o tym, kiedy dmuchnąć ani które otwory odsłonić. Z czasem zacząłem łączyć melodyjki, a było ich wiele, i sądziłem, że pojmuję, o czym mówił stary mistrz. To rzeczywiście było abecadło, a ja uczyłem się składać w nim zdania. Nie mogłem doczekać się chwili, kiedy wejdę na wyspę i zacznę wypróbowywać swoje umiejętności.

Jedynym, który nie krył niezadowolenia z całej sprawy, był mój najstarszy brat Kimir Zył. Każdy z nas pochodził z innej matki. To nie jest reguła, ale tak się akurat złożyło. Zgodnie z obyczajami cesarskiego pałacu, mieliśmy obowiązek uważać za najważniejszą matkę cesarzową, która była matką jedynie Czagaja.

Rzecz w tym, że różniliśmy się bardzo od siebie, bardziej niż zazwyczaj zdarza się to rodzeństwu. Kimir Zył był najstarszy, najwyższy i przez długi czas najsilniejszy. Jako małe dziecko kochałem go i podziwiałem. Kiedy byłem trochę starszy, zauważyłem, że jest okrutny i wyniosły. Wydawało mi się, że pogardza mną i nienawidzi Czagaja. Nigdy nie opuścił żadnej okazji, żeby nie okazać swojej przewagi w jakiejś dziedzinie. Jeżeli wypadało mi z nim ćwiczyć, wiedziałem, że będę miał przedramiona i nogi w granatowych sińcach, że jeżeli przydusi mnie i wykręci mi rękę, będzie udawał, że nie widzi uniesionego palca mojej wolnej ręki na znak, że się

poddaję, i nie puści, dopóki Rzemień tego nie zauważy. We wszystkim musiał

być najlepszy i nic nie budziło w nim takiej wściekłości jak najdrobniejsza porażka. Jako jedyny często powtarzał, co zrobi, kiedy już będzie cesarzem.

Jakoś tak mnie i Czagajowi wydawało się oczywiste, że istotnie to on zostanie kiedyś władcą. Kimir Zył rwał się do tego. Mnie obowiązki władcy wydawały się przerażające. Być tym, od kogo zależy los wszystkich mieszkańców cesarstwa, stać gdzieś w tle za wszystkim, co się dzieje, wydawało mi się ciężarem nie do zniesienia. Zaś Czagaj zawsze powtarzał, że marzy jedynie o tym, by wrócić do Domu Cynobru, robić to, co mieszkające tam kobiety, i żyć w spokoju. Grać na cintarze, malować i zajmować się pisaniem wierszy albo kontemplacją piękna. Kimir Zył

oczywiście chciał wiedzieć, czy w związku z tym Czagaj zamierza zostać jego konkubiną, i drwił bez końca. W rzeczywistości mogło się przecież okazać, że żaden z nas nie nadaje się na władcę i Tygrysią Czapkę założy któreś z trojga naszego młodszego rodzeństwa, przeżywające go beztroskie lata w Domu Cynobru.

Kochałem Czagaja jako młodszego, głupiutkiego brata i właściwie było mi go żal. Z Czagajem był ten problem, że samo istnienie świata już go raniło.

Wydawał się miękki i płaczliwy, ale wiedziałem, że dla kogoś, kto tak cierpi z lada powodu, dotrzymywanie kroku bardziej gruboskórnemu Kimir Zyłowi i mnie staje się bohaterstwem. Czasem Czagaj, chlipiąc i narzekając, potrafił

osiągnąć coś, czego ani mnie, ani mojemu bratu, mimo granitowych min i zaciśniętych szczęk, nie udawało się dostąpić. Ale zazwyczaj nie udawało mu się ani specjalnie go to nie interesowało. Nie mógł pojąć najprostszej intrygi, nie mógł nauczyć się porządnie ani żadnej sztuki wojennej, ani strategii. Kochał natomiast muzykę, taniec i wesołe historyjki. Wydaje mi się, że rzeczywiście powinien znaleźć się w czymś w rodzaju Domu Cynobru i siedzieć tam na poduszkach z cintarem w ręku.

Tamtego wieczoru, przy kolacji, ja i Czagaj cieszyliśmy się z nowego zadania. Byliśmy przecież dziećmi, a dostaliśmy nie jedno kocię czy szczeniaczka. Już taki nabytek to dla dziecka skarb. Każdy z nas został

właścicielem ponad setki puszystych stworzeń, wyglądających trochę jak wydry, a trochę jak małe pieski, które mogłyby zachwycić niejednego. Co więcej, każdy otrzymał własne, maleńkie królestwo.

Tylko Kimir Zył był kwaśny na twarzy i z wściekłością słuchał naszej

paplaniny.

– Strata czasu! Przeklęta strata czasu! – warknął, krusząc chleb na stół.

Nagle wymierzył palec prosto w Rzemienia. – Powinniśmy dostać po oddziale wojska! Powinniśmy zostać dowódcami!

– Nie krusz chleba, tohimonie – powiedział spokojnie Rzemień. Zawsze był

spokojny. – Pomyśl o ludziach, którzy z radością zjedliby choć to, co właśnie marnujesz.

– I co z tego – burknął Kimir Zył. – Kiedyś będę cesarzem i będę mógł

tarzać się w chlebie. Jestem synem cesarza, Nauczycielu. Na co mi szacunek dla chleba? Przecież nie będę ani go piekł, ani uprawiał zboża. Od tego są wieśniacy. Ja będę się zajmował tym, żeby w ogóle mogli je uprawiać.

Powinieneś przygotowywać nas do walki o chwałę imperium. To jest nasze przeznaczenie. Ty zaś każesz nam marnować czas na opiekę nad zwierzętami. To potrafi byle pastuch. Mamy im grać na fujarkach?

– Wielkość cesarstwa to właśnie chleb, tohimonie. Kiedy go zabraknie, czym będzie cała chwała imperium? Sam musisz jeść tak samo jak pastuch.

Jesteś tylko człowiekiem, tak jak on.

– Jestem innym człowiekiem. Jestem synem cesarza. Nikt nie sadza pastuchów na tronach. Więcej byłoby w tym sensu, gdybyś dał nam po setce piechoty.

Rzemień wytarł starannie miseczkę z sosu kawałkiem chleba i rozparł się na ławie, wyciągając swoją fajkę i róg z ziołami.

– Pamiętasz, jak uczyłem cię pływać, tohimonie? – zapytał. Kimir Zył

skamieniał, a szczęki zacisnęły mu się z wściekłością. Bał się wody jak kocię. Ostatni nauczył się pływać, kiedy ja i Czagaj pluskaliśmy się już w jeziorze, baraszkując niczym foki. Nigdy nie zapomniał tego upokorzenia.

– Płakałeś, tohimonie, kiedy woda omywała ci brodę i miałeś zanurzyć twarz. Twoi bracia siadali do śniadania ledwo w przepaskach i już chcieli pędzić do stawu, a ty musiałeś iść na stronę, bo myśl o pływaniu przyprawiała cię o torsje.

– I co z tego! – warknął Kimir Zył, trzęsąc się ze złości, zwłaszcza że Czagaj zaczął chichotać. – Pokonałem swój strach! Sam powiedziałeś, że każdy człowiek musi znać własne ograniczenia i tylko głupcy niczego się nie boją!

– To prawda – przyznał Rzemień. – Przełamałeś się i byłem z ciebie

dumny, bardziej niż z twoich braci, którym przyszło to bez trudu. Ale co byłoby, Młody Tygrysie, szlachetny książę, gdybym uczył cię pływać, tak jak to robią barbarzyńcy z ujścia Gorzkiej Wody, i po prostu wrzucił cię w morze?

Utonąłbyś. Ich dzieci też toną czasami. Oni wierzą, że każdy rodzi się do morza, tak jak ty wierzysz, że każdy rodzi się, by być dowódcą. Jeżeli więc chcesz kiedyś rządzić ludźmi, którzy mają marzenia, dusze i bliskich, pokaż mi najpierw, że umiesz rządzić zwierzętami.

Pierwszego dnia nie mogłem się doczekać końca śniadania. Odrywałem kawałki chleba, maczając je w paście, zagryzałem marynowanymi warzywami, duszkiem wypiłem sok palmowy i kiedy tylko Rzemień zezwolił, pognałem do ogrodu. Czekała na mnie łódź z żółtą jak słońce flagą na rufie i koszyk z jedzeniem. Jeden dla mnie, a drugi, pełen ziaren durry, orzechów i pasków suszonego mięsa, dla moich bystretek.

W mojej altanie miałem ciepły płaszcz i kosz z węglami, bo to była jeszcze wczesna wiosna, składane krzesło z oparciem i stół. Do tego kosz jedzenia i dzban soku palmowego. To wszystko. Miałem jeszcze za pazuchą kurty moją żółtą fujarkę.

Reguły były takie, że nie mogłem pomagać moim zwierzętom inaczej niż grą na flecie. Nie mogłem niczego dotknąć ani zrobić samemu.

Jednak tego pierwszego dnia nie zagrałem nawet jednej nuty. Po prostu patrzyłem, co robią moje bystretki. Strasznie mnie korciło, ale postanowiłem, że muszę je najpierw poznać. Do południa wydawały mi się po prostu zabawne. To stworzenia, które nie potrafią ani chwili usiedzieć w miejscu. Przez cały czas baraszkują, przewracają się i gonią albo z komiczną powagą przepatrują ziemię w poszukiwaniu przysmaków.

Obserwowałem w napięciu, pociągając przez trzcinę niewielkie łyczki soku palmowego, ciekaw ich nienaturalnych zdolności, które tchnęła w nie moc uroczyska, zaklęta sztuką Mistrza Zwierząt.

Nie zauważyłem niczego szczególnego poza tym, że czasem brały do łapki patyk, by wydłubać z pnia owada albo dosięgnąć czegoś, widziałem też, jak rozbijają skorupkę małży trzymanym w łapce kamykiem, podkładając drugi pod spód. Nigdy jednak nie widziałem dzikich bystretek i nie miałem pojęcia, czy czasem nie robią tak też normalnie, bez mocy uroczysk i tym podobnych rzeczy.

Moja altana wznosiła się na słupach i otoczona była drewnianym

pomostem, więc widziałem z niej, co się dzieje niemal na całej wysepce z wyjątkiem miejsc, gdzie widok zasłaniały kępy krzewów, korony kwitnących śliw albo trzcinowiska. Spędziłem tam wiele czasu. Wiem, że moja wyspa miała sto osiemdziesiąt kroków wzdłuż i dziewięćdziesiąt wszerz. Chodziłem po niej, czasem siadałem na swoim składanym krześle i obserwowałem zwierzątka. Sprawiały wrażenie, że wcale mnie nie widzą.

Ryły w ziemi i lepiły z gliny kopuły połączone korytarzami, wyglądającymi jak grube korzenie drzew, wśród nich wznosiły wieże, przypominające termitiery albo wysokie kominy. Na szczycie każdej prawie zawsze tkwiło jedno zwierzątko, wystawiając łebek i wypatrując zagrożenia.

Przez kolejne dni zwierzątka witały mnie już, kiedy zjawiałem się na wyspie. Gdy tylko wysiadałem z łodzi, przybiegały ze wszystkich stron i stały na plaży półkolem, wpatrując się we mnie czarnymi ślepkami, po czym zaczynały mnie witać, merdając krótkimi ogonkami i wykonując serie drgających ruchów łebkami, wyglądających jak komiczny ukłon.

Na trzeci dzień zacząłem od tego, że wysypałem im trochę karmy, a potem po raz pierwszy zagrałem im na fujarce. Zwierzęta zbiegły się do mojej altany i zatrzymały na widok sterty ziaren i kawałków suszonego mięsa, która tam leżała. Po chwili najodważniejsze zwierzątko wysunęło pyszczek, zaczęło obwąchiwać przysmaki, wreszcie sięgnęło po suszony owoc leżący na wierzchu i jęło go ogryzać, przysiadłszy na ogonie.

Na ten widok następna bystretka wysunęła się z tłumu wyraźnie ośmielona, po niej następna, a po chwili przed moją altaną znalazła się ogromna gromada zwierzątek, bijących się między sobą, gryzących i przewracających wśród pomarańczowych ziaren durry i kawałków mięsa.

Nie o to mi chodziło.

Zupełnie nie.

Uniosłem do ust flet i zagrałem. Nie potrafiłbym powiedzieć, które sygnały, podsunięte mi przez Mistrza Zwierząt, gram w tej chwili, po prostu wyraziłem, co czułem i myślałem w tej chwili. A chciałem, żeby stworzenia natychmiast się uspokoiły, zanim się pozabijają. Trwało to przez chwilę, aż wreszcie bystretki stopniowo przestały się bić i trwały tak, z uniesionymi łebkami i wlepionymi we mnie świdrującymi oczkami, jedne leżące jeszcze i splecione w morderczym uścisku, inne zastygłe w dziwnych pozach. Grałem przez jakiś czas, aż zwierzątka pojęły. Podchodziły po kolei i każde brało

trochę karmy do pyszczka, a trochę w łapki, i odchodziło na bok. Trwało to dość długo, aż wreszcie bystretki zabrały wszystko, co wysypałem, i okazało się, że została spora grupka, dla której nie zostało nic. Wysypałem jeszcze trochę, żeby żadna bystretka nie odeszła głodna, aż zrozumiałem, że wszystkie zostały nakarmione, ale niektóre podchodzą pod altanę po kilka razy.

Kazałem im odejść i zająć się własnymi sprawami.

W ciągu kolejnych dni zauważyłem ze zdumieniem, że moje bystretki przestały zupełnie szukać pożywienia i bawić się. Porzuciły nawet swoje wioski i wieże strażnicze i nie robiły nic, tylko siedziały wokół mojej altany, czekając, aż rzucę im trochę karmy. Kiedy je odpędzałem, po prostu chowały się w trawie i wśród krzaków, obserwując każdy mój ruch i czekając, czy rzucę im jedzenie, czy nie.

Po paru dniach miały zmierzwione futro, młode były chude, tuliły się do matek i siedziały tylko, wlepiając we mnie paciorkowate oczka, ale nie zamierzały wcale szukać owadów i pędów na plażach i w trawie jak dotąd, zupełnie jakby zapomniały, jak to się robi. Widok był okropny i aż krajało mi się serce, kiedy na to patrzyłem, ale nie dałem im już ani kęsa.

Przyszło mi wtedy do głowy, że to, co zawsze uważałem za najprostszą rzecz na świecie, którą powinien zrobić dobry władca – zapewnić poddanym jedzenia do syta, wcale nie działa tak, jak powinno. Wcale nie chciałem, żeby moje bystretki zmieniły się w beznadziejnie uzależnione od zawartości mojego kosza stworzenia. Nie wiedziałem, dlaczego tak się stało. Myślałem, że może moja karma smakowała im tak bardzo, że teraz nie chcą już niczego innego. Jednak któregoś dnia słaniały się z głodu, a kilka z nich umarło.

Przywlokły ich ciałka pod samą werandę i ułożyły na piasku jak wyrzut sumienia. Na widok biednych stworzeń, leżących nieruchomo jak płowe, puste mieszki, poczułem łzy w oczach, ale nie zdjąłem pokrywy z kosza.

Zamiast tego wziąłem flet i zagrałem im o głodzie oraz o smutnym losie konającej z głodu bystretki, a zaraz potem o obfitości pożywienia kryjącego się na plażach i w trawie. Niewiele to dało. Zaledwie kilka zwierząt opuściło milczącą grupkę, czekającą na mój dar, i zaczęło szukać w trawie.

Grałem dalej i dołożyłem jeszcze tony, które opowiadały o dumie wolnej bystretki, potrafiącej samej zadbać o siebie i o młode, i która nie zależy od niczyjej łaski. Potem sięgnąłem do kosza, zaczerpnąłem ukradkiem garść

przysmaków i poszedłem na najbliższą nadbrzeżną łachę piasku, gdzie rozrzuciłem je i zagrzebałem w piasku, po czym wróciłem do altany i zacząłem dalej grać to samo.

Grałem i grałem, przełykając łzy, a kiedy miałem już zupełnie wyschnięte gardło i obolałe palce, zobaczyłem, że powoli zaczyna to przynosić jakiś skutek. Pojedyncze zwierzęta zaczynały wracać na łąkę i nabrzeżne plaże, by wygrzebywać z ziemi owady oraz wyciągać z wody małże. W końcu zostało już tylko kilka zwierząt, a kiedy przestałem grać, po jakimś czasie odeszły i one.

Siedziałem potem i długo myślałem nad tym, co robić. Zrozumiałem, że za pomocą mojego fletu i kosza mogę nie tylko nimi rządzić, ale równie dobrze zabijać. Trzy zwierzątka, które leżały przed moją altaną, zginęły nie tylko przez jakieś własne cechy. W istocie zabiła je moja głupota.

Od tej pory grałem bardzo ostrożnie. Życie zwierzątek wydawało się podlegać naturalnym rytmom i bałem się je zakłócić. Były jednak bardzo podatne na moją muzykę. I pomału moje rozkazy zaczęły je jednak zmieniać.

Zmienił się kształt wiosek. Nadal były to kopulaste kopce z ubitej gliny, połączone tunelami i przykrytymi stropami korytarzami, nadal wznosiły się nad nimi wieże strażnicze, ale zadecydowałem, że powinny być budowane na planie koncentrycznych kół, z promieniście ułożonymi korytarzami i norami, żeby zwierzętom łatwiej było wychodzić i wchodzić. Pośrodku kazałem im zrobić większą kopułę o dwóch poziomach. Na górnym postanowiłem zrobić magazyn żywności, a podziemna jama, dość duża, żeby zmieściły się tam wszystkie zwierzęta, miała służyć jako schron.

Wymyślałem różne rzeczy. Nauczyłem je robić zagrody z plecionych pędów i ustawiać je w płytkiej, przybrzeżnej wodzie tak, by tworzyły zwężające się korytarze zakończone okrągłymi basenami, a potem zaganiać tam różne stworzenia, wodne owady i małe ryby.

Nie wszystko, co robiłem, miało sens. Postanowiłem kiedyś podzielić je na grupy i przypisać im zadania. Jedne miały zbierać pędy, inne polować, a jeszcze inne zajmować się młodymi, ale okazało się, że wprowadzam w ich życie zbyt wiele zamieszania, a do tego odbieram im ich zwykły zapał.

Robiły się apatyczne i spełniały moje rozkazy bez przekonania, aż wreszcie okazało się, że wszystko jest zrobione byle jak i dużo gorzej niż bez moich usprawnień.

Podobnie było, kiedy kazałem im oddawać do magazynu zbyt wiele zdobyczy. Wymyśliłem, że będą znosić wszystkie ziarna, owoce i owady do mnie, a to ja będę je rozdzielał tak, żeby było sprawiedliwie. W efekcie tylko snuły się po poletkach i plażach i niewiele znajdowały. Oddawały zdobycze, bo dzięki mocy fletu nie mogły mi się sprzeciwić, ale było tego o wiele mniej niż przedtem. Zupełnie jakby sądziły, że to, czy się w efekcie najedzą, zupełnie nie zależy od ich wysiłku, tylko mojego widzimisię.

Dowiedziałem się też, że nie mogę nieustannie wydawać im rozkazów moim fletem. Musiały mieć czas, żeby robić to, co chcą, bo inaczej również

robiły się apatyczne i zaczynały chorować.

Tak naprawdę to cały czas martwiłem się, czy wyspa jest w stanie dostarczyć im dość jedzenia. Mistrz Zwierząt napomknął, że w razie głodu bystretki potrafią zabijać się i zjadać nawzajem. Stanowczo nie chciałem do tego dopuścić. Dlatego kazałem im gromadzić pędy i nauczyłem suszyć małże i owady na kamieniach. Wiedziałem, że później, kiedy minie pełnia lata, najważniejsze będą orzechy i owoce śliwy. Co kilka dni dostawałem kosz karmy, którą ukradkiem rozrzucałem w trawie i zakopywałem w piasku.

Strasznie ciekawiło mnie, co na swoich wyspach robią moi bracia.

Z górnej platformy mojej altany widziałem obie wyspy, ale tylko jako kępy drzew i krzewów na jeziorze. Widziałem flagi powiewające nad dachami odległych altan, ale niewiele więcej.

Któregoś dnia poszedłem do Komnaty Zwojów w Domu Stali. Bardzo lubiłem tam chodzić. Kiedy uczyliśmy się historii, strategii albo polityki, zwoje przynoszono nam do Komnaty Pracy i każdy z nas miał tam własny czytnik, na który zakładał zwoje. Jednak do Komnaty Zwojów chodziłem zawsze sam wtedy, kiedy nie miałem nic do roboty. Zakładałem na czytnik zwoje opisujące dalekie krainy, niesamowite historie o duchach i demonach albo opowieści o dziwnych stworach zamieszkujących krańce ziemi.

Siedziałem godzinami w świetle lampy i powoli obracałem górny uchwyt, przesuwając przed oczami niekończącą się wstęgę papieru. Ale tego dnia zauważyłem tam coś dziwnego. W Komnacie Zwojów znajdowały się też niewielkie stoliki, przy których można było usiąść i odpocząć, oraz stół, pozwalający oglądać wielkie mapy i obrazy na płótnie i pergaminie. Na stole ktoś zostawił przedmiot, który zapewne posłużył mu jako przycisk do szczególnie dużej i niesfornej mapy. Nie był to po prostu przedmiot, ale Przedmiot. Jedna z tych drogich i rzadkich rzeczy, które są nasycone mocą.

Ten znałem dość dobrze, bo zawsze marzyłem, żeby mieć taki na własność.

Było to „długie oko”. Kryształ zamknięty w długim na dłoń cylindrze z czerwonego drewna i oprawiony w złoto. Pozwalał oglądać obrazy na odległość aż do granicy wzroku i to zarówno w dzień, jak w nocy.

Wystarczyło popatrzeć przezeń na to, co chciało się zobaczyć dokładniej, a wówczas obraz zbliżał się, jakby patrzący pofrunął prosto do swojego celu.

Przedmiot wyczuwał, kiedy chciało się coś zobaczyć w szczegółach,

wystarczyło wytężyć wzrok, chcąc je dostrzec, a wtedy obraz, przybliżał się jeszcze bardziej. Przy odrobinie wprawy można było przybliżać i oddalać obrazy jak się chciało, a ja nie byłem wówczas już taki głupi, żeby próbować sięgać ręką po to, co w „oku” zbliżało się do mojej twarzy.

Dość krótko walczyłem z pokusą. Postanowiłem po prostu, że jeżeli ktokolwiek będzie rozpytywał o „oko”, natychmiast je oddam, nie wymyślając żadnych bajek i nie będę kręcił. Uspokoiło mnie to podwójnie.

Po pierwsze, proste przyznanie się do czegoś takiego z podniesioną twarzą:

„To ja stłukłem wazę. Bardzo chciałem wypróbować taką włócznię, a wiedziałem że nie wolno mi jej wynieść do ogrodu. Postanowiłem, że złożę się tylko do kilku pchnięć i zaraz ją odwieszę. Stało się.”, z reguły pozwalało uniknąć sroższej kary. Po drugie, w ten sposób nabrałem przekonania, że niczego nie kradnę. W końcu pożyczałem tylko rzecz, którą znalazłem we własnym domu, a która była mi potrzebna.

Zawiozłem „oko” na wyspę i zacząłem podglądać swoich braci. Z podestu werandy, z kęp nabrzeżnych krzewów i zza szpalerów drewnianych trzcin, a nawet z przeciwległego brzegu jeziora, ukryty wśród skał i ozdobnych krzewów.

Na wyspie Czagaja zobaczyłem wyschnięte i pokruszone resztki kopuł na brzegu oraz nowe, duże kopuły zbudowane wokół jego altany. Były za duże i obawiałem się, że zawalą się po pierwszej porządnej ulewie. Jego ubarwionych popielato bystretek właściwie nie było widać nigdzie na wyspie, tylko na piaszczystej polanie przed altaną, tam, gdzie wznosiły się kopuły. Nie szukały pożywienia, prawie w ogóle nie wychodziły na brzeg wyspy, tylko tańczyły.

Przynajmniej tak to wyglądało. Czagaj grał na flecie, a wszystkie zwierzątka, ustrojone pstrymi, polnymi kwiatkami, dreptały w miejscu i obracały się, stojąc słupka wokół karmy wysypanej na wielką kupę pośrodku.

Nie sądzę, żeby tak się działo zawsze. Po pierwsze, Czagaj wyplułby płuca przez swoją fujarkę, po drugie, bystretki padłyby z wycieńczenia. Ale często, kiedy spoglądałem przez „oko” na jego wyspę, widywałem takie obrazki.

Zwróciłem tylko uwagę, że front werandy obsadzony był kwitnącym bluszczem, a wielkie kopce miały ściany oblepione kolorowymi kamykami i błyszczącymi muszlami. Tygodnie zabawy z własnymi zwierzętami

wyrobiły we mnie oko gospodarza, więc patrzyłem na błękitną wyspę raczej krytycznie. Karmy z dnia na dzień było coraz mniej, bystretki prawie nie szukały pożywienia, a jeżeli już, to zjadały wszystko na miejscu. Głównie siedziały przed altaną, parzyły się albo tańczyły. Kiedy patrzyłem na ich codzienne zachowanie, miałem wrażenie, że nie są normalne.

Wyspa Kimir Zyła wyglądała zupełnie inaczej. Kolonie bystretek miały kolisty kształt jak u mnie, ale przypominały warowne obozy. Pozbawione otworów kopuły zewnętrznego kręgu połączone były ulepionym z gliny murem i miały wyższe wieże, poza tym w wiosce wykopano nieliczne wyjścia, z których większość zastawiona była kamieniami. Przed altaną znajdował się oczyszczony z trawy piaszczysty plac.

Część zwierząt zajmowała się nieustanną pracą, ale tylko niektóre szukały pożywienia. Część ścinała młode pędy trzciny, ale nie te zielone, które nadają się do jedzenia, tylko żółte, zdrewniałe i bardzo twarde. Odcinały równe kawałki, mniej więcej długości dwóch dłoni, i znosiły je na stertę przed altaną.

Druga część rudobrązowych bystretek mojego brata, jak zauważyłem – te największe, na ogół dreptała przed jego werandą w karnych czworobokach, trzymając kijki w łapkach i ustawiając się w różne szyki bojowe. Kwadrat, pięciokąt, „włócznię” albo „rogi byka”. Nie zdziwiłem się, bo niczego innego po Kimir Zyle się nie spodziewałem, ale zastanowiło mnie to, że pewnego dnia wyraźnie zobaczyłem pośrodku placyku niewielkie ognisko. Nie miałem pojęcia, jak mogło mu się udać nauczyć zwierzątka krzesać ogień.

Podejrzewałem, że raczej złamał zakaz i sam go wzniecił. Przy ogniu stały trzy jego rude bystretki i ogryzały ukośnie końce patyków, po czym osmalały je lekko, żeby utwardzić w płomieniu.

Nadal było to coś, czego się spodziewałem, ale odtąd codziennie lustrowałem sytuację na obu wyspach.

Zaniepokoiłem się dopiero, gdy kolejnego dnia zobaczyłem zupełnie nową scenę. Kimir Zył siedział na krześle na tarasie swojej altany i grał, a wszystkie jego zwierzęta, i te z dzidami, i te wynędzniałe, które zwykle przez cały czas pracowały, stały przed nim wielkim półkolem. Na wolnym miejscu przed altaną, jak zawsze ostatnio, płonęło ognisko.

Dopiero

po

chwili

zorientowałem

się,

że

zwierzęta

nie

stoją

w przypadkowym tłumie. „Zbieracze” zbili się w bezładną grupę pośrodku,

natomiast „żołnierze” otaczali je kręgiem, stojąc słupka, z opuszczonymi dzidami.

Zaciekawiło mnie to, więc schowałem „oko” za pas kurty i wspiąłem się na najwyższe drzewo na wyspie. Dzięki temu, ukryty w gałęziach, miałem dużo lepszy widok na to, co działo się na wyspie mojego brata.

Kilka bystretek, pełniących rolę żołnierzy, odłożyło patyki i wpadło galopem w tłum „zbieraczy”, po czym wyrwało z niego dwa wynędzniałe, przerażone zwierzątka. Porwane bystretki najwyraźniej wpadły w panikę i usiłowały uciekać wewnątrz kręgu, ale wszędzie natrafiały na szpaler żołnierzy z nastawionymi dzidami. Po krótkiej chwili paniki zostały zapędzone na sam środek placu zupełnie jak kowce, gonione przez pasterskie psy. Zwierzęta skłębiły się na chwilę, a potem „żołnierze” cofnęli się, a porwani „zbieracze” zostali na piasku, szarpiąc się i zwijając w miejscu. Skoncentrowałem wzrok i zobaczyłem, że zostały uwiązane za szyję mocnym sznurkiem ukręconym z łyka do niewielkiego palika sterczącego z ziemi.

Potem zobaczyłem, że „żołnierze” podchodzą i zatrzymują się tuż przed uwiązanymi zwierzątkami, które przestały na chwilę fikać na ziemi, szarpać łapkami duszące je sznurki i próbować je przegryźć. Obie grupy stały słupka, obwąchując się i ruszając nosami, a Kimir Zył grał jak szalony. A potem największa bystretka mojego brata postąpiła krok naprzód i raptem wbiła dzidę w brzuch przywiązanego zwierzątka.

Na widok krwi tryskającej na piasek omal nie spadłem z drzewa i o mały włos nie upuściłem mojego „oka”. Byłem wstrząśnięty, ale znów uniosłem cylinder do twarzy. Po prostu nie mogłem uwierzyć w to, co widzę.

A widziałem, jak kolejne zwierzęta podchodzą i dźgają nieszczęsne stworzenia dzidami, aż w piasku zostały nieruchome ciała pokryte pozlepianym, poczerwieniałym od krwi futrem, które kolejni „żołnierze”

nadal przebijali swoimi włóczniami, mimo że nie było już po co.

Zgonieni w kupę pomiędzy włóczniami „zbieracze” szamotali się w panice, ale szpalery „żołnierzy” utrzymywały jaki taki porządek.

Po zadźganiu zwierząt „żołnierze” rzucili się na zwłoki i rozszarpali je.

Bystretki wyglądały przy tym i zachowywały się jak stado szczurów.

Kłębiące się rdzawe grzbiety bystretek w miejscu, gdzie przed chwilą stali ich bracia, wzbudziły we mnie mdłości.

Po krótkim czasie po zadźganych i pożartych zwierzętach nie zostało nic poza plamami krwi, wsiąkającymi w piach, i dwoma odgryzionmi łebkami, które mój brat kazał zatknąć na włóczniach na placu.

Kiedy zszedłem z drzewa, kręciło mi się w głowie z emocji.

Najpierw chciałem powiedzieć o wszystkim Rzemieniowi, ale szybko uświadomiłem sobie, że według Nauczyciela to być może ja złamałem reguły gry, a nie mój brat. Ukradłem „oko” i podglądałem go. Tymczasem on tylko siedział i grał. Owszem, kazał swoim zwierzętom dopuszczać się bezsensownego okrucieństwa, ale nikt nas nie ograniczał. Dano nam bystretki, wyspy, karmę i flety. Pozwolono dalej robić, co chcemy, ale i radzić sobie samemu. Jeżeli mój brat chciał, żeby jego zwierzęta przeprowadzały absurdalne egzekucje, miał do tego prawo.

Popatrzyłem na własne żółte zwierzątka, goniące się po wiosce i przewracające w trawie, i nagle poczułem jakiś cień w duszy.

Kilka dni później przybyłem na wyspę wcześnie i zaraz po wypiciu kubka ciepłego, orzechowego naparu zacząłem obserwować szkarłatną wyspę. Tego dnia zobaczyłem coś nowego. Zobaczyłem dwie małe łodzie, ledwo widoczne w porannej mgle, przybijające do plaży i znikające w trzcinowiskach. Może nie były to jakieś doskonałe statki – raczej tratwy, przypominające podwójne snopy trzciny, związane ciasno na obu końcach, ale pływały wystarczająco dobrze i zauważyłem, że na każdej płynęło po kilka bystretek Kimir Zyła.

Nie zauważyłem, w jaki sposób pływają, ale nie dryfowały, bezładnie pchane wiatrem, tylko sunęły jedna za drugą w stronę jakiegoś przejścia wśród trzcin, aż znikły mi z oczu.

Zaintrygowany, wspiąłem się na swoje drzewo i uniosłem „oko”. Mój brat siedział w altanie przy stole i pojadał coś leniwie. Po chwili załoga jego łodzi pojawiła się na placu. Bystretki kuśtykały komicznie na trzech łapkach, w czwartej dzierżąc opartą o kark włócznię. Wyglądały niezgrabnie, ale zauważyłem, że przemieszczają się dosyć sprawnie. Jednak pomiędzy rudymi grzbietami zwierząt Kimir Zyła zauważyłem kilka popielatych. Jego bystretki pędziły między sobą szare zwierzątka, kicające na dwóch łapkach i niosące naręcza karmy, którą wysypały na stertę, a potem zbiły się w trwożną gromadkę i czekały.

Kimir Zył odsunął od siebie tacę, zdjął nogi ze stołu i wziął flet, a potem zaczął grać.

W efekcie dwie popielate, przerażone bystretki Czagaja zostały zadźgane i przy altanie brata przybyły dwie nowe głowy nadziane na patyki, a trzy pozostałe zagoniono do roboty razem z resztą „zbieraczy”.

Zszedłem na ziemię i długo chodziłem po swojej wyspie, pogrążony w zadumie. Policzyłem swoje zwierzęta, ale wydawało mi się, że jest ich tyle, ile przedtem, choć nie mogłem mieć pewności.

Wczołgałem się, ile się tylko dało, do głównej nory i usiłowałem sprawdzić, czy zapasów karmy jest tyle, ile wcześniej, sprawdziłem też skromne zasoby w koszu w mojej altanie. Wydawało mi się, że niczego nie ubyło. Mimo to cały czas czułem strach.

Kimir Zył miał armię bystretek wyposażonych we włócznie, wyszkolonych i zdolnych do zabijania. Jego zwierzęta umiały też krzesać ogień i miały łodzie, którymi potrafiły w jakiś sposób pływać. Wyspa Czagaja była bliżej szkarłatnej niż moja, więc miałem nadzieję, że stanowi lepszy cel dla łupieżczych wypraw, ale wiedziałem, że się łudzę. Kimir Zył szykował się do wojny. Według niego zwycięstwo w tej grze nie polegało na mądrym rządzeniu stadem zwierzątek. Z pewnością roił sobie moment, w którym na wszystkich trzech wyspach załopoczą jego karminowe flagi.

Chodziłem po wyspie i rozglądałem się przez dłuższy czas. Natrafiłem na duży, powalony pień woskowca pokryty grubą korą, przejrzałem też kępy drewnianych trzcin na brzegach i znalazłem niewykorzystane jeszcze pokłady gliny na wysokim, południowym brzegu.

A potem wróciłem do altany i wydobyłem flet. Musiałem ułożyć moim zwierzętom zupełnie nowe pieśni.

I czułem, że mam za mało czasu.

Najpierw wezwałem wszystkie zwierzęta. Kiedy zbiegały się, przeskakując i przewracając nawzajem, nagle przed oczami stanęły mi sceny egzekucji, które regularnie widywałem już na szkarłatnej wyspie.

Najpierw grałem moim zwierzętom pieśń przerażenia. Grałem im o szkarłatnej wyspie i płynącym stamtąd zagrożeniu. O wielkich, odpasionych, rudych bystretkach, które trzymały niosące śmierć włócznie.

Wprawiłem swoje zwierzęta w osłupienie, a potem istną panikę.

Uspokoiłem je i zagrałem im z kolei pieśń o bohaterstwie. O mężnych, wolnych bystretkach, które stawią czoła wrogom i obronią swoją wyspę.

O powiewającej nad nią żółtej fladze, oznaczającej wolność i bezpieczny dom.

Grałem, ile sił w płucach, wkładając w to cały gniew i przerażenie, jakie poczułem.

Po jakimś czasie moje bystretki siedziały i słuchały jak zaczarowane, aż ja sam, pod wpływem własnego grania, poczułem się zdeterminowany i mężny.

Wtedy kazałem im się brać do roboty.

Ogłosiłem, że nadszedł czas wojny. Podzieliłem je na grupy i wybrałem najsilniejsze zwierzęta, z których postanowiłem uczynić trzon armii.

Pozostałe skierowałem do cięcia prętów z drewnianej trzciny, umacniania wiosek i do zrywania kory z pnia woskowca.

Miałem wrażenie, że czas cieknie mi między palcami, a Kimir Zył miał

nade mną ogromną przewagę.

Na szczęście, odkąd podarowano nam zwierzęta, mieliśmy niewiele innych zajęć i mogliśmy spędzać dużo czasu na wyspach. Poza tym prawie się nie widywaliśmy. Posiłki jedliśmy oddzielnie, śniadanie jak komu wypadło, a drugi posiłek najczęściej na wyspie.

Kimir Zył poświęcał czas, musztrując swoją armię, Czagaj – śpiąc w altanie, grając na cintarze i popijając palmowy sok, a ja – rozpaczliwie przygotowując obronę swojej wyspy.

Wiedziałem, że nie mogę przedstawić takiej samej armii jak Kimir Zył, ustawionych w czworobok bystretek, uzbrojonych w dzidy długości dwóch dłoni. Taka wyrównana walka oznaczałaby masakrę o nieznanym wyniku, co więcej, mogłoby się okazać, że armia mojego brata, spędzająca cały dotychczasowy czas na ćwiczeniu walki, egzekucjach i napadach na wyspę Czagaja, jest po prostu sprawniejsza. Musiałem wymyślić coś, co dałoby moim zwierzętom przewagę.

Po pierwsze, kazałem moim bystretkom przygotować znacznie dłuższe, niemal łokciowe piki, przystosowane do zatykania drugim końcem w ziemię.

Po drugie, pokładałem nadzieję w korze woskowca. Moje zwierzątka zerwały z pnia kilka wielkich płatów grubej, giętkiej kory. Zamierzałem skłonić je do pocięcia ich na prostokątne kawały, które, naturalnie wygięte, mogłyby zostać od tyłu zaopatrzone w poprzeczki i zamienić się w tarcze. Kazałem im dźgać włóczniami korę i okazywało się, że dzida z trzciny nie jest w stanie jej przebić, a zaostrzony koniec ślizga się na krzywiźnie.

Przygotowanie tarcz okazało się jednak trudne i żmudne. Bystretki mają ostre zęby, ale nie umieją ogryzać drewna jak bobronie. Wycinając tarcze,

musiały się często zmieniać i krwawiły z pyszczków, jednak nie rezygnowałem i grałem im cały czas, zmuszając do wysiłku.

Usiłowałem je nauczyć krzesać ogień, ale mimo że znalazły krzemienie, niewiele to dało, a ja uznałem, że ostatecznie szkoda czasu.

Jednak pewnego dnia zauważyłem ciekawą rzecz. Jedno ze zwierząt znalazło zamkniętą skorupę małża na brzegu i, podniósłszy ją obiema łapkami nad głowę, raptem cisnęło muszlą w drzewo. Skorupa śmignęła w powietrzu i pękła, uderzywszy o pień. Wyjąłem flet i kazałem bystretce powtórzyć manewr ze znalezionym na brzegu otoczakiem. Kamyk świsnął

w powietrzu, a ja zrozumiałem, że mam nową broń.

Przez kolejne dni wokół wioski wyrósł wał z ubitej gliny, a w pobliżu wszystkich trzech plaż, ukryte w krzakach, czekały zasieki z zaostrzonych krzyżaków połączonych poprzeczkami i stosy okrągłych kamyków. Na każdej plaży dzień i noc, schowane w sitowiu, siedziało pilnujące zwierzątko, wypatrując wrogów. Na zasłoniętej przed wzrokiem kogoś, kto chciałby obserwować moją wyspę za pomocą „długiego oka” polanie, moje najsilniejsze bystretki dreptały w szyku, najeżonym długimi na łokieć włóczniami, ukryte za rzędem „tarczowników”. Inna grupa ciskała kamykami w pień drzewa, aż odpryskiwała kora.

Któregoś dnia znalazłem na brzegu wyrzucone przez wodę, rozkładające się cielsko sporego szczękacza, i jakkolwiek cuchnące ścierwo nie nadawało się już do jedzenia, kazałem bystretkom pociąć je muszlami i zawlec do mrowiska. Dzięki temu uzyskałem garść ostrych jak igły, długich jak mój palec ości, trzy kolce z płetw i jeszcze kilka fragmentów szkieletu nadających się na broń. Dostali je głównie „tarczownicy” i „proca-rze”, żeby mieć coś do własnej obrony, gdyby szyk się załamał. Wymagało to osobnej nauki, więc siedziałem i grałem, wymyślając coraz to nowe sygnały, a moje zwierzątka dźgały ościanymi sztyletami sporą, przywiezioną z brzegu dynię.

Zauważyłem, że mają skłonność do porzucania broni i rzucania się na owoc z zębami i pazurkami, więc kiedy już wbiłem im do łebków, do czego służą ości, ograniczałem się do prostych, kategorycznych sygnałów, które oznaczały coś w rodzaju „Atakuj! Dźgaj!”.

Przez cały czas obserwowałem pozostałe wyspy. Wokół altany Kimir Zyła pojawiały się coraz to nowe głowy nadziane na pale, a sierść na nich była zarówno szara, jak ruda. Zastanawiałem się, co bym zrobił, widząc tam

łebki płowopiaskowych zwierząt, i czułem, jak ogarnia mnie wściekłość.

Na wyspie Czagaja niewiele się zmieniło i wydaje się, że wcale nie zauważył zniknięcia części zwierząt. Pojawiła się tam jednak jedna rzecz, która mnie przeraziła. Sterta karmy, wysypana na plażę na wschodnim brzegu. Zrozumiałem wtedy, że Czagaj postanowił płacić trybut w nadziei, że Kimir Zył zostawi go w spokoju.

Któregoś dnia spytałem ostrożnie Rzemienia, co właściwie wolno nam w takiej grze, a czego nie wolno, i czy byłoby słuszne – teoretycznie –

dopuścić do tego, żeby pomiędzy zwierzętami doszło do rozlewu krwi. Przez jakiś czas milczał, pykając swoją fajkę.

– Pewnego dnia zasiądziesz być może na Tygrysim Tronie – powiedział

w końcu Nauczyciel. – Jeżeli uda ci się dokończyć wielkie dzieło twojego rodu, Amitraj nie będzie napadał na inne kraje, a handlował z nimi, a obywatele będą cieszyć się wolnością, którą im damy. Zaczną budować dla siebie i dla swoich dzieci zamiast niszczyć. Jednak może wtedy nadejdzie dzień, kiedy pojawi się potężny wróg. Nadejdą barbarzyńcy, żeby zniszczyć wszystko, co zbudowaliśmy, podbić kraj, a obywateli uczynić niewolnikami.

Co wtedy zrobisz? Kogo poprosisz, żeby przerwał zabawę i nie dopuścił do rozlewu krwi?

Nic nie odpowiedziałem. Zrozumiałem jednak, że nie ma innego wyjścia.

Mogłem płacić jak Czagaj i czekać, aż starszy brat zacznie z nudów mordować i moje bystretki. Albo podjąć walkę i zwyciężyć.

Poszedłem więc do Komnaty Zwojów i szukałem natchnienia w pismach dawnych kireneńskich strategów. Przypomniał mi się jednak upadek kraju, w którym żyli. Opowieść, przekazywana w moim rodzie przez pokolenia.

Opowieść o czasie, kiedy przez przełęcze Ostrych Gór runęła fala Amitrajów, a to, co moi przodkowie uważali za wielkie, zwycięskie bitwy, okazało się nic nieznaczącymi potyczkami z oddziałami zwiadowczymi. O wielkiej, zjednoczonej armii, zebranej przez wszystkie klany. O wojownikach we wspaniałych zbrojach, na ogromnych jak smoki koniach, i oddziałach uzbrojonej po zęby piechoty, złożonej z wolnych kmieci z ich rodów.

O najwspanialszej armii świata, którą zadeptały niezliczone zagony amitrajskiej ciężkiej piechoty. W byle jakich, tanich zbrojach, nędznych, niskich, niedożywionych ludzi, jednak ciągnących tysiącami i obojętnie umierających pod ciosami kireneńskiej stali. Moi przodkowie walczyli

i umierali, każdy zabijał dziesiątki wrogów, a Amitraje wciąż nadchodzili.

Bez końca. Identyczni jak figurki z terakoty, w marnych, skórzanych zbrojach i osłonięci drewnianymi tarczami, ale idący bez końca jak mrówki. Nie było w nich żadnej strategii ani męstwa. Tylko łoskot tysięcy par ciężkich sandałów, tylko ciągnący się po horyzont las włóczni i nieskończone płoty tarcz. Szli i umierali. A obrońcy bili się przez trzy dni, topniejąc jak wiosenny śnieg.

Bitwa w Dolinie Czarnych Łez.

Koniec mojego kraju, którego nigdy nie widziałem.

Który zatonął w Amitraju jak w morzu, rozdeptany przez hordy barbarzyńców.

Wiedziałem, że wojny wygrywa się sprytem, więc szukałem natchnienia w zwojach starych mistrzów.

Wątpiłem, żeby Kimir Zył zamierzał wykonać szybki, łupieżczy napad jak na wyspę Czagaja. Podejrzewałem raczej, że będzie chciał zająć mój teren, zmiażdżyć opór i wywiesić na mojej altanie szkarłatną flagę. Potem bez trudu podbije Czagaja i zwycięży.

Chodziłem ukradkiem po ogrodzie i usiłowałem dojrzeć, co dzieje się na wyspie Kimir Zyła. Jeżeli chciał mnie napaść, musiał budować łodzie.

Zapewne trzymał je ukryte za trzcinami. Znalazłem jednak całe połacie skoszonych trzcin i sitowia, co oznaczało, że zebrał już budulec.

Jedyne, co zaobserwowałem, to wielka kupa gliny, którą jego zwierzęta usypały pośrodku placu przed jego altaną. Krzątały się przy niej jak mrówki na zdechłym wole, ale nie mogłem zrozumieć, co robią i dlaczego.

Przez kilka dni nie działo się nic szczególnego, a ja miałem wrażenie, że rozchoruję się z napięcia. Moje zwierzęta nie miały zbyt wiele czasu, by pracować. Ćwiczyły walkę w szyku, rzucanie kamieniami i uczyły się, co każdy musi robić w razie alarmu. Niewielka część nadal zbierała jedzenie, ale teraz wszystko szło do komory spichrza jako zapas czasu wojny.

Otrzymywały codziennie skąpe racje karmy i ciągle chodziły głodne.

Przychodziło mi do głowy, że być może dałem się ponieść fantazji i Kimir Zył wcale nie zamierza mnie atakować.

Nie mogłem zasnąć, spałem niespokojnie, budząc się co chwilę i wybiegałem na taras, by sprawdzić, czy moja wyspa śpi w ciemnościach na nocnym jeziorze, czy też dobiega stamtąd odgłos bitwy albo czy nie widać na

niej ognia.

Nie mogłem jeść i nie mogłem się na niczym skupić. Kimir Zył natomiast patrzył na mnie tylko spod zmrużonych powiek i uśmiechał się tajemniczo.

Taką minę miewał wtedy, kiedy szykował jakąś wyjątkowo złośliwą intrygę albo kiedy udawało mu się dokuczyć któremuś z nas. Dostawałem na ten widok szału i wiele mnie kosztowało, by nie dać po sobie poznać, że wiem, co zamierza.

Pewnego ranka po śniadaniu zaczepił mnie Czagaj.

– Czy masz jeszcze karmę dla zwierząt? – zapytał.

– Może mam, a może nie – odpowiedziałem tajemniczo.

– Pożycz mi trochę, tak z pół kosza. Mnie się skończyła, ale kiedy Rzemień da mi nową, natychmiast ci oddam.

– Twoje zwierzęta mogą wyżywić się same, zbierając owady, nasiona, małże i pędy – odparłem. – A ja nie mam dosyć karmy, żeby ci pożyczać.

W oczach Czagaja zalśniły łzy. Odwrócił się ode mnie, żebym tego nie zauważył. W Domu Stali nie pochwalano płaczu z byle powodu. Nie w obliczu zwykłej porażki, niewygody albo rozczarowania. Nawet nie z powodu bólu, chyba że byłby naprawdę dojmujący.

– Dam ci za to pierścień od mojej matki – powiedział. – Albo co chcesz.

Naprawdę mu zależało, ale nic nie mogłem poradzić.

– Nie, Czagaj – odpowiedziałem. – Nie chcę twoich rzeczy. Po prostu nie mam dość dużo karmy. Tylko tyle, ile trzeba dla moich zwierząt.

Czagaj odszedł bez słowa, rozczarowany i rozgoryczony, usiłując połykać łzy, a ja zostałem na werandzie, czując się okropnie.

Było mi go żal. Zresztą często tak było.

Jakby mało było tego wszystkiego, Rzemień wymyślił kolejną rzecz.

Siedliśmy któregoś dnia razem do śniadania, ale przed każdym postawiono inne porcje. Na mojej tacy znajdowała się miska z gotowaną w osolonym mleku odrobiną czerwonej durry i nic więcej. Czagaj otrzymał

tylko miseczkę kaszy i kubek wody, a Kimir Zył, drwiąc z nas bezlitośnie, pochłaniał kawałeczki wędzonego kurczaka, maczane w ostrym sosie, zagryzał je kiszonymi grzybami i czerpał zwiniętym plackiem chleba pastę rybną z miseczki. Nalewał sobie z dzbanka aromatyczny, orzechowy napar, od którego aż kręciło w nosie z powodu bogactwa przypraw, i pękał ze śmiechu.

Zjadłem swój posiłek, słuchając jego drwin, a potem poszedłem szukać Rzemienia. Nigdy nie miałem absolutnie czystego sumienia, ale też nie zrobiłem ostatnio niczego szczególnego. Z drugiej strony, wolałem wiedzieć, którą z moich ciemnych sprawek odkryto.

Siedział na werandzie, czytając niewielki zwój, który przycisnął czarką parującego naparu orzechowego i pykał fajkę. Na mój widok podniósł czarkę i pozwolił, by papier zwinął się, ukrywając swoją treść.

– Nauczycielu, za co zostałem ukarany?

– A dlaczego sądzisz, że zostałeś ukarany? – odpowiedział pytaniem.

– A jak można zrozumieć śniadanie, które dziś dostałem? Chyba więcej jest sensu w karze, kiedy zna się swoją przewinę, a ja jej nie znam.

Rzemień westchnął.

– Nie ukarałem cię. Teraz jesteś władcą. Z różnych powodów twoi poddani jedzą bardzo skromnie, bo tak nakazałeś. Czy uważasz za słuszne opychać się przysmakami w takiej sytuacji? Jeżeli tak, zaraz każę podać ci drugie śniadanie, takie, jakie dostał twój brat.

Skrzyżowałem ręce na ramionach i ukłoniłem się.

– Zrozumiałem twoją naukę, Nauczycielu. Moje śniadanie było najzupełniej wystarczające. Przepraszam, że zakłóciłem poranek.

– To dla mnie zaszczyt, tohimonie – odpowiedział obojętnie. Wydawało mi się, że myśli o czymś zupełnie innym.

– Nauczycielu, chciałbym nocować na mojej wyspie przez kilka dni. Proszę, by dano mi koc i ciepły płaszcz, kosz z węglami, lampę i trochę oliwy, a także czytnik do zwojów. Proszę też, byś kazał mi dać zapasy jedzenia takie, jakie uważasz za stosowne.

– To rozsądny pomysł – powiedział tylko.

Kiedy wsiadałem do łódki, w której rozpychało się kilka koszy z różnymi rzeczami, jakaś niedopowiedziana myśl krążyła mi po głowie i drażniła, jak drażni cierń wbity pod skórę. To, co robił i mówił Rzemień, rzadko było tylko tym, czym się zdawało. Wyglądało na to, że dawał mi coś do zrozumienia, ale nie wiedziałem co.

Na wyspie, kiedy tylko służący ustawili w altanie moje zapasy i rozpalili ogień, a potem odpłynęli drugim czółnem, natychmiast zajrzałem do koszy.

Zapasy, które otrzymałem, składały się z pasków twardego, suszonego mięsa, kawałków sera i chleba oraz długiej cebuli. Do tego garść suszonych

owoców miodowej śliwy i dzban korzennego piwa.

Moje śniadanie było skromne, ale nie było głodową racją jak porcja Czagaja.

A potem sobie nagle przypomniałem.

Durra gotowana w mleku. Takie śniadanie otrzymali żołnierze piechoty o poranku przed bitwą w Dolinie Czarnych Łez.

Do tego suszone, solone mięso, wędzony kowczy ser, chleb, piwo i cebula.

To były typowe wojskowe racje.

Ciarki przeszły mi po plecach.

Co w takim razie oznaczały wiktuały, którymi opychał się Kimir Zył?

Czas, który spędziłem wtedy na wyspie, dosyć szybko zaczął mi się dłużyć.

Obchodziłem brzeg, snując plany obrony, musztrowałem swoje bystretki i wydawało mi się, że radzą sobie już coraz lepiej. Wymyśliłem kilka manewrów, zależnie od rozwoju sytuacji, i ćwiczyłem je do znudzenia, aż wargi drętwiały mi od fletu. Potem postanowiłem sprawdzić, jak sobie poradzą, i zacząłem pomiędzy rozkazy wplatać pieśń przerażenia. Było dużo gorzej. Część zwierząt uciekła, porzucając włócznie, szyki się plątały i zamiast manewrów wychodziła z tego paniczna gmatwanina. Zagrałem im pieśń o bohaterstwie. Raz, drugi, dziesięć razy i wówczas pomogło. Znów powstał mur tarcz, włócznie opuściły się i zagrana po chwili straszna melodia opowiadająca o zagrożeniu nie spowodowała już takiego zamieszania. Jednak ćwiczyłem to do znudzenia, aż zwierzęta padały z wycieńczenia, a ja zrozumiałem, że muszę dać im spokój, bo inaczej będą zupełnie do niczego.

Dałem im jeść.

Trochę czytałem, ale nie mogłem się skupić. Siąpił lodowaty, wiosenny deszcz. Obserwowałem błękitną i szkarłatną wyspę, ale poza momentami, kiedy moi bracia przypłynęli tam, nic nadzwyczajnego się nie działo.

Wieczorem widziałem, jak Czagaj wraca do domu, ale nie byłem pewny, czy Kimir Zył wrócił także.

W nocy siedziałem przy lampie, nasłuchując nocnych ptaków, patrząc na węgle żarzące się w piecyku, a w końcu zasnąłem, okutany kocem i płaszczem. Budziłem się co chwilę na każde pluśnięcie wody i każdy trzask w ciemnościach, przekonany, że to już atak, ale nic się nie działo.

Kolejny dzień był podobny do poprzedniego. Po południu niebo zasnuło się

szarymi chmurami i znów zaczął siąpić deszcz. Jednak tego popołudnia postanowiłem postąpić inaczej. Odczekałem do zmierzchu, kiedy wstała nocna mgła, gęsta i nieprzenikniona.

Wygasiłem piecyk, zdmuchnąłem lampę i uderzyłem w gong. Kiedy służący przypłynęli, zobaczyłem łódź dopiero o rzut kamieniem od brzegu.

– Weźcie te trzy puste kosze i wsadźcie do mojej łodzi jeden na drugim –

powiedziałem. – A potem okryjcie je moim płaszczem i odpłyńcie na brzeg.

Tam ukryjcie kosze i nie mówcie nikomu, że zostałem na wyspie.

Temu, kto nigdy nie był cesarskim synem, wydaje się, że to takie łatwe.

Że otacza go tłum sług, gotowych w każdej chwili spełnić nawet najdzikszy kaprys. Nic podobnego.

– Ależ, Młody Tygrysie, szlachetny książę! – jęczeli, klęcząc przede mną, z oczami wbitymi w piach. – Co powiedziałby twój szlachetny ojciec, władca Tygrysiego Tronu, Płomienisty Sztandar, Pan Świata i Pierwszy Jeździec, gdyby dowiedział się, że pozbawiliśmy cię łodzi?! Jak mógłbyś wrócić na brzeg! Pozwól, byśmy tu czekali, aż zechcesz wrócić.

Odmówiłem

– Pozwól przynajmniej, byśmy pozostali na drugim brzegu, czekając na twój sygnał.

Przekonałem ich w końcu, ale zabrało to dłuższy czas.

Zostałem wreszcie sam, ale musiałem siedzieć w zimnie i kompletnych ciemnościach,

nie

zapalając

nawet

lampy,

okryty

jedynie

kocem.

Zrozumiałem, że Kimir Zył nie uderzy, wiedząc, że siedzę na wyspie. Nie miałem pojęcia, czy da się nabrać, ale nic innego nie wymyśliłem.

Podobnie jak pierwszej nocy wypatrywałem oczy, gapiąc się w ciemność i mgłę, ale szum deszczu o dach zmorzył mnie wreszcie pomimo zimna.

Kimir Zył zaatakował o godzinie szakala. W czasie, kiedy świt wciąż jeszcze nie nadciąga, a noc wydaje się najgłębsza.

Nie wiem, co mnie obudziło. Pisk wartowników czy trzask płomieni.

Kiedy zerwałem się na nogi, nie wiedziałem nawet, gdzie jestem.

Porwałem swój flet, ale wydobyłem z niego jedynie jakieś przypadkowe piski. Pierwsze tratwy pojawiały się już zza kłębów mgły i sunęły prosto na plaże mojej wyspy, a ja zobaczyłem wreszcie, dzięki czemu pływają. Za każdą łódką w wodzie tkwiły dwa zwierzątka i, płynąc, pchały je przed sobą, wczepione w wiązki trzciny.

Na każdej siedziały stłoczone rude bystretki z uniesionymi włóczniami.

Z ciemności i oparów co chwila wylatywało, bzy-cząc, coś płonącego, rysując czerwoną kreskę i ciągnąc strugę ognia. Trzciny paliły się z hukiem i zrobiło się jasno.

Zagrałem wreszcie, ale moje bystretki już wysypywały się z nor i biegały we wszystkie strony.

Grałem.

Moje zwierzęta ustawiły się w szyk. „Tarczowni-cy” na przedzie,

„pikinierzy” z tyłu, „procarze” po bokach. Mniej więcej. Okazało się, że niektórzy żołnierze nie znaleźli swoich włóczni, a niektórzy czmychnęli do głównej komory razem z młodymi i mającymi je bronić samicami.

Uniosłem flet i rozkazałem pobiec im do stert otoczaków, ukrytych w trawie przy brzegu. „Procarze” pobiegli jednak tylko do jednej z nich, bo bali się huczącej ściany ognia, w jaką zamieniało się trzcinowisko. Część uciekła.

Mimo wszystko, kiedy łodzie przybijały do plaży, spadł na nie grad kamieni.

To był mój najlepszy pomysł.

Bystretki nie rzucały celnie, ale skoro kamieniami miotało równocześnie kilkanaście zwierzątek, na stłoczonych, pozbawionych ochrony rdzawych napastników spadało wystarczająco dużo pocisków. Pierwsze bystretki runęły do wody i pojawiły się w niej pierwsze plamy krwi.

Usłyszałem flet i zobaczyłem mojego brata o kilka kroków od mojego brzegu. Grał jakąś dziką melodię, na rufie jego łodzi płonęła lampa i widać było trzcinowe tratwy, uszeregowane za nią w wyciągniętym szyku. Jedna z tratw podpłynęła tam i widać było, jak stojące na niej zwierzęta podpalają od knota lampy swoje pociski. Kolejne świetliste linie, sypiąc iskrami, przecięły mrok, spadając pomiędzy moje bystretki, miotające cały czas kamykami.

Zatoczka była już zapchana łodziami, z których na brzeg runęła ruda fala najeżonych włóczniami zwierząt mojego brata.

Uniosłem flet i zagrałem „procarzom” sygnał do odwrotu, jednocześnie nakazując „włócznikom” stać nieruchomo, a „tarczownikom” leżeć w trawie.

Za późno. Część moich „procarzy” została natychmiast zadźgana, zanim sięgnęła po swoją broń. Ci, którzy stali na przedzie, zostali zepchnięci

i zdeptani, a pozostali rzucili się do ucieczki.

Grałem.

Kimir Zył również dął w swój flet, a obie melodie mieszały się ze sobą.

Moje uciekające zwierzęta wpadły w pędzie w rozstawiony rzadko szyk

„włóczników”, ale jakimś cudem nie zmieszały się, tylko pobiegły na tył, gdzie było ich miejsce.

Przemknęło mi przez głowę, że ta część manewrów, która polega na ucieczce, wychodzi moim zwierzętom najlepiej i zagrałem następny sygnał.

„Włócznicy” zwarli szyk i tuż przed pędzącą falangą rudych wyrósł nagle mur tarcz z twardej kory woskow-ca i opadł rząd długich włóczni.

Kolejny sygnał i końce włóczni wbiły się w ziemię.

Obie armie zwarły się z trzaskiem. Rozległ się przerażający pisk setek małych gardeł. Wizg, który zagłuszył mój flet.

Rude zwierzęta z pierwszych szeregów nadziały się na piki, przyginając je do ziemi, ale tylne rzędy pchały je nadal nieustępliwie, naciskając na moich

„tarczowników”, opierających się całymi ciałami o płaty kory. Wyglądało to, jakby na plaży przepychały się dwa płaskie, bezkształtne stwory. Jeden płowy, drugi rdzawoczer-wony. Długie piki moich zwierząt umożliwiały jednak walkę także tylnym rzędom i wściekły atak bystretek Kimir Zyła zaczął zwalniać.

Niektóre zwierzęta z pierwszych rzędów zaczęły wpadać w furię i, porzuciwszy włócznie, rzucać się na siebie z zębami, aż przód obydwu szyków zmienił się w jedno kłębowisko. Zwierzęta, które widziałem od tygodni jako wesołe, brykające futrzane istotki, teraz rwały sobie gardła, szarpały pazurami, aż futro moich stało się rude jak u ich wrogów.

Grałem, ile tylko sił w płucach, usiłując przebić się przez wściekły wizg i prychanie zwierząt, brzmiące jakby walczyło ze sobą olbrzymie stado dzikich kotów.

Grałem na przemian pieśń walki i rozkazy.

Rzuciłem kryjące się w krzakach dwa oddziały odwodowe, po jednym na każde skrzydło i kazałem utworzyć „byczą głowę”.

Centrum, przetrzebione i osłabione walką, zaczęło się cofać, ale oba oddziały odwodowe rzuciły się wściekle na boki wrogiej falangi i zatrzasnęły się na nich jak szczęki.

Usłyszałem kolejne rozkazy grane przez mojego brata. Chropawe, dzikie

melodie o niepokojącym brzmieniu. A zaraz potem pisk zapomnianego wartownika po drugiej stronie wyspy.

Wybiegłem z altany i pognałem w tamtą stronę. Kiedy dobiegłem, zobaczyłem w odległym blasku ognia płonącego wokół miejsca bitwy kolejne łodzie, sunące już dziobami po przybrzeżnym piasku.

Nie mogłem pojąć, skąd mój brat wziął tyle bystretek. Za trzcinami ujrzałem blask lampy płonącej na rufie łodzi i pojawił się Kimir Zył. Odłożył

wiosła, uniósł fujarkę i zagrał. Rozpoznawałem natrętne, powtarzające się tony rozkazów oraz jakąś niepokojącą, piskliwą melodię, którą zagrzewał

swoje zwierzęta do ataku.

Wypadły na plażę i ruszyły do ataku, nastawiając włócznie, ale ich szyk był raczej bezładny i w niczym nie przypominał eleganckich czworoboków jego doborowej armii.

Wezwałem

swój

ostatni

oddział

–

dwie

dziesiątki

„włóczników”

stacjonujących w wiosce – i nakazałem im utworzyć nieruchomy „grot”

i zatrzymać atak, a potem pobiegłem zobaczyć, co się dzieje na plaży pod wioską.

Nadbiegłem w samą porę. Moje bystretki zepchnęły napastników niemal do wody, a cała łąka przed plażą była usłana nieruchomymi, krwawymi strzępami futra. W tym momencie ze stłoczonych w zatoczce trzcinowych łódek runęła kolejna falanga.

Nie mogłem pojąć, co się dzieje. Mieliśmy stada tej samej wielkości, tymczasem Kimir Zył dosłownie zalewał moje wojsko kolejnymi oddziałami, które brał nie wiadomo skąd.

I wtedy w blasku dogasających, płonących trzcin i mdłej poświacie pierwszego brzasku zobaczyłem, że grzbiety nowych atakujących bystretek są popielatoszare.

Bystretki Czagaja z błękitnej wyspy.

Kimir Zył stał w swoim czółnie i śmiał się.

Zagrałem „Wszyscy do wioski, bronić nor!” i moje zwierzęta zaczęły się cofać, ale utrzymując jako tako szyk.

Moja armia wpadła przez główne wejście w murze, które kazałem natychmiast zastawić kamieniem i zrzucić zasieki. Kolczaste krzyżaki z zaostrzonych gałęzi stoczyły się z murów, jeżąc się u podnóża.

Zagrałem sygnał do ocalałych „procarzy” i na nadbiegającą bezładnie

armię, złożoną z bystretek Czagaja i ocalałej części pierwszej falangi, posypały się kamienie.

Kiedy unosiłem flet, coś huknęło gwałtownie w słupek altany, wgniatając drewno. Obejrzałem się i zobaczyłem Kimir Zyła z czymś przypominającym rzeźbioną pałkę. Pochylił się i podniósł otoczak z dna łodzi, po czym umieścił go w gnieździe na końcu pałki. Pargan. Broń do miotania kamieni, używana do polowania przez kebiryjskich pasterzy.

Kimir Zył zamachnął się, kamień warknął w powietrzu i śmignął tuż obok mojej głowy. Przykucnąłem za balustradą werandy i rozejrzałem się. Nie miałem żadnej broni. Dosłownie niczego.

Moje zwierzęta walczyły rozpaczliwie na murach wioski, a ja musiałem sprawdzić, co dzieje się z „piechotą” utrzymującą drugą plażę.

Kamień znów gwizdnął w powietrzu i wieża strażnicza w mojej wiosce rozbryznęła się chmurą wyschniętej gliny.

Wyskoczyłem z werandy, ale kolejny pocisk trafił mnie w bok. Poczułem ból jak przy potężnym kopnięciu, pociemniało mi w oczach i runąłem na ziemię w aksamitną ciemność.

Ocknąłem się krótko potem. Walka na murach wioski ciągle trwała, moje zwierzęta dźgały wściekle włóczniami, czasem, nie zważając na zasieki, staczały się z murów i rzucały na napastników z pazurami.

Przez chwilę skręcałem się i wiłem z bólu na ziemi, po czym zebrałem się w sobie, by wstać. Bok bolał mnie jak naszpikowany igłami, ale postanowiłem mimo wszystko stanąć na nogi.

Kiedy uniosłem głowę, zobaczyłem Kimir Zyła stojącego bezczelnie na mojej ziemi, z fletem za pasem i parganem w dłoni. Przywitał mnie solidnym kopniakiem w głowę, a kiedy upadłem znowu, zabrał mi flet i szerokim ruchem cisnął do wody.

– Witamy na wojnie, braciszku – zarechotał. Podszedł do wioski i kopnął

w mur, ale niewiele to dało, bo glina wyschła na kamień. Zamachnął się więc parganem, zmiatając kilka moich bystretek na ziemię, i wrócił na swoją łódź.

Próbowałem wstać, podciągnąwszy kolana, bok rwał mnie okropnie i czułem, jak moja twarz puchnie.

Z nosa ciekła mi krew i kapała na piasek, czarna w sinym blasku przedświtu.

Nie miałem już fletu i nie mogłem wydawać rozkazów. Kimir Zył jakimś cudem przejął zwierzęta Cza-gaja.

Mogłem już tylko siedzieć i patrzeć na rzeź moich bystretek.

Bezsilnie.

Zwierzęta

ciągle

walczyły.

Nie

wydawałem

im

rozkazów,

nie

podpowiadałem, co mają robić, a mimo to obwarowana wioska trzymała się dzielnie. Siedziałem na stopniach werandy i, powstrzymując łzy, czekałem na nieuchronną klęskę.

Natrętna, grana przez Kimir Zyła melodia dźwięczała mi w uszach i wydawało mi się, że pobrzmiewa w niej coś hipnotycznego.

Właściwie nie widziałem już murów wioski, tylko pagórek pokryty popielatymi i rudymi grzbietami. Zauważyłem jednak, że bystretki Czagaja nie są tak zajadłe jak rude i jak moi wojownicy. Prawie nie miały broni i wydawały się tylko bezmyślnie przeć na mury, ale moment, kiedy moi obrońcy zostaną zalani falą napastników, był już jedynie kwestią czasu.

Splunąłem krwią i siedziałem, obejmując rękoma uszkodzony bok. Miałem wrażenie, że przy każdym oddechu moje wnętrze rozdziera się, jakby wyrosły w nim ciernie.

A wtedy nastąpiło coś nieoczekiwanego. Nad bitewny zgiełk, kwik i prychanie rozwścieczonych zwierząt oraz przenikliwe tony fletu Kimir Zyła, wzbił się nagle nowy dźwięk. Dochodził od strony drugiej plaży i z pewnością wydawały go pyszczki bystretek. Jednak nie był to pisk bólu ani wściekłości. Wydawało mi się, że słyszę w nim melodię, brzmiącą jakby wiele osób gwizdało ją chórem.

Od strony drugiej plaży biegły moje bystretki. Moje dwie dziesiątki

„włóczników”. Teraz, w zbryzganych na rudo futerkach, wyglądające jak zwierzęta Kimir Zyła. Nikt nimi nie dowodził, mój flet leżał na dnie jeziora, zresztą z pokiereszowanym bokiem i tak nie byłbym w stanie grać. A mimo to zwierzęta same z siebie biegły na pomoc oblężonej wiosce.

I gwizdały pieśń o bohaterstwie, którą dla nich ułożyłem.

Zaatakowały oblegających, biegnąc w szyku z nadstawionymi włóczniami.

Patrzyłem oniemiały, jak wbijają się w pierścień atakujących i wycinają sobie drogę do bramy.

W krótkim czasie atakujące zwierzęta, mocno przetrzebione rude i biegające bezradnie szare, wpadły w panikę. Moje słaniające się na nogach

zwierzaki nagle odzyskały siły i rzuciły się w pościg.

Bystretki Kimir Zyła uciekały do zatoki, gdzie czekały na nie łódki, usiłowały spychać je na wodę, tłocząc się i tratując, ale mój brat nadal grał

swój sygnał do ataku. Uparcie, monotonnie, jakby nie widział, że bitwa jest przegrana. Może nie mógł zrozumieć tego, co się stało, tak samo jak ja.

Zwierzęta, szarpane sprzecznymi sygnałami, miotały się po brzegu, biegając w kółko i trafiając prosto pod włócznie moich żołnierzy. Aż wreszcie te, które nie zginęły, rozpierzchły się po wyspie.

Została tylko pokryta zdeptaną i zmierzwioną trawą polana i rozrzucone wszędzie nieruchome ciała bystretek. Rdzawych, szarych i płowych.

Zdołałem wstać, przyciskając dłoń do boku.

Kimir Zył patrzył na mnie, blady z wściekłości, po czym zatknął flet za pas i usiadł do wioseł.

– Witamy na wojnie, braciszku – wychrypiałem i splunąłem krwią.

Wstawał świt.

To, co działo się potem, pamiętam jak przez mgłę.

Uderzyłem w gong i czekałem na łódź. Służący przerazili się śmiertelnie, widząc siniak na mojej szczęce, kurtę zbryzganą krwią i moją poszarzałą z bólu twarz.

Potem owijano mnie ciasno bandażem tak, że ból jeszcze się wzmógł.

Medyk dał mi do picia zioła, po których kłucie w boku zelżało do znośnych rozmiarów. Rzemień zdusił przekleństwo, wskoczył do łodzi i popłynął

natychmiast na moją wyspę.

Położono mnie na werandzie, na szezlongu, wśród mnóstwa poduszek.

Dostałem ciepłego naparu orzechowego z miodem i tacę kandyzowanych owoców. Słuchałem śpiewu ptaków, patrzyłem na miniaturowy wodospad, pluszczący wśród białych skał na wprost mojej werandy i zacząłem usypiać, ale jakoś nie mogłem naprawdę zasnąć.

Czułem się dziwnie. Coś wisiało w powietrzu. Nie widziałem nigdzie Kimir Zyła, ale kiedy Rzemień wrócił z mojej wyspy, spojrzałem przelotnie na jego twarz i natychmiast przestałem być senny. Przeraziłem się. Rzadko można było zobaczyć gniew na twarzy Rzemienia, ale tego dnia powiedzieć o nim, że był rozgniewany, to tyle, co nazwać smoka jaszczurką. Oczywiście nie purpurowiał, nie ciskał się ani nie miotał jak chłop. Miał po prostu bladą twarz i zaciśnięte szczęki, ale w jego wyglądających jak studnie, brązowych

oczach

płonął

ogień.

Uśmiechnął

się

do

mnie

ze

współczuciem

i zrozumiałem z ulgą, że to nie ja jestem winien jego gniewu.

Gdzieś pośród tego całego zamieszania nikt nie zauważył, że Czagaj zjadł

śniadanie i popłynął na swoją wyspę jakby nigdy nic.

Wrócił po małej godzinie i przybił do brzegu niemal równocześnie z łodzią powracającego Kimir Zyła, który nie wezwał służących i wiosłował zaciekle z ponurą miną. Czagaj wyskoczył ze swojego czółna jak oparzony, roztrącając służących, blady z wściekłości i zalany łzami, po czym pognał prosto na brata i niespodziewanie kopnął go w twarz.

Nigdy dotąd nie zdarzyło się, żeby w jakichkolwiek okolicznościach, czy to w bójce, czy podczas ćwiczeń, zdołał bodaj dotknąć Kimir Zyła, jednak tym razem powalił go na ziemię. Nie widziałem go jeszcze w takiej furii. Zanim służący zdążyli go odciągnąć, skoczył bratu na pierś i chwyciwszy Kimir Zyła za włosy, zaczął tłuc jego głową o ziemię. Trwało to tylko moment.

Najstarszy brat wyszarpnął się z jego uchwytu i wykręcił mu rękę, a w chwilę potem ich rozdzielono.

Jak później się dowiedziałem, nie chodziło tylko o to, że Kimir Zył zdołał

zagarnąć część jego zwierząt. Nie wiem, jak tego dokonał, ale pamiętam, że wiele razy widziałem, jak podpływa czółnem do błękitnej wyspy i siedzi nieruchomo o rzut kamieniem od brzegu. Teraz wiem, że podsłuchiwał

sygnały Czagaja. Zdołał chyba w jakiś sposób odgadnąć język jego fletu i sprawić, by bystretki słuchały go jak swego pana. Tej nocy, kiedy napadł na moją wyspę, zdołał zabrać ze sobą tylko część, a te, które nie chciały go słuchać, otruł.

Rzemień znalazł stertę karmy i wokół poskręcane, martwe zwierzęta Czagaja z żółtą pianą na pyszczkach. Nikt nie wiedział, skąd najstarszy brat wziął truciznę, aż odkryto włamanie do składu ogrodniczego. Kimir Zył użył

sproszkowanych jagód rzewienia, którymi truto szczury w kanałach i spichrzach.

Rzemień nie odezwał się do niego ani słowem. Nawet na niego nie spojrzał. Odwrócił się tylko i wszedł do pawilonu. Zobaczyłem potem, jak wychodzi, okryty niepozorną kurtą z kapturem, co oznaczało, że poszedł

widzieć się z naszym ojcem, panem Tygrysiego Tronu.

Przez kolejne dni leżałem w łóżku albo na werandzie, zbyt zajęty własnym bólem by zauważyć, że w domu dzieje się coś niezwykłego. Czekałem, aż

pęknięte żebro zacznie się zrastać. Bolało mnie, kiedy oddychałem i kiedy próbowałem się przewracać, ciasno zawinięte bandaże także sprawiały mi wiele cierpienia.

Często piłem zioła i przez większość czasu spałem, nie wiedząc, co się wokół dzieje.

Mimo to zwróciłem uwagę, że mój medyk Haczin Testugaj jest roztrzęsiony.

Drżały mu ręce, kiedy odmierzał mi lekarstwa i rozpalał trociczki, powierzając moje zdrowie amitrajskiej Pani Żniw oraz niektórym nowym bogom, których teraz wyznawano w Amitraju, a którzy byli naszymi kireneńskimi bóstwami, tylko mającymi inne imiona.

– Dbaj o ciała i ducha synów Tygrysa, o Idący Pod Górę, daj im swoją siłę, nie pozwól im odpłynąć Księżycowym Wozem, błagamy cię…

– Powiedziałeś „synów”? – przerwałem mu. – Czy ktoś jest jeszcze chory?

– Twój brat, Młody Tygrys, książę Kimir Zył leży chory od dwóch dni –

odparł. – Wymiotuje i nie może jeść. Bredzi w gorączce. Może tak być… że…

– Że co? – zapytałem przerażony. Byłem wściekły na Kimir Zyła, ale to jednak był mój brat.

– Nie będziemy o tym mówić, szlachetny książę. Nie wtedy, kiedy czarne ptaki krążą wokół naszego domu.

– Ale co mu się stało?!

– Szlachetny książę Kimir Zył bawił się rzewieniem, panie. To straszna trucizna. Kiedy się nie wie, jak jej używać, można samemu się zatruć.

Proszek może zostać na rękach albo na ubraniu. Obiecaj mi, Młody Tygrysie, że nigdy nie weźmiesz tego do ręki.

Kimir Zył umarł w nocy następnego dnia. Zapadł w sen, z którego już się nie obudził.

Płakałem tak, że myślałem, iż mi serce pęknie. Świat się zmienił. Byłem dzieckiem i do tamtej pory jeszcze nikogo nigdy nie straciłem. Jakoś wydawało mi się, że śmierć nie ma wstępu do Wioski Chmur. To było coś, o czym się tylko czytało albo słyszało w opowieściach.

Co chwila natykałem się na coś, co miało jakiś związek z moim bratem, i nie mogłem uwierzyć, że ktoś, kto przed chwilą złamał mi żebro, siedział

na tym krześle albo czytał zwój, może zniknąć tak, jakby nigdy nie istniał, a ślady jego działań zostają jakby nigdy nic. Nawet tak osobiste jak nadgryziony owoc. Wydawało mi się, że musi gdzieś być. Że przemierza

korytarze albo wychodzi z komnaty na chwilę przed tym, zanim ja tam wejdę.

Uroczystości pogrzebowe trwały trzy dni, i jak to na kireneńskich pogrzebach, odbywały się w całkowitej ciszy. Stos wygasł, a jedynym śladem po moim starszym bracie była kamienna lampa na szczycie niewielkiego kurhanu i obok wyrzeźbiona misa na ofiarne kadzidła, ozdobiona płaskorzeźbą małego konika. Przypomniało mi się, że Kimir Zył kochał

konie i jako dziecko często udawał konika. Kiedy patrzyłem na relief, miałem go przed oczami jako tamtego kilkuletniego chłopca, a nie tego sprzed kilku dni. Wysokiego, chudego, o okrutnych, wąskich oczach, niemal już mężczyznę.

Tamten jego ukochany konik, wyrzeźbiona z mydlanego kamienia zabawka, z którą się nie rozstawał, stanął mi przed oczami, i wtedy dopiero zrozumiałem, że mój brat nie żyje.

Popłynąłem na jego szkarłatną wyspę. Bystretki zostały już zabrane przez Mistrza Zwierząt, zresztą z rudych stworzonek ocalało tylko kilka sztuk.

Chodziłem po wyspie, oglądałem pozostałości wiosek, patrzyłem na czaszki zabitych w egzekucjach zwierzątek, nadzianych na patyki wokół altany i raptem wrzasnąłem z przerażenia. Przez chwilę wydawało mi się, że widzę mojego brata. Był upiorny, biało-żółty i uśmiechał się złośliwie. Dopiero po chwili zrozumiałem, że patrzę na ostatnie dzieło jego bystretek. Tę dziwną kupę gliny,

którą podejrzałem tuż przed wojną. Zdołał sprawić, że niewielkie futrzane stworzenia, którymi rządził i które zabijał, zbudowały mu posąg.

Po kilku tygodniach zauważyłem jednak jeszcze jedną rzecz, którą zapamiętałem na zawsze, mimo że z pozoru nie miała z całą sprawą nic wspólnego. Wtedy z kolei uświadomiłem sobie po raz pierwszy, że jestem synem cesarza i że kireneńskie kodeksy mają dla mnie, tohimona –

Pierwszego Wśród Równych, specjalne prawa. Zrozumiałem, że nie ma dla mnie szansy na spokojne, beztroskie życie, i ciarki przeszły mi po plecach.

Siedzieliśmy w Komnacie Nauki z Czagajem i Aasiną – młodszą siostrą, która właśnie opuściła Dom Cynobru. Słuchaliśmy Mistrza Zwierząt, który opowiadał o

obyczajach różnych stworzeń. Mówił o wielkich jak cielęta skalnych wilkach, żyjących w lasach Północy. W pewnym momencie drzwi uchyliły się i do komnaty cicho jak duch wszedł Rzemień, żeby zabrać zapomnianą fajkę.

– Dbają o siebie nawzajem i nie czynią sobie krzywdy, jeżeli są z tego samego stada – mówił Mistrz Zwierząt. – Jeżeli walczą ze sobą nawzajem, to tylko do momentu, aż jeden z walczących rzuci się na ziemię i odsłoni brzuch. Tak samo jest, gdy młode walczą dla zabawy. Jednak czasem rodzi się wilk, który jest zły i nadmiernie okrutny. Który kąsa, pomimo że jego przeciwnik odsłonił brzuch i gardło. Jeżeli okaże się, że tak się stało, jego własny ojciec, który obserwuje zabawę z daleka, podchodzi i zabija takie szczenię. Inaczej młode dorośnie i okaże się dla własnego stada tyranem, a być może zgubą. Wilki muszą polegać na sobie. Tak oto bestie pilnują swojego wilczego prawa.

Rzemień stał jak wryty, słuchając Mistrza Zwierząt. Potem sięgnął po swoją fajkę i wyszedł równie cicho, jak się pojawił. Nikt nie zwrócił na niego uwagi i tylko ja zauważyłem, że zacisnął szczęki, a po policzku pociekła łza.

Cytat

Orzeł, gdy łowi, szuka i wypatruje,

nad brzegiem morskim się zatrzymawszy

Tak też i człowiek, gdy w tłum się zamiesza,

A ma stronników mało.

Havamal – Pieśni Najwyższego

Rozdział 5 Żmijowe Gardło

Miasto widać było ze wzgórza. Właściwie sensowniejsze byłoby określenie

„wioska” albo „osada”. Po prostu wielkie zgrupowanie gospodarstw, rozrzuconych chaotycznie na obu brzegach fiordu i okolicznych wzgórzach.

Budynki były podobne do siebie. Drewniane, długie domy o rzeźbionych słupach, zabudowane w czworoboki. Ale osada miała własne wały ziemne,

zwieńczone poczerniałą palisadą, opasujące cały teren od brzegu do brzegu, a pomiędzy gospodarstwami wiły się uliczki wyłożone drewnianymi tramami. Wzdłuż całego brzegu fiordu ciągnęło się drewniane nabrzeże i postawione na palach pirsy, wcinające się na kilkadziesiąt metrów w wodę.

Zatem niech będzie „miasto”.

Brama była otwarta i nikt jej nie pilnował. Nikt też nie zaczepiał dziwnie ubranego, rosłego mężczyzny, jadącego na wielkim, pręgowanym rumaku z przyciętymi rogami.

Niektórzy trochę się gapili, bo człowiek był wysoki, a jego wierzchowiec obwieszony sakwami i zawiniątkami. Mąż miał na sobie bury, wełniany płaszcz z głębokim kapturem i trzymał w ustach dziwaczną, wygiętą fujarkę, z której wypuszczał kłęby dymu, tak jak to robili mieszkańcy Południa.

Minął wieżę bramną i skierował się prosto na nabrzeże.

– Najpierw nocleg – powiedział do konia. – Dach nad głową. To jest główny port w okolicy. Muszą tu być przyjezdni, a to znaczy, że istnieją jakieś gospody. Ciągną tu kupcy, żeglarze, wagabundy, tacy jak my. Przecież ktoś musi na tym robić interes. Rozumiem, że nie wynaleźli maszyny parowej ani prysznica. Ale nie uwierzę, że nikt dotąd nie zauważył, że podróżny zapłaci brzęczącą monetą za dach nad głową, trochę wody i jakąś strawę. Żeglarz, który zejdzie na ląd, musi przede wszystkim zjeść coś, co nie będzie parszywą, okrętową strawą. Stanowczo też musi się napić. Potrzebuje zapewne kobiety i za to wszystko też zapłaci. A gdzie dziwki, tam i hotele.

Quod erat demonstrandum. Nie przenoszę uwarunkowań kulturowych. Po prostu wierzę w prawo zysku. Uniwersalne w skali kosmicznej, proszę renifera.

Droga wiła się pomiędzy gospodarstwami, ale prowadziła w końcu na brzeg. Mijał ludzi, jednoosiowe wozy na drewnianych kołach załadowane towarem, krowy, psy i świnie. Mijał miejscowych, okrytych barwionymi płaszczami, w skórzanych, miskowatych czapeczkach i jakichś oberwańców obwieszonych bronią, przypuszczalnie żeglarzy. Widział kobiety w prostych kieckach i słomianych kapeluszach, biegające dzieci. Jeszcze nie widział tu tylu ludzi w jednym miejscu.

– Ach, ten wielkomiejski zgiełk – wycedził, przeprowadzając Jadrana przez stado sześciorogich owiec.

Droga wiodła w dół i wtedy, stojąc na zboczu pomiędzy domami, zobaczył

statki. Stały przy nabrzeżu, sunęły środkiem szerokiego fiordu, kołysały się na kotwicach. Kilkadziesiąt. Nie wiadomo dlaczego wyobrażał sobie, że będą wyglądały jak wikińskie drakkary, ale przypominały raczej średniej wielkości dżonki. Miały wysokie, zadarte rufy z kasztelami, podwójny kil i dziwne żagle, przypominające żaluzje albo wachlarze. Trzy okręty mijały się w nurcie rzeki i widać było, że na żaglach wymalowane są proste, geometryczne znaki rozpoznawcze.

Patrzył przez chwilę życzliwie. Cale życie lubił statki, zwłaszcza żaglowce.

Te tutaj wyglądały solidnie i porządnie. Nieduże, raczej do żeglugi przybrzeżnej, ale ostatecznie „Santa Maria” też robiła takie wrażenie.

Na nabrzeżu zsiadł z konia i prowadził go krótko przy pysku. Jadran tulił

uszy i pomrukiwał coś z niezadowoleniem.

Jego rozbitkowie musieli robić to samo co on. Zaczepiali miejscowych i pytali o nocleg. To też musiała być stała kosmiczna. Wędrowali tu przez lasy, spali pod gołym niebem. Najwyraźniej znali język, a przynajmniej znał

go van Dyken. Mieli jakieś pieniądze. Musieli domagać się noclegu, szukać jakiegoś wyszynku. Pochodzili z Ziemi. Przede wszystkim gorąca woda, porządna, ciepła kolacja i nocleg. Balia, beczka, cokolwiek. Byle się umyć i przespać pod dachem.

Należało szukać jakiegoś hotelu.

Znalazł go po godzinie. To nie była nawet gospoda ani karczma. Raczej karawanseraj. Zbudowane w podkowę domiszcze podobne do stodoły, gdzie zwierzęta trzymano na dole, a spać można było pokotem na sąsieku, do którego wchodziło się po drabinie.

W jednym z budynków było palenisko, a ponury, małomówny gospodarz wypożyczał kociołki i sprzedawał opał. Żadnej kuchni, żadnego baru, żadnego „Gospodarzu, piwa!”.

W pobliżu portu było z pięć takich placówek i wszystkie wypchane do granic wozami, końmi i mułami, wszędzie kręciły się tłumy ludzi. Zbliżał

się jesienny jarmark. Kupcy siedzieli i spali na swoich wozach, tłoczących się na dziedzińcu, a jeżeli nie, to kręciła się przy nich eskorta, złożona z typów spod ciemnej gwiazdy w hełmach i z bronią. Nie odstępowali ładunku ani na krok i łypali ponuro przez wizury w poczerniałych szłomach.

– Nie wierzę – powiedział Drakkainen. – Nie znajdę noclegu, bo nie zrobiłem rezerwacji.

Wrócił na nabrzeże i wypatrzył sobie solidnie wyglądającego rybaka, najwyraźniej właściciela pękatej łodzi, wyładowującego kosz niewielkich, srebrnych rybek podobnych do sardeli.

Negocjacje nie trwały długo.

Rybak stał przez chwilę, patrząc na solidną sztukę srebra na wyciągniętej dłoni Drakkainena, i drapał się po łysinie, zsunąwszy na tył głowy skórzaną czapeczkę podobną do miski. Jego załoga – chudy nastolatek z tikami nerwowymi i obrażony na cały świat, żylasty chudzielec w średnim wieku, też czekali w milczeniu, patrząc na srebro, jakby nigdy nie widzieli tyle bogactwa.

– Stajnia dla konia i jakikolwiek dach dla mnie – powtórzył Drakkainen. –

Łaźnia, szopa, drewutnia. Byle tam były jakieś drzwi i żeby mnie nikt nie okradł.

Rybak czochrał się po głowie, czekająca na załadunek ryb, sieci i takielunku z łodzi dziewczyna, siedząca na koźle wózka, ze spódnicą zatkniętą z jednej strony za pas, żuła obojętnie słomkę. Chudzielec mamrotał

pod nosem, oglądając krytycznie powiązane, cuchnące sieci, chłopak trzymał

się sztagu, pracowicie drapiąc się piętą w łydkę, a czas leciał.

Drakkainen zamknął dłoń, ale stary nagle splunął na ziemię i chwycił go za nadgarstek.

– Przybijem – powiedział. – Jedna ósma marki srebrem, tak jak powiedziałeś. Mam suchą drewutnię z łaźnią. Duża. Zmieścisz się i ty, i koń.

Na trzy dni. Potem wypływam, bo księżyce będą się wypełniać. Będziesz chciał dalej mieszkać, to dopłacisz jeszcze jedną ósmą.

– Przybite – potwierdził Drakkainen i ścisnął nadgarstek rybaka.

***

Całą chałupę, szopę, w której mam mieszkać, podwórze i w ogóle wszystko przenika zapach ryb. Czuję ostrą woń rybiej zgnilizny, zapach śluzu, dymny aromat wędzonych tusz, przesiąknięty solą i jodem smród suszących się sieci.

Przede wszystkim zdejmuję siodło z Jadrana i przecieram mu sierść wiechciem siana. Od gospodarza dostaję stary, cuchnący rybami worek, pełen suszonych, pomarańczowych ziaren. Obrok.

Układam swoje rzeczy pod ścianą i jestem w domu. Szopa jest mroczna,

odrobina światła wpada przez szczeliny w belkach i otwory pod szczytem dachu. W każdym razie jest to jakiś dach.

Czuję ulgę i zmęczenie. Dotarłem do jakiegoś celu. Zrealizowałem jakiś etap. Oto jestem w porcie Żmijowe Gardło i znalazłem sobie dach nad głową pomimo szczytu sezonu. Właściwie końca sezonu. Żeglarze wracają do domu ze swoich łupieskich, odkrywczo handlowych wypraw. Większość zawinie do tego portu i za kilka dni trudno już będzie o miejsce na kotwicowisku, a o wolnym pachołku przy kei będzie można tylko pomarzyć. Statki, ze złożonymi wzdłuż burt mieczami, pojawią się nawet na plaży po jednej i drugiej stronie fiordu niczym wyrzucone na brzeg wieloryby. Zacznie się wielki targ. Łupy, towary, niewolnicy, broń, srebro, korzenie, futra będą przechodzić z rąk do rąk. Kupcy, którzy przybyli tu ze swoimi wozami z głębi lądu, zrobią doskonałe interesy i obłowią się lepiej niż żeglarze, i to nie nadstawiając karku podczas wypraw.

Okoliczni mieszkańcy sprzedadzą całe mięso, piwo, chleb i ryby, jakie są w okolicy, co chciwsi naruszą nawet własne zimowe zapasy i zostaną potem z garścią srebra, ale bez mąki, tranu i ryb. A jeszcze potem odbędzie się wiec.

Będą rozstrzygać spory, radzić, zawiązywać sojusze i uśmierzać rodowe waśnie.

To wszystko, czego się dowiedziałem podczas drogi do tej chaty.

A teraz nie mam pojęcia, co robić dalej.

Przede wszystkim nie wiem, dlaczego moi rozbitkowie opuścili stację i udali się na wędrówkę. Powiedzmy, że uciekali przed zimną mgłą i jej fenomenami. Powiedzmy, że dotarli tutaj. Gdybym był na ich miejscu, starałbym się zostawić wiadomość. Wyryć gdzieś napis w rodzaju

„Drakkainen był tutaj”? Najrozsądniej byłoby, gdyby tu osiedli i czekali.

Niewykluczone zresztą, że tak zrobili.

Chyba że ich porwano, napadnięto albo w jakiś inny sposób napytali sobie biedy.

Tak czy inaczej, kolejność jest ta sama: zlokalizować, ewentualnie odbić, ewakuować.

Na podwórzu żona rybaka kończy wiązać sieci, przeplatając przez sznurki drewniane czółenko, i wchodzi do domu. Na starym, rosnącym pośrodku drzewie, srebrzystym i niemal pozbawionym kory, siedzi ogromny, czarny

kruk i łypie na mnie czarnym jak agat okiem.

– Mam cię dosyć – mówię. Nie chce mi się już do niego strzelać, rzucać czymś ani próbować go złapać. Jest równie szybki jak ja, co więcej, doskonale odgaduje moje intencje. I zawsze jest niedaleko. Kiedy budzę się przy ognisku, siedzi gdzieś na stercie sprzętu albo pobliskiej gałęzi. Kradnie resztki mojego jedzenia, ale muszę przyznać, że raz przyniósł sporą rybę, a raz stworzenie podobne do królika i zostawił obok mojego posłania. Jadran go ignoruje i ja właściwie też.

Rybak stoi, oparty o filar wspierający dach jego domu, je kaszę z drewnianej miski i też patrzy na kruka.

– Twój? – pyta.

– Trudno powiedzieć – mówię. – Ciągle go spotykam.

– Zły omen. To ptak śmierci. I posłaniec bogów.

– To tylko ptak. Dziękuję za nocleg.

– My jesteśmy spokojni ludzie – cedzi. – Strandlin-gowie.

Cyfral głupieje na chwilę, podsuwa mi neologizm „brzeganie”, a potem poprawia na „Żyjący na brzegu”.

– Gdyby nie to, co się ostatnio dzieje, to bym odmówił. Nie lubię obcych w domu. Ale jest wojna bogów. Sam Skifanar Drewniany Płaszcz nie przyjął

kiedyś dziwnego wędrowca i proszę, jak się skończyło. Teraz dziwni chodzą po świecie. A ty jesteś dziwny. No i dałeś mi dwie szekle czystym srebrem.

– Idę do miasta – oznajmiam. – Spuszczasz jakieś psy na noc czy coś takiego?

– Zakołataj, to cię wpuszczę. Nazywam się Lunf Gorący Krzemień.

Patrzy przez chwilę, jak przypinam miecz i narzucam płaszcz.

– Nie wolno obcym nosić broni w obrębie wałów. Tylko nóż możesz wziąć.

Jest mir jesiennego wiecu. Jeżeli zabijesz człowieka, zostaniesz utopiony w sieci z ognistymi węgorzami. Takie jest prawo Strandlingów, Ludzi Brzegu.

Jeżeli jednak ktoś cię napadnie pierwszy i utoczy ci krwi albo ujmie broń, choćby kufel lub kość, możesz się bronić. Jednak jeżeli umiesz, lepiej nie zabijaj. Możesz potem pójść na wiec i tam go wyzwać. Pod Drzewem Ognia.

Ale nigdy wewnątrz częstokołu. Mówię ci to ja, Lunf. Człowiek Brzegu.

Przyjmij dobrą radę, to dożyjesz, żeby zapłacić mi jeszcze dwie szekle.

– Dziękuję, Gorący Krzemieniu. Zostawię miecz. Powiedz, czego jeszcze nie wolno?

Wzrusza ramionami.

– Wszystko wolno, co jest rozsądne. Nie obrażaj mężów, kobiet ani bogów.

Nawet jestem zadowolony. Miecz jest ciężki, plącze mi się pod nogami, zaczepia o płaszcz i zwraca uwagę. A potem wychodzę przez bramę.

Wtapiam się w tłum i nie zamierzam obrażać mężów, kobiet ani bogów.

Trzeba iść tam, gdzie jest jak najwięcej ludzi. Na nabrzeże. To szeroki, drewniany pomost, ciągnący się wzdłuż fiordu. Łodzie cumują do pachołków, rzeźbionych topornie w różne wzory, prawdopodobnie oznaczających stałe, rodowe miejsca. Na drewnianych tramach, z nogami tuż nad wodą, siedzą ludzie, popijając z rogów, grają w króla i jakąś inną grę, polegającą na rzucaniu garści rzeźbionych klocków.

To dziwne, ale nie wyglądają już dla mnie specjalnie egzotycznie. Wszystko jest jakieś takie zwyczajne. Noszą portki, sznurowane, luźne koszule, obszyte krajką i ściągnięte ciężkimi pasami, do tego kaftany z grubego sukna.

Czasem zapinane na srebrne spinki krótkie płaszcze. Gdyby nie te sprzączki, klamerki i kolorowe tkane krajki, wyglądaliby pospolicie. Ot, faceci w portkach i płóciennych bluzach. Trochę zgrzebnych i tyle. Nawet na Ziemi nie spowodowaliby zbiegowiska. Kobiety noszą szerokie, ściągnięte w pasie suknie, podobne do greckiego peplum, ale z grubego płótna. Czasem te bogatsze mają na głowach luźno przerzucone chustki i klucze u pasa.

Wszyscy, i kobiety, i mężczyźni, i dzieci nie rozstają się z nożami.

Rozglądam się odruchowo. Nie jestem pewien, czy bym ich tak łatwo rozpoznał. Ubranych jak tutejsi, w innych fryzurach. Czy poznam, powiedzmy, ogolonego Fjollsfinna z bokobrodami? Brodatego van Dyke-na z ostrzyżonymi włosami? Długowłosą Freihoff?

Potrzebny mi jakiś jarmark albo karczma. Miejsce, gdzie jest dużo ludzi, najlepiej miejscowych. Powinienem też kupić tutejszy kaftan i może taką skórzaną myckę. Chętnie bym też coś zjadł.

Znajduję wreszcie plac pomiędzy gospodarstwami zastawiony drewnianymi straganami, jest też ciąg stołów na kozłach i jegomość sprzedający piwo wprost z beczek ustawionych na wozie. Trzeba mieć jednak własny kubek.

Pod nogami trawa udeptana w błotniste klepisko, wokół kręcą się chude psy. Jest palenisko, przy którym jakiś zacny człowiek sprzedaje pieczone na żelaznym, wiszącym na łańcuchach ruszcie kawałki mięsa nadziane na patyki i kwadratowe ryby podobne do płaszczek. Wygląda to jak festyn

i tyle. Stała kosmiczna.

Kupuję sobie okuty róg do picia, zaopatrzony od dołu w smocze nóżki, i siadam za stołem, tam, gdzie jest jeszcze trochę miejsca. Skromnie i na uboczu.

Żuję połeć mięsa, popijam słodkawym, mętnym piwem i patrzę. Taka praca.

Miejscowi różnią się od żeglarzy. Są mniej krzykliwie odziani, zdają się jacyś spokojniejsi, trzymają się na uboczu, siedzą przy własnych stołach.

Milkliwi i powściągliwi w ruchach. Żeglarze wyglądają i zachowują się wyzywająco. Mają krótko przycięte włosy i przystrzyżone brody, na policzkach i barkach wiją się skomplikowane tatuaże. Często ubrani tylko w spodnie, czasem jakieś skórzane kamizele na gołe ciało. Ich zachowanie i wygląd coś mi przypomina. Te entuzjastyczne wrzaski twarzą w twarz, kiedy spotyka się dwóch kumpli, walenie kubkiem w drewniany stół, ta ostentacyjna wesołość… Ryk aż do spurpurowienia twarzy i żył na skroniach, picie duszkiem prosto z glinianego dzbana.

Robiłem w życiu bardzo różne rzeczy. Często obracałem się wśród specyficznych ludzi. Szmuglowałem samochody przez Saharę, żeglowałem, mieszkałem na łodzi, jeździłem na motocyklu, były takie okresy, kiedy można mnie było spotkać wszędzie tam, gdzie życie jest zaprawione adrenaliną i gdzie nie robi się tego samego codziennie o tej samej godzinie.

Tańczą.

Sami mężczyźni i tylko kilka kobiet, też wytatuowanych i równie dzikich jak oni. To nie jest taniec towarzyski. Tupią w kręgu, wzbijając kłęby kurzu, od czasu do czasu dwóch skacze na siebie i zderzają się w powietrzu torsami, czasem walą nawzajem przedramionami w przedramiona, wszystko do dzikiego rytmu bębnów i jakiejś fujarki. Wrzask. Nawet nie wiadomo, czy to jeszcze śpiew, czy tylko entuzjazm.

Zaczynam czuć się jak w domu.

Wystarczyłoby gdzieś tu zaparkować rząd motocykli albo ubrać ich w mundury Legionu Etrangere.

Przeżyli.

I cieszą się z tego.

Jeszcze niedawno rzygali żółcią na rozkołysanych pokładach swoich

„wilczych okrętów”, sikali w portki ze strachu, kuląc się pod tarczami,

sieczeni deszczem strzał na jakiejś plaży albo pędzili przez płonące, obce miasta z rękami dymiącymi od świeżej krwi i ludzkiego tłuszczu. Nażarli się tego po gardło. Wyszło im nosem. Opłakali wielu kumpli i dziesiątki razy samych siebie. Ale przeżyli i wrócili do domu. I teraz są niezniszczalni.

Mają zdobytą gdzieś daleko garść kruszcu, nadal widzą niebo nad głową i czują smak piwa. Teraz cała adrenalina, którą żarli, wdychali i którą rzygali przez miesiące wyprawy, płonie im w żyłach i paruje ze łbów.

Też bym wrzeszczał.

Ale od nich niczego się nie dowiem.

Mój sąsiad wali się na mnie całym ciężarem. Przytrzymuję go za kaftan na plecach i delikatnie układam twarzą na stole pomiędzy rybie ości. Nie szukam zwady.

Wcale nie chcę, żeby utopili mnie z ognistymi węgorzami.

Pytać trzeba wśród miejscowych. Siedzą przy osobnych stołach, z mieczami przy pasach, milkliwi i jacyś posępni. Popatrują na rozwrzeszczanych żeglarzy spode łba. Nawet nie z niechęcią, ale badawczo. Nie zamierzają zostać kolejnym splądrowanym miastem, dlatego nie wpuszczą obcych z bronią, dlatego sami stale mają pod ręką miecze albo topory.

Nasłuchuję.

To niełatwe przy całym wrzasku, jaki tu panuje. Trzeba odfiltrować piskliwą muzykę, wypadkową kilkuset równoczesnych rozmów, które rozsadzają plac. Umiem wyłowić ze zgiełku pojedynczą wymianę zdań, niemal jak mikrofon kierunkowy. Koncentruję się na słowach kluczach:

„cudzoziemcy”, „obcy”, „Aaken”, ale też „wojna bogów”, „ślepy”, „rybie oczy”, „Czyniący”, „pieśni bogów”, „dwa lata temu”.

Słucham.

„Nie wiem, do czego wracam. Ojciec był już stary, może być i tak, że umarł, ale wtedy brat mógł wziąć całą schedę i dla mnie nic nie zostawi.

Może się okazać tak, że trzeba będzie iść na swoje, tylko nie wiem dokąd…”.

Nie.

„Ja już więcej nie popłynę. Robi się coraz gorzej. Trzeba pływać coraz dalej i czasy coraz gorsze. Kiedyś, za synów Krzyczącego Topora, raz popłynąłeś na chąs i mogłeś postawić osadę. A teraz… Za garść srebra karku nadstawiać…”.

Nie.

„Pierwszy i ostatni raz płynę z Czarnym Liściem. Najgorsza rzecz to taki styrsman, który nie ma szczęścia. Mówią, że obraził bogów, pływając z kobietami. Czyniących woził… Z tego tylko swary na okręcie, jak się nie gżą, to biją, do niczego taka wyprawa…”.

Nie.

„Trzy woły łaciate, osiem szekli srebrem, do tego dwanaście funtów wosku, po dwie i jedną ósmą baryłek dębowych, takich czterokwartowych, ze dwa wozy i…”.

Nie.

„A on wsadza rękę pod spódnicę i wrzeszczy: ona ma sztylet!”.

Nie.

„Parę żelaznych garnków, kolczugę marną i podartą, jakiś łuk, taki, że litość brała, z garść paciorków, nic więcej. Takie to były łupy. A bili się trzy dni…”.

Nie.

„Nie przeczę, żeś odważny. Ale teraz już nie jest tak, że jak komu w domu nudno, to rusza w świat i tam dopiero znajdzie złoto do pasa albo żelazo do brzucha. Teraz wojna bogów, nawet we własnym domu nie wiesz, czy dożyjesz do wieczora. Tak to się porobiło… I tak było z twoim wujem”.

Zaraz.

To już mnie nieco interesuje.

To jeden z miejscowych, ale rozmawia z żeglarzem. Miejscowy jest w średnim wieku, a żeglarz młody i nieco wyniosły. Nosi się bogato, długie włosy związał na karku rzemieniem w opleciony kucyk, wyglądający jak pałka. Sądząc po amuletach, okuciach noża i misternych haftach obramowujących kosztowny, zielony płaszcz, możny. Wszystko ma zdobione, nawet miękkie, skórzane buty. Znoszone, ale w najwyższym gatunku.

Piją za jego pieniądze. Dziwne, kwadratowe monety z otworem, pewnie kebiryjskie. Stary jest chyba jakimś jego krewnym i ma mu do powiedzenia coś przykrego, a młody to wyczuwa.

– Mnie się zdaje, że to był po prostu Pieśniarz, ale dobry – ciągnie miejscowy. – Taki, jakich od lat się nie widywało. Twój wuj był za bardzo wyniosły. Najbogatszy, najmożniejszy, miał największy dwór w Żmijowym Gardle… Kiedy człowiek chełpi się bogactwem, w końcu zobaczą go bogowie i nieszczęście gotowe…

– Znałem wuja, Adralfie – cedzi młody. Chyba chce mieć to już za sobą.

– Pieśniarz chciał u niego gościć, a wuj kazał mu iść precz. Trudno się dziwić. Tamten wszedł do najmożniejszego władyki w okolicy i powiada jak do niewolnika: „Będę tu spał i jadł. Dawaj piwa”. Twój wuj kazał go wyrzucić i sam złapał za topór. A tamten odwrócił się bez słowa i wyszedł przed bramę. Moja stara mówi, że przeklął dwór jednym słowem. Podniósł tylko rękę i wtedy to się stało. Nie uwierzysz, musiałbyś zobaczyć. Dwór jeszcze stoi i pewnie zawsze będzie stał. Ludzie udają, że go nie widzą. Nawet podchodzić się boją.

– Żyje mój wuj czy nie? Zabił go ten obcy? A moja ciotka? A dzieci? A ich ludzie?

Mężczyzna drapie się z zakłopotaniem pod mycką.

– Ciężko powiedzieć. Może i żyją, ale lepiej, żeby nie żyli. Najlepiej sam zobacz.

Dopijam piwo i zawieszam róg na pasie. Mój gospodarz, Gorący Krzemień, też o tym wspominał. O kimś, kto nazywał się Skifanar Drewniany Płaszcz i napytał sobie biedy, bo nie przyjął wędrowca.

Miejscowy, którego wybieram na informatora, stoi oparty o stragan z wełnianymi derkami i z kciukami zatkniętymi za pas obserwuje „wilczy okręt”, który wchodzi do portu, halsując na podobnym do wachlarza foku.

– Zacny człowieku, gdzie kiedyś mieszkał kmieć zwany Drewnianym Płaszczem?

Tamten pluje przez zęby i nie odrywa oczu od okrętu.

– Rozsądny człek nie ciekawi się takimi sprawami. Chcesz cieszyć oczy krzywdą przeklętego człowieka? Chcesz zobaczyć Dwór Żelaznych Cierni?

Trzeba iść w górę, na zbocze. Do miejsca, gdzie rosną śliwy i stoi najpiękniejszy rzeźbiony dwór, jaki w życiu widziałeś. Tam, skąd widać całą zatokę i morze. Na wzgórzu. Tam, gdzie nikt nie chodzi i nawet droga wygniła. Ścieżką głupców.

Idę więc ścieżką głupców. Pod górę, między ścianami z belek zabudowanych w czworoboki gospodarstw. Niektóre są bardzo stare, a niektóre remontowano i wymieniano poszczególne belki, teraz widoczne jako łaty młodego, jasnego drewna. Jednak wszystkie są niemal identyczne.

I te na oko kilkusetletnie, i te, które postawiono niedawno. Identyczne.

Żadnego postępu, żadnej chęci ulepszenia czegokolwiek, żadnych prób użycia

nowych materiałów. Zaczynam wątpić, czy rozpoznam ten „najpiękniejszy dwór” w mieście. Jedyne różnice to wielkość, poza tym te uboższe kryte są gontem albo strzechą, bogatsze kawałkami łupka. Na filarach bogatszych domów widać więcej ornamentów. To wszystko.

To samo dotyczy okrętów. Są niemal bliźniacze jak wykonane taśmowo.

Wcale nie takie prymitywne. Nisko zanurzone, stabilizowane ruchomymi mieczami, przy brzegu podnoszonymi wahadłowo na burtę. Takie samo ożaglowanie, takie same rufowe kasztele, taka sama pojedyncza katapulta w części dziobowej, przystosowana do miotania oszczepów. I taki sam zacios na prawym dziobowym relingu tuż poniżej bukszprytu. Powtórzony z bezmyślną dokładnością na każdym statku. Jak klasa regatowa. Dlaczego?

Przecież każdy wynalazek to przewaga nad przeciwnikiem, większa prędkość, lepsza manewrowość. Szansa na zwycięstwo albo uratowanie życia.

I te domy, i okręty, i miecze nie zostały wymyślone przed chwilą. Są opracowane całkiem sprytnie, przeszły dłuższą ewolucję. Bodaj dobrze spełniają swoją funkcję, ale najwyraźniej użytkowane są w tym kształcie od kilkuset lat. Wyglądają, jakby myśl techniczna rozwijała się raźno do pewnego momentu, aż ktoś powiedział „stop”. I wszystko stanęło.

Przywodzi mi to na myśl średniowieczną Japonię. Istniały takie konserwatywne kultury, ale przecież nie do tego stopnia, żeby powielać szczerbę na burcie każdego okrętu.

Widzę kępę drzew na szczycie wzgórza i dachy domostwa. Chałupa jak chałupa, ale rzeczywiście postawiona w miejscu, z którego rozciąga się najlepszy widok. Widać stąd i koniec klifu, a za nim morze, widać port i miasto w dole. Wał miejski ciągnie się o sto metrów stąd aż do zbocza, ale tu jest dużo niższy i bardziej zaniedbany niż w dole.

Kiedyś było tu więcej domów, ale zostały porzucone. Na samym brzegu stoją też resztki jakiejś okrągłej konstrukcji, zostały z niej tylko kamienne złomki stojące w kręgu niczym dolmeny. Dawna świątynia?

Staję przed zbutwiałą bramą, zamykającą frontowy mur.

Niektóre belki całkiem spróchniały, daszek nad furtą zapadł się z jednej strony, przez szczeliny widać zarośnięty krzakami podwórzec. Wzdłuż ścian wiją się tylko sztywne, czarne pnącza podobne do bluszczu. Obficie porastają wszystkie ściany, włażą na dach, leżą na kamieniach podwórca.

Tracę tu czas.

Wchodzę na kładkę prowadzącą do bramy, przerzuconą nad rowem odwadniającym. Stare, zgniłe belki skrzypią mi pod nogami.

– Wynocha! – wrzask.

Znajomy, kraczący głos.

Mój kruk.

Trzepie skrzydłami, wisząc w miejscu nad podwórcem, jak mewa walcząca ze sztormowym wiatrem.

A potem pikuje prosto na mnie. Jak jastrząb, który znalazł królika.

Jest wielki, waży z osiem kilo, ma dziób wielkości czekana lodowego i szpony jak moje palce.

Kiedy taki ptak leci komuś prosto na głowę, to robi wrażenie.

***

Drakkainen przysiadł odruchowo i uniósł dłoń, chcąc osłonić twarz i zeskoczyć z kładki, gdy spadający jak pocisk kruk uderzył nagle skrzydłami i, skręciwszy w miejscu, wystrzelił znowu w górę.

Z bliska dobiegł Wędrowca dziwny, metaliczny dźwięk i grzechot jakby rozwijającego się łańcucha.

Bluszcz zaczął się ruszać.

Przypominało to gniazdo obudzonych nagle węży.

Pędy poruszały się miękkim ruchem, wijąc po ścianach, znad dachu wystrzeliły w górę kolejne liany, rozwijając się jak końce pejcza.

Kruk młócił skrzydłami, połykając kolejne metry, a tuż pod nim prostował

się pęd czarnego bluszczu.

Wśród spowolnionego czasu słychać było świst, z jakim łodyga, liście i ciernie cięły powietrze.

Ostry, metaliczny świst.

Jeszcze uderzenie skrzydeł i kruk umknął poza zasięg jednej łodygi, ale druga przecięła mu drogę tuż przed dziobem. Była znacznie dłuższa.

Drakkainen usłyszał własny, ostrzegawczy krzyk, który rozlał się w przeciągły, basowy grzmot.

Kolejne pędy śmignęły przez powietrze prosto w jego stronę, zbyt szybko, żeby sensownie zareagować.

Wędrowiec odchylił tułów i zobaczył, jak gałąź przelatuje mu przed twarzą,

a potem wyprostował się i, patrząc na zwijający się jak bat koniec gałęzi, wybił się z obu nóg do ciężkiego półsalta w tył.

Jeszcze w powietrzu poczuł, że oberwał samym końcem pędu przez udo.

Zapiekło gwałtownie jak smagnięcie rozplecioną stalową linką.

Wylądował chwiejnie poza kładką i odskoczył kilka kroków w tył. Ledwo zagojona kostka znowu zareagowała ćmiącym bólem nadwerężonych ścięgien.

Liana cofała się zygzakowatym, wężowym ruchem. Uniósł nogę, żeby ją przydepnąć, ale w ostatniej chwili zrezygnował. Pęk czarnych jak sadza liści zawinął się na belkach kładki, tnąc na nich głębokie szramy niczym stalowe ostrza. Druga gałąź prześlizgnęła się obok i po-szatkowała na strzępy małe drzewko rosnące w rowie.

Spojrzał na swoje udo. Spodnie wisiały w strzępach, przecięte gładko w kilku miejscach, skóra pod spodem też była pokaleczona, cały bok uda miał już przesiąknięty krwią.

– Moje najlepsze spodnie – warknął.

W powietrzu wirowało kilka czarnych piór.

Kruk zakrakał tryumfalnie, szybując poza zasięgiem pędów, które smagały powietrze nad dziedzińcem.

– Mało brakowało. Zdaje się, że uratowałeś mi życie – powiedział Vuko.

Uniósł niewielki kamień i rzucił.

Pocisk poszybował nad kładką i został uderzony w powietrzu niewielką wicią. Rozległ się metaliczny brzęk, błysnęły iskry.

– Rozumiem – wycedził Drakkainen. – To reaguje na ruch.

Pędy znowu zaczęły się wić paskudnym, mackowatym ruchem, drąc drzazgi z belek i wydrapując szramy na kamieniach.

A wtedy z głębi domostwa buchnął krzyk. Przeraźliwy chóralny wrzask kilkorga torturowanych ludzi. Krzyk nie był artykułowany, słychać było mężczyzn i kobiety, wrzeszczących udręczonymi głosami.

Drakkainen cofnął się jeszcze kilka kroków, klnąc po fińsku, a wtedy macki przestały się poruszać. Krzyk zamienił się w chór zawodzeń i jęków, po czym stopniowo zamilkł.

Wędrowiec osłupiał.

– Trzeba im pomóc – mruknął. – Tylko jak, kiedy podejść nie można?

Obszedł dwór dookoła w bezpiecznej odległości, ale niczego nie wymyślił.

– Wysadzić to w cholerę? – zastanawiał się. – Wjechać czołgiem?

Kruk zakrakał, krążąc mu nad głową.

– Co za popieprzony świat – westchnął Drakkainen. Spojrzał w dół

i zobaczył, że trawa wokół dworu pokryła się szronem. - Dobrodoszli.

Znowu to samo.

Dwór ponownie buchnął wrzaskiem, pnącza porastające ściany od tyłu zaczęły się wić. Słyszał szczęk skaczących po belkach i zderzających się liści, zgrzyt zaciskających się lian, skrzypiących jak stalowe liny. I wycie dręczonych ludzi wewnątrz. Przerażające, jak prosto z piekła.

I jeszcze jeden krzyk człowieka, dochodzący sprzed bramy.

Pobiegł tam i zobaczył młodego żeglarza, tego samego, który rozmawiał

z miejscowym przy straganach, jak leży na plecach, szarpiąc się bezradnie, z białą z przerażenia twarzą i nogami oplecionymi ciasno lianą. Pęd wlókł

go powoli po kładce prosto na dziedziniec.

W dół, po pokrytej spróchniałymi podkładami drodze, uciekał jego towarzysz.

– Nie ruszaj się! – wrzasnął Drakkainen. – Zupełnie przestań się ruszać!

Porwany żeglarz spojrzał na niego z rozpaczą i zdumieniem na twarzy, ale jakby usłuchał. Trzymające go pnącze lekko zwolniło, lecz nadal wlokło ofiarę po belkach, tylko leniwiej.

Vuko rozejrzał się rozpaczliwie, ale nie zobaczył niczego, co można by wykorzystać. Najbardziej przydałby się drogowy zestaw ratowniczy.

Z hydraulicznymi nożycami do cięcia karoserii i wyciągarką.

Pobiegł do najbliższego gospodarstwa, jednego z tych opuszczonych, które spokojnie chyliło się ku upadkowi o dwieście kroków obok. Nie zostało tam nic, tylko zapadnięty dach, burzany i rosnące na dziedzińcu krzaki. Nie było śladu czarnego bluszczu.

Po namyśle chwycił zbite z desek drzwi, wiszące na jednym skórzanym zawiasie, i wyrwał gwoździe trzymające pas przy framudze. Uniósł drzwi nad głowę popędził z powrotem.

Do kładki podchodził ostrożnie. Coraz wolniej, aż stanął i zamarł zupełnie nieruchomo tuż przy granicy, za którą pnącza zaczynały reagować. Kilka pędów uniosło się ostrzegawczo, jednak zaraz znieruchomiały. Drakkainen stał przez chwilę z drzwiami nad głową, czując, jak drżą mu mięśnie, po czym zrobił bardzo powolny, głęboki wdech i cisnął deskami prosto we

wrota.

Pędy śmignęły z wizgiem i oplotły w powietrzu lecący pocisk. Gałęzie zacisnęły się wężowym ruchem na deskach, wycinając w nich głębokie ślady jak łańcuch piły mechanicznej.

– Nie ruszaj się – powtórzył Drakkainen. – Nawet nie oddychaj.

Hiperadrenalina płonęła mu w mięśniach, jednak musiał nad tym zapanować. Mógł wyprzedzić ruch macek i wyszarpnąć leżącego, ale urwałby mu nogi.

Pochylił się płynnym, niemal niezauważalnym ruchem jak w sennym koszmarze. Zupełnie jakby poruszał się zatopiony w stygnącej żywicy. Wolno.

Bardzo wolno. Milimetr po milimetrze. Tak, żeby nie poruszyć powietrza.

Uginał kolana, jego prawa dłoń wędrowała do pochwy noża przy pasie.

Wolno. Bardzo wolno.

Tak wolno, jak rośnie bluszcz.

Nie potrafiłby powiedzieć, jak długo to trwało.

Wydawało mu się, że całymi tygodniami. Że słońce zaszło i wstało, zanim wreszcie przyklęknął przy leżącym żeglarzu, z nożem w dłoni, i zdołał

przyłożyć ostrze do pędu oplatającego jego kostki.

Gdzieś tam, daleko, niosły się śpiewy i łoskot bębna. Szumiało morze.

Krzyczały mewy.

Trzeszczały i pękały deski drzwi, szarpane przesuwającymi się pędami przy samej bramie.

Czubek ostrza noża oparł się o belki, tworząc dźwignię, i bardzo powoli, ale ze stałym naciskiem krawędź tnąca nasunęła się na gałąź ściskającą kostki żeglarza. Teraz potrzebny był ruch w dół.

Monomolekularne ostrze, wyhodowane w zakładach lotniczych Nordland, przeciwko żelaznemu pędowi czarnego bluszczu. Materiał o twardości diamentu, przeciwko zasilanej zimną mgłą magii klątwy. Milimetr po milimetrze.

Włókno po włóknie.

Krzyczały mewy.

Wydawało mu się, że słyszy, jak włókna rośliny ustępują stopniowo pod naciskiem ostrza, wydając cichutkie, śpiewne dźwięki pękających strun.

Pnącze ustąpiło.

I wtedy jedna, gruba kropla potu oderwała się spomiędzy brwi Wędrowca

i poszybowała w dół, na belki, rozpryskując się na wyślizganym drewnie i poruszając miniaturową falę powietrza.

Macki strzeliły z chrzęstem rozkręconych łańcuchów.

Czas ruszył do przodu i wyhamował, zatopiony w wodospadzie hiperadrenaliny, która runęła przez jego żyły.

Bardzo wiele rzeczy wydarzyło się równocześnie.

Cisnął nóż za plecy, uderzył dłońmi w belki, wyrzucając ciało w powietrze, i chwycił żeglarza za pas, starając się nie wyszarpnąć mu przy tym wnętrzności.

Kruk sfrunął z nieba z odgłosem krakania rozciągniętym do buczenia transformatora.

Pędy przecięły powietrze tysiącem czarnych ostrzy, falując jak wodorosty w przypływie.

Jakiś ciemny, obracający się przedmiot przetoczył się w powietrzu tuż koło głowy Wędrowca i z grzmotem pogrążył się w belkach pomostu, wgniatając w nie nadlatujące pędy.

Obaj, i Drakkainen, i żeglarz runęli na wznak w trawę i kamienie.

Usłyszał krzyki kilku ludzi i nagle ze zdumieniem pojął, że słyszy zrozumiałe głosy i że czas płynie normalnie. Światło wydawało mu się dziwnie jaskrawe i sine, dźwięki nienormalnie ostre.

Usiadł w trawie.

Jeden z przybyłych, żylasty żeglarz o czerwonych włosach rozcinał spodnie kompana i usiłował zatamować krew szmatą.

– Kości są całe. Będziesz chodził – powiedział.

– Myślałem, że mój kum uciekł.

– Pobiegł po nas. Wyciągnęlibyśmy cię.

– Nie – odparł młody żeglarz krótko. – Nawet byście tam nie weszli. To pocięłoby was na strzępy. To tamten mąż mnie uratował.

– Jak to zrobiłeś? – zapytał wielki typ bez koszuli o tatuowanej czaszce.

– Ostrożnie – odparł Drakkainen i wstał poszukać noża. – Po coś tam właził?

– Nikt, kto ma rozum, nie mówi takim tonem do Atleifa Krzemiennego Konia, styrsmana Ludzi Ognia!

– Nikt rozsądny nie będzie się oburzał na rozsądną przyganę, Grunfie –

odparł młodzieniec. – Poszedłem, bo usłyszałem krzyk cierpiących ludzi. Nie

kochałem wuja, ale oddałbym życie za Hrodinę, moją ciotkę. Myślę też, że nawet taki cap jak Skifanar nie powinien tyle cierpieć. Nikt nie powinien.

– Też ich słyszałem – powiedział Drakkainen. – Ale przyszło mi do głowy, że ludzie nie mogą żyć bez jedzenia i wody, dręczeni od kilku lat.

– A to, że gałęzie zwykle się nie ruszają, czasem też ci nie przyszło do głowy?

Drakkainen znalazł nóż i schował go do pochwy.

– Spalmy to – powiedział rudy żeglarz, obwiązując przyjacielowi łydkę szarpiami. – Będziesz kuśtykał, wsparty o oszczep, jak dziad… Spalmy cały dwór.

– To się chyba nie będzie chciało palić – zauważył Vuko z powątpiewaniem.

– Są jak żelazo.

– Nie zostawimy tak tego – oświadczył Atleif, usiłując wstać.

– Tu nie tylko chodzi o twoją ciotkę – odezwał się milczący dotąd starszy żeglarz z przystrzyżoną, pomarańczową brodą i związanymi na karku włosami. -Strandlingowie będą udawali, że nic tu nie ma, a w najlepszym razie zaczną brać pieniądze za pokazywanie tego ciekawskim. Rzecz w tym, że jeżeli to są rośliny, to zwykły rozpleniać się i rosnąć. Miałem kiedyś parzący krzak w ogrodzie. Zapomniałem o nim i poszedłem na morze. Po roku trzeba było wszystko wypalać, bo zarosło wysoko na chłopa. Ale ten obcy mąż ma rację. To może nie chcieć się palić. To nasienie pieśni bogów.

– Przynieście tu kilka kotwic – poradził Drakka-inen. – Żelazny orczyk, dużo łańcuchów i poczwórny zaprzęg wołów.

– A coś ty za jeden, żeby nam radzić?

– Taki, co uratował rzyć drugiemu człowiekowi, choć nie musiał – zauważył

młody Atleif.

– Kiedy rozsądny mąż radzi, to tylko głupi nie słucha – zawtórował mu pomarańczowobrody. – Spróbujmy zrobić, jak powiedział, podpalić zawsze można. Jestem Grunaldi Ostatnie Słowo. Jak cię zwą?

– Ulf Nitj'sefni, Nocny Wędrowiec.

– Lepiej chodzić za dnia. Jesteś cudzoziemcem?

– Z daleka. Szukam moich krajanów, którzy zaginęli tu dwa lata temu.

– Nazywasz się jednak po naszemu.

– Nazywam się po swojemu. Mówię, jak by to brzmiało w waszej mowie.

Młody żeglarz podszedł, kulejąc, z wyciągniętą dłonią i powitał

Drakkainena tak, jak tu mieli w zwyczaju: ściskając biceps i chwytając drugą dłonią za kark.

– Uratowałeś mi życie. Po mojemu to znaczy, że jesteś dobrym człowiekiem, Wędrujący Nocą. Jestem Atleif Krzemienny Koń.

Sprowadzili woły, przynieśli kotwice, łańcuchy, nawet jakąś dragę do wyrywania wodorostów. Wokół zebrało się już kilkunastu gapiów.

– Z tego nie będzie nic dobrego – wołał ktoś.

– Trzeba wszystkie haki rzucić naraz, i zaraz pogonić woły – powiedział

Drakkainen. – Zdążyłem zobaczyć, jakie szybkie są te pędy. Potną łańcuchy i żelaza zanim się obejrzycie.

– Jednak bym je podpalił – zaproponował Grunal-di. – Wziąłem ze statku dwie beczki paliwa do katapulty. Może to je przynajmniej osłabi.

– A jak oblejesz?

– Nie widziałeś nigdy „smoczej oliwy”? To się samo zapala na powietrzu.

Pędy chwyciły baryłki, ledwo je rzucono, jedną nawet w powietrzu. Klepki pękły momentalnie, rozlewając wokół brudnożółtą, mętną ciecz, która natychmiast zaczęła parować, a po kilku sekundach buchnęła huczącym, kopcącym gęstym czarnym dymem płomieniem, sięgającym aż do dachu.

Dwór eksplodował wrzaskiem torturowanych wewnątrz ludzi.

Pędy zaczęły skręcać się i smagać powietrze, wlokąc za sobą huczące wachlarze ognia, ale trudno było stwierdzić, czy im to w czymkolwiek szkodzi.

– Kotwice! Teraz! – wrzasnął Atleif. Haki poszybowały, wlokąc za sobą łańcuchy, i wpadły w kłębowisko wijących się pędów.

– Poczekajcie, kiedy się napną – zawołał Drakkainen. – I pogońcie woły!

Woły przypominały raczej jakieś mastodonty, bawoły, skrzyżowane z nosorożcami, ale wyglądały potężnie niczym ruchome góry żylastych mięśni, pulsujących pod brązową skórą.

Wędrowiec patrzył, jak potężne, potrójne kopyta zapadają się w trawie, jak z szerokich nozdrzy bucha para. Zaprzęg ruszył.

Powoli, metr po metrze, pędy napięły się, ogniwa łańcuchów zaczęły trzeszczeć.

– Dalej! Daaalej! Hooo! – darli się poganiacze, okładając zwierzęta batami.

Jedna z łodyg, rozciągnięta już do granic, pękła nagle z hukiem i śmignęła w powietrzu. Gapie padli na ziemię.

Kolejne pędy smagnęły w napięty łańcuch i owinęły się wokół ogniw. Po nich następne i następne, po chwili wszystkie pędy w zasięgu wzroku trzymały już za haki. Zaprzęg stanął. Woły ciągnęły nadal. Kopyta wbijały się w ziemię, z pysków i boków kapała piana, ale czarny bluszcz nie dawał

się wyrwać.

Za wplątane w gałęzie, napięte łańcuchy trzymały już wszystkie łodygi.

Jeden z łańcuchów wydał nagle cichutki dźwięk.

– Do środka! – wrzasnął Atleif.

Puścili się galopem, dobywając noży, tylko Grunaldi jednym, mimowolnym ruchem wyłuskał z rąk miejscowego gapia włócznię.

Drakkainen biegł razem z nimi, ale żałował już po sekundzie. To był głupi pomysł.

Stodoła albo może obora płonęła z hukiem, słup czarnego dymu walił

w niebo.

Pędy czarnego bluszczu śmigały wokół, ale zachowywały się jak zdezorientowane. Młóciły płonący budynek, siekły kłęby dymu i skaczące po dachu płomienie, przecinały spadające wokół przepalone belki. Wewnątrz rosło ich o wiele mniej niż wokół dworu.

Drakkainen, klnąc w trzech językach własną głupotę, przeskoczył wijącą się po ziemi gałąź, Grunaldi pchnął kłąb lian włócznią i pędy momentalnie oplotły drzewce.

Żeglarz szarpnął i udało mu się uwolnić broń, aczkolwiek całą w nacięciach i z powyginanym ostrzem.

Na widok kobiety wszyscy zamarli na chwilę.

Leżała na ganku, opleciona czarnym bluszczem, liście jak wycięte z okopconej blachy pokrywały jej głowę niczym peruka, cienkie pędy wbijały się w pomarszczoną, woskową skórę. Było widać tylko pół twarzy i jedno straszne, wybałuszone oko, z którego ciekł strumyczek łez. Z otwartych ust dobiegał nieprzerwany gardłowy jęk, słyszalny nawet poprzez huk płomieni.

– Hrodino! – krzyknął Atleif.

– Nie dotykaj jej! – ryknął równocześnie Drakkai-nen, chwytając go za ramię.

Młody żeglarz patrzył bezradnie, a ręce mu opadły. Kobieta zawodziła cały czas, szarpiąc się wśród prujących jej skórę czarnych liści.

Wielki, łysy żeglarz z tatuowaną czaszką rozepchnął ich i błyskawicznym

ruchem wbił jej ostrze pod brodę. Hrodina szarpnęła się i wyprężyła, a potem opadła bezwładnie.

Znaleźli jeszcze dwóch ludzi w różnych miejscach. Jeden nie żył od dawna i nie było już żadnych śladów po pętających go gałęziach, z drugiego ocalała tylko głowa, ale ta głowa, cała opleciona gałęziami i liśćmi jak makabryczny owoc, wciąż krzyczała. Atleif bez słowa pchnął go nożem pod ucho i krzyk po chwili ustał.

W głównej halli wyglądało jak w szklarni. Pędy wiły się po podłodze i ścianach, a na przeciwległym końcu stołu, w wielkim, rzeźbionym fotelu siedział Skifanar Drewniany Płaszcz. Bluszcz oplatał mu ręce, wbijał się pod zgniłą skórę, owijał kości i poruszał się wokół głowy.

– Zabij mnie! – wrzasnął zaskakująco przytomnie na ich widok. – Na litość Skingi i męstwo Hinda, Atle-ifie, synu Atlego, zabij mnie!

– Nie przejdziemy – powiedział Grunaldi. – Już nas widzą.

Pędy na podłodze i ścianach uniosły się, grzechocząc liśćmi, które dzwoniły jak kawałki blachy.

– Z tyłu też jest niedobrze – dopowiedział tym samym, rzeczowym tonem.

– Wszystkie są już na dziedzińcu.

Drakkainen odwrócił się i płynnym ruchem zabrał mu włócznię.

A potem obrócił się i zamachnął.

Wszystko trwało ułamek sekundy. Grunaldi nie zdążył nawet otworzyć ust.

Wędrowiec w jednej chwili miał broń w rękach, a w następnej włócznia wyrastała pośrodku czoła Skifanara i wychodziła do połowy z oparcia fotela.

Władyka dygotał przez chwilę, zaciskając wygięte palce, po czym wyprężył

się na siedzisku i uwiądł.

Pędy strzeliły ze ścian i oplotły drzewce, tnąc je na kawałki, ale nagle znieruchomiały.

Rozległ się dziwaczny, głuchy dźwięk jak skrzypienie olbrzymich, żelaznych drzwi do hangaru, a potem łoskot, jakby wysypano skrzynkę gwoździ.

Zapadła cisza. Słychać było tylko huk płomieni.

Bluszcz obwisł i przestał się poruszać.

Drakkainen milczał i patrzył na nieruchome ciało, oplecione lianami czarnego bluszczu. Milczał i tylko szczęki mu pracowały.

– Królewna zasnęła – wycedził. – Wynośmy się stąd.

Ogień dosięgnął już dachu dworzyszcza i wszędzie, długimi, siwymi pasmami snuł się dym.

Łodygi leżały na ziemi albo porastały ściany, ale nie było w nich więcej życia niż w zwyczajnej roślinie.

Wędrowiec kopnął leżącą mu na drodze gałąź, wzbijając chmurę rudego pyłu.

– Już rdzewieje – powiedział.

Wyszli przed bramę zupełnie spokojnie.

Gapie wiwatowali i oglądali ogromny kłąb pędów wleczony za wołami.

Atleif odwrócił się i patrzył na płonący dwór w milczeniu. Po policzkach ciekły mu łzy.

***

Młody płacze. Nic dziwnego, przecież ma ledwo ze dwadzieścia lat albo jeszcze mniej. A właśnie jeden z jego ludzi zabił kobietę, którą kochał. Na jego prośbę. Kim była dla niego? Kochanką? Może opiekunką? Nie było widać, ile miała lat.

Nie mogę pozbyć się sprzed oczu widoku włóczni płynącej w powietrzu i ohydnego dźwięku, z jakim przebija czaszkę starca. Praktycznie już nie żył

i nie było czasu na cokolwiek innego. Ale to niczego nie zmienia.

To już drugi.

Tamten był drzewem, a ten żywym trupem, wrośniętym w żelazny bluszcz.

Nie wiem, co widzę.

Nie rozumiem tego, co widzę.

Ale wiem, że zabiłem już dwóch ludzi, bo nie mogłem im inaczej pomóc.

Gdyby nie cyfral, byłoby ze mną źle.

Siadam na ziemi i drżącymi rękami wyciągam fajkę. Niedobrze mi ze zmęczenia.

Z wnętrza płonącego dworu wychodzą pozostali dwaj. Mają szare, skamieniałe twarze.

Grunaldi wyciera nóż o trawę i powoli wstaje.

– To wszyscy – mówi krótko.

– A… dzieci?

– Wszyscy.

Dwór płonie.

Nie słychać już krzyków.

– To się często u was zdarza? – pytam, stawiając na stole dzban pełen piwa.

– Im bliżej domu, tym rozważny mąż ostrożniej wydaje srebro – odpowiada Grunaldi Ostatnie Słowo. -Ale i u nas zdarza się, że jeden drugiemu kupi piwa.

– Pytam o ruszające się ciernie z żelaza. O widziadła w zimnej mgle, które mogą zabijać. Wędrowców, którzy mogą zamknąć dwór żywymi okowami.

Jednym słowem, jak słyszałem. O ludzi, którzy topią się na suchej ziemi, zostają zmienieni w kamień lub rosnące drzewo.

O konie, które pojawiają się w huku gromu pośrodku puszczy. O gadające kruki.

Nalewa sobie do rogu i pije bez słowa, a potem wstawia go w okrągły otwór na blacie.

– Kiedy byłem młodszy, mówiłem, że to wszystko bajędy. Gadki, które opowiada się z nudów zimą. Ale teraz jestem mężem w sile wieku i niejedno już widziałem. Nie wiem, co z tego było prawdą, ale jeżeli tylko połowa, to znaczy, że to, co gadają o tej wojnie bogów, to chyba prawda. Skąd przybyłeś, że o to pytasz?

– Z daleka. Z tak daleka, że u nas to także bajki.

Wzrusza ramionami.

– Im dalej jesteś od domu, tym dłużej go nie widzisz. Skąd wiesz, co tam się teraz dzieje?

Moczy palec w piwie i kreśli nim bezmyślnie kreski na blacie.

– Kiedyś zdarzało się, że spotkałeś boga twarzą w twarz. Raz, dwa razy w życiu. Mój ojciec spotkał, kiedy był młody. Omal nie umarł wtedy ze strachu. Bał się, że zostanie wybrańcem. To był Urd Łowca. Wiesz, jak to jest z bogami. Podróżują po świecie i wyglądają jak normalni ludzie. Ten wyglądał jak dzieciak. Dwunastoletni chłopiec ubrany w skórę górskiego wilka, z jego kłami na szyi i z rogiem kolczastego jelenia w dłoni. Stary nie był głupi, więc natychmiast czmychnął. A wtedy ścieżkę przegradza mu lawina i na kamieniach zjeżdża ten dzieciak, tylko trzy razy większy.

Dookoła światło i zwierzaki się zewsząd złażą. Patrzy na ojca i pyta: „Nie chcesz być bohaterem opowieści?”. Stary na to, że za żadne skarby świata.

Wiadomo, jak to się kończy, gdy bóg cię zauważy i czegoś zechce. Ojciec tak mu powiedział. A tamten się śmieje i mówi: „Dobrze, więc nie zagrasz ze

mną. Odejdź”. Ojciec odszedł i żył sobie dalej. Ale przysięgam, że przez całe życie nigdy nie przytrafiło mu się nic ciekawego. Nic. Ani dobrego, ani złego. Jak poszedł na polowanie, trwało to może do południa. Zawsze coś wyszło i stawało mu do strzału. Takie ani duże, ani małe. Średnie. Chciał

płynąć na morze i udało mu się chyba za piątym rokiem z kolei. Popłynęli ledwo za wyspy ostrogowe i trafili na dryfującą pustą galerę kupiecką. Kupa towaru i ze trzech chorych Amitrajów. Zabrali wszystko i do domu. Nie było dalej czego szukać. Popłynął jeszcze raz i gdziekolwiek się udali, tam stała mgła. Nigdzie nie mogli trafić, chyba że popłynęli z powrotem. Jeszcze parę takich przygód i rozeszło się. Nikt go nie chciał u siebie na burcie. Takie życie miał mój stary. Poszedł w konkury, to go z miejsca przyjęli. Dziewucha ani mądra, ani głupia, ani ładna, ani brzydka. No, nudna. I tak żył. Tylko pole, barany, ryby, baby i dzieciaki. Całe życie patrzył tylko, jak deszcz kapie z dachu, jak się obracają żarna albo rośnie zboże. Aż się rozpił z tej nudy. Kiedy umierał, to powiedział, że chociaż raz coś mu się przydarzy.

– Ładna historyjka. Powiedz mi, Grunaldi, gdzie mogę spotkać Pieśniarza?

– A na co ci Pieśniarz? Mało masz kłopotów?

– Mówiłem ci już, kogo szukam.

– A dlaczego to Pieśniarz miałby coś o nich wiedzieć?

– Bo ma tę… moc. Niech się na coś przyda.

– Powiem ci coś o Pieśniarzach. Najlepszy jest taki, który jest za mądry, żeby czynić. Myślisz, że ten, co tak pięknie załatwił dwór Skifanara, był

potężny? Ja ci mówię, że on nawet nie wie do dziś, co zrobił. Rozeźlił się trochę i poszedł. I samo się stało. A dwa dni później zgubił kozik i rozzłościł

się na samego siebie, więc teraz sam jest kępą tego bluszczu. Tak to jest z tymi ich pieśniami. U nas był jeden, który chciał, żeby dziewki nie mogły mu się oprzeć. Zwyczajna rzecz – pieśń bogów jak złoto, taka, co to o niej opowiadają w gadkach o bogach. Co popatrzy na którą, pomamrocze, to go będzie kochała. Znalazł jakiegoś wędrownego, jednookiego dziada, który powiedział, że go nauczy. Potem polazł na uroczyska. Normalnie uroczysko takiego zabije, ale temu się udało. Dostał swoją pieśń bogów. Zapomniał

tylko się nauczyć, jak je odsyłać. Kłębiły mu się po chałupie, wieszały wokół

na jabłoniach, ale odpędzać się nie dały. Uciekł wreszcie, to go dopadli ich krewni, poddu-sili, poderżnęli gardło, wrzucili w bagno i przybili kołkiem.

A tamte kobity dalej na niego czekają. Nie można ich zabrać nawet siłą.

Stare już są, ale czekają. Stoją przy drodze i patrzą. Nie, bracie. Pieśni bogów są dla bogów. Człowiek nad tym nie panuje. Bywają tacy, którzy zabierają Pieśniarzy na okręty. Niech mu odwraca oszczepy strzały wroga, niech osłoni wszystkich przed ogniem albo sprowadzi wiatr. Rzadko wracają.

Nawet deski po takim okręcie nie znajdziesz. Bo widzisz, strzała, która zmieni lot, gdzieś musi polecieć. Wiatr, który przybędzie na wezwanie, sprowadzi sztorm albo ciszę za dwa dni. Pieśniarz wygina linie losu i zaraz potem wszystko zamienia się w węzeł. Wszystko, co tak wyszachrujesz, wraca potem dwa razy i w jeszcze gorszej postaci albo świat wokół

potwornieje. Nie ma nic za darmo.

– Chcę tylko takiego zobaczyć. Chcę zrozumieć, co to jest.

Grunaldi wypija kolejny łyk i drapie się pod mycką. Z ognistą brodą i żółtymi włosami powinien wyglądać jak klaun, ale nie robi na mnie takiego wrażenia. Chyba się już przyzwyczaiłem. Miły chłop, ale co mi pomoże.

Nie znajdę ich. Potrzebny jest trop. Ślad. A ja nie mam nic. Potrzebna jest hipoteza. Robocze wyjaśnienie. Bez tego będę po prostu gapił się z otwartą gębą na coraz dziwniejsze wydarzenia. Szukam czworga ludzi wśród tysięcy na dzikim kontynencie. Miliony hektarów lasów, gór i wrzosowisk. Tysiące osad i żadnej mapy. Nie istnieją dokumenty ani władza. Człowiek nazywa się tak, jak się przedstawia. Tutaj, jeżeli nikt cię nie zapamiętał, to znaczy, że nie istniejesz.

Wokół naszego stołu co chwila przechodzi ktoś, kto z punktu widzenia tutejszych jest cudacznie ubrany i nie zna języka. Oto wielki drab z rozciągniętymi uszami i wypukłymi wzorami blizn na miedzianych policzkach, ma na sobie tylko haftowaną kamizelkę i bufiaste szarawary. Za chwilę przechodzi ktoś w białym płaszczu spowijającym całe ciało, jest bardzo wysoki i chudy, ale nie wiadomo nawet, jakiej jest płci. Szczelinę w zawoju osłania siatka z paciorków, nie widać nawet oczu, z kłębowiska białych fałdów wystaje tylko jedna chuda dłoń, dzierżąca rzeźbioną laseczkę z kości, zakończoną czerwoną kitą włosia. Nikt nie zwraca na nich uwagi.

Moi uczeni musieliby tu wjechać różowym cadillakiem rocznik '57, żeby ich zapamiętano.

Za dużo tu ruchu.

– Wracaj z nami – proponuje Grunaldi. – Jeżeli nie znajdziesz tych swoich,

przezimuj u mnie. Popłyniemy w górę Dragoriny do kraju Ognia. Może i Atleif zechce, żebyś został na jego dworze?

Uśmiecham się.

– Zobaczymy.

– Niewielu nas wraca w tym roku – mówi nieoczekiwanie. – Wypłynęliśmy w trzy okręty. Trzy piękne trakkeny, po pięćdziesięciu chłopa na każdym.

Wracamy jednym w dwudziestu. To nie będzie wesołe powitanie.

Unoszę brwi, ale wypija duszkiem zawartość rogu i nie mówi nic więcej.

Zostawiam go tymczasem i idę czegoś szukać. Sam nie wiem właściwie, czego.

Nauczono mnie mnóstwa rzeczy. Mogę porozumieć się w sześciu tutejszych językach, mogę widzieć w ciemnościach, umiałbym ich właściwie nawet wywęszyć. Ale przecież nie po dwóch latach.

Krążę wśród straganów. Robi się ich coraz więcej. Obok stałych konstrukcji zbitych z belek, osłoniętych daszkami, przy których handlują miejscowi, stają wozy, z których sprzedaje się skórki, broń, biżuterię, gwoździe, najróżniejsze rzeczy. Na pustej jeszcze rano łące tuż u ujścia już stoją namioty, zagrody, do których zgania się bydło i konie. W fiordzie co chwila pojawiają się nowe wilcze okręty. Zwijają swoje podobne do żaluzji żagle, rzucają kotwice i stają, gdzie się da. Tłok coraz większy z każdą sekundą. Płoną ogniska, słychać bębny i śpiewy. Gdzie spojrzeć, także na dalekim, przeciwległym brzegu, żeglarze

stawiają

namioty.

Wystarczą

dwa

koziołki

do

kładzenia

bezanmasztu, na których opiera się bom i przerzuca górą żagiel.

Brzeg i granice obozowisk patrolują grupki zbrojnych, pilnujących, by żaden żeglarz nie zabrał ciężkiej broni do miasta. Sami aż uginają się od sprzętu. Hełmy, tarcze, włócznie, topory, miecze, pancerze. Pełen rynsztunek, który chrzęści groźnie i lśni w popołudniowym słońcu.

Pomiędzy straganami trzeba się już przepychać. Rozglądam się. Cały czas lustruję setki mijanych twarzy, kobiecych, męskich, białych, miedzianych i o skórze zielonkawooliwkowej i sinobłękitnej, rejestruję tysiące warkoczyków, bród, wąsów, kucyków, czupryn, tatuaży, widzę wypełnione brązem, błękitem albo czernią nieludzkie oczy, przepuszczam przez uszy tysiące słów w kilku językach. Tropię.

Prawie bez udziału woli, ale wiem, że wystarczy, gdy usłyszę znajome słowo albo zobaczę ludzkie oko z okrągłą tęczówką obramowaną bielą,

okrągłą twarz, bulwiasty nos albo odstające uszy.

Miejsca, które można uznać za stałe sklepy, karczmy lub kantory znajdują się tam, gdzie chałupy ciągną się tuż przy nabrzeżu, na samym brzegu fiordu. To mroczne, belkowane izby pełne towarów albo zastawione ciężkimi stołami. Tutaj rezydują najpoważniejsi kupcy. Siedzą na zydlach przed swoimi kantorami lub na brzegu pomostu, popijają piwo, gawędzą lub grają w deseczki. Pojedynczych niewolników, konie albo bydło kupuje się na placu.

Tam kwitnie detal. Tutaj handluje się stadami, dziesiątkami ludzi, całymi statkami towarów. To widać.

Oto starszawy jegomość siedzi sobie na beczce i patrzy spod przymrużonych powiek na sunące rzeką wilcze okręty. Jego sąsiedzi uwijają się przy straganach, wytaczają beczki pełne piwa tam, gdzie najwięcej spragnionych gardeł, pieką kury i ryby albo targują się o zamorskie towary.

Pełno tam wrzasku i teatru, awanturę o każdego konia, o każdy krąg wosku, każdą grudkę pachnidła lub cyzelowany sztylet. Ale w ruchu są miedziaki, najwyżej cienkie, srebrne blaszki. Z rąk do rąk przechodzą garście siekańców, „muszli”, najwyżej marki i szekle.

Co innego tutaj. Temu nie chce się nawet ruszyć tyłka. Siedzi i odcina kozikiem kawałeczki sera. Ale wystarczy popatrzeć na haftowany jedwab jego kaftana, na buty wyszywane srebrnymi ozdobami, na pęki kosztownych amuletów ochronnych, przywiezionych z całego świata, na opalizujące srebrem futro, które podłożył sobie pod tyłek. Spójrzcie na wyłożone wewnątrz sklepu towary, przykryte kawałkiem sukna, zobaczcie precyzyjnie wykonaną wagę z polerowanego złota, srebra i kości, którą cały czas ma pod ręką. Na tym odważa się złoto i drogie kamienie. Tutaj brzęczą ciężkie korony, denary i gwichty.

Popatrzcie na prześlizgujących się w cieniu sklepu mężczyzn, nie odkładających ani na chwilę toporów, którzy nie spuszczają go z oka. Z tyłu domu, tam, gdzie składy towarów, czai się ich jeszcze więcej. Wystarczy jeden gwizd.

Spójrzcie na małe, zbite z potężnych dech ciężkie drzwi, całe pokryte okuciami i łbami bretnali. Są zaparte kołkiem, co znaczy, że zamykają się same, wystarczy tylko kopnąć blokadę. Oto potężne haki prowadnic monstrualnej zasuwy.

Bo tutaj sprzedaje się całe stada zwierząt, handluje uprowadzonymi na

drugim końcu świata księżniczkami, sprzedaje regalia i magiczne miecze.

Tutaj zmieniają właściciela całe okręty i wozy towarów.

Tam, na placu, swoje interesy załatwiają żeglarze i sternicy. Tutaj przychodzą handlować styrsmani.

Dlatego siedzi sobie beztrosko, kiedy reszta miasta haruje w pocie czoła, chcąc wykorzystać te jedyne żniwa w roku. Jesienny jarmark. Kiedy wracają tu wilcze łodzie pełne łupów i nadjeżdżają wygłodniali i stęsknieni żeglarze z pasami nabitymi srebrem. Cała osada zakasuje rękawy i rzuca się zarabiać. Czym kto ma. Kociołkiem, beczką piwa, rękami, ustami, cipą.

Wszystkim można zarobić w jesienny jarmark.

Tylko

tych

kilkunastu

jegomości

siedzi

sobie

w

promieniach

popołudniowego słońca i czeka, aż klienci sami do nich przyjdą.

Nie ma tu posterunku policji, nie ma też króla. Największa władza to właśnie ci siedzący pod ścianami na rzeźbionych zydlach z wonnego drewna.

Jeżeli ktoś naprawdę wie coś w tym mieście, to właśnie oni.

Znajduję karczmę. Mroczną budę, przed którą postawiono kilka ław. Są prawie puste. Tam, u ujścia, trzeba przeciskać się do beczki piwa, wymachując rogiem i brzęcząc monetami.

Ale tutaj dzban piwa kosztuje dwanaście siekańców. Cena zaporowa.

Równowartość czterech dzbanów i kilku baranich udźców tam dalej.

Nareszcie: „Gospodarzu, piwa”. Rzucam całą markę.

Kupuję i siadam jak oni, patrząc na sunące po rzece okręty, które wymijają się nawzajem, usiłują nie wpadać na płynące z kotwicowisk drugiego brzegu wiosłowe łódki pełne żeglarzy i z coraz większym trudem szukają miejsca do przybicia.

Piwo jest tu rzeczywiście dużo lepsze, ale w dalszym ciągu nie jest to

„Karlovaczko”, ani „Heineken”, ani „Tyskie”.

Nie widać, czym zajmują się poszczególni kupcy. Siedzę i usiłuję wydedukować, który z nich jest najmoż-niejszy. Z którym chciałbym gadać, gdybym był porzuconym w obcej kulturze naukowcem.

Uczeni nie zabrali wszystkich pieniędzy ze stacji. Zapomnieli? Nie potrzebowali? Uciekali w pośpiechu? Uznali, że mają wystarczająco dużo i nie chciało im się pamiętać o kasecie numizmatów w laboratorium?

Ci siedzący na nabrzeżu ludzie to elita. Nawet jeżeli moi rozbitkowie nie szukali u nich pomocy, to każda wartościowa wieść musiała tu trafić. A to

jest towar, który ja chcę kupować.

Popijam piwo i krzywię się ostentacyjnie. Nabijam fajkę i bawię się ciężkim, złotym gwichtem. Jest wielkości pięciu euro, tylko trzy razy grubszy. Jakieś trzysta gram złota. Gdybym sprzedał go w mienjacnicy w Hva-rze, za równowartość mógłbym zjeść dobrą, zakrapianą kolację. No, może dwie.

Tutaj można za to żyć przez pół roku.

Marnie obrobiona moneta kiepsko nadaje się do żonglowania. Obracam ją pomiędzy kostkami palców i każę jej koziołkować do małego palca i z powrotem. To jedno z ćwiczeń powtarzanych do znudzenia, które, zdaniem Levissona, przygotowywały mnie do nauki szermierki nożem.

Zwracam uwagę. O to chodzi.

Nikt mnie tu nie napadnie. Nie na tym nabrzeżu, pomiędzy wytwornymi

„butikami” szacownych kupców.

Okręty kręcą się po fiordzie coraz bardziej bezradnie. Krzyki, nerwowe manewry żaglami, wiosła, przekleństwa.

Nie ma rady, chłopcy, kompletna kicha. Trzeba będzie wypychać statek na plażę. Ciężka robota, ale to nic w porównaniu z tym, jaką harówką będzie podkopywanie go i holowanie z powrotem w morze. Możecie iść jeszcze dalej, w górę rzeki, ale tam nurt jest silniejszy, a dno płytsze i skaliste. To nic, wilcze okręty umieją pływać w płytkiej wodzie i w nurtach rzek.

U nas w sezonie żeglarskim samo cumowanie w porcie to biznes. Tutaj –

kompletna partyzantka, chyba nawet nie wymyślili opłat portowych.

Mam czas.

Bawię się sztuką złota.

Potem zostawiam kosztowne piwo w dzbanie i wchodzę do jednego z kantorów.

– Niech ci błogosławią bogowie, ale niech cię przy tym nie zobaczą, zacny człowieku – wołam i cały czas bezmyślnie bawię się gwichtem. Oglądam oryginalną broń wiszącą na ścianach, pęki kosztownych skórek wyglądają jak duchy śnieżnych lisów.

W powietrzu unosi się zapach jakichś egzotycznych korzeni i wonnych żywic.

Wstaje i uśmiecha się lekko, chowając dłonie pod pachami. Stoi w drzwiach, zagradzając mi drogę. W głębi domostwa, za stertą okutych

skrzyń, dwóch spoconych i pachnących świeżo wypitym piwem mężczyzn podnosi się z zydli i ściska krótkie, dobre do walki w tłoku topory. Nie widzę ich. Jeden z nich ma nadkwasotę, drugi lekko utyka na lewą nogę, może ma ciasny but.

– Ładnie powiedziane, przybyszu – mówi łagodnie. – Chcesz coś kupić od Wędzonego Ulle?

– Ktoś mi mówił, że masz czyniące przedmioty. Ale mówię o prawdziwych.

Takich, które przybyły z daleka i rzeczywiście coś robią.

– Idź na plac. Tam pełno takich, którzy je sprzedają. Zapytaj u żeglarzy.

Chąśnicy przywożą różne rzeczy i nawet nie wiedzą, co to jest. Ja się nie bawię tym łajnem.

– Potrzebuję czegoś specjalnego. I widziałem już plac. Przybyłem z daleka, ale nawet ja wiem, że wartościowych rzeczy nie sprzedaje się na straganach.

Szukam czegoś, co nie pojawiło się w tym roku.

– Więc idź dwa domy dalej, gdzie mieszka Grule Słomiany Pies. Może on będzie coś miał. To złoty gwicht?

Robię prostą sztuczkę z palmowaniem monety i dmucham w palce.

Pokazuję mu pustą dłoń.

– Nie ma handlu, nie ma złota.

Odwracam się do wyjścia, ale już w drzwiach przystaję.

– A wiesz może, Wędzony Ulle, kto sprzedaje niewolników, ale specjalnych. Szukam dwóch cudzoziemskich kobiet, jednej wyższej niż rosły mąż, lecz chudej, z włosami jak słoma, a drugiej normalnego wzrostu, ale o włosach barwy sadzy i skręconych niczym baranie runo…

Opisuję resztę pozostałej przy życiu ekspedycji, nie zapominając dodać o „ślepych”, rybich oczach, które jednak widzą, i chropawej mowie. I o tym, że mogą uchodzić za obłąkanych albo Pieśniarzy.

Przysuwa sobie zydel i siada przede mną, patrzy oczami jak krople smoły, z których nie potrafię niczego wyczytać.

Przysiadam na stole, na którym piętrzą się posortowane do drewnianych pudełek drobiazgi.

– Jest jeszcze jedna rzecz, którą posiada każdy dobry kupiec, a za którą też dałbym złoto. To wieści. Wieści o ludziach, których ci opisałem. Może pojawili się tutaj albo gdzie indziej? Może sprzedali lub uczynili coś dziwnego? A może to ich sprzedano? Wiesz co, Wędzony Ulle? Dam ci tego

gwichta. Na zaliczkę. Jeżeli nie dowiesz się niczego, to mi go oddasz. –

Uśmiecham się słodko, wszystkimi zębami, jak wilk. A potem rzucam monetą w belkowaną ścianę.

To nie jest takie trudne. W gruncie rzeczy kwestia stabilizacji rzutu i prędkości początkowej. No i nadgarstka. Trzeba też wiedzieć, że złoto jest miękkim metalem. Moneta w żadnym razie nie przetnie włókien drewna.

Trzeba natomiast rzucić w pionową belkę, wtedy się wbije pomiędzy włókna.

Robi jednak wrażenie. Jegomoście w sąsiednim pomieszczeniu tratują się w drzwiach, ale zamierają na widok uniesionej ręki właściciela kantoru.

– Korzennego piwa – mówi Wędzony Ulle. – Zimnego. Prosto ze studni.

Jesteśmy więc przyjaciółmi. Popijamy klarowny napój, w którym kosztowne przyprawy prawie zabijają smród drożdży.

Ulle wyciąga nóż i po dłuższej chwili udaje mu się wydłubać gwichta z belki. Ogląda go uważnie, po czym rzuca na szalkę swojej wagi i stuka bazaltowymi odważnikami.

– Jeżeli będziesz mi jeszcze w przyszłości płacił, nie wbijaj wszystkiego w ściany – mruczy.

Prowadzi mnie potem wąskimi przejściami pomiędzy chałupami, śmierdzi tu moczem, przegniłe deski pod nogami taplają się w błocie.

Potem każe czekać. Stoję w małej uliczce, słuchając psów szczekających za ostrokołem dworu, i zastanawiam się melancholijnie, czy cokolwiek się dzieje, czy też Wędzony usiłuje mnie orżnąć.

Wreszcie otwierają jedno skrzydło bramy i zapraszają mnie do środka.

Na dziedzińcu rośnie kilka owocowych drzew, na trawie ustawiono parę krzeseł i stoliczek. Wędzony Ulle czeka w towarzystwie przyjaciela.

Pomarszczonego dziadygi z grdyką tak sterczącą z obwisłej szyi, że można by na niej powiesić kapelusz. To Malfast Lecący Kamień. Szacowny mąż, który wie wszystko o dziwnych niewolnikach.

Siadam z nimi, dostaję zielonkawą czarkę z grubego, pęcherzykowego szkła i nalewają mi uroczyście czegoś, co jest wyraźnie zielone i pachnie jak syrop na kaszel.

Malfast klaszcze, a wtedy dwóch służących otwiera wierzeje budynku, który wziąłem za wyjątkowo długą stodołę. Wyprowadzają bardzo wysoką kobietę, okrytą aż po czubek głowy czerwonym płaszczem z głębokim kapturem.

Milczę.

Zdejmują z niej płaszcz. Dziewczyna jest pod spodem naga i ma zupełnie białą skórę, pokrytą skomplikowanym geometrycznym tatuażem w czerni i czerwieni. Ma długie włosy barwy śniegu, upięte w węzeł. Otwiera tatuowane powieki i widzę nagle białe oczy, przez które prześwituje czerwona tęczówka. Prosty grzbiet wąskiego nosa ciągnie się niemal pionowo i dziewczyna wygląda jak wąż.

– Jest ślepa – odzywa się chrapliwym, bardzo gromkim głosem Malfast. –

Tak jak chciałeś. Ślepa, lecz widzi, jak mówiłeś. Jej świat to ciemność. Ledwo co widzi w dzień, ale jej królestwo to dotyk. Nie znosi światła, nawet jej skóra tego nie lubi. Trzeba ją trzymać w mroku i osłaniać od światła.

Pochodzi z dalekiego kraju i jest kapłanką cudzoziemskiej bogini, którą zwą Irrhanna. Jej chramy to ciemne jaskinie, a kult polega na obcowaniu z mężczyznami albo niewiastami. Jej wszystko jedno. Widzi w ciemności i widzi dotykiem. A jej dotyk to coś, czego mężowie nie potrafią zapomnieć.

Mało je i pięknie śpiewa do swojej bogini, ale to jest bezpieczne, bo ona jest bardzo daleko. Za to wcale nie mówi. Pięć gwichtów złotem. Prawdziwy skarb.

Pociągam łyk napoju i stwierdzam, że to chyba trzeba z żalem uznać za wino. Pachnie jak płyn do kąpieli.

Kręcę głową.

W milczeniu. Co tu gadać. Zostałem bogatym zboczonym amatorem dziwolągów.

To może przygarbiony, miedzianoskóry dziadek z długimi do pasa, srebrnymi włosami i jedną ręką? Stoi w milczeniu i bawi się trzymanymi w dłoni kamykami.

– Ten urodził się całkiem bez oczu i to jako Czyniący. Można go trzymać w domu bez obaw. Jest bezpieczny dla ludzi i bydła. Dzięki swojej sztuce jakby widział. Potrafi wyczytać rzeczy zakryte, kiedy dać mu przedmiot, który do kogoś należał. Prawda jednak, że jest z Kebiru, i lepiej się go rozumie, jeżeli kto zna tamtejszą mowę. Ma jeszcze jedną pieśń – kiedy dasz mu jakąś rzecz, która się złamała, potrafi sprawić, że części się zrosną. To są pieśni obcych bogów i u nas nie sprowadzają niemal żadnego nieszczęścia.

Tego oddam za dwadzieścia marek srebra.

Kolejna niewolnica jest obleczona w coś, co przypomina złocisty, obcisły kombinezon do nurkowania, pokryty rudymi zygzakami. Kuca u stóp strażnika, oblizując wargi, i opiera się dłońmi o ziemię. Ma ostre zęby i czarne wargi. Na szyi zapięto jej obrożę z przyczepionym łańcuchem.

– Ta nie jest może całkiem ślepa, ale, tak jak chciałeś, wydaje się niespełna rozumu. Możni w dalekim kraju hodują takie jak ona sztuką Czyniących do ozdoby i własnej obrony, a także do polowań. Futro, które ją porasta, jest prawdziwe. Zimą zrobi się gęstsze, więc wcale nie trzeba jej dawać ubrania. Można ją ułożyć i wtedy będzie strzegła obejścia, ale należy rozdzielać od psów, bo pozagryza. Nie będzie mieć potomstwa ze zwykłym mężem, ale chędożyć można, jak kto lubi. Kosztuje trzydzieści marek srebra.

Rozcieram czoło. Zaczynam czuć się zmęczony.

Oglądam jednak dalej paradę dziwolągów. Są kolejne absurdalne mutacje, ale zdarzają się także osobnicy dziwnie okaleczeni, jakby celowo zniekształceni. Nikt jednak nie ma ludzkich oczu, szerokich zębów, kulistej czaszki i odstających uszu. Nikt nie przypomina Olafa Fjollsfinna, Ulrike Freihoff, Piera van Dykena ani Pas-sionarii Callo.

Nikt.

To tylko cyrk dziwolągów.

Jak to powiedział twórca takiego cyrku, niejaki Bar-num? „Codziennie rodzi się nowy frajer”?

Pojawiają się zwykli niewolnicy, tylko że prima sort. Smukłe, postawne dziewczęta o rozmaitym kolorze skóry, muskularni mężczyźni. Nie umiem czytać z tych ich oczu. Oczu wiewiórek, fok i węży. Pozbawione wyrazu paciorki. Są zrozpaczeni? Zobojętniali?

To kultura bez technologii. Coś trzeba też robić z jeńcami. Może lepiej zaprzęgać do pracy niż patroszyć na schodach piramidy i wypuszczać im krew na chwałę Słońca i Upierzonego Węża. Wszędzie tak było.

Na Ziemi też.

Stała kosmiczna.

Jednak czułbym się lepiej, gdyby przepełniało mnie tylko święte oburzenie i poczucie humanistycznej wyższości. A zaczynam się łapać na tym, że kusi mnie, żeby kupić kogoś. Na przykład tę smukłą jak tancerka dziewczynę o purpurowych włosach, kłębiących się niczym chmura. Stoi, osłaniając ramionami piersi, lekko drży z zimna albo ze strachu. Z odległości paru metrów i pod światło wydaje się śliczna. Pomimo trochę za wąskiej czaszki i zbyt pociągłej twarzy jak u wszystkich tutaj. Ma małe, wytatuowane wzorki na czole i policzkach i cienkie brwi.

Wyobrażam sobie to święte oburzenie po drugiej stronie wszechświata.

Jeżeli jej nie kupię, zrobi to ktoś inny. Będzie ją bił, głodził, poniewierał, może torturował, może ją zabije. Będzie pędzić życie domowego zwierzęcia.

Będą ją poganiać baby, właściciel albo i właścicielka, wszyscy. Znajdzie się na dole hierarchii. Trochę powyżej krowy. Jej świat ograniczy się do jednej z tutejszych smrodliwych chałup z bali, kożuchów, wszy i skisłego, rybiego tłuszczu. Zapomni nawet, kim była. A potem zestarzeje się i przestanie być śliczna. A tym samym droga.

Przy mnie jej rola ograniczy się do dotrzymywania mi towarzystwa. Także w łóżku, nie bądźmy hipokrytami. Czasem mi pomoże. Nauczę ją różnych rzeczy, ucywilizuję. Potrwa to kilka miesięcy, najwyżej rok, daj Boże.

A potem, kiedy będę odlatywał, dam jej złota i pomogę się ustawić. Zostanie wielką panią i ułoży sobie życie.

Kiedy byłem dzieckiem, po sztormie biegałem po plaży i zbierałem wyrzucone przez fale kraby. Zebrałem chyba ze sto. Łapałem je i wynosiłem w morze poza fale przyboju. Zajęło mi to parę godzin, zanim uniosłem

wzrok i zobaczyłem, że plaża po horyzont zasłana jest umierającymi krabami. Minęło tyle lat, a ja niczego się nie nauczyłem.

Jednak myśl pozostaje kusząca. Patrzę na nią i nie mogę pozbyć się przedziwnego uczucia. Stać mnie. Wystarczy wskazać ją palcem, wysupłać kilka srebrnych blach z pasa i będzie moja. Tak to tutaj wygląda. Żadnych kolacji przy świecach, żadnych negocjacji.

Wtedy słyszę, że ma czternaście lat.

Chyba jestem daleko od domu.

– Szukam konkretnych ludzi, a nie podobnych albo w ogóle dziwnych, Malfaście Lecący Kamieniu. Jednak bardzo mi pomogliście. Nie kupię żadnego z tych niewolników, jednak dam wam jeszcze po marce srebrem, jeżeli umożliwicie mi obejrzenie wszystkich niewolników jacy są w mieście u innych kupców. Nie myślę o tych, których żeglarze będą wystawiali na placu, ale o pozostałych.

Wędzony Ulle głaszcze się po szczęce.

– Teraz niewolników jest mało. Zły czas, wojna bogów. Coraz mniej wypraw wypływa. Mężowie siedzą w domach i pilnują. Ale możemy zobaczyć to, co jest.

Wieczorem mam wszystkiego dosyć. Obejrzałem jeszcze ze dwie setki ludzi i próbowałem przepytywać w sześciu językach tych, którzy rozumieli, co mówię. Nikt i nigdy nie widział moich rozbitków. Ani tu, ani w krajach, w których ich porwano. Młode dziewczyny wdzięczyły się do mnie i obiecywały mi cuda na kiju, jeżeli je kupię. Kilku sprytniejszych opowiadało mi różne bajki w nadziei, że im się to opłaci. Dzieci, stłoczone w kącie pomieszczenia, patrzyły na mnie przerażonymi oczami zwierzątek w schronisku. Chwytano mnie za ręce i uda. Dziewczęce dłonie mocowały się ze sznurkami rozporka, wieszały mi się na szyi.

Niektórzy, słysząc własną mowę, wpadali w histerię i wykrzykiwali wiadomości, które miałem przekazać ich krewnym. Przeklinali Ludzi Wybrzeża, własnych i cudzych bogów. Błagali o pomoc.

Ale nie było tam nikogo z tych, których szukałem.

Parszywy dzień.

Wracam na plac. Pęka w szwach od wrzasków, bębnów i piszczałek, wszystkie ławy i stoły są już zajęte, płoną ogniska, na rusztach skwierczą mięso i ryby, mętne piwo leje się pienistą strugą do kubków, rogów,

dzbanów i gardeł.

Atleif i Grunaldi siedzą na kawałkach futra przy skałach na brzegu, mają własne ognisko i własną beczułkę piwa. Wołają mnie z daleka.

Siedzi tam jeszcze kilku innych podobnych do nich. Powściągliwych i milkliwych. Jednak witają mnie serdecznie. Już wszyscy słyszeli o czarnym bluszczu. Ściskamy sobie bicepsy i karki. Dlaczego nie.

Odpowiada mi ich towarzystwo. Wokół wrzask, dzikie tańce, jacyś faceci ścigają chichoczące dziewczęta, ktoś rzyga z pluskiem do wody. Tu siedzi banda ponuraków i patrzy w ogień. Wymieniamy leniwe uwagi.

Stracili stu trzydziestu ludzi i dwa okręty. Z tego tylko pięćdziesięciu w bitwach i zamorskich awanturach. Reszta przepadła całkiem niedaleko Wybrzeża Żagli na jakiejś przeklętej wyspie. Z powodu jakiejś klątwy. Tyle wynika z tego, co mi mówią, skąpo i niechętnie, a ja się nie dopytuję.

Mam własne problemy.

Gdziekolwiek spojrzę, widzę plażę zasłaną krabami.

Miliony krabów.

Od razu można rozpoznać złe zamiary przechodnia. Widać to po sposobie, w jaki idzie w twoją stronę, po tym, jak patrzy, jak trzyma ręce. Miliony znaków.

Wbijano mi to do głowy.

A mimo to, po drodze do siedziby Lunfa Gorącego Krzemienia, pozwoliłem sobie minąć jednego siedzącego pod ścianą człowieka i wleźć na dwóch pozostałych, mimo że ich sylwetki aż płonęły od adrenaliny i żądzy mordu.

Nawet trudno to nazwać ulicą. Po prostu wąskie przejście pomiędzy dwoma częstokołami. Właściwie opłotek. Pod nogami błoto, kałuże, u wylotu uliczki przemyka pies przygarbiony jak hiena.

Wyglądają jak zabłąkani żeglarze. Idą prosto na mnie, spleceni przyjaźnie ramionami, ten z lewej trzyma w dłoni smukły, gliniany dzban. Rozłączają ramiona, żeby puścić mnie środkiem. Ot, dwóch lekko zataczających się pijaczków.

Nic mnie nie usprawiedliwia. Ani zmęczenie, ani zamyślenie, ani leciutko szumiące w głowie piwo. Szkolono mnie właśnie na takie okoliczności.

Levisson chyba by mnie zabił, gdyby to widział. Nigdy nie wolno przechodzić środkiem pomiędzy dwoma ludźmi. Nie wolno gapić się pod nogi i rozmyślać.

Nie w ciemnej uliczce.

Ten z prawej chwyta mnie za rękę powyżej łokcia, a ten z lewej strzela podstępnym, niskim pchnięciem prosto w korpus. Cios idzie po łuku, nie na wprost, między żebra, tylko pod łopatkę. Tryb alarmowy potrzebuje dwóch dziesiątych sekundy na aktywację.

A potem stoję w mrocznej uliczce wśród smolistych cieni i srebrnego światła jednego z księżyców. W dłoni ciąży mi długi, sierpowato wygięty kindżał, który nie należy do mnie. Ból napływa z rozcięcia w mięśniu najszerszym grzbietu powoli i jakby niepewnie. Dwóch ludzi leży przede mną, jeden wparty w ścianę z dziwnie wykrzywioną głową i podwiniętą niemożliwie nogą jak szmaciany pajacyk. Za mną trzeci klęczy w błocie, pochylony jakby składał pokłon.

Żyję.

Drżą mi nogi i w zasadzie nie pamiętam, co się stało.

Słyszę charkot.

To ten, który siedział pod ścianą, a potem nagle wyrósł mi za plecami.

Właściciel kindżału. Teraz klęczy, usiłując rozpaczliwie zacisnąć rozchlastaną tętnicę szyjną, palce ślizgają mu się we krwi płynącej obficie jak wino z rozciętego bukłaka.

Ten, który mnie pchnął, właśnie umiera. Palce dygoczą mu coraz słabiej, wyglądają jak nogi rozdeptanego kraba. Oczy wywracają się pod powiekami, widać nawet wąski pasek białkówki. Nie ma dla niego szans. Jak to było?

Pamiętam,

że

przede

wszystkim

uciekłem

spod

ostrza,

które

w rozciągniętym czasie jakby wyhamowało, wbijając mi się w bok przy łopatce. Jakby ugrzęzło w żywicy, która zalała nagle świat. Wszystko zwolniło i tylko ja przepchnąłem się między sekundami, zsunąłem się z żelaza, które już mnie zaczęło zabijać, i splotłem swoje ramię z jego, zakładając mu dźwignię na łokieć.

To było wtedy, kiedy zgruchotałem kolano temu drugiemu, czy przedtem?

A może równocześnie?

To chyba zrobiłem wcześniej, bo kiedy za plecami słyszałem zgrzyt wyciąganej z pochwy stali, już miałem wolną drugą rękę. Mogłem zrobić mu atemi,odwracający uwagę cios w grdykę i posłać półobrotem prosto pod cięcie tego z tyłu. Skośne, szybkie cięcie z obu rąk, które miało przekreślić mi ukośnie plecy, a rozpłatało nożownikowi pierś.

Potem wyjąłem tamtemu szablę. Zabiłem go wtedy, czy najpierw tego ze złamaną nogą?

Nie wiem.

Upadał, więc kopnąłem go w powietrzu i jego upadek nagle zmienił

kierunek, pomknął do góry, jak gdyby wstawał, tylko miał już złamany kark i jego głowa kiwała się groteskowo, jakby szyja była jedynie wypełnionym piaskiem rękawem.

Potem obrót i cięcie. Tamten wciąż stał, nie wierząc własnym oczom.

Patrzył na przyjaciela, który wyrósł nagle na drodze jego szabli, i na własne ręce, z których znikła broń.

Wtedy przeciąłem mu szyję i uciekłem spanikowany z trybu bojowego, jakby to on był czemuś winien.

I wtedy dzban stłukł się o ziemię.

A teraz stoję sam z obcym żelazem w dłoni, a wokół mnie umierają ludzie.

I jestem już kimś innym niż pięć minut temu.

Jestem zabójcą.

Czuję paskudny, rwący ból w boku, który przypomina mi, że nie jestem przynajmniej trupem. To nie był napad rabunkowy ani żadna bójka. To był

zamach.

Ktoś chciał mnie zabić.

Ten z przeciętą szyją upada miękko w błoto i wielką kałużę własnej krwi.

Cuchnie tu krwią, moczem i rzeźnią.

Przeszukuję ciała. Nie mają niczego charakterystycznego. Portki, koszule, kurty. Amulety.

Przy pasach niewielkie sakiewki, noże, jakieś łyżki wiszące na łańcuszkach. Czego się spodziewałem?

Dokumentów?

Może firmowych zapałek z nocnego klubu z odręcznie zapisanym adresem mailowym?

Wszyscy mają geometryczne tatuaże na ramionach. Zygzakowate wzory, przypominające stylizowany drut kolczasty. Ich ręce wyglądają przez to jak żmije.

I amulety. Wszyscy tutaj noszą całe kolekcje wisiorków z metalu, kości i kamienia. Panicznie boją się klątw i zimnej mgły. Cała ta odpustowa biżuteria ma ich chronić. Jednak szyje moich klientów zdobią tylko

pojedyncze,

srebrne

wisiorki.

Takie

same.

Dwa

splecione

węże,

przypominające spiralę DNA.

Zrywam rzemień i chowam wisiorek do kieszeni, a potem myję okrwawione dłonie w kałuży.

Czuję, że bok zaczyna mi drętwieć, a koszula lepi się do ciała. Pod pachą widzę wielką plamę. Niedobrze. Tracę za dużo krwi. Przesiąka już przez półkożuszek.

Sierp wkładam z powrotem w dłoń właścicielowi. Czy mogli pozabijać się nawzajem? Pan numer jeden skręca kark panu numer dwa. Pan numer trzy odwdzięcza się sierpem przez pierś, więc pan numer jeden chlasta go nożem po szyi. Kiepskie. Po co dusił, skoro miał nóż? Ale tak musi zostać, a raczej nie należy się tu spodziewać ekipy śledczej. Najważniejsze, żeby mnie tu nikt nie zobaczył.

Rozglądam się, czy nie zostawiłem śladów. Rozrywam koszulę i wpycham pod pachę kłąb płótna, który przyciskam łokciem. Nie chcę zostawić za sobą ścieżki krwi i skończyć w sieci z ognistymi wężami czy czymś takim.

Wychodząc z opłotka, stąpam po kamieniach.

Lunf Gorący Krzemień otwiera mi natychmiast, jakby czekał pod drzwiami.

– Złodziej! – krzyczy. Czuję, jak staje mi serce. Ja-dran! Sprzęt! Lunf aż trzęsie się z emocji. Ma w ręku krótki, szeroki topór. – Otruł psa i przelazł

przez częstokół! Po dachu! Już spaliśmy!

Złodziej leży na wznak na dziedzińcu z rozrzuconymi na boki rękami. Jego twarz wygląda jak miazga.

Rozpycham grupkę wstrząśniętych domowników i otwieram drzwi. Skobel jest czymś przecięty. Równo i gładko jak laserem. W środku wita mnie głęboki pomruk Jadrana.

Tulę się do wielkiego łba i przyciskam czoło do jego czoła.

- Zly człowiek. – Słyszę w głowie. - Przyszedł zły człowiek. Jadran nie pójdzie. Jadran i Vuko razem.

– Już dobrze. – Głaszczę go po szyi.

– Twój ptak wydziobał mu oczy – opowiada gospodarz. – Kiedy tylko wszedł do szopy. A potem koń się urwał i kopnął go w głowę. Zabiły go twoje zwierzęta. -Kręci głową z trwogą i niedowierzaniem.

– Każ mi dać wody. Najlepiej gorącej – mówię z coraz większym trudem i wydaje mi się, że zaraz zemdleję. Trzęsą mi się kolana. Z szoku

posttraumatycznego, z upływu krwi i zmęczenia walką. Chwytam się framugi. Bok boli jak jasna cholera.

Palce nie bardzo chcą mnie słuchać, kiedy wyciągam krzesiwo.

Lunf krzyczy, żeby przynieśli wodę, i sam zapala kaganek.

– Teraz mnie zostaw na chwilę.

Wycofuje się i mam wrażenie, że w jego twarzy widzę lęk.

Grzebię w sakwach, klęcząc wśród rozsypanych rzeczy, ale strasznie chce mi się położyć w nie twarzą i zasnąć.

Potem stoję nagi nad cebrem i robię bilans strat. Znowu łupie mnie staw skokowy, oparzenia na plecach ciągle doskwierają, ale nie ma żadnych otwartych ran, na udzie kilkanaście szram od spotkania z czarnym bluszczem i to pchnięcie w bok. Nie jest głębokie, mięsień jest przecięty może na półtora centymetra. Ale opłucna jest nietknięta. Do tego kolekcja kilkunastu drobnych skaleczeń, otarć i siniaków w najróżniejszych miejscach. Zdejmuję zaskorupiałe szarpie, którymi owinął mi nogę jeden z Ludzi Ognia, a potem biorę pojemnik i zasklepiam wszystkie rany pianką opatrunku, która zastyga w białe kleksy. Zawiera klej komórkowy, środek przeciwbólowy, enzymy wspomagające gojenie i immunoglobuliny, ale w tym tempie zużycia będę za dwa tygodnie rozgniatał przeżuty chleb z pajęczynami.

Wrzucam do kubka zimnej wody dwie tabletki kompleksu regeneracyjnego i w powietrzu rozchodzi się zapach cytrusów. Świeżo wyciśnięte pomarańcze, cytryny i mandarynki. Wypijam musujący napój, w uszach dzwoni mi melodyjka z reklamy „Oranginy” i czuję, że mam łzy w oczach. Chcę do domu.

Na belce pod sufitem siedzi ogromny, czarny ptak podobny do kruka i błyska na mnie białą powieką na czarnym jak agat oku.

– Nazywasz się Nevermore – mówię mu. – I zostajesz ze mną.

– Nevermore! – Kracze. Nigdy już!

– Nareszcie to powiedziałeś. – Przytakuję z satysfakcją.

Myję się z grubsza jak się da, zakładam inną koszulę i portki. Cyfral zalewa mnie potokiem endorfiny. Świat robi się pastelowo pluszowy, tępy ból przygasa, rwie tylko ostro i krótko przy nieostrożnym poruszeniu.

Koszmarny cień w duszy rozpełza się po kątach. Trudno. Stało się. Takie jest życie. Nie twoja wina. Mogli cię nie zabijać, wtedy by żyli. Taki to świat. Co zrobisz?

Wyspowiadasz się? Zadzwonisz na policję? Pójdziesz na terapię?

Lunf przynosi mi miskę jakiejś ugotowanej ciemnoczerwonej fasoli o wielkich ziarnach, wędzoną rybę i dzban piwa. W milczeniu patrzy na przesiąkniętą krwią koszulę, przebitą pod rękawem i tak samo zmaltretowaną kamizelę.

– Daj – mówi. – Kobiety wypiorą.

Wyciągam

zabrany

mordercy

amulet

i

pokazuję

mu.

Spluwa

z obrzydzeniem i unosi pięść, mamrocąc imię Hinda.

– Nie noś tego. To znak Smeiringa. Boga Węża.

– Co to za jeden?

Wzrusza ramionami.

Wysysam ziarna, odrzucając grube łupiny, rwę rybę i staram się nie jeść jak zwierzę.

– Bóg kraju Węży. Unikaj Ludzi Węży. To źli ludzie. Napadają na wszystkich, nie tylko na wrogów. Żyją w górach. Łapią ludzi i oddają ich Wężowi. Umieją powalić człowieka wzrokiem. A odkąd przyszła wojna bogów, mówi się, że ogarnęła ich zimna mgła i oszaleli. Skąd to masz? Nie pojawili się w tym roku.

– A pojawią się?

– Jest pokój jesiennego wiecu. Wszyscy Ludzie Wybrzeża mogą. Ale może w tym roku styrsmani będą radzić, żeby ich najechać. Wszyscy mają dosyć.

Słyszałem, że ludzie z kraju Ognia i z kraju Koni, i z Ziemi Słonej Trawy skarżą się, że Smeiringowie porywają kobiety i dzieci. Tamci się wypierają i mówią, że to mgła je zabrała. Teraz podobno mają króla tak jak cudzoziemskie dzikusy. Jednego, który jest nad wszystkimi i każdemu może rozkazywać. Głupota. Zapamiętaj, co ci mówię, cudzoziemcze. Jeżeli pójdziesz na morze i zobaczysz czarny żagiel ze srebrnym znakiem Tańczących Węży, ładuj katapultę i walcz albo stawiaj wszystkie żagle i uciekaj. Inaczej porwą cię i oddadzą Wężowi. Zabiłeś kogoś? – pyta nagle badawczo.

Patrzę na niego pustym wzrokiem. Milczę, a na ustach wykwita mi drwiący uśmiech.

– Przecież widziałeś, że nie mam miecza.

– Złodzieja już zabrano – mówi. – Jego głowa znajdzie się na łące pod ognistym drzewem nadziana na tykę. Na postrach i dla przypomnienia

o pokoju.

– O pokoju? – Śmieję się.

– Będzie widać, co się dzieje z tymi, którzy łamią mir.

Uśmiecham się krzywo.

Rano idę prosto do Wędzonego Ulle. I tym razem mam się już na baczności. Na lewej ręce połyskuje kar-wasz, nóż zawiesiłem na szelkach pod pachą, zasłonięty połą kaftana. Wolałbym zabrać miecz, ale trudno.

Po drodze omijam szerokim łukiem feralny opłotek. Wątpliwe, by napastnicy nadal leżeli w uliczce, ale jakoś nie mam ochoty tam chodzić.

Drzwi do kantoru są zamknięte.

Wędzony Ulle jest dla mnie pierwszym podejrzanym, choć nie mam pojęcia, o co chodziło. Kazał mnie okraść? I tylko tyle?

Ciężko zorientować się w architekturze tych domów. Wewnętrzne dziedzińce, patia, jeden podwórzec przechodzi w drugi, wszystko zamknięte albo ścianami budynków, albo palisadami z bali. Nie wiadomo, gdzie

zaczyna się jeden, a kończy drugi.

Pomyślmy. Spójrzmy, gdzie kończą się ściany jego kantoru. Jaki jest przebieg dachów.

Siadam w tej samej karczmie co poprzednio. Budynki przylegają do siebie, zabudowania nad nabrzeżem tworzą jeden ciąg.

Patrzę na kręcących się po nabrzeżu ludzi i widzę, że coś się zmieniło.

Znikły wszystkie dzieci. Nie biegają już po nabrzeżu z drewnianymi mieczami,

nie

przepychają

się

pomiędzy

spódnicami

i

portkami

przechodniów, nie kucają, umorusane i głodne, na progach domów. Znikły bez śladu.

Zmienił się też wygląd obywatelskich patroli.

Wydaje się ich jakby więcej, ale pewnie dlatego, że wszyscy kręcą się wzdłuż brzegu. I dzisiaj wszyscy mają w rękach łuki, a zza pleców sterczą im pęki długich strzał. I strażnicy, i zwykli przechodnie zerkają jakby ukradkiem na rzekę.

Na dwa wilcze okręty, kołyszące się pośrodku nurtu burta w burtę.

Przybyły w nocy. Na rufach łopocą zębate, czarne proporce, obszyte srebrną lamówką, z symbolem przypominającym spiralę DNA albo oznaczenie służby medycznej. Tańczące Węże.

Chyba nikt nie cieszy się z ich przybycia. Ani mieszkańcy Żmijowego Gardła, ani inni żeglarze. Pomiędzy okrętami a stojącymi na brzegu ludźmi trwają negocjacje. Jednak łatwo zauważyć, że wszyscy przybyli na jesienny wiec są po stronie mieszkańców portu. Na pokładach okrętów nie widać nadmiernej nerwowości, ale jakoś tak przy katapultach w koszach płonie ogień i przypadkiem stoi przy nich dwóch ludzi. Jeden przy windzie naciągu, a drugi w pobliżu ułożonych na stojaku oszczepów. Są grube, nasmarowane czymś, co przypomina smołę i zakończone dziwnymi, wrzecionowatymi grotami, przez co wyglądają jak granaty przeciwpancerne. Na pokładach wszyscy przypadkiem mają na sobie kolczugi i hełmy, wszyscy też trzymają pod ręką łuki lub oszczepy.

Nie trzeba być mistrzem w szacowaniu sił. Jeżeli Ludzie Węży nie przestaną się stawiać, jesienny jarmark zacznie się rzeźnią, z której żaden z nich nie wyjdzie żywy.

Poważnie wyglądający, brodaty jegomość w niebieskim płaszczu, stojący na pirsie w otoczeniu wojów, ryczy coś po raz kolejny, wskazując ręką. Jasne.

Ludzie Węży mają cumować na drugim brzegu, w najdalszym miejscu, a na stronę portu i do wzgórza, na którym będzie się odbywał wiec, podróżować w łódkach. Oni zaś czują się dotknięci i upierają się zostać na kotwicy tam, gdzie są.

Napięcie rośnie. Myślę, że wszyscy w okolicy stoją na brzegu albo na progach domów i patrzą na okręty Węży. Wszyscy czekają. Czy za chwilę posypią się strzały? Kruchy mir jesiennego wiecu pryśnie jak bańka mydlana?

Węże stoją, oparci niedbale o nadburcia i wanty, i również bawią się trzymanymi w rękach toporami i oszczepami.

Kiedy wchodzę do karczmy, aktywuję jednocześnie wspomaganie.

***

Wewnątrz było pusto. Drakkainen wyminął długie ławy i wślizgnął się za płat skóry zasłaniający wejście. Zrobił to miękkim, kocim ruchem, niemal nie poruszając zasłony. Z tyłu, w wąskim pomieszczeniu stały sterty poczerniałych beczek i kilka połamanych zydli. Skrzypnęły drzwi na podwórko i właściciel karczmy przeszedł korytarzem, niosąc po dwa puste dzbany w każdym ręku. Przeszedł do drzwi na wprost i otworzył je sobie kopniakiem, po czym zniknął w głębi domostwa. Plama cienia pomiędzy beczkami przybrała nagle ludzką postać i wyślizgnął się z niej Vuko.

Przemierzył bezgłośnie korytarz i wyszedł na dziedziniec. Drzwi, osadzone na drewnianych kołkach, zaskrzypiały tylko lekko.

Czerwonowłosa dziewczynka, siedząca po tamtej stronie na ganku z drewnianym konikiem w dłoni, skamieniała na jego widok, ale Wędrowiec przyłożył tylko palec do ust i bez wysiłku wskoczył na dach szopy przylegającej do kamiennego muru, stamtąd dwoma długimi susami na dach budynku i zniknął po drugiej stronie kalenicy. Nadal było cicho.

Nienaturalnie cicho w całym mieście, tylko z nabrzeża, gdzie mieszkańcy portu negocjowali z Wężami, niosły się okrzyki.

Drakkainen zjechał z dachu na wznak i zeskoczył na kamienny podwórzec, po czym opadł na cztery łapy jak kot i wstał, krzywiąc się i lekko utykając na lewą nogę.

Wędzony Ulle siedział nieruchomo na ławie z rozłożoną wędzoną rybą na kolanach i patrzył na niego z otwartymi ustami. Kawałek skóry z płetwą

przylepił mu się do brody.

Skrzypnęły drzwi.

Wędrowiec uchylił się półobrotem, puszczając wzdłuż ciała dłoń z toporem, zablokował od góry nadgarstek napastnika, grzmotnął go łokciem w czoło i ułożył nieruchomego na ziemi. Wszystko trwało tyle, ile mrugnięcie, i odbyło się w zupełnej ciszy.

– Zabiłeś mi syna – wychrypiał Ulle osłupiały. Rybia płetwa nadal wisiała mu w skołtunionej brodzie.

Drakkainen podszedł do niego szybkim krokiem, wszedł po schodkach werandy i przydepnął mu nagle klatkę piersiową, przyciskając plecy handlarza do ściany.

Dmuchnął w palce, w których nagle pojawiła się srebrna moneta.

– Wczoraj zapłaciłem ci gwichta – powiedział. -Dzisiaj dam ci markę.

Srebro jest twardsze niż złoto i myślę, że wydłubiesz je tym razem z czoła.

– Cco… – wyjąkał Wędzony Ulle.

– Było ich trzech – warknął Drakkainen. – Nikt mnie nie zna w tym mieście, a jednak na mnie czekali. Teraz leżą w opłotku, a ja chcę wiedzieć, co masz z tym wspólnego. Nosili to. – Pokazał amulet. – Wszyscy trzej.

Kumasz się z Wężami?

Wyciągnął dłoń do jego twarzy. Ulle wybałuszył oczy, ukazując wąski pasek białek jak przerażony koń, ale Vuko pstryknął tylko rybią płetwę, która zaczęła go już irytować.

– Był tylko jeden – wyrzęził Ulle, nie spuszczając wzroku z monety, którą Drakkainen trzymał między kciukiem a palcem wskazującym. – Jeden, nie trzech. I przyszedł na nabrzeże zaraz, jak poszedłeś. Zapytał dokładnie tak jak ty. Czy był tu ktoś dziwny i pyta o wysokiego, ślepego męża z włosami jak krucze pióra. Nie pamiętam, co powiedziałem, przysięgam. Pamiętam tylko jego oczy. Zrobiły się złote. A wokół była mgła. Chwilę potem siedziałem w kantorze zupełnie sam. Jucha leciała mi z nosa. Przysięgnę na Hinda, jeżeli chcesz. A teraz daj mi podejść do syna.

– Twój syn zaraz się obudzi – powiedział Drakkai-nen. – Może będzie rzygał, ale nic więcej. Niech przykłada mokre szmaty do głowy i się prześpi.

Najlepiej, jakby mógł przyłożyć lód.

Zabrał nogę, pozwolił Ullemu odkleić się od ścian i wykaszleć.

– Chyba ci wierzę – rzekł Vuko. – Tylko dlaczego jakiś Wąż miałby mnie

znać?

– Nie znał cię – odparł Wędzony Ulle. – Ale znał tego czarnego, którego szukasz, chyba. Pytał o kogokolwiek dziwnego, a ty jesteś dziwny.

– Wcale nie jestem dziwny – nadąsał się Drakkai-nen. – Nie piłem tylko dzisiaj cappuccino.

– Czego? – zapytał Ulle w osłupieniu.

– Nieważne. Nawet ty tego nie masz. Daj mi korzennego piwa.

– Jak będziesz mnie jeszcze kiedy chciał odwiedzić – zauważył Ulle z niesmakiem – nie zjeżdżaj z dachu.

Syn Wędzonego Ulle jęknął i usiadł, potrząsając boleśnie głową.

Cytat

Nie lekceważ szeptów i szelestów trawy

Nie lekceważ iskier niesionych przez wiatr

Pożoga jest chwilą

I bezmyślnym gniewem

Pozostaną szare od popiołu zgliszcza

I tylko ból będzie płonął bez końca

Kireneńska Księga Przysłów

Rozdział 6 Ogień Pustyni

Mówili, że

nadeszła

z

pustyni.

Prosto

z bezwodnego piekła Nahel Zym, gdzie nie ma niczego prócz kamieni, piachu i kęp żelaznej trawy. Samotna kobieta, okryta luźnym, czerwonym płaszczem, jaki nosi się na pustyni, z twarzą skrytą pod głębokim kapturem.

Prorokini, która powiedziała, że podpali świat. Głosiła, że została przysłana

przez pradawną boginię Amitraju, Podziemną Matkę. Boginię, od której lud się odwrócił.

Przynajmniej tak to wyglądało w plotkach, które powtarzano na placach i bazarach całego imperium.

Wydarzyło się to podczas wyjątkowo upalnego, suchego lata. Niebo płonęło, w południowych prowincjach wysychały rzeki, a ziemia pokrywała się spękaną skorupą. Skwar wstawał dzień w dzień i od wiosny w centralnych prowincjach nie spadła nawet kropla deszczu. Mój ojciec ściągnął do siebie Wiedzących, ale nie dotarło do mnie, co mu powiedzieli.

Myślę, że nic ważnego. Są rzeczy, na które nawet najlepszy władca niewiele może poradzić, a należy do nich właśnie susza, powódź albo zaraza. Nawet najmędrszy imperator nie zatrzyma huraganu i nawet najbitniejsza armia nie pokona burzy. Po prostu tak jest.

Wtedy zaczynałem już być młodzieńcem. Mój najstarszy brat Kimir Zył nie żył, a ja oswoiłem się już z myślą o świecie, który wygląda inaczej.

Odwiedzałem czasem jego grób w Ogrodzie Milczenia i zapalałem trociczki w kamiennej misie, ozdobionej reliefem w kształcie konia, ale nie myślałem o nim zbyt często. Przywykłem.

Zresztą mój Nauczyciel nie dawał mi zbyt wiele czasu na zadumę. O ile nieustanne ćwiczenia i dyscyplinę, jakiej poddawano nas w Domu Stali, traktowałem jako uciążliwość, do której trzeba przywyknąć, o tyle z wiekiem zacząłem mieć dodatkowe zajęcia. Mój brat i dwie siostry przesiadywali w Komnacie Nauki nad zwojami i słuchali nauczyciela. Ja bardzo często wychodziłem w towarzystwie Rzemienia. Kluczyliśmy tajnymi, kamiennymi korytarzami aż do pałacu. Przedtem prawie nigdy nie opuszczałem Wioski Chmur. Jej ogrody i domy były dla mnie całym światem. Ciągnący się jak okiem sięgnąć mur i ściany Tygrysiego Pałacu oznaczały dla mnie to samo, co dla kogoś innego horyzont.

Podczas świąt i uroczystości zabierali nas czasem, żebyśmy patrzyli na misteria zza kolumn Tygrysiej Sali albo spoglądali na korowody tancerzy na Placu Tysiąca Koni przed pałacem, czasem prowadzono nas do świątyni państwowej, ale to wszystko były egzotyczne wycieczki, takie same, jak rzadkie wyjazdy do Orlego Pałacu w Morskich Górach.

Moja wiedza o świecie pochodziła ze zwojów i opowieści. O bazarach i ulicach Maranaharu, które mógłbym odwiedzić zaraz po śniadaniu,

wiedziałem tyle samo, co o kebiryjskich stepach, górskich miastach Sauragaru albo rzekach i kanałach Jarmakandy.

Jedyni prości ludzie, jakich widywałem, to pałacowi ogrodnicy, służący i niewolnicy. Syci i zdrowi, sprawiali wrażenie zupełnie szczęśliwych i wydawało mi się, że tak samo wyglądają wszyscy mieszkańcy imperium, a właściwie wszyscy ludzie na świecie.

Jednak kiedy zacząłem stawać się młodzieńcem, musiało się to zmienić.

Rzemień zabierał mnie do pałacu, żebym przyglądał się naradom i obserwował z ukrycia poselstwa przybywające do mojego ojca. Codziennie rano musiałem wysłuchać raportu o stanie państwa. Dowiadywałem się o sztormach, buntach, korcach zboża i durry, okrętach, podatkach, niepokojach i waśniach religijnych. Rzemień bezlitośnie przepytywał mnie, sprawdzając, czy rozumiem i pamiętam te wszystkie rzeczy. Kazał mi mówić, co zrobiłbym w tej czy innej sytuacji, i nie tolerował byle jakich, bezmyślnych odpowiedzi. Całe dnie musiałem spędzać na niekończących się dyskusjach. Nie wystarczała odpowiedź w rodzaju „przesunąłbym tymen piechoty do Kebzegaru” albo „podniósłbym podatek o pięć dirhanów od straganu”. Nieustannie padały kolejne „jak” i „dlaczego”. Musiałem wymyślać rozwiązania i ich bronić. Męczyło mnie to bardziej niż ćwiczenia sztuki walki.

Inna zmiana w moim życiu polegała właśnie na tym, że skończył się dla mnie czas szermierki na kije. Dostałem własny miecz, nóż, łuk i włócznię.

Proste i tanie, takie, jakie wydaje się wojsku. Z ostrzami z dobrej stali, ale oprawione w zwyczajną kość i drewno.

Siniaki i stłuczenia, które zdobiły mnie dotąd, zostały zastąpione przez płytkie szramy i skaleczenia.

Raz spytałem Rzemienia, kiedy zaznam jakiegoś wytchnienia.

– Łatwy dzień był wczoraj – odpowiedział mi na to, śmiejąc się. – Tak będzie już przez całe twoje życie. Zapamiętaj, tohimonie.

Niełatwo było mi się skupić na tym wszystkim, bo i ja zacząłem się zmieniać. Miałem wrażenie, że nastąpiło to z dnia na dzień.

Jednego dnia cały mój świat wypełniało polowanie na odrobinę wolności, żebym mógł biegać po ogrodzie, strzelać z łuku do koszy albo pływać w jeziorze, a nagle okazało się, że nie ma dla mnie ciekawszej rzeczy pod słońcem niż ten moment, kiedy pokojowa Hafma stoi pod światło na tarasie

i przez szatę widać wyraźny zarys jej ciała.

Gdy moja nauczycielka Aiina tłumaczyła mi pisma dawnych wodzów i wykładała zasady skutecznej polityki, ja widziałem tylko jej szyję, a konkretnie to miejsce na karku, gdzie zaczynały się podpięte wysoko włosy. Słuchałem, jak tłumaczy mi zasady handlu, jego sztuczki i tajemnice, ale zasypiałem z otwartymi oczami, nie mogąc oderwać wzroku od tajemniczego, ocienionego miejsca między jej piersiami, widocznego między zapinkami kaftana.

Często zajmowaliśmy się grą, która była ćwiczeniem umiejętności handlowych. Nazywała się tarbiss. Uwielbiałem w to grać, ale od pewnego momentu ciągle przegrywałem. Mniej obchodziło mnie to, czy zdołam wytargować od Aiiny rzadki, czarny kamień i jaki układ wylosuję, niż to, czy uda mi się zobaczyć w rozcięciu spódnicy jej udo albo wewnętrzną część stopy.

Niby wiedziałem, że dorastam i zaczynam stawać się mężczyzną, ale nie przypuszczałem przedtem, że to będzie jak pożar stepu. Myślałem, że zacznę pożądać kobiet tak, jak pragnąłem dostać własnego konia albo oglądać występ akrobatów. Ot, zachcianka, którą z braku możliwości zrealizowania łatwo będzie zignorować i zdusić. Nie rozumiałem, czym są te wszystkie płomienne emocje, o których czytałem u poetów. Nie sądziłem, że to będzie jak obezwładniająca tęsknota za domem i gorączka, i pragnienie pośrodku pustyni równocześnie.

Wiedziałem, że czeka mnie małżeństwo z jedną z księżniczek ze starych, amitrajskich rodów, może córką władcy jakiegoś cudzoziemskiego kraju. Że prócz tego będę miał kilka konkubin. Ale wiedziałem, że żadnej nie wybiorę sam według nakazu serca i że w zasadzie nie ma sposobu, żeby jedną z nich została Aiina, moja nauczycielka.

I tak cały kraj umierał z pragnienia i ja też. Tylko że ludzie i zwierzęta marzyli o wodzie, a ja usychałem, pragnąc ciała Aiiny.

Mój ojciec kazał wydawać paszę dla bydła i dowozić wodę z rzek do niektórych miast. Z prowincji obrzeżnych ściągano beczki i napełniano je wodą, która jechała całymi stajami, zanim wydano ją ludziom po skopku dziennie.

Asil, rzeka płynąca przez stolicę, wyglądała jak potok i toczyła się leniwie korytem przez szeroki pas szarego, spękanego od słońca mułu.

Nie mogłem przypomnieć sobie twarzy Aiiny, kiedy tylko znikała mi z oczu. Wiedziałem, że ma granatowe, lekko skośne oczy i splatające się w pierścienie i pukle włosy koloru letniego nieba nocą. Czerni, prześwitującej granatem. Pamiętałem nos, wąski jak nóż, i pełne usta o lekko opadających kącikach, ale to były tylko słowa. Nie mogłem zobaczyć tego przed oczami duszy, chociaż bardzo się starałem. Wydawało mi się, że twarz nauczycielki znajduje się za jakąś zasłoną i lada moment ją ujrzę, ale kiedy tylko wyobraziłem sobie oczy, znikały usta, a gdy przypominałem sobie włosy, znikała cała twarz. Leżałem nocami, ściskając żelazną kulę życzeń otrzymaną od Rzemienia. Kulę, do której tak przywykłem, że kiedy tylko było mi źle, sięgałem po nią odruchowo. Czasem zasypiałem dopiero, gdy wypadała mi z dłoni.

Studnie na szlakach trzeba było obstawić wojskiem, żeby nie wybrano ich do dna. Wozy, załadowane beczkami, też musiały jechać pod ochroną jazdy.

Durra schła na polach, a kolby były wielkości dziecięcej piąstki.

Usiłowałem zwalczyć spalające mnie pragnienie i zająć się czymś innym.

Ale nawet nauka zrobiła się monotonna. Dzień w dzień pałac żył tylko deszczem, wodą i zbożem. Nieustannie zliczano zapasy strategiczne i zastanawiano się, jak kraj ma przeżyć do następnego roku. Ponieważ tak samo jak inni sam nie potrafiłem znaleźć żadnej dobrej rady, czułem się tym zmęczony.

Coraz częściej dostawaliśmy niepokojące raporty. Od komendantów wojskowych stanic, od straży miejskich, od urzędników i szpiegów.

Powtarzało

się

w

nich

jedno

określenie,

szeptane

na

bazarach,

w przydrożnych gospodach, na stacjach i placach: „gniew bogów”. Nie było nic dziwnego w tym, że kiedy dzieje się źle, ludzie podejrzewają o jakieś działanie bogów. Ale w imperium mojego ojca plotki o starych bogach były naprawdę niebezpieczne i pod każdym względem polityczne.

Musiałbym opowiadać o tym, jak wyglądał Amitraj w czasach, gdy mój dziadek zasiadał na Tygrysim Tronie. Stopniowo o tym opowiem, ale jeszcze nie teraz. Dość, że kiedy na bazarach szeptano o gniewie bogów, miano na myśli starych bogów. Wielką Podziemną Matkę i jej sługi. Azzinę, której przy każdych żniwach składano dziesiątki ofiar z krwi jeńców. Dwóch Księżycowych Braci, którzy patronowali mężczyznom. Kodeks Ziemi, który regulował nie tylko każdy krok człowieka od narodzin po śmierć, ale niemal

każde słowo, jakie wypowiadał.

W tamtym Amitraju człowiek nie miał niemal niczego na własność.

Wszystko było poświęcone bogom i wszystko należało do nich. Oczywiście, widywano ich równie rzadko jak teraz albo gdzie indziej. Jednak Amitraje wierzyli, że są ludem stanowiącym własność Podziemnej Matki i że wszystkie podboje są odzyskiwaniem jej dziedzictwa. Ufali, że kiedy podbiją cały świat i oddadzą go Matce, wróci złoty wiek. Wiek obfitości, szczęścia i miłości. Czas, kiedy ludzie nie mieli płci i wszystko, i wszyscy byli jednością. Wówczas pęknięty na dwoje świat zrośnie się na nowo. Nie będzie dnia i nocy, kobiety i mężczyzny ani dobra i zła, tylko harmonia jedności.

My, Kireneni, wierzymy w co innego. W mozolną Podróż Pod Górę ku oświeceniu i harmonii ze Stworzycielem. Wierzymy, że są różne drogi i wiele z nich, tych, które idą Pod Górę przez trud bycia sprawiedliwym, litościwym, wolnym i dobrym, jest słusznymi. Jednak każdy idzie sam i musi wybierać swój szlak. Bogowie – dziwne postaci, pojawiające się na ziemi –

również podążają tą drogą tak samo jak inne stworzenia. Jedni zdążają Pod Górę, a inni gubią swoją ścieżkę tak samo jak ludzie, ale nie mają znaczenia.

I zmusiliśmy Amitraj do przyjęcia tej filozofii.

Stopniowo, krok po kroku, pozwoliliśmy ludziom łączyć się w małżeństwa, mieszkać razem, budować domy, gromadzić dobytek i wychowywać własne dzieci. Pozwoliliśmy im iść Pod Górę i wybierać drogi. Pozwoliliśmy im pamiętać o dawnych językach i obyczajach krajów, z których pochodzili, zanim zostali podbici przez cesarstwo, pozwoliliśmy kłaniać się dawnym bogom, o ile tylko pozostawali posłuszni naszym prawom i Tygrysiemu Tronowi.

Ale przyszła susza, a z nią głód i choroby, i na bazarach zaczęto szeptać o gniewie bogów.

Dawnych bogów. Tych, których obrażono.

I o prorokini zwanej Ogniem Pustyni. Potężnej kobiecie, która ukrywała swoją twarz pod kapturem i została przysłana przez rozgniewaną Podziemną Matkę, chłoszczącą nieposłuszny lud ogniem suszy.

– Dlaczego ma to takie znaczenie? – spytałem Rzemienia przy śniadaniu. –

Sarkają, bo cierpią. Deszcz spadnie prędzej czy później. To okropne, że niektórzy umrą, że rok będzie gorszy, ale przecież możemy podnieść podatki w prowincjach, które nie ucierpiały. Możemy tam odbudować stada, które

damy poszkodowanym w Wewnętrznym Kręgu. Deszcz kiedyś spadnie.

Przecież przywozimy wodę i rozdajemy ją. Rozdajemy też żywność. Widzą przecież, że ojciec im pomaga. A deszcz spadnie i tak. Upłynie czas i zapomną o suszy. Tak samo jak zapomną o tej prorokini.

– Chciałbym, żebyś miał rację – powiedział Rzemień i spojrzał ponuro w swoją czarkę z naparem orzechowym. – Powiedz, jaka jest najcenniejsza rzecz, którą daliśmy Amitrajowi?

– My. – Roześmiałem się. Trzepnął mnie, ale też się uśmiechnął. – Daliśmy im wolność – powiedziałem, poważniejąc. – Czy istnieje większy skarb?

Mogą obcować ze sobą, nie zważając na kasty, ale nikt ich też do tego nie zmusza. Stare rody nadal trzymają się swoich kast, gdy chcą. Daliśmy im prawo. Każdy może wybierać drogę. Może uprawiać pole albo handlować, albo wstąpić do wojska.

– Każdy? – zapytał drwiąco. – To jak się to dzieje, że wszyscy Hirukowie uprawiają pola Sindarów? Żaden nie lubi handlu?

– Nie mają czym handlować. Jednak kiedyś za opuszczenie wioski czekała ich śmierć, a teraz mogą iść, gdzie chcą, i robić, co chcą.

– Więc dlaczego tego nie robią, Młody Tygrysie?

– Bo nie potrafią! – rozzłościłem się. – Znowu wykręcasz słowa. Jasne, że jeśli od setek lat każdy mógł ich zabijać, bo byli najniższą kastą i niczym nie różnili się od niewolników, to jeszcze długo będą ciemni. Jednak, o ile wiem, Sindarowie muszą teraz im płacić. We wszystkich wiejskich osadach są cesarscy nauczyciele. Może więc ich dzieci…

– I zapewne Sindarowie są z tego powodu szczęśliwsi.

– Myślę, że tak, skoro teraz mogą się bogacić. Kiedy zapłacą ludziom i oddadzą podatki, resztę zysku mają dla siebie. Wtedy nie mieli niczego.

– Zapewniam cię, że i wtedy umieli się bogacić. Mieli swoje sposoby.

Kapłani nie trzymali przecież wszystkiego w tych swoich Czerwonych Wieżach. Zatem ustaliliśmy już, że Hirukom nie daliśmy nic. A co daliśmy Sindarom?

– Wiesz doskonale, że jeszcze nie skończyliśmy! Minęły dopiero trzy pokolenia! Usiłujemy wyleczyć cały kraj! Powinieneś mieć więcej szacunku dla tego, co osiągnął mój ojciec, a twój władca!

– Ho, ho, Młody Tygrys będzie mnie straszył zdradą stanu. To tak, jakbym ja bił cię, tohimonie, za każdym razem, kiedy nie wiem, co powiedzieć.

– Pytałem cię tylko, dlaczego Tygrysie Imperium ma się bać jednej, szalonej kobiety. Mało jest proroków dziwnych kultów krzyczących na placach? Tacy jesteśmy słabi? Wystarczy kilka tygodni upału?

– Jest inna. Gdziekolwiek się pojawi, tam potem pozostają jej zwolennicy.

Zakładają kastowe ubrania, wznoszą znowu Czerwone Wieże. Oddają majątek świątyni.

– Dlaczego?

– Niewiele wiadomo. Rytuały są tajemne. Jej mowy to zwykłe groźby, stare bajki o Podziemnej Matce, którą jej dzieci muszą nakarmić, i te same wizje

nowego,

zrośniętego

świata

jedności.

Bez

podziałów,

bez

niesprawiedliwości i tak dalej. Są w tym nowe rzeczy, które dodała do starej wiary, ale to niczego nie tłumaczy. Ma znaczenie to, że rozdaje wodę i żywność. I według tego, co przysyłają w raportach urzędnicy, daje ludziom źródła.

– Jak to „daje źródła”?

Rzemień otworzył grubą tuleję i wydobył z niej plik zwojów.

– Proszę: kiszłak Kahir Dym w Górach Sępich. Uderzyła pięścią w kamień stojący pośrodku bazaru, a następnie przewróciła go. Pod spodem wytrysnęło źródło. Jest małe, ale bije już od miesiąca i wciąż daje wodę. To samo na przedmieściach Bausabadu. Zostawiła po sobie źródło, które tryska ze ściany skalnej, i na podmiejskim bazarze podburzyła tłum do odebrania towarów kupcom. Niewiele tego było, ale rozdawała potem durrę kobietom i dzieciom. Czerpała ziarna z beczki za pomocą drewnianego skopka i wydała jej około… Tutaj mam, proszę: „więcej niż pięć razy po pięćdziesiąt korców”. Przeszło binhon durry z jednej beczki! Dalej: zatrzymuje się w jaskiniach albo piwnicach i tam uzdrawia chorych. Mam raporty o wyleczonych złamaniach, o usunięciu ognistych wrzodów, wyleczonej zgniliźnie oddechu i gorączce bagiennej.

– Więc jest Czyniącą. Możemy ją aresztować.

– Nie powinieneś szybciej mówić niż myślisz, tohi-monie. Aresztować za to, że napoiła spragniony lud? Że zrobiła to, czego my nie potrafimy? Może jeszcze zaczopujmy te źródła? A potem powieśmy wyleczonych? Rzecz w tym, że ozdrowieńcy ledwo staną na nogi, zaczynają bredzić o Podziemnej Bogini, oddają majątek i odbudowują Czerwone Wieże.

Słuchałem jakiś czas w milczeniu, bawiąc się czarką.

– Przestaję rozumieć twoje nauki, Rzemieniu. Nie wiem, czego chcesz mnie nauczyć? Jaka jest odpowiedź?

Nauczyciel westchnął.

– Powoli kończy się dla ciebie czas gotowych odpowiedzi, które można znaleźć w zwojach i kodeksach. Uczę cię już tylko myśleć. Korzystać z tej całej wiedzy, którą Dom Stali usiłował umieścić w twojej pustej głowie przez tyle lat. Bowiem może nadejść czas, kiedy to ja będę oczekiwał od ciebie odpowiedzi na pytanie, co robić, Młody Tygrysie, a ty będziesz musiał jej udzielić. Jednak zanim to nastąpi, czas, byś poznał świat.

– Jak to?

– Musisz wyjść z pałacu. Bez orszaków, Tygrysiego Wozu, eskorty i całego sztucznego świata, który ze sobą nosisz jak żółw nosi skorupę. Czas wyjść ze skorupy. Masz być Tygrysem, nie żółwiem.

I tak nadszedł czas, kiedy dostałem szaty zwykłego Sindara. Ciemnożółtą kurtę z czarnymi obszyciami, luźne spodnie i filcowe buty na plecionych, rzemiennych podeszwach. Zaskoczyło mnie to, że były w nieco lepszym gatunku i bogatsze niż te, które zazwyczaj nosiłem na co dzień.

Nauczono mnie, jak zwykli ludzie, tacy jak młody człowiek, który niedawno zdał egzaminy w cesarskich urzędach, mogą się zachowywać, jak należy pozdrawiać innych ludzi i co w mieście komuś takiemu przystoi, a co nie.

A któregoś ranka Nauczyciel przedstawił mi człowieka, który miał się stać dla mnie kolejnym ważnym towarzyszem życia.

Był wysoki, chudy i sprawiał wrażenie, jakby upleciono go z zasupłanych, wysuszonych na słońcu rzemieni. Nosił warkoczyk weterana i zauważyłem, że ma na barku tatuaż czternastego tymenu, zwanego „Piorunowym”. Był

nieco młodszy od Rzemienia, ale na mnie sprawiał wrażenie nie młodego, lecz pozbawionego wieku niczym koń.

Nazywał się Brus syn Piołunnika i pochodził z klanu Strumienia.

Powitał mnie powściągliwie, otulając pięść drugą dłonią i przykładając ją na chwilę do czoła.

– Tohimonie, mój panie – mruknął.

– Nie spodziewaj się czołobitności, Młody Tygrysie – oświadczył Rzemień.

– Brus ma sprawić, byś pozostał żywy i zdrowy na ulicach miasta, i powrócił

do pałacu. I tylko tyle. To nie jest twój służący, ale opiekun. Odtąd możesz

wychodzić tajemnym wyjściem i spacerować po Maranaharze, ale Brus zawsze ma ci towarzyszyć. Nie ma od tego wyjątku. Będzie uczył cię świata, ale nikt tam, na zewnątrz, nie może nawet pomyśleć, że jest twoim sługą.

Oficjalnie nazywa się Tendzyn Byrtałaj i masz się do niego zwracać: „sitar Tendzyn”, nigdy inaczej. Ty zaś będziesz się nazywał Ardżuk Hatarmał, jednak Brus będzie do ciebie mówił Ardżuk, Arki albo nawet Ruda Głowa.

Tak jakby był kimś starszym albo ważniejszym. Czasem będzie mówił

lekceważącym tonem lub cię wyśmiewał. To stanowi część przebrania tak samo jak kurta czy fałszywe imiona.

Kiedy po raz pierwszy miałem opuścić Wioskę Chmur, cieszyłem się, ale gdzieś w środku byłem też przerażony.

Wędrowaliśmy długimi, brukowanymi korytarzami, które oświetlały tylko niewielkie lampy olejowe w niszach. Słychać było jedynie nasze kroki oraz dziwny pomruk gdzieś daleko. Spytałem Brusa, co to za dźwięk.

– Miasto – rzekł tylko.

Po dłuższym czasie dotarliśmy do krętych schodów, a potem do drzwi.

Brus, którego odtąd miałem nazywać „sitar Tendzyn”, wyjął z rękawa klucz, uwiązany na rzemieniu, i je otworzył. Stanęliśmy w jakimś niewielkim pomieszczeniu bez okna. Mój przewodnik starannie przekręcił klucz, a potem otworzył kolejne drzwi. Trafiliśmy do następnego, zastawionego beczkami i pakami składu, minęliśmy jeszcze jedne drzwi, wyszliśmy po schodach i, odgarnąwszy zasłonę z paciorków, weszliśmy do ciasnego, niepozornego kantorka, w którym siwy, zgarbiony starzec ślęczał nad pulpitem i skrobał

coś trzcinowym piórem na niewielkim zwoju. Na półkach leżały setki zwojów oraz tulei do przechowywania dokumentów. Drewnianych, skórzanych i malowanych żywicą. Starzec nie zwrócił na nas najmniejszej uwagi, tak jakby nas w ogóle nie było. Umoczył pisak w rozrobionym tuszu i dalej kreślił równe szeregi liter.

– To kantor pisarza – powiedział Brus. – Mieści się na ulicy Powroźniczej, w dzielnicy handlowej. Pisarz nazywa się Szyłgan Hatjezid i musisz to zapamiętać na wszelki wypadek, gdyby zdarzyło się, że będziesz sam musiał

wrócić do domu.

– Szyłgan Hatjezid – powtórzyłem. – Pisarz, z kantorem na Powroźniczej, w dzielnicy handlowej.

Szyłgan Hatjezid sięgnął po kościaną pieczęć i przetoczył ją po karcie. Dla

niego byliśmy niewidzialni.

– Co on robi?

– Pisze ludziom urzędowe pisma. Prośby, wnioski i oświadczenia. A także prywatne listy, testamenty, listy rozwodowe i tym podobne. Taką ma pracę.

Brus rozgarnął zasłonę z rzemieni i wyszedł na ulicę, a ja wyszedłem tuż za nim.

I omal nie upadłem, kiedy zalał mnie blask słońca, hałas, tłum i zgiełk.

Widywałem już więcej ludzi naraz, ale oddziały wojska albo tłumy wiernych przypominały z daleka raczej rabatę kwiatów. Tutaj ludzie dosłownie się kłębili. Patrzyłem na ciasne, klockowate domy w żółtawym kolorze wyschniętej gliny, tłoczące się jedne na drugich, barwne ubrania, wystawione przed wejścia stosy towarów, łopocące chorągiewki szyldów i zakręciło mi się w głowie.

Było brudno i hałaśliwie.

Przeciskaliśmy się pomiędzy ludźmi siedzącymi w podcieniach, którzy palili fajki albo popijali napar, brodziliśmy w usypanych tam stertach owoców,

lawirowaliśmy

pomiędzy

stosami

glinianych

naczyń

lub

przepychaliśmy się w zalanym słońcem tłumie. Nikt nie ustępował nam miejsca, nikt nie pomagał przejść. Trzeba było wciskać się na siłę, słuchać przekleństw i znosić poszturchiwania. Czułem smród potu, wymieszany z zapachem skwierczącej na rusztach pieczeni i korzeni, dodawanych do zielonego kebiryjskiego wina. Miasto równocześnie pachniało i cuchnęło, było zarazem interesujące i przerażające, ponętne i odpychające.

Zapamiętałem tylko chaos i tłok. I wstrząsające uczucie, że nikt nie zwraca na mnie uwagi, splecione z okropnym lękiem, że za chwilę zostanę rozpoznany. Tłum sprawiał wrażenie, że wszyscy idą we wszystkich kierunkach równocześnie. Zauważyłem też, że niektórzy chorowali albo nosili ślady dawnych schorzeń. Brakowało im zębów, mieli blizny, zdarzali się ludzie pozbawieni nogi lub ręki, czasem mieli powykręcane dłonie albo ropiejące wrzody.

Kiedy przeszliśmy kawałek, poczułem się okropnie zmęczony i nabrałem ochoty, żeby wrócić do Wioski Chmur, przebrać się i usiąść w ogrodzie.

Powiedziałem o tym Brusowi, ale tylko parsknął.

– Jeszcze nie widziałeś miasta, Arki. Masz do niego przywyknąć. To jest życie. Ten smród, hałas i ci ludzie. W twoim ogrodzie się śni. Ty musisz się

obudzić.

Szliśmy więc ulicami, a mnie kręciło się w głowie od zgiełku, upału, a wkrótce ze zmęczenia.

– Kiedy jesteś zmęczony, możesz usiąść gdzieś w cieniu na ziemi, ale tam będzie z kolei duszno i tłoczno. Każdy chce usiąść w cieniu. Pozostali przechodnie będą cię kopali i potrącali. Co innego, jeśli masz jakieś pieniądze. Wtedy możesz znaleźć karczmę i tam odpocząć, napić się czegoś i usiąść wygodnie na zydlu. To jednak kosztuje. Podobnie jak każdy owoc, każdy kawałek pieczonego żółwia i w ogóle wszystko, co widzisz. W mieście kosztuje wszystko. Kawałek cienia, chwila wypoczynku, kęs jedzenia. Jeżeli chcesz choćby gdzieś usiąść i odpocząć, musisz płacić. W mieście płaci się co chwilę i za wszystko. Także za każdy łyk wody. Tamten człek, idący z dziwnym zbiornikiem na plecach, sprzedaje właśnie wodę. Kiedy będziemy wychodzili następnym razem, dostaniesz trochę miedziaków, mniej więcej dir-hana. Tyle, ile wynosi dzienna zapłata dla cieśli. Gdy zechcesz coś kupić albo zjeść, będziesz musiał zwracać uwagę na ceny i sprawdzać, czy możesz sobie na to pozwolić. Pamiętaj, że odkąd trwa susza, najdrożej w tym mieście kosztuje zaspokojenie pragnienia. Mimo to w stolicy jeszcze jest względnie normalnie.

Po jakimś czasie jednak i Brus zziajał się i usiedliśmy w podcieniu przed jakimś mrocznym pomieszczeniem na drewnianych, twardych krzesełkach, a gruby oberżysta przyniósł nam czarki naparu orzechowego.

– Dlaczego usiedliśmy tutaj, sitar Tendzyn?

– Bo „U Kocura” jest dobry napar. Dużo gorszy niż to, co pijasz zazwyczaj, ale zdołasz go przełknąć.

– Ale zapłaciłeś pół tigrika. W tamtej gospodzie napoje są tańsze. Za te same monety oprócz naparu dostalibyśmy jeszcze po tykwie korzennego piwa.

– Skąd wiesz? – Zmarszczył brwi.

– Ceny wypisano kredą na okiennicy, sitar Ten-dzyn – zauważyłem.

Potem polubiłem wyprawy do miasta. Chodziliśmy po ulicach, co jakiś czas przysiadając w tawernach, przechadzaliśmy się po bazarach i placach. Brus w zasadzie pozwalał mi chodzić, gdzie chciałem, sprzeciwiał się tylko, kiedy postanawiałem wybrać się w niektóre dzielnice.

– Tam jest zbyt niebezpiecznie – odpowiadał krótko.

Polubiłem obserwowanie ludzi i przysłuchiwanie się rozmowom.

Wypatrywałem egzotycznie wyglądających cudzoziemców i czułem radość, widząc przepychającego się przez tłum człowieka w kireneńskiej kurcie, z klanowymi haftami na rękawach i z nożem u boku. Lubiłem też łazić bez celu. Przejść przez bazar, zważyć w dłoni kebiryjską szablę, kupić pieczoną kałamarnicę z ulicznego rusztu i popić tykwą korzennego piwa, potargować się o sznur paciorków, a potem ofiarować go pierwszej napotkanej ładnej dziewczynie. Miałem jednak tyle rozumu, by nie zbliżać się do kobiet w kastowych szatach z tatuażem na czole.

– Mężczyznom nie wolno odzywać się do nich bez pytania – zauważył Brus.

– Krewni mogą cię poturbować, a może ktoś zechce pchnąć cię nożem w tłoku.

Kilka razy surowo mnie zbeształ, kiedy chciałem iść w jakieś podejrzane miejsca.

– Nic ci się nie stanie – powiedział. – Nie tobie, skoro tu jestem, ale będą próbowali cię zaczepiać, a ja będę musiał ich zabić. W ten sposób skazujesz ich na śmierć. To bezmyślne okrucieństwo.

Uznałem to za przechwałki, ale pewnego dnia mnie okradziono.

Nawet tego nie zauważyłem. Przeciskaliśmy się przez bazar. Brus, idący za mną, nagle odwrócił się gwałtownie, usłyszałem krzyk i zobaczyłem, że mój opiekun ściska nadgarstek chudego wyrostka o szczurowatej twarzy i czerwonych oczach, dzierżącego sakiewkę, którą nie wiadomo jak odciął od mojego pasa. Złodziej wydał z siebie przeraźliwy, wysoki pisk i chlasnął

dłoń Brusa wąskim ostrzem, które w okamgnieniu wyrosło mu z drugiej dłoni. Nie zdążył. Brus równie szybko cofnął rękę i chłopak niemal przerąbał własny nadgarstek.

Kiedy odchodziliśmy, przepychając się przez tłum, wyrostek wił się na ziemi pośrodku zbiegowiska, skowycząc jak zraniony pies, a krew z rozciętej ręki chlustała wokół na piach.

W efekcie Tendzyn przywłaszczył sobie moją odzyskaną sakiewkę.

– Spędzisz ten dzień bez grosza, Ruda Głowo, to może nauczysz się uważać.

Ten mały szczur przypłaci życiem twoje gapiostwo.

– Przecież to tylko ręka – zauważyłem.

– Rękę zauważył, bo go boli i sam się ciął – wycedził Brus i dyskretnie wsunął ostrze wielkości małego liścia do pochewki, która niczym amulet

wisiała mu na szyi.

Ciężko mi teraz myśleć o Maranaharze mojej młodości, bo tego miasta już nie ma i być może nigdy nie będzie. Dlatego pamiętam. To miasto też muszę nieść w sobie razem z całą resztą. Razem z moim nieznanym krajem, Kirenenem, całym moim klanem, Wioską Chmur, Aiiną, ojcem, braćmi, matką i Rzemieniem. Tak wiele tego jest.

Tak wiele spłonęło.

Maranahar.

Wtedy żyło. Było wulgarne, hałaśliwe i krzykliwe, ale wesołe jak podpita dziwka. Wszystko można tu było sprzedać i kupić, widziało się karawany kupieckie z całego świata. Tańczono, grano w kości, pito zielone wino i ambriję. Aż do nadejścia upalnej, granatowej nocy na ulicach kłębił się tłum. W dzielnicy rezydencji było spokojniej. Tam rozlegał się śpiew ptaków.

Chodziłem tam czasem, żeby popatrzeć na białe kopuły pałaców i kipiące zielenią wewnętrzne ogrody. Lubiłem zerknąć ukradkiem na otoczoną ogrodem świątynię Daliji, gdzie w altanach siedziały nagie, długowłose kapłanki, piękne jak nimfy, i sprzedawały swoje tatuowane ciała za złotą szeklę na rzecz świątyni. Patrzyłem na ich ozdobione kolorowymi kwiatami i liśćmi smukłe uda i podobne do owoców piersi, i czułem, jak moje pożądanie strzela wysokim płomieniem niczym trafione piorunem oleiste drzewo. Jednak nic nie mówiłem Brusowi i on też milczał. Często jednak zastanawiałem się, skąd zdobyć złotą szeklę.

Wolałem jednak kręte jak labirynt uliczki dzielnicy handlowej i portowej.

Port rzeczny cuchnął wtedy przeraźliwie, statki, barki i galery stały czasem i o kilkadziesiąt kroków od pomostów, na pokłady załogi musiały schodzić po drabinach, a towary noszono, brodząc w tłustym mule, przykrytym spękaną skorupą. W błocie gniły odpadki i lęgły się miliony much.

Podczas tych spacerów często słyszałem o Ogniu Pustyni – Nahel Ifriji. I o gniewie dawnych bogów. I o przeklętej, cudzoziemskiej dynastii, która sprowadzała na cesarstwo karę, gniew i plagi.

Kiedy słyszałem te szeptanki, ogarniał mnie lęk i przeczucie jakiegoś nieszczęścia.

Cokolwiek się działo, imię prorokini wracało w plotkach uporczywie jak fałszywa moneta. Kiedy w mieście wyroiły się muchy, słyszałem że „Nahel powiedziała, że przyjdą muchy. Że wyżrą oczy wrogom Podziemnej. Lęgną

się z grzechów przeciw Kodeksowi Ziemi. Z tego pobłażania. Z tego handlu.

Z nieczystości. Każdy tylko dla siebie, a dla Matki nic. Potem będzie jeszcze gorzej…”.

Dzielnica handlowa jednak żyła handlem, wolnością podróżowania i swobodą, jakie dawały nasze prawa. Tam pogłoski o cudach prorokini powtarzano z niechęcią i obawą. Tam nie mówiono, że „wszystko wróci do starego. Miska durry każdemu i Kodeks Ziemi. Skończą się te kireneńskie porządki. Znowu będzie jak za dziadów. Kapłani zrobią porządek i wrócą deszcze”. A jeżeli, to z przerażeniem. Na bazarach pracowali wolni ludzie.

I nie tęsknili za powrotem Czerwonych Wież, więc w uliczkach dzielnicy handlowej czułem się lepiej.

Odkąd zacząłem wymykać się do miasta, inaczej też patrzyłem na Wioskę Chmur. Nadal wydawała mi się najlepszym miejscem na ziemi, moim domem, ale zacząłem mieć niepokojące podejrzenia, że, być może, rzeczywiście jest najlepszym miejscem na ziemi. I domy innych ludzi nie tylko nie są jej mniejszymi wersjami, ale nawet w ogóle jej nie przypominają. Zacząłem lepiej rozumieć świat.

Kiedy słuchałem raportów o towarach, cłach i zbiorach, widziałem przed oczami kosze czerwonej durry, sterty owoców, pęki długiej cebuli i stada czerwonych wołów, porykujących w zagrodach. Potrafiłem zrozumieć, czym jest pięć galer z ładunkiem skór albo tymen piechoty. I pojąłem, że świat jest wielki.

A całą resztę świata wypełniał mi zapach Aiiny, jej włosy, jej długie nogi, błyskające w rozcięciu sukni niczym nożyce, i to także przepełniało moją głowę, w której robiło się równie tłoczno jak na największym bazarze Maranaharu.

Popadałem czasem w smętne zamyślenie. Wieczorami siedziałem w mojej sypialni albo na tarasie i patrzyłem na ogród. Słuchałem wołania nocnych ptaków i spoglądałem na lśniące wody jeziora. Szukałem milczenia i samotności. Aiina…

Myślę, że to nie była właściwie miłość. Chyba nie. Na pewno natomiast było to wściekłe, ogniste pożądanie. Gdybym mógł mieć inną kobietę, która pociągałaby mnie równie potężnie jak Aiina, nauczycielka szybko wywietrzałaby mi z głowy. Ale w moim świecie istniała głównie Aiina, więc płonąłem dla niej.

Nie wiem, czy zauważyła, co się ze mną dzieje. Pewnie natychmiast, bo nie karciła mnie już tak surowo jak kiedyś, mimo że zamiast słuchać, co mówi mi o intrygach i handlu, słuchałem tylko melodii jej głosu albo wdychałem woń tataraku, którym pachniały jej włosy. Wydawało się, że nie zwraca na to najmniejszej uwagi.

Którejś upalnej nocy nie wytrzymałem i poszedłem dookoła Domu Stali, żeby poszukać jej sypialni, mającej, tak jak wszystkie, patio otwarte na ogród. Tak naprawdę nie miałem pojęcia, co robię. Chciałem tylko popatrzeć. Wiedziałem, że jej widok może przynieść przynajmniej jakąś pozorną ulgę. Skradałem się za krzakami, aż natrafiłem na jej patio.

Pośrodku wznosiły się niewielkie, białe skały i rosła niewysoka, powyginana sosna. Przysiadłem za kwitnącym krzewem lety-cji, o kwiatach wielkich jak moja głowa, i czekałem.

Był upał, więc nauczycielka kazała złożyć ścianę do ogrodu jak wszyscy i zrolować zasłony, żeby upolować choć najmniejszy powiew chłodu.

Siedziała na grubej poduszce i piła coś z małej czarki. Jej służąca kucała nieruchomo pod ścianą, a na podeście rozłożono już letni materac z grubego filcu, obszytego delikatną, chłodną tkaniną. Płonęły dwie lampy i panowała cisza.

Patrzyłem.

Potem Aiina odprawiła służącą i wstała. Podeszła na sam skraj sypialni, niemal na taras, i powoli rozwiązała taśmę przepasującą domową suknię.

Cienki, lśniący materiał spłynął z jej ramion i bioder jak woda, wyraźnie usłyszałem lekki syk, z jakim ślizgał się po skórze.

Omal nie jęknąłem z zachwytu.

W jednej chwili wszystkie tajemnice, które tak wytrwale tropiłem, ujawniono mi naraz i tak szczodrze, jak nie mogłem nawet marzyć. W tamtej chwili chciałem mieć sto oczu, żeby widzieć równocześnie jej wąskie stopy, smukłe biodra, umięśniony, płaski brzuch i kołyszące się piersi o sterczących ciemnych sutkach, a nade wszystko schludny trójkąt pomiędzy nogami, gdzie dwie zmarszczki biegnące w dół brzucha spotykały się niczym delta rzeki.

U nas, Kirenenów, nagość nie jest niczym nadzwyczajnym, choć nikt się z nią nie obnosi. Jest naturalna.

Widywałem przedtem nagie kobiety. W łaźni, w Domu Cynobru albo nad jeziorem. Widywałem tancerki, które nie miały na sobie nic prócz oliwy,

zawieszek, łańcuszków i złotego pyłu.

Ale to było co innego. To była Aiina.

Moja nauczycielka. Bogini.

Kiedy obowiązywał jeszcze dawny, amitrajski kodeks, za podejrzenie nagości kobiety, kiedy o tym nie wiedziała, mężczyzna mógł zostać oślepiony. Za okazywanie pożądania, nieprzystojne propozycje lub dotyk groziła chłosta. Na kobiety z wyższych kast nie wolno było nawet patrzeć. To one miały wstęp w dziedziny Podziemnej Bogini i dlatego męska chuć wobec nich była zbrodnią. Mężczyzna mógł przystąpić do niewiasty jedynie za zgodą bogini i tylko na wezwanie. Wówczas jednak miał odnosić się do tego zaszczytu wyłącznie z czcią i pokorą.

W tym momencie doskonale to rozumiałem. Wtedy, gdy Aiina powoli nacierała się olejkiem.

A potem zdjęła ze ściany kebiryjską szablę i okrągłą tarczę i zaczęła ćwiczenia.

To było jeszcze gorsze.

Jednocześnie piękne i dzikie, i tak bolesne, że czułem, jakby pożądanie rozszarpywało mi szponami podbrzusze.

Patrzyłem, jak wężowe ciało Aiiny porusza się i lśni od olejku, jak napinają się i prężą smukłe mięśnie pod cienką skórą.

To było jak taniec. Aiina była wtedy jak kobra i wijąca się w wodzie ryba.

Tarcza i wygięte ostrze pływały w jej dłoniach i poruszały się wokół jej ciała, słyszałem tupanie bosych stóp na kobiercach, świst stali i łomot własnego serca.

A później nauczycielka odłożyła broń i weszła do łaźni. Widziałem jej sylwetkę w przytłumionym świetle jednej lampy i przez cienką warstwę muślinu osłaniającą łaźnię. Wyjęła zapinki i szpile z włosów i pozwoliła im opaść skłębioną falą na plecy, a potem zeszła po stopniach do basenu z chłodną wodą.

Siedziałem i patrzyłem.

Aiina nie wezwała służących, tylko leżała sama w wodzie, leniwie wodząc gąbką po uniesionej nodze albo wzdłuż ramienia.

Wiele dałbym wtedy, siedząc oszalały i rozpalony za kwitnącym krzewem letycji, żeby być gąbką.

Potem wynurzyła się znów zza ściany, wilgotna i naga, ocierając się

białym, grubym ręcznikiem, i usiadła na swoim dywanie swobodnie, splatając nogi w kostkach. Sięgnęła po smukły dzbanek z sokiem palmowym i, napełniając czarki, powiedziała tym swoim niskim, melodyjnym głosem:

– Na dywanie jest znacznie wygodniej niż w krzakach. Wejdź i usiądź przy mnie, tohimonie.

Nauczono mnie wielu rzeczy, ale nie, jak zachować twarz w takiej sytuacji.

Wstałem, purpurowy i oniemiały, i wyjąkałem tylko:

– Aiino, ja…

– Usiądź, Młody Tygrysie – odrzekła.

Usiadłem, ze wszystkich sił starając się nie drżeć.

Moja nauczycielka, Aiina, która dotąd wykładała mi zasady polityki, handlu i intrygi, pochyliła się ku mnie, podając czarkę z sokiem palmowym, kulista pierś zakończona stożkowatą sutką zakołysała się, drobne krople wody migotały na naoliwionej skórze jak klejnoty.

– Powiedz, co byś dał za to, by mnie dotknąć?

Odchrząknąłem.

– Nie wiem… Nie mam nic, czego mogłabyś chcieć.

– A gdybyś miał? A co byłbyś gotów dać za to, żebym to ja dotknęła ciebie?

Nie wiedziałem, ale czułem, że na końcu języka mam słowo „wszystko”…

– To, co istnieje pomiędzy kobietą i mężczyzną, nie różni się zbytnio od tego, co dzieje się gdziekolwiek indziej w życiu. Jest częścią Drogi Pod Górę.

Może być dobre albo złe. Tak samo jak walka, jak handel i polityka. Zresztą zawiera w sobie i zasady handlu, i walki, i intrygi. I jest tak samo potężne.

Jednocześnie jest to coś, czego tak bardzo pragniemy, że samo pragnienie może być niebezpieczne. Jeżeli ktoś ma szczęście, może żyć bez walki albo polityki. Ale nikt nie chce i mało kto potrafi żyć bez tego. Będziesz spotykał

wiele kobiet w życiu, Młody Tygrysie. Niektóre będą ci obojętne, na niektóre zwrócisz uwagę, a inne pokochasz. Niektórych będziesz też pożądał

i to może tak, jak pożądasz w tej chwili mnie. – Uśmiechnęła się leciutko. –

Choć może i nie, bo ja jestem pierwsza. Stanowię tajemnicę. Na razie możesz tylko wyobrażać sobie, co mogę dać i jak to smakuje.

„Na razie”. Czy powiedziała „na razie”?

– Jeżeli spojrzysz w głąb siebie i pomyślisz, jak wiele chciałbyś dać za to, żeby mnie posiąść, zrozumiesz, jak wielką władzę może mieć kobieta nad mężczyzną – ciągnęła nauczycielka. – Zrozumiesz też, jakie to może być

niebezpieczne dla imperium. Być może zostaniesz imperatorem, Młody Tygrysie. Nikt nie może mieć nad tobą takiej władzy. Zapamiętaj, to jest walka. Tylko że w walce bronią jest umiejętność zadawania bólu. Tu –

umiejętność dawania rozkoszy. To, czym w walce jest groźba cierpienia, tym jest tutaj obietnica ekstazy. Jednak efekt jest ten sam. Jest to władza, jaką daje zwycięstwo nad pokonanym.

Sam zdecydowałeś, kiedy nadszedł czas, byś się tego dowiedział. Spójrz: powinieneś był tu wejść i powiedzieć: „Aiino, jestem twoim władcą i pragnę twojego ciała. Moim życzeniem jest, by cię posiąść”. Ty jednak skryłeś się w krzakach, by spojrzeć na mnie z daleka i poszukać ulgi w twojej tęsknocie.

Czy nie wiesz, że jesteś może przyszłym władcą Tygrysiego Tronu? Albo kimś, kto stanie za tronem władcy? Tak czy inaczej, los imperium będzie spoczywał

w

twoich

rękach.

Jesteś

moim

suwerenem.

Jednym

z najpotężniejszych ludzi na świecie. Mimo to zachowałeś się jak zwykły młodzieniec, którego oślepiło ciało ponętnej kobiety. Jesteś już mężczyzną, tohimonie. A w tych sprawach mężczyźni są słabi i bezradni. Nic nie mogą poradzić na ogień tęsknoty i pożądania, który w nich stale płonie. To jak trawiąca cię choroba, na którą lekarstwo posiada kobieta. I które wydziela bardzo skąpo. Nie możemy pozwolić, żebyś był słaby, Tygrysie. Nie możemy pozwolić, byś zapomniał, kim jesteś, rozpaczliwie szukając lekarstwa.

Zdejmij szatę.

– Co?! Aiino, ja… – Nie wiem, czy się spłoniłem, ale przepełniały mnie takie emocje, że najchętniej bym uciekł. Czułem, że cały drżę i że wali mi serce.

– Słyszałeś. Zdejmij szatę. Tak… Przepaskę też. W tych zmaganiach nie ma zbroi. Jest gołe ciało przeciw gołemu ciału. Jak w chwili narodzin.

Siedziałem nagi naprzeciw mojej nauczycielki i jej ciało, o którym tak długo śniłem, miałem tuż przed sobą. Widziałem każdy szczegół jej skóry i nie mogłem oderwać wzroku, ale jednocześnie wiedziałem, jak sam wyglądam, i starałem się to ukryć, jak mogłem.

– W tej chwili przestań się wstydzić! – zawołała. -Nie masz czego. A ta część twojego ciała nie umie kłamać. Żyje własnym życiem. Ty możesz chcieć być chłodny i pełen godności, ale ten robaczek ma inne zdanie. Chce być płonącą włócznią. Zdarzy się też, że ty będziesz chciał działać, podczas gdy on zechce spać albo będzie smutny. Bo nie umie kłamać. Ty umiesz

ukryć lęk, troski lub pożądanie. Możesz też działać wbrew swoim nastrojom albo nawet wbrew sobie. Masz charakter. Ta część ciebie nie. Jest jak zwierzę. Dlatego nie możesz być zdany na jego kaprysy i nie może mieć nad tobą władzy. Jego głód nie może odebrać ci rozsądku. A teraz dotknij mnie.

Dotknij mojej piersi.

– Aiino… Ty mnie uczysz?

Aiina ujęła moją dłoń i sama poprowadziła ją po swoim ciele.

– A co myślałeś? Tak jest najlepiej. Nauczę cię zwyciężać. Umiesz już radzić sobie z mężczyznami, ale to jest łatwe. Teraz musisz umieć poradzić sobie też z kobietami. Są potężniejsze i bardziej niebezpieczne. Ale ja i tego cię nauczę. Najpierw jednak muszę poradzić sobie z twoim obłąkanym pragnieniem. Nie można nauczyć

manier przy stole kogoś, kto umiera z głodu. Teraz nie jesteś w stanie ani pojąć, ani zrobić niczego.

Pchnęła mnie na dywan i poczułem delikatne łaskotanie grzywy jej zwichrzonych włosów na swoim brzuchu. A potem coś, czego nie umiałem nawet nazwać. Świat spłonął w jednej chwili. Krzyknąłem, nie zdając sobie sprawy, że krzyczę.

Wydawało mi się, że czas stanął w miejscu, a cały świat ograniczył się do

jednego punktu na moim ciele. Chciałem, żeby trwało to wiecznie, ale tak naprawdę była to tylko jedna chwila.

Aiina pozwoliła mi leżeć w bezruchu, po czym przytuliła głowę do mojego brzucha i otarła usta.

– Widzisz, jakie to proste? Teraz czujesz ulgę. Po raz pierwszy od dawna.

I jest to uczucie, za które mógłbyś oddać bardzo wiele. Sprytna kobieta mogłaby uzyskać niemałe wpływy, wiedzę albo bogactwo w zamian za ten mały

moment

szczęścia.

Zła

kobieta

mogłaby

wykorzystać

twoją

bezbronność i skrzywdzić cię na długie lata. Sprawić, że już zawsze czułbyś się upokorzony. Gdyby zaspokoiła cię jakaś ladacznica lub przypadkowa kobieta, sądziłbyś, że jest jedyna w swoim rodzaju, i pewnie byś się natychmiast zakochał. Tymczasem to tylko ja to zrobiłam. To było bardzo łatwe, tohimonie. Każda mogłaby to zrobić, gdyby zechciała, i nie ma w tym wiele fatygi. Po prostu wiedziałam jak, i wiem, że potrafię to dobrze. Tak jest bezpieczniej dla wszystkich. Teraz odpocznij. A potem zaczniemy od nowa, ale teraz już naprawdę. Zaczniesz od tego, że musisz poznać moje ciało.

I koniec końców, naprawdę była to nauka. Taka sama jak taniec albo rzeczywiście sztuka walki. Odwiedzałem jej sypialnię niemal codziennie.

Przychodziłem, gdy zapadał zmierzch i zapalano lampy, a wychodziłem o godzinie wołu w połowie nocy. Były zadania, była wiedza.

I były kary.

Kiedy zrobiłem coś wyjątkowo niezgrabnie, zachłannie albo pospiesznie, dostawałem w twarz. A potem tłumaczyła mi jeszcze raz, pokazywała, prowadziła moje palce lub sama pokazywała na mnie to, o co chodziło, tak, żebym zrozumiał. I kazała powtarzać jeszcze raz i jeszcze raz, do znudzenia, aż uznała, że pojąłem. Dziś wiem, że są kobiety, które podczas miłości pragną rządzić, wydawać rozkazy, poniewierać mężczyzną albo zadawać mu ból. Dopiero wtedy czują satysfakcję. Ale Aiina do nich nie należała. Ona naprawdę mnie uczyła. Starannie i porządnie, krok po kroku.

Dokładnie tak samo, jak uczyła mnie intryg, dyplomacji lub polityki czy handlu. Obawiałem się nawet, że stracę do tego serce i zainteresowanie, ale nic podobnego nie nastąpiło. Były to jedyne lekcje, jakich nie opuściłbym za żadne skarby świata. I to mimo że Aiina była bardzo wymagającą nauczycielką.

Kiedy po raz pierwszy przeżyła ze mną spazmy rozkoszy, czułem się tak dumny, jak jeszcze nigdy w życiu, ale szybko sprowadziła mnie na ziemię.

– Sama to zrobiłam, posługując się tobą – powiedziała. – Nie ma w tym nic złego i tak powinno być. To jest jak gra na cintarze. Ty grasz na mnie, ja na tobie.

Poprowadziłam cię za rękę i dostałam, co chciałam. Ale nie pokonałeś mnie. Nastąpi to dopiero wtedy, gdy nie będę umiała ci się oprzeć. Gdy oddam ci się, choć nie będę chciała, i gdy będę skamleć i błagać o więcej.

Gdy sprawisz, że stracę nad sobą kontrolę i nie będę mogła niczego udawać.

To być może nastąpi, ale jeszcze nie teraz. Trzeba ci więcej wprawy i samokontroli. Często będziesz dawał mi zwykłą rozkosz, ale sam zauważysz, kiedy nastąpi ten moment. Wtedy, kiedy ty zechcesz, a nie kiedy ja będę chciała. Wtedy pokonasz mnie, tak jak w każdej chwili ja mogę pokonać ciebie. A teraz weź więcej olejku i rozsmaruj go tutaj. Ułóż palce w Dach Świata…

W dzień była tą samą Aiiną z upiętymi wytwornie włosami i w zapiętym, haftowanym kaftanie. Rozkładała zwoje, mapy albo planszę do tarbiss i uczyła mnie. Któregoś ranka ująłem jej pośladek i pogładziłem go tak, jak wiedziałem, że lubi, po czym dostałem mocno w twarz, aż mi pociemniało w oczach.

– Ta lekcja będzie w nocy, uczniu! – warknęła. – Nie jestem twoją kochanką, tohimonie, i nigdy nie będę. Jestem nauczycielką i chcę, żebyś pokazał mi nowy szlak handlowy z Narginu do Akasany i wytłumaczył, co możemy mieć z rozciągnięcia nad nim kontroli.

Dzięki wieczornym lekcjom, które odbywałem bardzo pilnie, spłynął na mnie spokój i więcej rozsądku. Wprawdzie często wracałem do siebie zmęczony i z obolałymi lędźwiami, ale czułem ogromną ulgę. Nadal odczuwałem pożądanie i zaczęło mi się wydawać, że jest to pragnienie nie do zaspokojenia, ale było to coś zupełnie innego niż dziki obłęd, jakiego zaznawałem przedtem. Przynajmniej zacząłem rozumieć, co się wokół mnie dzieje. A nie działo się dobrze.

– Przynajmniej ostatnio nie gapisz się już na niewiasty jak skalny wilk, Ruda Głowo – burknął kiedyś Brus podczas wyprawy do miasta. – Tu się zaczyna robić niebezpieczne. Arazymowie łażą już wszędzie okutani w kastowe szmaty i zaczynają otwarcie tropić występki przeciw bogini. Nasi

chodzą już po czterech po mieście. Od kilku dni w kanałach i w rzece znajduje się trupy ludzi noszących narodowe stroje. Kirenenów też.

Z każdym dniem wyczuwało się większe napięcie. Przy miejskich studniach stale koczował tłum z wiadrami i bukłakami, pełen wściekłych, zmęczonych ludzi, okrytych przeciwsłonecznymi płaszczami. Co chwila wybuchały bójki.

Patrole garnizonu miejskiego, które przedtem chodziły uzbrojone głównie w bicze i drewniane pałki, przepychały się przez tłum, żartując z przekupniami i zaczepiając kurtyzany, teraz zaczęły wyglądać groźnie.

Wydano im żelazne hełmy, które wprowadziliśmy kilka lat temu, mieli również miecze i włócznie, z każdym patrolem szło też dwóch łuczników.

Coraz częściej słyszałem gdzieś w tłumie przekleństwa pod adresem

„cudzoziemskiej dynastii”, coraz częściej ktoś pobożnie wzywał Podziemną Matkę, choć to chyba z tchórzostwa. Czerwone szaty i srebrne maski kapłanów Podziemnej widywało się do niedawna rzadko. Skromnie przeciskali się przez tłum, czasem usiłowali napominać i gromić, ale otwarcie ich wyśmiewano i poszturchiwano. Teraz wszędzie było ich pełno.

Chodzili butnie w otoczeniu akolitów o ogolonych głowach z pałkami w ręku, a tłum rozstępował się przed nimi. Kupcy zasłaniali towary, a ludzie w narodowych strojach, pary i kobiety, ubrani niezgodnie z Kodeksem Ziemi, nagle znikali z ulic, kryjąc się po bramach i w podcieniach.

Na murach zaczął pojawiać się dziwny znak, rysowany węglem albo ochrą, a kilka razy chyba krwią. Okrąg, przecięty pionową linią.

Zapytałem więc Brusa, czy wie, co to jest. Splunął na ziemię.

– „Podziemne łono”, znak tego przeklętego kultu.

Korciło mnie, żeby powiedzieć, że na przykład łono Aiiny wygląda zupełnie inaczej, ale wiedziałem, że to głupia przechwałka. Zmilczałem.

Usiłując się w ten sposób popisać przed Brusem, byłbym żałosny.

Rzeczywiście pojawiła się plaga much. Były wszędzie. Ogromne, tłuste i oszalałe jak przed burzą. Pchały się do oczu i ust i obsiadały jedzenie.

Paliliśmy kadzidła, ale nie bardzo to pomagało.

W północnych prowincjach dla odmiany szalał sztorm, jakiego nie widziano od lat, powódź zalała pola i rybołówstwo zamarło.

W prowincji Jarmakandy suche jak pieprz lasy stanęły w ogniu.

W Sauragarze i Kangabadzie wybuchła zaraza.

Słowa „gniew bogów” i „Ogień Pustyni” wracały jak obłąkane echo.

Prorokini pojawiała się co chwila nie wiadomo skąd. Gdzie tylko się pojawiła, wytryskały źródła, suche drzewa rodziły kwiaty i owoce, ociemniali odzyskiwali wzrok, a kulawi stawali na nogi. Zmywała ludziom wrzody zwykłą gąbką, jakby to były grudki zaschniętej gliny, a skóra pod spodem była zdrowa i gładka, nawet bez blizn. Wszędzie tam oddawano majątki pod zarząd kultu i wznoszono Czerwone Wieże. Kapłani Podziemnej Matki wyroili się jak szczury. Wokół świątyń budowano Domy Kobiet. Matki, kochanki i żony nagle przestawały zauważać swoich mężczyzn i wprowadzały się tam, by żyć u boku Azziny. Urządzano tajemnicze misteria w jaskiniach, podczas których oszalali mężczyźni podobno pozbawiali się genitaliów.

Zaczęto znajdować trupy z poderżniętymi gardłami i wyrwanymi sercami.

W jaskiniach odkrywano ofiarne kamienne stoły całe zalane krwią. Pomimo że za krwawe ofiary z ludzi nasze prawo karało śmiercią, najwyraźniej znów ktoś zaczął karmić Panią Żniw.

Staliśmy z ojcem i Rzemieniem w Sali Świata – ogromnej komnacie w pałacu, gdzie mozaika przedstawiała cały znany świat. Amitraj i wszystkie jego prowincje, Morze Północne, Wszechmorze i Morze Wewnętrzne, także Kebir, Nassim, pustynie, cudzoziemskie kraje, wszystko.

Specjalnie ukształtowane tokeny przedstawiały miasta, a inne góry, które wystawały nad posadzkę.

Nad miastami i osadami, w których widziano Na-hel Ifriję – Ogień Pustyni, cesarz kazał ustawić malowane na czerwono figurki z terakoty. Postać zakaptu-rzonej kobiety zaludniała już całą połać imperium. Od osad na granicy Nahel Zymu aż po Kebzegar. I zbliżała się do prowincji Wewnętrznego Kręgu.

– Ona po prostu nie może być wszędzie! – rozzłościł się ojciec. – Jednego dnia wypuszcza źródło na placu miejskim w Kangabadzie, a następnego sprawia, że pahandej z Hyrmizu staje w ogniu. To jest dwanaście staj w jeden dzień! A przychodzi pieszo. Zawsze pieszo.

– Towarzyszy jej jeszcze sześciu uczniów – zauważyłem. – I niosą tę przeklętą, tajemniczą skrzynię. W sześciu, więc jest ciężka. Nie mają zapasów, wody ani żywności. Tylko skrzynię. Aha, jeszcze są dwa ślepe, bojowe leopardy, które przy niej biegną. Dlaczego nie możemy dowiedzieć się więcej? Choćby tego, co jest w skrzyni? – zapytałem Nauczyciela. Ale nie pytałem już jak uczeń. Moje pytanie nie było przejawem bezradności.

Żądałem odpowiedzi.

– Straciliśmy już czterech szpiegów – odpowiedział Rzemień głucho. – Po prostu nie wrócili. Nie wiem nawet, czy ich zabito.

– Czy to byli Kireneni?

– To nie ma znaczenia – rzucił ostro cesarz. – Nie będziesz rządził

Kirenenem, tylko Amitrajem. Wszyscy ludzie będą twoimi poddanymi. Jeżeli zaczniesz myśleć w ten sposób, wkrótce nie będzie urzędu, którego nie trzymają nasi rodacy, i doprowadzisz do buntu.

– Źle mnie zrozumiałeś, ojcze – odrzekłem. – Tu chodzi o ten kult.

Wyznawca Idącego Pod Górę i drogi do Stworzyciela nie zapragnie przejść na stronę Podziemnej. Amitraj to co innego. Może znać tę religię i bać się jej.

Może też do niej w jakiś sposób tęsknić albo ją poważać.

– Byli sprawdzeni pod tym względem – odpowiedział spokojniej. – Ufałbym każdemu z nich na tyle, na ile w ogóle można komukolwiek ufać. Ci ludzie są dobierani z najrozsądniejszych i szkoleni od dziecka. Nie można ich omamić głupimi sztuczkami. Nie będą też tęsknić do tyranii Czerwonych Wież.

Spojrzałem na posadzkę. Czerwone Wieże stały już w wielu miastach, fortach, osadach, a nawet małych kiszłakach. Wyglądało to, jakby nadchodziły z pustyni, otaczając Wewnętrzny Krąg.

– Sprawy poszły za daleko – powiedziałem. – Mój szlachetny ojciec powinien wysłać skrytobójców.

– Już to zrobiono – mruknął Rzemień. – Z takim samym efektem, z jakim wysłano szpiegów. Nie tak łatwo zabić kogoś, kto pojawia się w cudowny sposób to tu, to tam. Nie wiemy, gdzie nocuje ani gdzie pojawi się jutro.

Zresztą tu nie tylko chodzi o prorokinię. Wyższe kasty otwarcie zaczynają popierać kapłanów. Nic dziwnego. Odzyskaliby dawną pozycję.

– Musimy uderzyć w kapłanów. Znikają ludzie, składane są krwawe ofiary.

Mamy powód.

– Cały problem w tym, Młody Tygrysie, że wycieńczony, umierający z pragnienia lud lgnie do Wież. I dostaje tam żywność, wodę i miejsce do spania. Nie mam pojęcia, skąd to biorą. Nagle w podziemiach Czerwonych Wież otworzyły się magiczne skarbce pełne durry, cebuli, mąki i wody. A do tego mamy swoje własne prawo. A mówi ono, że każdy może kłaniać się swoim bogom.

– O ile nie narusza praw innych ludzi! Nie wolno im składać ofiar krwi, a nam nie wolno patrzeć na to przez palce. Nawołują do zniszczenia wszystkich innych kultów, do zabicia ludzi, którzy sprzeciwiają się Pramatce i Kodeksowi Ziemi, do buntu przeciw Tygrysiemu Tronowi! Nie powiesz mi, że to jest zgodne z prawem. Mamy powód, żeby na nich ruszyć, i to poważny powód!

– Mielibyśmy, gdyby nie susza.

– Nauczycielu – powiedziałem. – Prorokini zwana Ogień Pustyni wyzwala źródła słodkiej wody tam, gdzie ich nigdy nie było i gdzie nawet głębinowe studnie już niemal wyschły. Leczy śmiertelnie chorych. Pojawia się co dzień w innym zakątku imperium, przemierzając całe staje w mgnieniu oka.

Rozmnaża żywność. Wzbudza ogień. Zdarzyło się, że ci, którzy się jej sprzeciwili, zapłonęli żywym płomieniem i płonęli tak długo, aż ich ciała obróciły się w jasny popiół. Ponoć ten, kto ujrzy jej twarz, ślepnie i jego oczy wyglądają jak złote. Niemal każdy, kto się z nią zetknie, zostaje wyznawcą Podziemnej. Czy ja powtarzam bajki z bazaru, czy mówię, co widziałem w cesarskich zwojach, pisanych przez strategów i szpiegów?

– To jest w cesarskich zwojach – odpowiedział Rzemień niepewnie.

– Do tego cały Wewnętrzny Krąg nęka susza, jakiej dotąd nikt nie oglądał.

Z niewiadomych przyczyn wysychają studnie. Na cały kraj spadają zarazy, na północy szaleje sztorm, mimo lata sypie śnieg i pływa kra, ale mimo to rozbójnicy z wilczych okrętów jakimś cudem nękają wybrzeże. Czy coś przekręciłem?

– Nie.

– Więc powiedz mi, Rzemieniu, bo jestem tylko prostym księciem i nie rozumiem: co jeszcze musi się zdarzyć, byśmy uwierzyli, że to jest gniew dawnej bogini? Może Podziemna Matka naprawdę chce odzyskać Ami-traj, którym zawładnęli cudzoziemcy?

– Bo bogowie nie mogą działać w ten sposób. Spotkałeś kiedyś jakiegoś boga, tohimonie?

– Nie.

– A ja tak. Ze cztery razy. Powiem ci, jak działają. Widziałeś kiedyś zawody bojowych leopardów, popisujących się sztuczkami?

– Wiesz, że tak.

– Przewodnik siedzi na krześle i wolno mu tylko gwizdać, prawda?

Leopard przebiega przez przeszkody, niszczy cele, obala manekiny, tropi i zabija królika, a potem przynosi go przewodnikowi. Powiedz, co to byłyby za zawody, gdyby przewodnik zastrzelił królika, sam poprzewracał cele, a na koniec ściął swojego konkurenta? Tu jest tak samo. Bogowie pojawiają się w ziemskich postaciach i wszczynają ponoć czasem jakieś intrygi, czasem popychają wybranych ludzi, by coś uczynili. Albo nawiedzają swoje święte miejsca w boskiej postaci, na przykład promienia księżycowego światła lub słupa dymu, i wtedy czasem mówią coś wiernym. Niezrozumiale, dziwnie albo zupełnie od rzeczy. Ciemni ludzie nazywają ich bogami. Ale ja nie wiem, czym są te istoty. Według naszej wiary Bogiem jest tylko Stworzyciel, który nie pojawia się nigdy i nigdzie. Tych innych nazywamy nadaku – duchy żywioły. Nie mogą sprowadzać suszy ani wygrywać osobiście bitew czy dawać cudownej mocy wybrańcom, bo wtedy wszystkie zaczęłyby tak robić.

Nastąpiłby koniec świata. Podziemna

Matka nie może rozkazywać słońcu, bo go nie stworzyła. I dlatego, że świeci ono nad innymi krajami, które mają swoje nadaku.

– Wiem przecież, ale według mnie nadaku to są istoty z naszego kraju.

W Kirenenie mieliśmy różne nadaku i Idącego pod Górę, i Stworzyciela.

Może tu jest inaczej. Zresztą, Amitraje wierzą, że Podziemna dała życie wszystkim istotom. Więc nie może być nadaku, bo one nie stwarzają. A, o ile wiem, nad innymi ziemiami słońce świeci normalnie.

– A skąd wiesz, że cokolwiek stworzyła? Bo im tak powiedziała?

– Wszystko jedno. Może powinniśmy znaleźć sposób, żeby porozumieć się z tą Podziemną Matką? Ami-traj jest teraz nasz.

– Po pierwsze – powiedział mój ojciec. – To nie takie proste. To nie służąca.

Nie przyjdzie dlatego, że klasnąłeś w ręce. Żeby przywołać boga, nadaku, czy jak je tam zwać, trzeba zrobić na ich cześć coś, czego sobie życzą, i jeszcze być szczerym wyznawcą, i pragnąć im służyć. Nie chcę dokonać krwawego mordu w jakiejś jaskini, zwłaszcza że może być nadaremny. A po drugie, co moglibyśmy jej zaproponować? Że sami się wytrzebimy, a potem zaprowadzimy Kodeks Ziemi?

– Więc poprośmy o pomoc Idącego pod Górę. Albo inne kireneńskie nadaku. Wezwijmy Kamarassu.

– Od dawna nikt ich nie widział. Zresztą, bogowie nie mogą toczyć wojny, tohimonie. Po prostu nie mogą. Zniszczyliby świat i siebie.

– Według Księgi Drogi kiedyś tak było – zauważyłem.

– Tak, synu. I według Księgi, zniszczyło wtedy świat.

Dni mijały, a susza trwała nadal. Wydawało się, że nikt już nie pamięta, kiedy padał deszcz. Nawet jezioro w Wiosce Chmur skurczyło się, wokół

wysp i na brzegu pojawiły się wielkie łachy piasku, z wody wyrosły skały, których przedtem nigdy nie widziałem. Nasze strumienie zmieniły się w leniwe, ledwo płynące strumyczki.

Ojciec postanowił wyprowadzić wojsko, żeby strzegło porządku. Amitrajska ciężka piechota, która przez pokolenia podbijała świat, teraz miała zaprowadzić spokój we własnych miastach. Drogami całego imperium, ze wszystkich prowincji ciągnęły rzędy wozów z beczkami wody i żywnością.

W prowincjach obrzeż-nych podatki sięgnęły niemal dwudziestu od sta i kupcy wpadli we wściekłość.

W stolicy było właściwie bezpiecznie, ale wszędzie widziało się oddziały wojska z wielkimi tarczami i bojowymi włóczniami w pełnych zbrojach.

Mieszczanie, którzy nigdy nie widzieli własnego wojska w gotowości bojowej, patrzyli na to z przerażeniem i niedowierzaniem.

Mnie przeraziło co innego.

Szliśmy z Brusem brzegiem ulicy trochę mniej zatłoczonej niż zwykle. Im dłużej trwała susza, tym wyraźniej było widać, że miasto się zmienia. Wiele sklepów i kantorów zamknięto. Warzywa i owoce na straganach były brzydkie, pomarszczone i pokryte brunatnymi plamami. Nad brzegiem rzeki, pod murami, z hukiem płonęły ogromne stosy. Na ulicach, wszędzie, gdzie zalegał jakiś cień, spoczywali wycieńczeni ludzie, nie zważający na muchy, które obsiadały im twarze. Wszędzie można było spotkać kogoś, kto żebrał o łyk wody.

Ulicami pchano wozy na wielkich kołach i wrzucano na nie ciała tych, którzy umarli z powodu upału albo z pragnienia, bo i to zaczęło się zdarzać.

Wrzucano na wozy też zwłoki tych, których znajdowano o wschodzie słońca.

Leżących na ulicy, sinych i sztywnych, z poderżniętymi gardłami i wyrwanymi sercami. Tych, którzy złamali jedno z niezliczonych praw Kodeksu Ziemi.

Ciała palono pod murami, żeby nie dopuścić do zarazy. Wokół stosów cały czas

koczowały

grupy

zawodzących

kobiet

w

czarnych

zawojach,

wyglądających jak kruki. Wszędzie unosił się smród spalenizny i muchy.

Miliony much.

Patrzyliśmy na to z Brusem i milczeliśmy. Ojciec nakazał specjalnym edyktem przedstawicielom wszystkich kultów wydawać wodę i żywność oraz otaczać opieką potrzebujących, jednak drzwi większości świątyń były zamknięte. Na odrzwiach i murach świątyń wymalowano sadzą lub ochrą znak Podziemnego Łona.

– Napijmy się czegoś – powiedział Brus. – Choćby miało to kosztować dirhana. Ja stawiam.

Czynną tawernę znaleźliśmy z trudem. Soku palmowego nie było.

Siedzieliśmy nad kubkami cienkiego, ciepławego, korzennego piwa i patrzyliśmy na ścianę naprzeciwko, na której nabazgrano węglem

„Nadchodzi Ogień Pustyni”.

– Gdyby tylko spadł deszcz – wycedził głucho Brus. – Zwykły deszcz.

Najlepiej zaraz. Jeszcze mogłyby się udać drugie letnie żniwa. Wtedy natychmiast zagonilibyśmy tę hołotę w krwawych szmatach z powrotem pod ziemię, gdzie ich miejsce. Razem z Podziemną Suką, ogniami i pustyniami.

Miasto by odżyło. Znowu zagrałaby muzyka na placach.

Napił się letniego napoju i skrzywił się.

– Ciągnie zgnilizną. Drań pędzi je na wodzie z rzeki. Jeżeli spadnie porządny deszcz, to wiesz, co zrobię, Ruda Głowo?

– Co, sitar Tendzyn?

– Podaruję ci złotą szeklę, sitar Ardżuk. I sam też zabiorę jedną.

Środkiem

ulicy

przeszło

sześciu

żołnierzy.

Tymen

dziewiętnasty,

„Kanadirski”, pomyślałem machinalnie, patrząc na godło na tarczach.

– Co oznacza ten symbol nad godłem „czarnej ręki”, sitar Tendzyn?

– Jaki symbol?

– Ten, który wygląda jak przecinające się półkola.

Brus zacisnął szczęki.

– Sami sobie wymalowali. To „dwa księżyce” – znak Księżycowych Braci.

Dwóch tryków Grubej Baby, siedzących przy jej zafajdanym podziemnym tronie. – Ostatnie słowa Brus wyrzekł głośno, jakby prosto w twarz patrolowi. Rozległ się chrzęst i żołnierze zatrzymali się, a potem z łomotem postawili tarcze na ziemi.

– Mówiłeś do nas, kmiotku? – zapytał dowódca i podszedł do naszego stolika. Żołnierze stanęli kręgiem, zasłaniając nas i dowódcę od reszty ulicy.

Brus uśmiechnął się lekko, sięgając pod połę kurty. A potem nagle jego ręka wystrzeliła do przodu, a dwa palce uchwyciły grdykę dowódcy jak szpony. Brus wyjął spod kurtki ciężką, żelazną pieczęć i podsunął tamtemu pod oczy. Żołnierze znieruchomieli. Brus puścił szyję tamtego i uniósł się z zydla.

– Oczyścić tarcze – syknął. – Natychmiast!

– Tak, sitar binhon-pahan – wycharczał dowódca. -To tylko tak, żeby przyjaźniej do mieszkańców…

– Byłeś setnikiem, sitar Tendzyn? – zapytałem, kiedy odeszli.

– Robiłem wiele rzeczy, Arki. Ale ta przed chwilą była naprawdę głupia.

Lepiej stąd chodźmy. Przyciągamy uwagę.

Wyprawy do miasta przestały być rozrywką, ubarwiającą monotonię mojego życia. Szczerze mówiąc, wolałbym w ogóle nie oglądać go w takim stanie. Jednak nadal chodziliśmy. Rozmawialiśmy z ludźmi, przechadzaliśmy się po pustawych ulicach, na których słychać było głównie łomot ciężkich, żołnierskich butów. Pod murami nadal płonęły stosy. Ojciec zdołał

sprowadzić wielki transport wody barkami rzecznymi i przynajmniej każdy mieszkaniec dostawał dziennie swój skopek wody. Dostarczaliśmy też żywność i wodę do wszystkich świątyń oprócz Czerwonych Wież i nakazaliśmy rozdawać je potrzebującym. Zadbaliśmy, żeby wszyscy się o tym dowiedzieli. Dzięki temu posunięciu szczodrobliwość kapłanów Podziemnej przestała się wyróżniać. Stracono kilku kapłanów, mnichów i żer-ców, przyłapanych na kradzieży żywności.

Picie mulistej, cuchnącej cieczy z rzeki wywoływało okropne boleści, gorączkę i wzdęcia, które często kończyły się śmiercią, a mimo to codziennie wielu próbowało.

A deszcz nie chciał spaść. Dzień w dzień wstawało rozpalone, buchające żarem słońce i nawet bezchmurne niebo wydawało się jakieś wyblakłe.

Przeczucie nieszczęścia wisiało i nad krajem, i nad Wioską Chmur.

W naszej świątyni przez cały dzień słychać było gongi. Nieustannie zanoszono modły do Stworzyciela, Idącego Pod Górę i wszystkich nadaku.

Dzień i noc płonęły pęki ofiarnych kadzidełek i wszędzie smętnie wisiały w bezwietrzu modlitewne proporce.

Jedyną jaśniejszą stroną mojego życia wówczas były lekcje, jakich udzielała mi Aiina. Nocami upał wydawał się jeszcze dotkliwszy, do tego nieustannie

wisiało nad nami fatum Gniewu Bogini i dzień w dzień dostawaliśmy złe wiadomości. Nawet Wiedzący byli zgodni, że trwająca tak długo susza jest zupełnie nienaturalna. Pośród tego ciągłego przygnębienia oboje szukaliśmy zapomnienia w niekończących się zmaganiach.

Jednak którejś nocy zaskoczyła mnie.

Przyszedłem jak zwykle i wślizgnąłem się z ogrodu prosto do jej sypialni.

Aiina siedziała na dywanie w swojej wieczornej sukni, a obok skromnie klęczała smukła, nieznana mi dziewczyna. Trzymała dłonie na kolanach i patrzyła nieruchomo wielkimi, ciemno-szmaragdowymi oczami. Była w moim wieku lub niewiele starsza i miała czerwone włosy jak ja, tylko chyba ciemniejsze.

– To jest Mirah – odezwała się Aiina. – Dzisiejszej nocy zmierzysz się z prawdziwym przeciwnikiem. Czas sprawdzić, czego się nauczyłeś.

– Aiino – zaoponowałem łagodnie. – Mirah jest piękna, ale przecież wcale jej nie znam. Wolę lekcje z tobą.

– Powiedziałam – ucięła. – Takie jest dziś twoje zadanie. To jest umiejętność. Jak jazda konna albo walka. Nie wiesz, jakiego konia przyjdzie ci dosiąść, ani nie będziesz całe życie walczył ze swoim mistrzem wojny.

Dziś zmierzysz się z Mirah. I pokonasz ją.

Sięgnęła po cintar i po chwili wydawało się, że nie zwraca na nas najmniejszej uwagi, pochłonięta cichą grą.

Mirah wzięła mnie za rękę i zaprowadziła na podest do łoża Aiiny.

A potem opuściła muślinowy baldachim.

– Nie zwracaj na nią uwagi – szepnęła. Miała melodyjny, przyjemny głos.

I pięknie pachniała. – I nie słuchaj, co mówi o walce. To nie żadna walka, tylko miłość. Udowodnię ci, że nie ma to nic wspólnego z wojną. Nieważne, czy chciała cię upokorzyć, czy wypróbować. Niech ma, co chciała. Może już się nigdy nie spotkamy, więc możemy dać sobie na pamiątkę trochę szczęścia. Obejmij mnie, panie, i zapomnij o wszystkim, a ja sprawię, żebyś nie zapomniał tej nocy.

Ja jednak uwierzyłem Aiinie i postanowiłem nie dać za wygraną. Mirah była cudowna, ale potrafiłem odwzajemnić każdą z jej pieszczot po wielekroć. Potrafiłem już panować nad sobą i nie spłonąć przedwcześnie.

Kiedy poczułem spełnienie, niemal natychmiast mogłem podjąć miłosne zmagania i widziałem zdumienie w jej szmaragdowych oczach. Nie było to

łatwe i trwało całymi godzinami, ale wreszcie osiągnąłem swój cel.

Usłyszałem gardłowe krzyki, zupełnie inne niż eleganckie, namiętne jęki, które wydawała dotąd, patrzyłem, jak wije się pode mną, zachłannie chwytając wszystko, co daję, na jej dzikie oczy i zmierzwione włosy spadające na twarz. Nie udawała. Aiina nauczyła mnie, jak rozpoznać, kiedy kobieta udaje.

Kiedy wyszła, długo leżałem na wznak, nie mogąc się poruszyć ze zmęczenia. Czułem się pusty i lekki jak obłok, a jednak w jakiś sposób zbrukany i upokorzony. Czułem złość na nauczycielkę.

– Moim zdaniem pozwoliła ci wygrać – powiedziała Aiina. – Ale i tak spisałeś się nieźle.

– Chciałaś mojej porażki – warknąłem.

– Nie – szepnęła bardzo smutno. – Chciałam odzyskać mój chłód. Jestem nauczycielką.

Często potem bywało tak, że spotykaliśmy się wieczorem, oboje smutni i pełni złych przeczuć, mając dość suszy, gróźb, zamieszek i wrzasków zamaskowanych kapłanów na ulicach. Dość map, strategii i ładunków wody i zboża, których już nie było skąd brać.

A potem obejmowaliśmy się i nie było już niczego innego niż nasze ciała, jedwab prześcieradeł, zapach wonnych olejków i kadzideł, i czarna noc przed sypialnią.

Wtedy właśnie ją pokonałem.

Po raz pierwszy i ostatni.

Później leżała zupełnie nieruchomo, zlana potem, z rozrzuconymi nogami, dysząc ciężko. Nie powiedziała nic.

Po długim czasie uklękła na łóżku i ujęła moje ramiona.

– Musiał nadejść ten moment – powiedziała. – To już koniec twojej nauki, Młody Tygrysie. Idź teraz, bogatszy o wiedzę, którą niewielu posiada, i nie zapomnij, czego się nauczyłeś. Niczego więcej już cię nie nauczę, tohimonie.

Pomyśleć, że jeszcze trzy uderzenia serca wcześniej byłem dumny z siebie i szczęśliwy. Teraz czułem się tak, jakbym został sam w czarnej pustce. Jakby wydarto mi serce, zostawiając ziejącą, krwawą ranę. Nagle. Jakbym wpadł

pod lód.

Osłupiały, patrzyłem na jej smagłe ciało i nie mogłem uwierzyć, że widzę je po raz ostatni. Odtąd będzie już zawsze tylko nauczycielką. Skłębiona

grzywa granatowych włosów dla mnie będzie tylko kunsztownie upiętą fryzurą, pełną szpil i klamer, a piersi i łono z jedwabistym trójkątem mysiego futerka znikną na zawsze pod lśniącymi tkaninami sukni.

Miałem ściśnięte gardło. Odchrząknąłem.

– Aiino… To w końcu trzeba powiedzieć. Ja…

Nie zdążyłem. Zamknęła mi usta dwoma palcami i pogładziła po policzku.

– Nie, tohimonie. Będziesz władcą. Ja – nauczycielką cesarskich dzieci i strategiem. Nauczyłam cię czegoś, żebyś nie został igraszką własnej żądzy.

Żeby żadna kobieta nie mogła na tobie grać i uczynić cię niewolnikiem.

Nauczyłam cię tańca ciał. Ale czy nie zauważyłeś, mój piękny tygrysku, że nie nauczyłam cię, czym jest miłość? Tylko tego, jak sobie z nią radzić. Był

tylko taniec. Soki naszych ciał, pot i namiętność. Jęk, nie miłosne zaklęcia.

Nie było czułości. Czy tego nie zauważyłeś? Mirah, którą widziałeś tylko przez jedną noc, dała ci tysiąc razy więcej czułości niż ja przez cały ten czas.

Teraz już wiem, że potrafisz mnie okiełznać i pokonać. I zrobiłbyś to jeszcze wiele razy. Odtąd wkradłyby się między nas uczucia, a na to nie można pozwolić. Byłyby pocałunki, rozmowy, łzy i śmiech. Już nie byłoby zmagań, tylko wzajemne hołdy. Zamiast dać ci wolność wyboru, sama bym cię usidliła.

– Aiino, pamiętam, że być może będę kiedyś cesarzem. Za wiele lat.

Ojciec jest jeszcze młody i niech Droga pozwoli mu zachować zdrowie. Nie jestem głupi. Ale mogę przecież mieć konkubiny…

Syknęła jakby ze złością.

– Cóż za pokusa. Żyłabym u boku mojego księcia, schowana w cieniu, usidliwszy go od najmłodszych lat. Pierwsza kobieta, która dała mu szczęście. Pierwsza, którą posiadł. Ta, która uczyła go od dziecka. A teraz pierwsza konkubina. A kiedyś, jutro, za rok albo dziesięć lat, stanęłabym w cieniu tronu. Ukryta bezpiecznie, mając władcę na własność w sypialni.

Nie, tohimonie. Nie narażę Tygrysiego Tronu na takie niebezpieczeństwo.

Masz szesnaście lat, szlachetny książę. Ja zaś jestem stara. Mam przeszło dwa razy tyle lat, co ty. Powinieneś teraz poszukać dziewczyny w odpowiednim dla ciebie wieku. Świeżej, pięknej i delikatnej. Takiej jak Mirah. Zapomnij o moich rzadkich włosach, obwisłych piersiach, zwiotczałej skórze, żylastych dłoniach i stopach.

– Ależ Aiino, jesteś piękna! Mężczyźni płoną, kiedy cię widzą. Jesteś jak

dojrzały owoc. Słodki i ciężki od słońca…

– Cśś… Powiedz mi to za dziesięć lat, szlachetny książę. Za dziesięć lat, kiedy wciąż będziesz bardzo młody. Wtedy ci uwierzę. Teraz łasisz się jedynie do wspomnienia ognia, jaki wyrwałam z twoich trzewi.

Milczałem, usiłując zdławić w sobie rozpacz, ale czułem, że ma rację, pomimo że wszystko we mnie się buntowało.

Potem przeżyłem czarne, ponure dni, szukając samotności, siedząc nad kubkiem naparu i patrząc przed siebie szklanym wzrokiem. Aiina zachowywała się tak samo jak zawsze. Spokojnie i naturalnie, zupełnie jak przedtem, zanim dotknąłem ją po raz pierwszy. Wydawało mi się, że zupełnie jej to nie obeszło i wcale nie cierpi tak jak ja i poczułem się jeszcze gorzej. Sam jej widok był dla mnie nie do zniesienia.

Kilka razy, samotny w mojej sypialni, kiedy byłem zupełnie pewien, że nikt nie może mnie zobaczyć, pozwoliłem sobie uwolnić zżerającą mnie rozpacz i zapłakałem gorzko. Łkałem jak dziecko, ale nie przyniosło mi to większej ulgi. Łkałem, ściskając w dłoni tę samą żelazną kulę, którą dostałem od Rzemienia jako dziecko. Moją cudowną kulę życzeń.

Rozpacz dała mi tylko zmęczenie, dzięki któremu zasnąłem.

Upłynął jakiś tydzień i moje ciało się obudziło. Smutek nie przeminął, ale ogień zapłonął na nowo i ten sam nieposkromiony głód znowu zaczął mi doskwierać.

Przedtem wieczorami siedziałem w swojej komnacie albo na tarasie, czytałem przy świetle lamp, grałem na cintarze lub flecie. Potem niemal każdy wieczór należał do Aiiny. Teraz nie umiałem wrócić do własnych zajęć.

Kraj rozpadał się od suszy, wszędzie panoszyli się buntownicy i złowrodzy kapłani, do tego straciłem Aiinę. Nie było nic, tylko klęska, plagi, tęsknota i rozpacz.

Cały świat wydawał mi się spopielonym pogorzeliskiem i zacząłem marzyć o tym, żeby już umrzeć i odejść do Stworzyciela. Daleko od Ognia Pustyni, suszy i Aiiny.

Takiego właśnie wieczora, dusznego i smutnego, siedziałem na poduszce, patrząc w ogród, nad którym zachodziło słońce. Zapragnąłem, by przyniesiono mi wina palmowego, i uderzyłem w gong.

Drzwi uchyliły się i weszły przez nie trzy dziewczęta, których nigdy jeszcze nie widziałem. Niosły na tacy wino i paterę owoców, jedna trzymała cintar.

Każda była inna. Jedna miała granatowofioletowe włosy, druga barwy czerwonej miedzi, a trzecia niemal białe. Były młode – mniej więcej w moim wieku.

– Szlachetny książę, panie, Młody Tygrysie. – Pochyliły się w ukłonie na klęczkach i zamarły tak.

– Przysyła nas fadira Aiina – powiedziała ta o ciemnych włosach, świetlistych jak wieczorne niebo. – Jesteśmy twoimi nowymi pokojowymi.

Mamy sprawić, żebyś mógł odpocząć po trudach dnia i miał rano siły i chęć do zajmowania się swoim szlachetnym trudem. Ja jestem Fyalla, ta o czerwonych włosach nazywa się Tahela, a białowłosa to Irissa. Irissa pięknie śpiewa i gra na cintarze. Wszystkie to umiemy, ale ona jest niezrównana. Jej głosu można słuchać godzinami, zapomniawszy o całym świecie. Ja zaś potrafię tańczyć, i choć to nic takiego, twój ojciec, władca Tygrysiego Tronu był łaskaw zażartować, obserwując moje niezgrabne popisy, że zachciało mu się rzucić wszystko i uciec ze mną na kraniec świata.

Tahela potrafi zaś opowiadać tak, jakby jej słowa rzucały czar na słuchającego, i zna więcej historii niż gwiazd na niebie. Są zabawne i bohaterskie, i zadziwiające albo rzewne. Wszystkie jesteśmy też mistrzyniami sztuki miłości i potrafimy sprawić, że zapomnisz o całym świecie, a rano wstaniesz jako zupełnie nowy człowiek. Pogodny i rześki.

Znamy jeszcze wiele sztuk. Umiemy masować i zmienić obolałe ciało zmęczonego mężczyzny w sprężyste i rześkie jak młodego ogiera. Możemy też milczeć albo być niewidzialne, jeśli zechcesz. Umiemy też znaleźć radę na smutki i ukoić ból. Co tylko zechcesz.

– Zostawcie to wino i idźcie sobie – powiedziałem drewnianym głosem. –

Mam już pokojowego i nic więcej mi nie trzeba. Zupełnie nie jestem w nastroju do rozrywek, tańca i historyjek. Co zaś do miłości, to sam zdecyduję, czy jeszcze kiedykolwiek zechcę to robić i z kim. Jesteście rzeczywiście piękne, więc przekażcie fadirze Aiinie moje podziękowanie i moją wdzięczność. A teraz zostawcie mnie.

– Zrobimy, jak każesz, szlachetny książę – powiedziała Fyalla, pochylając się jeszcze głębiej. – Fadira Aiina przewidziała, że tak może być, i będzie wiedziała, co z nami zrobić w takiej sytuacji.

– Co?!

– Jeżeli nie zdołamy wyleczyć cię, panie, ze smutku. Będzie to oznaczało,

że jesteśmy nic niewarte, i zostaniemy przekazane do wojskowego domu uciech w forcie w Sauragarze, by zabawiać żołnierzy.

– Kpisz, Fyallo?

– Nie, panie. Odjedziemy z transportem i rekrutami za trzy dni. Fadira Aiina sporządziła list w tej sprawie.

– Dobrze więc – rzuciłem ze złością. – Fadira Aiina jak zwykle postawi na swoim. Możecie zostać moimi pokojowymi. A teraz nalejcie mi wina i idźcie do swoich komnat.

Spojrzałem na nie jeszcze raz i zmieniłem chwilowo zdanie.

– Zresztą, właściwie potrzebuję kobiety. Zostaniesz, Fyallo.

– Wybacz mi, panie, ale zbyt długo byłeś pogrążony w smutku.

– Co to ma znaczyć?!

– Jesteś aż chory ze zgryzoty, panie. Jedna dziewczyna nie pokona takiego bólu. Dziś potrzebujesz nas trzech i będziemy dawać z siebie wszystko.

Pozwól nam się zająć tobą i nie myśl o niczym, a obiecuję, że rano zbudzisz się uśmiechnięty.

Rano okazało się, że Aiina po raz kolejny miała rację Nadal czułem stratę i tęskniłem do mojej nauczycielki, ale dziewczęta umiały sprawić, że z każdym dniem ból malał. Czułem się jak woskowa tabliczka. Ich ręce, usta, języki i łona usuwały ze mnie stopniowo Aiinę i zapisywały siebie. Jednak tak jak przewidziała, ani jedno, ani drugie nie było miłością. Mądra Aiina wiedziała, że była dla mnie mentorką i mistrzynią. Powierniczką. Kimś, kogo łatwo mogłem uznać za równego sobie, i pokochać całym sercem. Oddać jej nie tylko pożądanie, ale i szacunek, czułość, troskę i przyjaźń. Podzielić każdy sekret i posłuchać każdej rady. Wiedziała o tym, dlatego pilnowała, żeby nie okazać mi ani odrobiny czułości.

Moje

dziewczyny

były

słodkie

i

czułe.

Zasypywały

mnie

najwymyślniejszymi pieszczotami i przybiegały na każde skinienie. Spełniały najgłupsze zachcianki. Czegokolwiek zapragnąłem, nieodmiennie aż płonęły z namiętności i zapału. Moje komnaty były wciąż pełne chichotów, jakbym trzymał w nich stado śpiewających ptaków. Pozostawały jednak służącymi i okazywały to na każdym kroku. Ja byłem księciem. Przyszłym imperatorem. One pokojowymi. I tak miało zostać.

Nie wychodziłem wtedy do miasta.

Sytuacja była cały czas taka sama. Transporty zapewniały minimum podstawowych potrzeb, pod murami płonęły stosy, patrole utrzymywały jaki taki porządek w głównych miastach. Co rano zbierano z ulic kilka wozów trupów. Wydawało się, że pozostaje jedynie czekać na deszcz.

Ale deszcz nie chciał padać, zupełnie jakby niebo zapomniało, jak to się robi.

W pałacu mówiono bez przerwy o starym pomyśle, który już od dawna miano zrealizować. O doprowadzeniu do miast czystej wody z górskich rzek i lodowców, która popłynęłaby kamiennymi korytami stojącymi na filarach.

Słupy te miałyby być stopniowo coraz mniejsze i woda, dzięki pochyłości, sama dotarłaby do miast. Koryta ciągnęłyby się czasem setkami staj. Kiedyś już mój dziad próbował zbudować coś takiego, ale przyszło trzęsienie ziemi o niespotykanej sile i budowa legła w gruzach. Prócz tego, należało zbudować we wszystkich miastach cysterny na deszczową wodę tak jak w osadach pustynnych. Jednak dopóki trwała susza, o rozpoczęciu jakichkolwiek prac nie było co marzyć.

– Ostatni deszcz spadł wczesną wiosną – powiedział Rzemień, układając na stole zwoje meldunków i raportów. – To będzie już szósty miesiąc. Równo dziesięć dni po tamtym deszczu z serca Nahel Zym nadeszła Ogień Pustyni.

Nahel Ifrija.

– I wtedy się zaczęło – odparłem. – Nadal twierdzę, że to rzeczywiście gniew bogów.

– Takie myślenie nic nie daje. Zwłaszcza, że prorokini chce, żebyś tak myślał.

– Kto ją spotkał pierwszy?

– Wojsko. Dziesiątka piechoty z trzynastego tymenu zwanego „Słonecznym”

z Kamirsaru. To był posterunek przy studni na szlaku handlowym przed kiszłakiem Szyłgyryz. Łucznicy i rydwan pustynny. Powiedziała im:

„Przychodzę spod ziemi i przychodzę z pustyni. Przynoszę wam słowo gniewu. Bowiem porzuciliście prawo Podziemnej Matki i rozdarliście świat.

Zakaziliście święte łono ziemi egoizmem, gwałtem i chciwością. Teraz pójdźcie za mną albo zgorzejcie, bowiem ja jestem Nahel Ifrija, Ogień Pustyni, i niosę święty płomień gniewu. Ogień, który oczyści świat i odda go Matce. Tak, by wszystko stało się jednym”.

– Co się stało z tymi żołnierzami?

– Ocalał dowódca. Dlatego o tym wiemy. Niestety, ten człowiek potem oszalał i powiesił się. Byli tam też kupcy, którzy przyszli do studni.

Niektórzy są dziś jej wyznawcami, niektórzy uciekli, a reszta zginęła, podobno w burzy piaskowej, która przybyła na jej gniewne wezwanie. Wiry rozpalonego piasku, które obdarły ich z ciała i pozostawiły tylko kości. Ale najpierw wzięli ją za obłąkaną. Jak ktoś przychodzi ze wschodu na Nahel Zym i to samotnie, jest jasne, że może mieć udar słoneczny. Chcieli dać jej wody, ale zaczęła ich lżyć, aż w końcu dowódca poszczuł ją swoimi leopardami. To podobno są te zwierzęta, które jej stale towarzyszą, tylko teraz mają dziwne, złote oczy. Jedni twierdzą, że są ślepe, a inni, że widzą znacznie więcej. To jest bez znaczenia, Młody Tygrysie. Nie wiem, czym jest ta kobieta, ale wszystko, co wiemy, jest wymieszane z bajkami. Zresztą część z nich sama rozpuszcza. Myślę, że jest po prostu Czyniącą. Prawdziwą Czyniącą, taką, jak z dawnych opowieści. Taką, która być może znalazła zaginione imiona bogów. Powinna zostać zabita choćby tylko z tego powodu.

Jest groźna jak wściekły pies i tak samo nieobliczalna.

– Czyniący są podobno przywiązani do uroczysk – zauważyłem. – A ona wydaje się chodzić, gdzie chce.

– Bywali Czyniący, których odmieniły uroczyska i sprawiły, że mogli nieść część mocy w sobie. Znowu powtarzam stare bajki. Sam nigdy nic takiego nie widziałem. Widziałem natomiast, co się dzieje, kiedy ktoś zaczyna czynić. Pojawiają się widziadła i potwory rodem z koszmarów i potem żyją przez jakiś czas, jakby były rzeczywiste. Zdarzają się cuda. Kwitną kamienie, rzeczy zmieniają kształt i naturę. W chory, szalony sposób. To samo zdarza się ludziom, którzy są w otoczeniu Czyniącego. Umierają, zmieniają naturę i chorują w dziwaczny, potworny sposób. Wszystko się kończy, kiedy to trafia samego Czyniącego. Z reguły szybko. Niestety, wszyscy Czyniący, których spotkałem, byli obłąkani. Twój dziad chciał wykorzystać ich moc w wojsku, ale to była zupełna klęska. Nie potrafili zrobić nigdy najprostszej rzeczy dwa razy tak samo. Raz im wychodziło, a raz nie albo działało na odwrót.

Ponosiliśmy od tego więcej strat niż wrogowie. Jednak tu mamy do czynienia z czymś innym. Najwyraźniej Nahel Ifrija robi, co chce, i udaje się jej.

– Czy Czyniący może powodować suszę?

– Nie. To jest za wielkie. Nie wiemy przecież, dlaczego deszcz pada albo nie pada. Czyniący może coś podpalić, zmienić albo stworzyć, ale nie

podniesie góry i nie zmieni jej w wulkan.

– A bogowie… znaczy nadaku?

– Też nie. Chyba. Nigdy tego nie robili. Chyba nie mogą albo im nie wolno.

– Zastanawiam się… Może nadaku też się czasem rodzą i ta Nahel Ifrija jest po prostu nowym rodzajem. Nieokrzesanym, bo młodym.

– To po co odwołuje się do Podziemnej? Gdyby sama była nadaku, żądałaby hołdów dla siebie. Zresztą nie słyszałem nigdy, żeby pojawiały się nowe nadaku. Od setek lat są te same. Chyba.

Tak wyglądały nasze poranne raporty o stanie państwa. Zamiast analizować handel, politykę i wojsko, zajmowaliśmy się suszą i prorokinią.

Nie było od tego ucieczki.

W mieście ulice były niemal puste. Szliśmy z Brusem przez zalane słońcem place i patrzyliśmy na nieliczne czynne kramy, przechodnie przemykali się chyłkiem podcieniami i bocznymi uliczkami. Wszyscy nosili kurty i portki w burych kastowych kolorach. Tawerny kryły się za zamkniętymi okiennicami i trudno było powiedzieć, czy są otwarte, czy nie.

Trzeba było stukać i czekać. Czasami otwierano drzwi i można było wślizgnąć się przez szparę do mrocznego, dusznego wnętrza, gdzie siedzieli milczący ludzie o twarzach skrytych w kapturach pustynnych płaszczy albo pod rondami kapeluszy.

Na ścianach co chwilę spotykało się symbole Podziemnej Matki lub napisy w rodzaju „Patrzcie na pustynię! Nadchodzi Ogień!”.

Poza tym w Maranaharze panował spokój. Wszędzie oprócz placów i świątyni, gdzie wydawano wodę, bo tam zawsze kłębił się tłum. Jednak był

to dziwny spokój, martwy i straszny. W powietrzu wisiało jakieś oczekiwanie. Jakby nadchodziła burza albo miał wybuchnąć wulkan.

Na skrzyżowaniach stały namioty z włóczni i płaszczy, siedzieli w nich żołnierze o czerwonych twarzach i spalonych słońcem ramionach, bez hełmów i z głowami okrytymi mokrymi chustami.

Było nie tylko gorąco, ale i duszno, a powietrze było aż szare od much.

A potem nadeszła tamta noc… Straszna noc pełni drugiego księżyca.

Spałem lekkim, chorym snem, mokry od potu, budziłem się wiele razy i miałem wrażenie, że wcale nie śpię, tylko leżę w ciemności, patrząc na nocny ogród i słuchając lekkich oddechów moich dziewcząt. Jednak musiałem

śnić, bo wydało mi się, że patrzę na zakapturzoną postać, nadchodzącą od strony jeziora. Miała bardzo obszerny płaszcz, lśniący jaskrawą czerwienią, rozszerzany ku dołowi, a dłonie schowane były w szerokie rękawy. Nie widziałem też twarzy, tylko owalny otwór kaptura wypełniony czernią.

Płaszcz powiewał lekko i unosił się niczym najcieńszy muślin albo zmięty, cieniutki zwój. I świecił czerwono-pomarańczowym blaskiem, rzucając mdłe, rude światło na jezioro, trawę i krzewy. Wszystko wokół migotało, a na patio stała zakapturzona, mroczna sylwetka, ubrana w płaszcz z płomieni.

Wiedziałem, na co patrzę. To Nahel Ifrija. Ogień Pustyni. Przyszła po mnie.

Obudziłem się z takim uczuciem, jakbym spadał. Znowu leżałem w sypialni i cały mokry od potu, patrzyłem na ogród. Usłyszałem szepty moich dziewcząt. Tak ciche i delikatne, że wziąłbym je za szelest wiatru w liściach, tylko że od miesięcy nie było wiatru. Oprócz tego czułem łaskotanie na piersi, jakby chodziła po nich mucha.

– Przytrzymaj mu nogi… Połóż się na nich… – Rozpoznałem głos Taheli. –

Może wcale się nie obudzi…

Jeszcze nigdy w życiu tak się nie przeraziłem.

– Ty usiądź mu na ramionach – szepnęła Fyalla. Usłyszałem cichy zgrzyt noża dobywanego z pochwy.

Otworzyłem oczy i bardzo wiele stało się równocześnie. Po pierwsze, na mojej piersi znajdował się ohydny robak, członowany, kroczący na ośmiu zginających się nogach i pokryty brązowym pancerzem, z uniesionym, płaskim łbem, zakończonym hakowatymi szczękami. Był wielkości mojej dłoni. Spojrzałem prosto w lśniące leciutko złotem czworo oczu, wyglądających jak klejnoty.

Zanim zdążyłem się poruszyć, Irissa rzuciła się całym ciałem na moje nogi, a Tahela wyrosła nagle z ciemności za moją głową i uklękła mi na ramionach, siadając na twarzy i ściskając głowę udami.

Wzdrygnąłem się, czując zimny dotyk stali na piersi, ale po chwili zrozumiałem, że wcale nie mają zamiaru mnie zadźgać. Fyalla wsunęła nóż pod siedzącego na mojej piersi robaka i błyskawicznym ruchem wyrzuciła w powietrze.

Tahela uniosła się z mojej twarzy i zdążyłem zobaczyć, jak owad wije się w powietrzu niczym wąż i ciężko spada na posadzkę. Spadł na wznak,

przebierając gwałtownie odnóżami, po czym wygiął się błyskawicznym ruchem i odepchnął szczękami od podłogi. Tahela śmignęła niczym łasica, porwała kryształową czarę pełną owoców, wysypała je, po czym rzuciła się na podłogę i nakryła stworzenie misą.

– Wołajcie straż! – zawołała. – I zapalcie światło. Może być ich więcej!

Usłyszałem trzask krzesiwa i w komnacie zapłonęło migotliwe światło lampy. Irissa stoczyła się z moich nóg.

Usiadłem na łóżku i zacząłem się śmiać.

I wtedy go zobaczyłem. Ubranego w ciemnoczerwoną szatę, która, dopóki nie zapaliliśmy światła, była tylko plamą ciemności wśród mroku. Nawet twarz miał okutaną zawojem. Trwał nieruchomo przy sadzawce, dokładnie w miejscu, w którym we śnie widziałem zakapturzone widmo.

Krzyknąłem, zrywając się na równe nogi, i porwałem miecz ze stojaka.

– Straż! Szpieg w zamku! – wrzasnęła dziko Tahela.

Zrzuciłem pochwę z miecza, a w tym momencie zamaskowany napastnik wstał i gwałtownie machnął ręką. Coś świsnęło. Irissa skoczyła, wpadając na mnie plecami, i pchnęła do tyłu, więc nie mogłem zaatakować.

– Z drogi, dziewczyno bo ucieknie! – krzyknąłem, odskakując, i rzuciłem się do ataku.

Szata napastnika załopotała, kiedy zwinął się w miejscu błyskawicznie jak lis, i szarpnął się w bok. Wąskie ostrze błysnęło w powietrzu. Odbiłem je i ciąłem go przez czoło, ale zdążył się uchylić i błyskawicznie dźgnął mnie w oczy. Nie zdążyłbym tego odbić, choćbym ćwiczył szermierkę przez całe życie. Jednak w tym momencie z komnaty śmignął wielki, ciemny dysk i trafił go w rękę z blaszanym łomotem. Było to tylko podarowane mi mgnienie oka, ale zdążyłem je wykorzystać i wbiłem mu ostrze głęboko w brzuch. Poczułem, jak przebija fałdy szaty i grzęźnie we wnętrznościach.

Srebrna taca potoczyła się z brzękiem po kamieniach tarasu i wpadła w trawę.

– Ifrijaaa… – wycharczał i runął na mnie, nabijając się aż po jelec. Ostrze wyszło mu z pleców z trzaskiem prutej tkaniny. Odskoczyłem, nie zdążywszy uwolnić miecza. Skrytobójca postąpił koślawym krokiem w moją stronę, wyciągając rękę, ale tylko przejechał palcami po mojej piersi, zostawiając na skórze smugi krwi.

Tahela uderzyła w niego całym ciałem z dzikim piskiem i zwalili się

z tarasu. Skoczyłem za nią, ale już siedziała mu na piersi, wbijając raz po raz trzymany oburącz miecz.

Złapałem ją za ręce, objąłem mocno i delikatnie wyjąłem broń z dłoni.

– Już… już… – wyszeptałem, przytulając ją. Miała dzikie oczy i pianę na ustach.

– Irissaaaa! – zawyła strasznym głosem.

Odwróciłem się.

Irissa stała ciągle w tym samym miejscu przy łożu, tam, gdzie wpadła na mnie. Miała wytrzeszczone oczy i zaciśnięte pięści, a dokładnie pomiędzy piersiami tkwił, rękojeścią w dół, jakiś nóż o szerokim ostrzu, jakby przykleił się do ciała.

Rzuciłem się do niej i chwyciłem za ramiona. Irissa kaszlnęła nagle i prychnęła czerwoną śliną, a w chwilę potem z jej ust potoczył się strumień krwi. Po brodzie i w dół brzucha. Ułożyłem ją na ziemi i trzymałem w objęciach. Usłyszałem straszny, dziki wrzask „Straż! Medyka!” i dotarło do mnie, że to ja wrzeszczę.

Sterczące jej z piersi narzędzie miało rękojeść okręconą rzemieniem i dziwaczne ostrze, rozgałęzione na wszystkie strony ostrymi krawędziami jak liść. Jedno z tych ostrzy tkwiło teraz w ciele mojej słodkiej Irissy zamiast w moim.

Podobno kiedy wreszcie przybiegli, nadal klęczałem, tuląc Irissę, cały zbryzgany krwią, i wydawałem z siebie dzikie, ochrypłe wycie, które brzmiało jak głos wilka. Długo nie pozwoliłem odebrać sobie ciała, mimo że było już zimne.

– Przeszedł przez mur. Nie wiem, w jaki sposób. Trzech strażników znaleźliśmy z poderżniętymi gardłami, jednego z ranami od tego ostrza, którym zabił nai Irissę. – Rzemień mówił twardo i rzeczowo, ale widać było, że jest wściekły.

– Dosyć tego – wycedził cesarz. – Skrytobójca umarł ponoć z imieniem prorokini na ustach. To jest zamach na Tygrysi Tron. Natychmiast przygotować plan uderzenia w Czerwone Wieże. Wszyscy kapłani mają zostać aresztowani. Gdziekolwiek znajdziecie ślady krwawych ofiar z ludzi, stracić wszystkich kapłanów. Wieże zburzyć, wszelkie bogactwa i zapasy skonfiskować. Posłużą dla ofiar suszy. Za prorokinię zwaną Ogień Pustyni wyznaczyć nagrodę. Tysiąc dirhanów za martwą i tylko martwą. Kult

Podziemnej zostaje ogłoszony zbrodniczym. Każdy, kto będzie nosił jego znaki, szaty, albo wzywał to nadaku publicznie, zostanie aresztowany i umieszczony na galerach wojennych na trzy lata. Za odwoływanie się do Kodeksu Ziemi i grożenie komukolwiek śmiercią lub klątwą, lat pięć.

Wstał.

– I jeszcze jedno. Zakazuję honorowych samobójstw. Dowódca straży przybocznej nabił się na swój miecz. Tymczasem był mi potrzebny. Każdy jest.

– Ojcze – wychrypiałem. Czułem, jakbym miał w gardle pustynię. Nie czułem już właściwie smutku, tylko tępy gniew. Zimny jak lód. Wiedziałem, że ten gniew zostanie we mnie na długo, a może i na zawsze.

– Tak, Młody Tygrysie?

– Nai Irissa uratowała mi życie. Osłoniła mnie przed tym ostrzem. Proszę, by pochowano ją w Ogrodzie Ciszy z rytuałem należnym bohaterowi wojennemu.

– Dobrze. Otrzyma pośmiertnie stopień pahandeja straży przybocznej. Jej rodzina otrzyma zwyczajowe nadania jak za śmierć oficera w wojnie. Czy była twoją nałożnicą?

– Ojcze, pokornie proszę, byś uczynił ją oficjalnie moją pierwszą konkubiną.

– Zgoda.

– Teraz jeszcze ten owad – powiedział Rzemień. -Mistrz Zwierząt twierdzi, że wygląda jak pustynna skor-penica, tylko pięć razy większa i brązowo-czerwona, a nie żółta. Według niego, takich robaków jak ten nie ma. Zwykłe skorpenice żyją w gniazdach jak mrówki i są bardzo jadowite. To, co wpełzło do komnaty, według obliczeń Mistrza Zwierząt mogłoby zabić sześć koni albo dwa kamienne woły. To było prawdziwe narzędzie zamachu. Gdyby ten stwór miał trochę szczęścia, zabiłby nie tylko Młodego Tygrysa i jego pokojowe, ale połowę mieszkańców Domu Stali. Nie wiemy, skąd wziął się skrytobójca, ale niestety, może być zdrajcą. Na ciele ma świeże blizny tam, gdzie weterani noszą tatuaże. I jeszcze jedno. Ma bielmo na oczach.

Ciało Irissy ubrano w zbroję pahandeja straży przybocznej, przykryto tarczą i położono jej na piersi złamany miecz. Pogrzeb odbywał się w ciszy jak wszystkie kireneńskie uroczystości żałobne. Tylko kiedy stos już wygasł, Fyalla zaśpiewała cicho „Dolinę Czarnych Łez”. Słyszałem jej śpiew i ciche,

miarowe uderzenia wojskowego bębna. Wtedy zapłakałem, ale płakałem jak dorosły. Jak żołnierz. Bez dźwięku i żadnego grymasu, tylko po policzkach płynęły mi łzy.

Dostała prosty, wojskowy kurhan z surowych kamieni, z kamienną lampą oświetlającą Drogę.

Na ofiarnej misie kazałem wyryć, oprócz symbolu Tygrysa, relief w kształcie cintaru.

Irissa odeszła Drogą Pod Górę.

A my zostaliśmy sami.

Plan został przygotowany. Zabrało to tylko kilka dni, zupełnie jakby stratedzy mieli go już w szufladzie i tylko czekali na odpowiedni moment.

Nocą rozległy się bębny sygnałowe. Ich łomot niósł się od pałacu przez stanice na szlakach, przekazywany od jednej do drugiej, przez miasta, węzły handlowe, aż po pustynne i nadbrzeżne forty.

Wszystkie garnizony dostały rozkaz przygotowania wymarszu i zebrania sił. Każdy miał uderzyć na Czerwone Wieże w swoim mieście. Ściągnięto bojowe rydwany, a przerażeni mieszczanie usłyszeli po raz pierwszy coś, co przerażało dotąd tylko mieszkańców podbijanych ziem – podobne do ryku słoni zawodzenie rogów zaganiaczy.

Całymi nocami słychać było, jak forty i poszczególne oddziały rozmawiają ze sobą głosem bębnów.

Do stolicy wmaszerował siedemnasty tymen ciężkiej piechoty, zwany

„Kamiennym”,

z

wyposażeniem

oblęż-niczym,

ukrytym

na

wozach

taborowych.

Trzy dni od wydania rozkazów w pałacu, kiedy byłoby już jasne, że dotarły do wszystkich stanic i jednostek, wojsko miało utworzyć pierścień wokół

Czerwonych Wież i uderzyć na wszystkie naraz. Dokładnie o godzinie wilka, pomiędzy północą a świtem.

Trzeciego dnia o godzinie wilka.

Ale tamtej nocy spadł deszcz.

Chmury nadeszły o zachodzie słońca, a w nocy rozszalała się burza. Na spękaną od gorąca ziemię runęła ściana wody. Pioruny biły co chwilę i kiedy uderzył pierwszy grom, porwałem się na równe nogi z łóżka. Deszcz lał tak, że nie było widać nic na wyciągnięcie ręki. Z dachów wokół patio lały się wodospady i przez ogród popłynęły strumienie.

Długo siedzieliśmy, obejmując się we troje, słuchając upragnionego deszczu i nieustannego trzasku piorunów. Upiorne, fioletowe światło wydobywało z mroku nasze splecione ciała, widziałem twarz Taheli, twarz Fyalli i zdawało mi się czasem, że w świetle błyskawicy widzę też Irissę.

Tak je zapamiętałem. W blasku piorunów, w burzy, w podmuchach tak wytęsknionego, wilgotnego powietrza i w plusku deszczu. Przez chwilę zachciało mi się wyjść prosto w tę ulewę, ale zapomniane już od dawna uczucie chłodu sprawiło, że spłynęło na mnie zmęczenie i zasnąłem twardo pomimo burzy. Chyba tak twardo, jak nie spałem od miesięcy.

Obudziło mnie szarpnięcie za ramię. Ocknąłem się niechętnie, owinięty dokładnie prześcieradłami. Było czarno, za oknem nadal szalała burza.

Dziewczęta krzątały się po pokoju, Fyalla skrzesała ogień i wtedy zobaczyłem Brusa. Stał nad moim łóżkiem w ciemnożółtej szacie kasty Sindarów i trzymał jakieś zawiniątka.

– Ubieraj się i o nic nie pytaj! – rzucił jakimś takim przydepniętym głosem, że się przeraziłem. Chyba powiedział coś jeszcze, ale zagłuszył go huk gromu, który długo przewalał się nad pałacem i miastem, jakby po dachu jeździły wozy taborowe.

Ktoś przebiegł z tupotem po korytarzu. Usłyszałem odległe krzyki.

Poczułem w brzuchu nagłe zimno, jakby mróz ściął mi wnętrzności. Brus rzucił mi przebranie, w którym chodziłem do miasta. W Domu Stali nikt nie biegał w środku nocy. Nikt tu nie krzyczał. Nigdy.

Wciągając spodnie i niezgrabnie wiążąc wokół łydek taśmy podróżnych butów, wiedziałem już, że coś się stało, tylko nie wiedziałem co. Fyalla uklękła przede mną i usiłowała mi pomóc, ale trzęsły jej się ręce. Uniosłem jej twarz i zobaczyłem, że jest mokra od łez.

– Koszula, szybko! Nie ma czasu! – zawołał Brus.

– Idziemy do miasta? Chcesz zobaczyć walkę? Uderzenie na Czerwone Wieże! – Uświadomiłem sobie. -Jesteśmy tam potrzebni?

Jeszcze na poły spałem, dlatego opowiadałem takie głupstwa. Założyłem koszulę i wziąłem kurtę z rąk Ta-heli.

– Zdrada! – krzyknął Brus. – Wojsko przeszło na stronę Podziemnej!

„Kamienni” szturmują Tygrysi Pałac! Twój ojciec nie żyje! Błagam, ubieraj się, Władco Tygrysiego Tronu!

W taki oto sposób, osłupiały i owładnięty przerażeniem, zapinając

trzęsącymi się rękami kołki kaftana i narzucając pleciony, słomiany płaszcz, biorąc podróżny kosz i kij wędrowca z rąk Brusa, dowiedziałem się, że zostałem cesarzem.

– Ubierajcie się! – krzyknąłem do dziewczyn.

– Spotkamy je później – zawołał Brus. – Znajdźcie fadirę Alhamę, ona powie wam, co macie robić. Biegiem! Szlachetny panie! Musimy dotrzeć do Rzemienia!

Wszystko jedno, czy jest się cesarzem, władcą świata, Płomienistym Sztandarem i Pierwszym Jeźdźcem. Jeżeli ktoś zostanie obudzony w środku nocy wśród ognia, chaosu i burzy, żeby dowiedzieć się, że świat się wali, wówczas znacznie lepiej jest przez jakiś czas dostawać rozkazy niż je wydawać.

Pamiętam to wszystko jak sen. Zły sen, niczym majaki bagiennej gorączki.

Mnóstwo chaotycznych obrazów, jeden za drugim.

Pamiętam rudy, migocący poblask na mokrej trawie patio, taki sam jak w moim śnie. Pamiętam nieustanny zgiełk i łoskot, dobiegający stale gdzieś z daleka pomiędzy uderzeniami gromu. Pamiętam huk deszczu walącego w dach.

Biegliśmy korytarzami. Wśród komnat, mebli i kobierców snuły się pasma siwego dymu. Korytarz, którym nie mogliśmy przejść, bo tłoczyła się w nim straż przyboczna. Pamiętam stłoczone plecy, opięte pancerzami, i mur hełmów jak bruk ulicy. I straszny zgiełk gdzieś z przodu. Krzyk, ogłuszający krzyk wielu gardeł. Smród dymu i krwi.

Komnata Ptaków, w której stała już hucząca ściana ognia, i musieliśmy się cofnąć. Na podłodze i kobiercach, wśród pomarańczowych, strzelających pod sufit płomieni leżały ciała.

Jakieś patio, na które spadały strzały. Cały deszcz zapalających strzał, które wydawały brzęczące zawodzenie jak gigantyczne pszczoły i ciągnęły za sobą warkocze dymu.

Brus ciągnął mnie za ramię, przebiegaliśmy kolejne korytarze, a potem, w potokach deszczu, skracaliśmy drogę przez ogród.

W oddali wznosił się Tygrysi Pałac, wyglądający jak wulkan. Jak ciemna góra, zwieńczona huczącym słupem ognia.

– Ogień Pustyni… – wyszeptałem tępo.

Minęliśmy kilku służących i pokojowych, pędzących gdzieś z włóczniami

w rękach i klapiących półpancerzami o rozpiętych rzemieniach byle jak narzuconymi na ciała.

Korytarz, w którym kilku przybocznych, całych zbryzganych krwią, bezskutecznie atakowało we wściekłej furii ścianę tarcz najeżoną włóczniami. Brnęli po trupach swoich towarzyszy i ginęli jeden po drugim, waląc się na barykadę z ciał.

Bagienna gorączka. Zły sen.

Pamiętam to jak sen.

Znowu zalany deszczem ogród, krople połyskujące w blasku pożogi niczym iskry.

I moja Aiina.

Naga Aiina, tańcząca z okrągłą, kebiryjską tarczą i szablą w ręku wśród deszczu i atakujących żołnierzy. Taka, jaką zapamiętałem tamtej nocy, kiedy po raz pierwszy widziałem jej ciało.

Tylko teraz był deszcz, ogień i krew.

Pamiętam czarne pancerze „Kamiennego” tymenu, prostokątne tarcze, na których domalowano „dwa księżyce”, i lśniące groty włóczni.

I ciała leżące wokół.

I Aiinę. Widziałem, jak zaczepia brzegiem tarczy o wypukły hoplon żołnierza i odchyla, jak tnie go po gardle, jak odskakuje do tyłu, sprężyście niczym pantera, by po chwili znowu doskoczyć i ciąć – płasko po nogach, pchnąć padające ciało i odskoczyć gdzie indziej, podczas gdy włócznie przeszywają powietrze i ziemię w miejscu, w którym przed chwilą była.

Widziałem.

W koszmarnym śnie.

Moją Aiinę.

Tańczyła. Ostrza odbijały się z łomotem, ślizgały się po kebiryjskiej tarczy, widziałem, jak „Kamienni” cofali się trwożnie, patrząc na nagą wojowniczkę zlaną krwią i deszczem. Widziałem, jak Aiina uśmiecha się dziko i przesuwa krzywym grzbietem szabli po ustach, zlizując z niej posokę, a potem jak skacze znowu i jak głowa w głębokim, czarnym hełmie koziołkuje w powietrzu. Jak skacze nogami na tarcze, przewracając stłoczonych za nimi ludzi.

I widziałem, jak zamyka się wokół niej krąg tarcz, jak tańczy pośrodku, dzwoniąc szablą o ścianę hoplo-nów.

Krąg zamknął się i zacisnął.

Potem widziałem tylko plecy w czarnych pancerzach jak stado krabów, które szarpią coś między sobą.

A jeszcze potem wrzask radości i rękę, wystającą z tłumu, trzymającą za granatowe włosy głowę mojej nauczycielki. Mojej Aiiny.

Widzę czerwoną od krwi twarz i oczy jak dziury, przez które widać noc.

Słyszę skandowane tryumfalnie „Ifrija! Ifrija! Ifrija!”.

Widziałem to.

W moim śnie.

Wydaje mi się, że krzyczałem i usiłowałem biec do walki. Pamiętam, jak szukałem broni, jak udało mi się powalić Brusa i jak po chwili on powalił

mnie. Przynajmniej wydaje mi się, że pamiętam.

Jak majaki bagiennej gorączki.

Ocknąłem się w Komnacie Zwojów przy jednym z wejść do tajemnych korytarzy.

Wśród półek pełnych kodeksów, wierszy, traktatów, map i opowieści.

Rzemień miał na sobie nagolenniki i pancerz ze skóry kamiennego wołu, na czole zawiązał przepaskę pokrytą blachami i właśnie zapinał pod brodą okute osłony policzkowe.

Widziałem go niewyraźnie niczym przez mgłę. Wydawało mi się, że Komnata Zwojów jest pełna dymu. Głos Rzemienia dochodził do mnie jak przez poduszkę.

– Jest ranny?

– Nie, sitar Rzemień. Ogłuszyłem go, bo rwał się do walki.

– Dobrze zrobiłeś.

Odgłosy bitwy dobiegały tu przytłumione jak odległy sztorm.

– Rzemień… – wybełkotałem. – Mój ojciec nie żyje… Aiina nie żyje…

– Wiem, szlachetny cesarzu.

Oprzytomniałem na chwilę.

– Moja matka! Mój brat! Cesarzowa matka! Moje siostry! Biegnijmy! Dom Cynobru jest od południa! Trzeba zebrać ludzi! Każ bić w bębny i wezwać pomoc!

– Szlachetny panie, twój brat, szlachetny książę Cza-gaj zginął na progu Domu Cynobru, broniąc wraz ze strażą wstępu do komnat. Zginął z mieczem w ręku, walcząc u boku swoich sióstr i nauczyciela. Dom Cynobru został już

zajęty i splądrowany. Wszyscy mieszkańcy zostali wymordowani, a pawilony podpalono.

– Rzemień! Co on mówi?! To niemożliwe!

– Mówi prawdę, tohimonie. – Rzemień zapiął osłony, oparł nogę na bezcennym, intarsjowanym stole i zaczął zaciągać paski nagolenników.

– Więc daj mi broń – powiedziałem. – Widocznie przyszedł dzień, by umrzeć. Świat się skończył, a tego nowego nikt nie chce oglądać.

– Szlachetny imperatorze, kai-tohimonie klanu Żurawia, ostatni władco dynastii Tendżaruk, oto ostatni rozkaz twojego ojca. Brzmi on: nie wolno ci umrzeć.

Ujął mnie za ramiona i spojrzał w moją kamienną, bladą twarz. Drżałem.

– Nieś w sobie nasz świat, tohimonie. Nie wolno ci teraz umrzeć w walce, tak jak nie wolno było umrzeć twemu pradziadowi po bitwie w Dolinie Czarnych Łez. Odejdź na wygnanie i przeżyj. A potem wróć i odzyskaj Tygrysi Tron. Wróć, kiedy twoi poddani poznają, czym jest władza Podziemnej Matki i Czerwonych Wież. Zbierz Kirenenów ze wszystkich klanów. Zbierz wszystkich wolnych ludzi wśród Amitrajów. A potem zwal Czerwone Wieże w pył i połóż głowę Nahel Ifriji na moim grobie. Tak powiedział twój ojciec.

– Nie skalam honoru mojego klanu! – krzyknąłem. – Jesteśmy Kirenenami!

Jesteśmy klanem Żurawia! Pamiętasz?! „Nikt nie zostanie sam, na pastwę wrogów. Nie oddamy ani jego ciała, ani duszy. Gdzie walczy jeden, tam przyjdą

wszyscy!

Nikt

nie

zostanie

porzucony,

nikt

nie

zostanie

zapomniany!”. Pamiętasz, Rzemieniu? Tam walczą nasi bracia, a ty chcesz, żebym uciekał?!

– Tak samo krzyczał twój pradziad. Ale usłuchał i to dzięki niemu zyskaliśmy Tygrysi Tron i odrodziliśmy się z popiołu. Teraz odejdź, tohimonie. Pamiętaj, czego cię uczyłem. Brus cię poprowadzi. On wie, gdzie iść i co robić. Nieś w sobie wszystko, co piękne, a co zabiją dzisiejszej nocy.

Pamiętaj o mnie, o Aiinie, o Irissie, o twoim bracie. Pamiętaj o wszystkich.

Pamiętaj o Maranaharze, który teraz umiera. Pamiętaj. Jesteś teraz jedyną żywą pamięcią. Jeżeli zginiesz albo zapomnisz, my wszyscy też zginiemy naprawdę. Idź, Młody Tygrysie. Idź Drogą Pod Górę. A potem wróć tu i odbuduj Kirenen.

Rzemień ułożył na stole dwie wąskie tarcze rękawicowe. Wsunął dłoń aż

po łokieć do pierwszej i uniósł ją potrójnym ostrzem do góry, a potem przycisnął nim drugą tarczę i wsunął w nią drugie ramię.

Wrzaski i łomot na korytarzach słychać było już coraz bliżej.

Brus ujął mnie za ramię. Delikatnie, ale stanowczo.

– Już nadchodzą, panie.

– Nie! – krzyknąłem. – Jeszcze nie! Wszyscy zginęli! Pozwól mi się pożegnać przynajmniej z nim. Nie mogę stracić jeszcze Rzemienia! Jestem imperatorem! – Wyprostowałem się nagle. – Synu Siodlarza z klanu Żurawia, nie złamię rozkazu mojego ojca, ale ty pójdziesz ze mną.

– Nie tylko ty dostałeś ostatni rozkaz, tohimonie. Mój brzmiał: dopilnuj, żeby uciekli.

Rozległ się huk wyłamywanych drzwi do komnaty. Deski poleciały aż na środek pomiędzy zwoje i dywany. Przez szczelinę już było widać czarne, lśniące od deszczu i krwi pancerze, jakby kłębiły się tam robaki.

Rzemień machnął rękami i zderzył ze zgrzytem ostrza, krzesząc pęk iskier.

A potem odwrócił się i nagle objął mnie ostrożnie, żeby nie poderżnąć mi gardła sterczącym z tarczy ostrym jak brzytwa trójzębem, i pocałował

w czoło.

– Odejdź, Romassu – powiedział.

„Odejdź, moje życie”.

Brus pociągnął mnie za ramię.

Cytat

Daleka jest podróż, długie są drogi jezdne,

Długa jest tęsknota ludzka,

Wątpliwe czy do upragnionego celu dojdziesz,

Los to rozstrzygnie.

Svipsdagmal – Pieśń o Swipdagu

Rozdział 7 Tańczące Węże

Okręty Węży odpłynęły. Nie wiem, czy na drugą stronę fiordu, czy w ogóle się wynieśli, w każdym razie w porcie ich nie widać. Wszystko wskazuje na to, że o ile każdy może przyjechać na jesienny wiec, to Ludzie Węże nie są tu

mile widziani. Dla mnie to bardzo niewygodne, bo to jedyny ślad, na jaki dotąd natrafiłem. Muszę przycisnąć jakiegoś Węża. Problem w tym, że nie wydają się duszami towarzystwa.

Przechadzam się nabrzeżem i zachodzę do drogich kantorów. Między innymi do polecanego mi gorąco Grule Słomianego Psa. Szukam rzeczy.

Przeglądam

całe

stosy

drobiazgów,

na

widok

których

każdemu

antykwariuszowi zapotniałyby szkła kontaktowe. Zapinki, szpile, noże, kubki, krzesiwa, amulety, biżuteria. Niektóre toporne, inne zaskakująco precyzyjne. Splecione wzory, przywodzące na myśl skomplikowane węzły na rzemieniach albo splątane konary. Stylizowane zwierzęta, postaci ludzkie i

znaki

najcudaczniejszych

alfabetów.

Odlewane,

kute,

rytowane

i cyzelowane. Cuda.

Ale ja szukam – zapalniczek. Włoskiej biżuterii. Szminki. Szwajcarskiego scyzoryka.

Kompasu.

Prostych,

turystycznych

gadżetów

ze

sklepu

sportowego.

Fiolki

megapiryny.

Lornetki.

Składanych

sztućców

z nierdzewnej stali. Szczoteczki do zębów. Wszystko może się trafić. O ile nie zawierało żadnej elektroniki, będzie tu działać i zachwycać. Cokolwiek, choćby nóż dla płetwonurka, mogłoby wzbudzić furorę i zostać sprzedane za poważne pieniądze. Nóż płetwonurka – ostry jak brzytwa, pływający, obleczony w pochwę z czarnego i jaskrawożółtego plastiku.

Nic.

Kiedy pytam o pływające noże, których nie trzeba ostrzyć, metalowe, lecz lekkie butelki, w których gorący napój całymi dniami pozostanie gorący, a zimny nie zagrzeje się, choćby butelka leżała na słońcu lub też o szklane przyłbice, w których widać pod wodą, napotykam wzrok pełen współczucia i lekkiego dystansu. Nikt nie wykonuje żadnych gestów w okolicy czoła, ale to chyba dlatego, że nie do końca kojarzą umiejscowienie obłędu z mózgiem.

Pokazują mi natomiast kamień, który rzucony w górę zawsze pokaże drogę, bęben przywołujący wilki albo toporek, który przed wyjazdem położony pod łóżkiem, sprowadzi niechybną śmierć na kochanka żony.

Dziękuję.

Jestem rozwiedziony, obejdę się jakoś bez stada wilków i pozostaję głęboko przekonany, że kamień rzucony w górę najpewniej spadnie mi na głowę.

W końcu przechadzam się wśród straganów. Oglądam najcudaczniejsze stroje, wypatrując dżinsów, pola-rowych bluz albo kurtek z thermotexu.

Zamiast tego są miecze, ustawione w pustych beczkach jak jakieś parasole lub zawieszone z pochwami na kołkach, kolczugi, wiszące na kijach przewleczonych przez rękawy, rzędy hełmów, całe palisady włóczni i łuków.

Kupuję gruby pęk strzał. Całą wiązkę liczącą pięćdziesiąt sztuk. Jednak nie natrafiam na żaden pożyteczny ślad i ostatecznie ląduję za stołem w towarzystwie pieczonej połówki jakiegoś ptaka i placka chleba.

Rwę kawałki mięsa, popijam piwem i marzę o cro-issancie z dżemem.

Albo grzance z salata iz hobotnice.Wypatruję Ludzi Węży. Ci na okręcie mieli tatuaże nie tylko na rękach, ale i na twarzach, nosili się raczej na czarno i mieli ciemne, wysmarowane czymś, jakby smołą, długie włosy. Wyróżniali się.

Jednak ci, którzy na mnie napadli, wyglądali typowo jak tutejsi przechodnie. W brązach, czerwieniach i oliwkowej zieleni jak wszyscy.

Portki, długie bluzy, jakieś pelerynki. Gdyby nie tatuaże i wisiorki, trudno byłoby rozpoznać w nich Węży. Zresztą pojawili się, zanim przypłynęły tamte okręty.

Mieli brody, a Węże golą twarze. Jednak zazwyczaj tu nosi się zarost przystrzyżony w krótką szczecinę. Taką brodę można zapuścić w tydzień. Nie widać, czy jest świeża, czy przystrzyżona. Najwyraźniej moi nieżyjący przyjaciele usiłowali wtopić się w tłum.

– Kup mi piwa, Śpiący Na Drzewie. – Słyszę skrzypiący, zrzędliwy głos.

– Miło cię widzieć, Kruczy Cieniu. Co, kiepsko interes idzie?

– Nie, ale skoro cię już spotkałem, to niech będzie z tego przynajmniej jakaś korzyść.

– A co ja zyskam poza tym, że zmarnuje się trochę tego kiepskiego piwa?

– Kiedy głupi spotyka mądrego, zawsze ma z tego pożytek. Ludzie mogą pomyśleć, że może ma trochę rozumu, skoro z mądrym siedzi.

– To znowu korzyść dla ciebie.

A jednak kupiłem mu piwa.

– Skoro jesteś taki bywały, to czy powiesz mi, co wiesz o Ludziach Wężach, czy muszę z tobą wygrać w króla?

– Mają po dwie ręce i dwie nogi. Jak przyjdzie noc, to śpią, a jak wstaną, to idą się w krzaki wysikać. Po wodzie żeglują, a po lodzie jeżdżą na łyżwach. Najlepiej ich zabijać żelazem. Głupiego po tym poznać, Śpiący Na Drzewie, że zadaje głupie pytania.

– Gdzie żyją?

– Na wschodzie, za Ziemią Ognia. Można popłynąć tam wzdłuż brzegu albo od drugiej strony fiordem Dra-goriny, albo środkiem – iść górami. A na co ci oni?

– Może tak być, że jeden z tych, których szukam, trafił między nich.

– No to po kłopocie. Postaw mu gdzieś przy drodze żalny kamień i wypij za jego spokój.

– Nie, dopóki nie zobaczę trupa.

– Zobaczysz najprędzej własnego.

– Mnie nie tak łatwo zabić.

– Coś o tym słyszałem. Posłuchaj, co powiem, Śpiący Na Drzewie. Do takiej krainy jak Ziemia Węży nie wchodzi się traktem, prosząc o nocleg.

Podobno została ogarnięta przez zimną mgłę, więc nie wierz niczemu, co ci tam powiedzą, albo nawet temu, co sam zobaczysz. Jednak tu nie bądź taki podejrzliwy. Rozsądny mąż wie, kogo się strzec, i umie odróżniać wrogów od przyjaciół. Jak ci ktoś proponuje, że podwiezie cię po drodze, skorzystaj.

Kiedy znajdziesz przyjaciela, to nie porzucaj go pochopnie, kiedy zechce ci towarzyszyć. Nie odrzucaj też gościny. Idzie jesień, lepiej mieć nad głową dach niż chmury. Lepiej siedzieć przy ogniu niż brnąć w mokrym śniegu.

I przede wszystkim nie pozwól sobie odebrać tego, co zdobyłeś. W Ziemi Węży nie przyjmuj pochopnie ani łyka wody, ani kęsa strawy, ani ciała niewiasty. I uważaj na łydki. Węże kąsają.

Zagląda do dzbanka i krzywi się, po czym ostentacyjnie stawia go do góry dnem. Kiwam głową i idę po następny. Jestem ciekaw, co starzec mi jeszcze powie.

Kiedy wracam, dosłownie po trzech sekundach, ława przy stole jest pusta.

Rozglądam się, ale Kruczego Cienia nie ma nigdzie w zasięgu wzroku.

Widzę natomiast Grunaldiego Ostatnie Słowo, stojącego w towarzystwie młodego Atleifa. Machają do mnie przyjaźnie. Dobrze. Przynajmniej ktoś wypije to piwo.

– Gdzie poszedł ten, z którym mówiłem?

Grunaldi unosi brwi.

– Siedziałeś sam. Gapiłeś się przed siebie, a potem wstałeś i poszedłeś po piwo. Pozdrawiałem cię, ale nie usłyszałeś. Nie widziałem, byś z kimś mówił.

Patrzę na nich w osłupieniu. Atleif krzywi wargi w grymasie typu „nie patrz na mnie, ja nic nie widziałem” i też kręci głową.

Siadają i zaraz odpinają rogi od pasa. Grunaldi podnosi pokrywkę dzbana i wącha zawartość.

– Po miesiącach na morzu – mówi – każde piwo jest dobre. Nawet to, które Strandlingowie warzą na jesienny wiec z moczu kozła, ostu i pomyj. Wiedzą, że żeglarze osuszą wszystkie beczki.

– Kiedy zacznie się wiec? – pytam.

– Nie wiesz? Już trwa.

Czuję się jak w szkole. Dlaczego zawsze wszyscy skądś wszystko wiedzą, a ja nie. To jak zły sen. „Do kiedy trzeba zaliczyć chemię? – Nie wiedziałeś?

Do wczoraj”. A potem tak samo przez całe życie.

Wstaję.

– Muszę tam iść! Mówiłem wam, że szukam kogoś. Chciałem tam to ogłosić.

Atleif kręci głową.

– To się nie tak robi. Nie pozwolą ci ogłaszać niczego w Kręgu Kamieni.

Tam się odbywają wielkie narady styrsmanów i najważniejsze sądy. Tam się łagodzi spory między całymi ziemiami. Nie możesz tak sobie wejść i coś ogłaszać, tym bardziej, że jesteś cudzoziemcem. A małych kręgów, gdzie się sądzi zwykłe spory, jest za dużo. Do tego pełno tam gapiów. Siedzą nawet na skałach i drzewach, bo chcą oglądać pojedynki. Może trafi się też egzekucja?

Wynajmij krzykacza.

– Kogo?

– On ma rację – powiada Grunaldi. – Krzykacza. Takiego, co ma dobrą pamięć i gromki głos. Dasz mu parę miedziaków, więc będzie chodził po wiecu i jarmarku i wołał tych, których szukasz, krzycząc, że tu siedzisz. Tu przyjeżdżają ludzie szukać tych, co popłynęli za morza i nie wrócili, kobiety pytają o swoich mężów, ludzie sami gubią się co chwila. Przecież tu jest żeglarzy jak śledzi w ławicy. Łatwo znajdziesz krzykacza, ubrany pstrokato, ma kij z kogucimi piórami na końcu.

No, to wynajmuję krzykacza, ubranego w jaskrawą kurtę, obszytą łatami w przeróżnych kolorach i dzwoneczkami. Wygląda jak trefniś, ale ma rzeczywiście doskonałą pamięć. Nie mam pojęcia, jak to robi. Jest pewne, że na widok srebrnego siekańca aż kipi od motywacji. Po kilku próbach

wykrzykuje

pełen

opis

poszukiwanych

wraz

z

tylko

odrobinę

zniekształconymi nazwiskami, oraz zupełnie zrozumiale krótki komunikat po angielsku: „Ewakuacja! Wracajcie do domu! Zespół ratunkowy jest tutaj!

Szukajcie Ulfa Nocnego Wędrowca. Stacja Midgaard II, wracajcie do domu!”.

Głos ma jak trąba jerychońska. Po pierwszej próbie aż mi dzwoni w uszach.

Określenie „rescue team is here” w stosunku do mnie jednego jest może zbyt szumne, ale nie chcę odbierać moim rozbitkom ducha. Niech wyobrażają sobie dziesięcioosobowy zespół ewakuacyjny obwieszony sprzętem. O ile zrozumieją, co to znaczy: „zezbór rabunkowy yez duda!”.

W tej sytuacji mogę wrócić do stolika i wyrabiać się towarzysko, wznosząc puchary w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku.

– Chciałeś iść z nami, jak będziemy kupować niewolników – zauważa Atleif. – Musimy wszyscy kupić przynajmniej ze dwudziestu mężczyzn i kilka dziewczyn. Ja dwie, Grunaldi też ze dwie. Potrzebni i do wioseł, i w domu.

– Pójdę. Chodzi o to, że ci, których szukam, mogli kiedyś pójść w niewolę.

Skąd się biorą niewolnicy?

– No, najpierw jakiś niewolnik spotyka niewolnicę, a potem… –

Najwyraźniej, pomimo krowich oczu, mam jeszcze jakąś ekspresję w twarzy, bo Ostatnie Słowo nagle milknie.

– Pytam, czy ktoś tu poluje na ludzi i sprzedaje ich potem?

– Nie. Ich krewni by cię zabili. U was tak się robi? Wszyscy łapią się nawzajem i sprzedają? To są brań-cy z obcych krajów, czasem jeńcy. Zdarza się, że także przy rodowych wróżdach. Jest też takie prawo, że przestępca może zostać oddany poszkodowanemu, żeby odpracował winę. Ale to nie jest na zawsze – brańcy idą w niewolę na lat dziesięć, jeńcy na dwadzieścia, a skazani zależy, jak wiec postanowi.

Chcę jeszcze o coś zapytać, ale raptem przy naszym stole staje dwóch miejscowych w pełnym rynsztunku, jeden z toporem w dłoni i tarczą, a drugi z krótką włócznią.

– Ty jesteś ten dziwny cudzoziemiec, co go nazywają Nocny Wędrowiec, który mieszka u Gorącego Krzemienia?

– Tak – odpowiadam pełen niepokoju. – O co chodzi? Znowu go napadli?

– Trza ci iść pod sąd. Pod Głóg Prawdy.

W jednej chwili staje mi przed oczami widok uliczki i leżące na niej trzy trupy Ludzi Węży, a potem perspektywa utopienia w sieci. Cyfral reaguje na

uderzenie strachu i natychmiast się aktywuje.

***

Drakkainen spojrzał przeciągle na strażników, szacując siły. Mimo broni, trzymanej w gotowości, nie wydawali się groźni.

Atleif odstawił róg i bardzo powoli wstał z ławy, patrząc na przybyszów.

Grunaldi wsadził do ust kciuk i palec wskazujący, po czym przeraźliwie gwizdnął.

Na jednym z wilczych okrętów rozległy się krzyki i tupot nóg.

– Nikt, kto siedzi przy stole z Ludźmi Ognia, nie będzie nigdzie wleczony –

oświadczył Atleif stanowczo. -On jest cudzoziemcem. Przybył na wybrzeże niedawno i nie może mieć tu z nikim żadnej zwady, bo nikt go tu nie zna prócz nas. Nie może mieć sporu w kraju, w którym jest tak krótko.

Oj, mogę, pomyślał Drakkainen, w ten czy inny sposób zamieszany w, lekko licząc, pięć różnych zabójstw.

– Poza tym nie zna naszych praw, więc nie można go winić o ich łamanie.

– Są prawa, które wszędzie na świecie są takie same – odpowiedział

flegmatycznie ten z toporem. – A należy do nich prawo przeciw złodziejom.

Zaś Lyfdag Karmiący Ryby, handlarz koni z Ziemi Słonej Trawy mówi, żeś mu ukradł najlepszego konia ze stada, które wiódł na jarmark.

– Ten Karmiący Ryby powinien lepiej pilnować swojego dobytku, a nie zawracać mężom głowę na jarmarku – wycedził Grunaldi. Po czym zwrócił

się do Drakkainena: – Ukradłeś konia temu tam Lyfdagowi?

– Nie – odparł Drakkainen. – Ale prawda, że spotkałem konia samego w lesie i ujarzmiłem. Widziałem, że ma jakiś znak na skórze, ale tam nikogo nie było. Dobrze, pójdę. Zobaczymy. Odpłacę temu Karmiącemu Ryby i po wszystkim.

– Sam nie pójdziesz. Jesteś jednym z nas i w takim razie wszyscy Ludzie Ognia pójdą pod Głóg Prawdy.

– Jak mówi wasze prawo? – zapytał Vuko żeglarza, kiedy szli już w kilkunastu w stronę tłumu oblegającego łąki. – Jeżeli koń ma znaki, a ucieknie właścicielowi, to trzeba go oddać?

– Ale! – żachnął się Grunaldi. – W ogóle nie słyszałem, żeby kto oddawał

znalezionego konia.

Lyfdag Karmiący Ryby od razu robił antypatyczne wrażenie. Miał okrągłe,

bladoniebieskie oczka i rzadką brodę, wyglądającą jak kępa wodorostów, prócz tego był jakiś taki blady i ciastowaty jak niedopieczona bułka. Wokół

stało parę osób, ale najwyraźniej ten sąd nie uchodził za szczególnie pasjonujący.

– Jestem Jolgwir Księżyc Na Twarzy, głosiciel prawa – oznajmił starzec siedzący przy ognisku na wysokim, białym kamieniu. – Ten tu Lyfdag Karmiący Ryby powiada, żeś odebrał mu konia, który miał być poświęcony bogu morza Medirowi. Mówi, że jeden z jego ludzi poznał zwierzę, na którym wjechałeś do miasta. Wybrał mnie, bym rozsądził ten spór, bo twierdzi, że musi cię zabić, i chce, by zdjęto z ciebie mir jesiennego wiecu.

Co na to powiesz?

– Szacowny Jolgwirze – zaczął Drakkainen. – Nie znam Lyfdaga i nigdy go nie widziałem i niczego mu nie ukradłem. Tego rumaka spotkałem daleko stąd w lesie, kiedy szedłem rzeką od Pustkowi Trwogi. Był sam i błąkał się po puszczy. Okiełznałem go i teraz jest mój. Ale jeżeli Lyfdag udowodni, że naprawdę koń jest jego, jestem gotów zapłacić mu zwykłą cenę, jaką bierze za konie, i dorzucić coś jako odszkodowanie. Wierzchowca bowiem już nie oddam.

– To z Ziemi Słonej Trawy pędzi się stada wzdłuż rzeki Vlariny? Szedłeś tu przez Pustkowia Trwogi? – zapytał Grunaldi.

– Szedłem prosto wzdłuż wybrzeża – zawołał Lyfdag. – Koń został

ukradziony nocą na wydmach, siedem dni drogi stąd na północ. Zabrano go mocą Czyniących. Posłyszeliśmy huk gromu i konia nie było. Zniknął ze środka stada. Miał być poświęcony w ważnej, morskiej sprawie Medirowi, więc poniosłem stratę potrójną. Raz, że straciłem rumaka wartego trzy gwichty, dwa, że przepadło obiecane wotum dla boga, trzy, że ten przybłęda zakpił ze mnie, wjeżdżając na moim ogierze do miasta. Dwie ostatnie rzeczy nie są do wycenienia. Powiadam ci, Jolgwirze, że ten włóczęga musi umrzeć, a ja muszę odzyskać swoją własność. I jeszcze powiem, że ten człek ma kłamliwy język, bo to jest koń szykowany na ofiarę, wybrany w źrebięctwie przez kapłana Medira i najdzikszy z dzikich. Nie zna siodła i nikt go nie okiełzna.

– Sameś powiedział, że Ulf obraził cię, bo jeździ na tym koniu – przerwał

Grunaldi. – Jakieś dziwy nam tu opowiadasz. Ten człowiek jest słaby w głowie, prawomówco. Niepotrzebnie wstawaliśmy od piwa.

– Chyba musimy zobaczyć tego konia – powiedział Jolgwir. – Niech ktoś pośle strażnika do domu Lunfa i przyprowadzi to zwierzę.

– Tak nie może być – odezwał się Drakkainen. -Ten wierzchowiec zabije każdego, kto nie będzie mną, a spróbuje go odwiązać. Zeszłej nocy już zabił

złodzieja, który napadł na dom Lunfa i chciał go ukraść. Sam muszę go przyprowadzić. Poślij mnie razem ze strażnikiem.

– Wtedy uciekniesz! – krzyknął Lyfdag.

– Więc poślij z nim dziesięciu strażników albo chodźmy wszyscy! –

zniecierpliwił się Grunaldi. – Teraz to ja sam chcę zobaczyć ogiera, który jest wart trzy gwichty, bo jeszcze czegoś takiego nie widziałem. Czy on może fajda złotem? Pływa po morzu? Fruwa w huku gromu? I jak to jest, że jednocześnie można i nie można go dosiąść?

Ostatecznie Drakkainen odbył spacer do domu Lunfa pod eskortą strażników i wrócił, jadąc na Jadranie. Na widok ogniska i zebranych wokół

ludzi, a zwłaszcza Lyfdaga, wierzchowiec zaczął prychać i porykiwać, boczyć się i tańczyć, więc Wędrowiec musiał go uspokoić. Zsiadł, pogładził konia po szyi i przytulił czoło do jego łba.

- Jadran i Vuko razem. – Zabrzmiało w rezonatorze. - Jadran nie pójdzie.

Zły człowiek nie zabierze. Jadran i Vuko razem.

No nie, tak nie mogę, pomyślał Drakkainen, nie oddam go.

– Koń jak koń – oznajmił Grunaldi. – Wart może trzy szekle, ale nie więcej.

I wszyscyśmy widzieli, jak Nitj'sefni na nim jeździ.

– Czy to jest twój koń, Lyfdagu? – zapytał Jolgwir.

– Każdy widzi, że Lyfdaga! Ma nasze znaki na boku! – wrzeszczeli ludzie Karmiącego Ryby.

Głosiciel prawa wstał z kamienia, krzywiąc się i chwytając za plecy na wysokości krzyża, a potem stuknął laską w ziemię.

– Powiem tak: wy, Ludzie Słonej Trawy szliście wybrzeżem. Nocnego Wędrowca widziano, jak wjeżdża przez południową bramę, więc szedł

zachodnim brzegiem Vlariny. Nie mogło być inaczej, bo obaj nie macie łodzi.

Więc wynika z tego, że nie mógł ci ukraść tego konia na wydmach, bo go tam nie było. Więc ani nie odebrał ci przemocą twojej własności, ani cię nie obraził. Z drugiej strony nie ulega wątpliwości, że to twój koń i poniosłeś stratę. Wszystko wskazuje na to, że rzecz stała się z powodu mocy Czyniących, a prawo wtedy mówi, że takie przypadki traktuje się tak samo,

jak te, które same się stają, spowodowane przez bogów albo los. Jak uderzenie pioruna albo falę na morzu, albo sztorm. Chyba że schwyta się Czyniącego. Więc pytam was: czy Ulf Nocny Wędrowiec jest Czyniącym?

Ludzie Ognia popatrzyli po sobie, ale nic nie powiedzieli.

– Jest Czyniącym! – darli się stronnicy Lyfda-ga. – Mówi się, że uniknął

śmierci od czarnego bluszczu w domu Skifanara.

– Jest szybki i szybko robi mieczem – powiedział grzmiącym głosem Grunaldi. – Do tego ma łeb na karku! Jeżeli to znaczy, że jest Czyniącym, to u nas, w Ziemi Ognia, są sami Czyniący! Powiedz mi, prawomówco, jakie prawo łamie mąż, który poradzi sobie z nieszczęściem? Wędrujący Nocą nie posadził tam tego żywego bluszczu z żelaza, tylko pomógł go nam powyrywać i zabił Skifanara, co zdjęło klątwę. Wszyscy to widzieliśmy.

Gdyby był Czyniącym, to nie narażałby się na śmierć, wyrywając bluszcz kotwicą i rąbiąc nożem, tylko spopielił by go pieśnią bogów.

– A zatem tego, czy Ulf Nitj'sefni jest Czyniącym, nie można rozstrzygnąć –

oznajmił prawomówca. -Uważam zatem, że sprawa powinna skończyć się odszkodowaniem. Jednak gdy w grę wchodzi obrażona cześć, odszkodowanie nie wystarczy. Nie można ukarać Ulfa, bo nic nie zrobił. Spór jednak pozostał. Musicie go więc rozstrzygnąć tu, przed Głogiem Prawdy. Wystarczy zwykły pojedynek. Taki, w którym przegrywa ten, kto wykroczy za wyznaczone pole, rzuci na ziemię miecz albo ucieknie za kamień. Wówczas nie wolno go zabijać, ale straci i konia, i odszkodowanie, które wyniesie pięć marek srebra.

– Nie chcę takiego pojedynku! – wrzasnął Lyfdag. -Tu, przed sądem jesiennego wiecu mam prawo żądać pojedynku w Kręgu Ognia!

– Nie, no! To brednie! – krzyczał Grunaldi. – Czego ty od niego chcesz?

Wymordował ci rodzinę czy co? Przecież do dziś wcale go nie widziałeś!

Krąg Ognia jest dla mścicieli! Pozwolisz, prawomówco, żeby ktoś sięgał po prawo zemsty z powodu konia za parę szekli?

– Prawo mówi tylko, że każdy może żądać Kręgu Ognia.

– Co to za „Krąg Ognia”? – zapytał Drakkainen, nachylając się do Atleifa.

– Wyznacza się pole ogniskami – odpowiedział młody. – A walczy dowolną bronią, jaką kto chce. Wchodzi dwóch, wychodzi jeden albo żaden. Proste i nie można zrobić inaczej. Jeżeli obaj porąbią się tak, że nie mogą dalej walczyć, zostawia się ich w kręgu, aż jeden umrze lub wydobrzeje na tyle,

by dobić drugiego. Tak długo, jak trzeba.

Drakkainen zacisnął szczęki. Więc znowu albo zabiję, albo umrę. Z powodu konia. Co za popieprzony świat!

– Rozsądź, prawomówco. Czy warto, by ktoś umarł z powodu konia? –

zapytał Drakkainen. – Nie widziałem nigdy tego człowieka. Nic dla mnie nie znaczy. Nie chcę go zabijać. Proponowałem mu odpłatę. Czego on jeszcze chce ode mnie?

– Jeżeli on żąda Kręgu Ognia, ma do tego prawo – oznajmił Jolgwir. –

Bowiem wtedy każdy ryzykuje tak samo. Ogłaszam zatem, Krąg Ognia!

– Mogę mu oddać tego konia – warknął rozgoryczony Drakkainen do Grunaldiego. – Sam go układałem i wiem, że koń go zabije i ucieknie do mnie.

– Raczej on zabije konia, żeby ci dokuczyć. Zresztą on wcale nie chce konia. Chce się bić. Musiałeś mu zaleźć za skórę – odpowiedział Grunaldi. –

Zetnij go i po kłopocie. Chyba poradzisz sobie z takim tłustym skunksem?

– Nie chcę mieć jego śmierci na sumieniu.

– Takich rzeczy się raczej nie wybiera. Zresztą życie takiego robala to niewielki ciężar. Zaraz świat zrobi się trochę lepszy.

Kiedy przyniesiono worek z bronią i wściekły Drakkainen założył pełen rynsztunek włącznie z hełmem i półpancerzem, ognie już rozpalono. Było to osiem ognisk w odległości jakichś trzech metrów jedno obok drugiego. Wieść o pojedynku w Kręgu Ognia zdążyła już obiec tłum i nudnawy spór o ukradzionego konia nagle bardzo zyskał na popularności. Pole walki otoczyła zwarta ciżba i przyjaciele musieli siłą torować Drakkainenowi przejście.

Jego przeciwnik już stał w kręgu i ku osłupieniu Wędrowca to nie był

Lyfdag. Wśród ognisk stał jakiś wysoki i chudy jegomość w czarnej pelerynie z kapturem. Miał ręce założone na piersi, a twarz ginęła mu w cieniu. Nie widać było natomiast żadnej broni.

– Co to za jeden?! – Vuko zapytał siedzącego na kamieniu Jolgwira, wskazując mieczem. – Gdzie ten, co mnie wyzwał?!

– Bronią Lyfdaga jest ten oto mąż. Skoro on chciał wejść w Krąg Ognia zamiast tamtego, to jego sprawa. Teraz obaj przekroczyliście krąg, wyjdzie tylko jeden.

Nie było rady.

Drakkainen zaciągnął popręgi karwaszy i poprawił hełm na głowie. Zgiełk tłumu, przytłumiony głębokim, sięgającym aż po uszy nakarczkiem, brzmiał

jak szum morza.

Miał złe przeczucia. A nade wszystko nie chciał już nikogo zabijać.

Wyjął miecz i wbił w ziemię, po czym ukląkł na chwilę w pozycji zazen,usiłując oczyścić mózg i zmienić się w maszynę do walki. Czuł się wmanewrowany, zniechęcony i zmęczony. Fatalny stan w takiej sytuacji.

Nie udawało się. Myśli trzepotały w głowie jak stado wron.

Przeciwnik stał na rozstawionych nogach i patrzył spod kaptura nieruchomy jak skała. Gdzie miał broń? Dlaczego chciał wejść w Krąg Ognia?

To poważna sprawa. Dlaczego tamten był taki spokojny?

O co tu chodzi?

Vuko wpuścił powietrze przez nos, a wypuścił przez usta. Ibuki. Energia chi. Droga ośmiu kręgów. Droga wojownika. Bla, bla, bla.

Pierdoły.

Wyskoczył w powietrze, prostując nogi, wyciągnął miecz i przełożył dłoń przez imaki tarczy.

„Nie wybierasz ani czasu, ani miejsca, ani przeciwnika – to on wybiera ciebie” – powiedział Levisson.

Własny oddech szumiał pod kopułą hełmu jak w wiadrze. Przeciwnik nadal się nie ruszał, tylko łypał ponuro. Miał sięgające do łokci żelazne rękawice.

Dusiciel jakiś, czy co?

– Nie znasz potęgi ciemnej strony Mocy, Luke – powiedział mu Drakkainen.

Zauważył, że chyba jest wściekły, bo mimowolnie zaczął drwić. Zawsze tak było.

Tamten bez pośpiechu odpiął płaszcz i pozwolił mu opaść na ziemię. Miał

zygzakowate tatuaże na twarzy i ramionach, a sczesane na tył głowy, długie włosy, zaplecione w wąskie warkoczyki, wysmarowane były dziegciem.

Ubrany był w czarną, skórzaną kamizelkę, a prócz tego na gołym torsie zwisał mu amulet podobny do spirali DNA albo symbolu służby medycznej.

Tańczące Węże. Rozprostował ze zgrzytem palce w metalowych osłonach, po czym uderzył pięścią w dłoń i sięgnął do skórzanej, półokrągłej pochwy u pasa, skąd wydobył lśniący dysk wielkości średniej pizzy. Tłum zaszemrał.

Przeciwnik zmrużył paskudne, żółtawe ślepia i zasyczał, pokazując nacięty na końcu rozdwojony język, zabarwiony czymś na czarno.

– Fajno. Ty, ja i frisbee – wycedził Wędrowiec. – Na śmierć i życie.

Przyspieszenie uderzyło mu w żyły, jeszcze zanim tamten wypuścił dysk.

Rzeczywiście ruchem nadgarstka, tak samo jak na plaży.

Zgiełk tłumu rozciągnął się w głuchy pomruk, a dysk ciął powietrze, obracając się wokół osi. Leciał trochę szybciej niż powinien i zmierzał

w stronę Drakkainena po łukowatej, wznoszącej się trajektorii. Człowiek Wąż stał wciąż nieruchomo z wyciągniętą ręką i płasko rozłożoną dłonią.

Drakkainen wyliczył sobie tor lotu dysku i wykręcił unik w przeciwną stronę. Taki unik jest najlepszy, ale trudny. Nie od ataku, ale pod atak. Przez ułamek sekundy jest groźniej, a potem trajektorie się rozmijają.

W teorii.

Dysk wyraźnie zadygotał w powietrzu, po czym nagle zaczął się przechylać i skręcać w stronę Wędrowca.

Ten nie zdążył się przerazić, ale kolejny unik zrobił w ostatniej chwili.

Wirujące ostrze musnęło jego tarczę, zostawiając wyraźną szczerbę, znów zadygotało w powietrzu i odchyliło lot do góry, zatoczyło łuk i spadło prosto w metalową rękawicę przeciwnika. Uderzenie w tarczę omal nie powaliło Vuka na ziemię.

On tym steruje, pomyślał Drakkainen. Wykręciłem się, bo jestem daleko.

Ma ich jeszcze kilka. Nie da mi nawet podejść. Może się wypchać Krav Maga, aikido i szermierka. Tu potrzebny jest rewolwer.

Dysk wystrzelił z dłoni Węża i pomknął, tym razem płasko, niemal na wysokości kolan. Tłum zareagował rozciągniętym, basowym grzmotem z opóźnieniem niemal trzech dziesiątych sekundy.

„Myśl – powiedział w jego głowie Levisson. – Kto nie myśli, jest trupem”.

Wąż stał z wyciągniętą dłonią i rozłożoną płasko rękawicą. Steruje dłonią, pomyślał Drakkainen. Jak, na litość boską?!

Musiał reagować tuż przed trafieniem, tak, żeby nie zostawić tamtemu czasu na korekty. Kiedy talerz znajdował się o dwa kroki, ciął z góry.

W ostatniej chwili krąg przekręcił się do pionu i rozminął z jego ostrzem, po czym odbił się od ziemi i, wirując jak urwane koło ciężarówki, prysnął

mu prosto w twarz.

Drakkainen zasłonił się, lecąc przez zgęstniałe, zmienione w rtęć powietrze. Podstawił płasko swoją tarczę i pozwolił pociskowi przetoczyć się po niej. Przemknęło mu przez myśl, że poprzednio wyszczerbił pancerz, bo

kręcił się w drugą stronę jak ostrze piły tarczowej.

Piła tarczowa to taka piła do cięcia tarcz, pomyślał głupio, uderzając o ziemię.

Wstrząs wyrwał mu imak z dłoni i tarcza odpłynęła z ramienia jak w stanie nieważkości, żeglując wśród wyrwanych kawałków darni.

Wyrzucił obie nogi, podrywając się podrzutem z ziemi. Staw skokowy odpowiedział przeciągłą falą znajomego, mdlącego bólu.

W ten sposób nigdy mi to nie wydobrzeje, przemknęło Drakkainenowi przez myśl.

Dysk wyleciał z Kręgu Ognia i wpadł pomiędzy gapiów, wzbijając czerwoną chmurę rozpylonej krwi. Tłum eksplodował krzykiem.

Drakkainen wystrzelił trójskokiem w stronę Węża. Płynął przez oleiste powietrze, widząc, jak tamten szybciej niż powinien sięga do swojej torby.

Odbił się prawą nogą, mając jeszcze dobre dziesięć metrów, i popłynął

znowu, kiedy palce tamtego ujmowały ostrze. Uderzył drugą nogą w ziemię, wiedząc już, że nie dobiegnie, kiedy zgięty nadgarstek przeciwnika wyprostował się i pocisk wyślizgnął się w jego stronę.

Nie było czasu.

Drakkainen otworzył pięść i pozwolił mieczowi odpłynąć z dłoni.

A potem uderzył ręką dysk z góry, podkładając drugą, i uwięził go pomiędzy klaskającymi dłońmi. Stopa Wędrowca uderzyła o ziemię.

Drakkainen targnął biodrami, wykręcając w powietrzu piruet, przemieścił

górną dłoń, starając się nie dotykać ostrej jak brzytwa krawędzi tnącej, po czym chwycił dysk pomiędzy kciuk a palec wskazujący i, nadal obracając się, wystrzelił go spod pachy.

Minęli się tuż-tuż, niemal ocierając ramionami, a potem obaj stali przez chwilę nieruchomo.

Tłum milczał.

Palce w metalowej rękawicy wyprostowały się i kolejny dysk wysunął się z nich, wbijając się w trawę.

Skądś dobiegał cichy, perlisty szum jak z ogrodowego zraszacza.

Z przeciętej ukośnie szyi Człowieka Węża strzelał pulsujący strumień jasnej, tętniczej krwi.

Poza tym obaj stali bez ruchu.

A potem pod człowiekiem w czarnej kamizeli ugięły się kolana i zwalił się nagle na ziemię bezwładnie niczym porzucona marionetka, a Drakkainen wyszedł z trybu bojowego.

Prosto we wrzask tłumu, huk płonących ognisk i rude światło popołudnia.

– Na plaży nie miałem sobie równych – wycedził Wędrowiec i podniósł

leżący w trawie miecz. Znalazł jeszcze tarczę i, roztrącając tłum, opuścił

Krąg Ognia.

Nie ocierając krwi sączącej się z nosa po wardze, doszedł aż do miejsca, gdzie leżały jego rzeczy i stał Jadran, i tam dopiero zemdlał.

***

Budzę się skołowany w kompletnych, dusznych ciemnościach.

Siedzę, dysząc, i patrzę w ciemność. Prosto z koszmaru pełnego węży, krwi, trupów i winy.

Istne piekło. To cyfral czyści mi mózg. Mogę chodzić i patrzeć w lustro, mogę znieść własną osobowość, pomimo że dopiero co zabiłem człowieka, mogę drwić sobie z szoku posttraumatycznego, ale ceną za to są koszmary godne Dantego.

Nic nie widzę.

Nie jestem związany, ale mam na sobie tylko spodnie. Kostka spuchła wyraźnie, na dłoni mam amatorsko zawiązany opatrunek z jakiejś przesiąkniętej krwią szmaty.

Gdzie ja jestem? To loch? Piwnica?

Jest ciemno.

Pachnie solą, stęchlizną, wędzonym mięsem i smołą. Pomieszczenie rezonuje drewnianym pogłosem jak wnętrze gitary. Słyszę gdzieś niedaleko

pluskanie wody, dalej przeciągłe skrzypienie lin, czyjeś kroki, stukające dźwięcznie, jakby koń łaził po moście z drewna.

Okręt.

Jestem na okręcie.

Leżę na drewnianej podłodze na kilku grubych, ale brudnych futrach, rzuconych jedno na drugie.

Wzmacniam światło i widzę, że opodal, pomiędzy wręgami i pod wybrzuszoną beczkowato burtą, leżą moje toboły, siodło i sakwy.

Znajduję maść przeciwko stłuczeniom, znowu opatrunek w aerozolu, znowu kompleks regeneracyjny. Na szczęście opatrzone wczoraj rany się nie otworzyły. Białe smugi opatrunku trzymają, odżywiają, doprowadzają powietrze i leczą. Za to na dłoni zarobiłem ukośną szramę od nasady palca wskazującego aż do środka kiści. Jednak musiałem chlasnąć się o ten dysk.

Jak co wieczór. Przenośna klinika. Vuko Drakkainen – jednoosobowy oddział pourazowy.

Zakładam jeszcze samousztywniający bandaż na kostkę i, prawie nie kuśtykając, znajduję sobie świeże ubranie, a potem wychodzę na pokład.

Jestem na wilczym okręcie Ludzi Ognia. Na pokładzie w żelaznym kotle żarzą się węgle, na leżącym na wierzchu ruszcie skwierczą kawałki mięsa.

– To było coś! – krzyczą na mój widok. Ktoś wręcza mi róg. Piję. Ciągle kręci mi się w głowie i bolą mnie wszystkie mięśnie, jakbym rozładował

przyczepę piachu widłami.

– Ale się śmiałem, jak to poleciało w tłum!

Ależ wy, ludzie, macie poczucie humoru.

– Myśleliśmy, że cię ranił – tłumaczy Atleif. – Więc przynieśliśmy cię tutaj.

Wszystkie twoje rzeczy już zabraliśmy od Lunfa. Koń też jest pod pokładem.

Tam, na dziobie, jest takie miejsce. Uwiązany i dostał jeść. Nie chciał od ciebie odejść. Na okręt też najpierw wnieśliśmy ciebie, wtedy sam wszedł po trapie. Wierny koń. Warto było się o niego bić z tym Wężem. Zostań z nami, Wędrujący Nocą. Gdziekolwiek będziesz chciał jeszcze szukać tych swoich, i tak warto mieć dokąd wracać i gdzie rozpalić ogień. W moim dworze jest dużo miejsca.

– Dziękuję, ci Atleifie – mówię. Bo i co tu powiedzieć. I tak wybieram się do Ziemi Węży, a to jest po drodze.

Siadam na zwiniętym żaglu pod rozpiętym na pokładzie przed

forkasztelem płóciennym namiotem.

Grunaldi wchodzi po szerokim trapie i zwinnie przeskakuje na pokład.

Siada i wyciąga rękę, zaraz wtykają mu pełny róg.

– Niech ci bogowie błogosławią, Spalle – powiada z przesadną emfazą, po czym szturcha krytycznie kawałek udźca leżący na ruszcie. – Całyś? – pyta mnie, odrywając róg od ust.

– Przeżyję.

– Poszedłem gawędzić z dzielnym Lyfdagiem, który jest pierwszy do wyzywania kogoś na Krąg Ognia, a ostatni, gdy samemu trzeba się bić.

I mam nowiny. -Sięga po mięso, nadgryza kawałek, żuje chwilę, po czym wychyla się i wypluwa wszystko za burtę. Odkłada mięso z powrotem na ruszt i szturcha końcem noża.

Obserwuję go cierpliwie.

– Rzeczywiście, jego ludzie poznali twojego konia. Lyfdag się wściekł, a nawet dostał szału. Lubi bowiem uchodzić za gwałtownika i uważa się za wielkiego styrsmana. Skarżył się przy piwie, aż tu dosiadł się do niego tamten Wąż i powiada, że też ma do ciebie sprawę, bo niby zabiłeś mu krewniaka. I to on poradził Lyfdagowi, żeby wyzwał cię na Krąg Ognia, i przysiągł, że będzie sam się bił. Co więcej, zapłacił mu za to. Przy okazji, to twoje pięć marek odszkodowania z pozdrowieniami od Lyfdaga. Prosił, żebym ci przekazał.

– I to wszystko ten Lyfdag powiedział ci po przyjaźni? – Machinalnie przyjmuję sporą garść srebra.

–

Zaprzyjaźniliśmy

się,

bo

zaproponowałem

mu

Krąg

Ognia.

Powiedziałem, że też mam sprawę, bo znałem jego szurzego, który miał mi kiedyś pomóc w morskiej bitwie. Oszukał mnie i odpłynął, a ja potraciłem ludzi i wróciłem bez łupu, ranny, na statku, który cały czas brał wodę.

Dostaliśmy z balisty, mało się wszystko nie spaliło. Ponieważ ten szwagier już nie żyje, zaproponowałem, że będzie miał zaszczyt sam załatwić tę sprawę. Do tego rozmawialiśmy nad urwiskiem, gdzie ludzie łatwo się zaprzyjaźniają, nawet jeśli ktoś nazywa się Karmiący Ryby.

– A co byś zrobił, gdyby się zgodził?

– Wtedy nie zmarnowałbym tego nudnego wiecu.

Grunaldi wgryza się w rzepę i chrupie jak koń, a ja nie wiem, czy tu się dziękuje w takich sytuacjach, czy też należy to zignorować. W końcu mu

dziękuję. Śmieje się.

– To już moja kolejna sprawa z Wężami – powiadam. – Wczoraj jeden z nich pytał o mnie, choć nie mógł mnie znać. Dziś jeden chciał zabić. Poprzedniego wieczora tak samo, trzech napadło mnie w mieście.

– To ty zabiłeś tamtych trzech?! – Grunaldi chichocze, waląc dłonią w kolano, i krztusi się rzepą. – Węże żądali pomsty, ale im powiedzieli, że sami pozabijali się po pijanemu. Dobrze mieć na pokładzie kogoś, kto zabija Węży!

– Chyba nikt ich tu nie lubi. Zaczyna mi być ich żal.

– Bo ich nie znasz. Żyją w górskich pustkowiach i bawią się wiedzą Czyniących. Upodabniają się do gadów i tak samo żyją. Powiadam ci, Nitj'sefni, jeżeli jakiś Wąż powie ci, że dzień jest ładny, to sprawdź od razu, czy w ogóle jest dzień i co on chciał w ten sposób zyskać. My tu wszyscy nie dobieraliśmy się według łagodności, ale Węże to co innego. Są gorsi od Amitrajów. My, Ludzie Ognia, mamy do nich blisko przez góry. Nic ich nie interesuje, tylko złoto i ten ich szalony bóg, co go nazywają Smeiring.

Porywają ludzi, czy to na morzu, czy w obcych krajach, czy w domu, i zarzynają w świątyni Węża. Podobno poświęcają nawet własne dzieci. Ich baby wszystkie próbują czynić. Powiadam ci, my wiemy najlepiej, czym są Węże.

– I tak będę musiał iść między nich. Ci, którzy zaginęli, mogli trafić między Węży.

– Weź dobrą radę od tego, co wiele widział i dobrze ci życzy. Płyń z nami.

A jak już będziesz w Ziemi Ognia, znajdź sobie ładne miejsce nad naszym jeziorem i zbuduj chatę. Opłacz tych, których szukasz, i postaw im kamienie, żeby pamięć nie zginęła. A jeżeli znowu przyjdzie ci ochota iść w Ziemię Węży, idź do stodoły i tam powieś się na wodzach.

– U nas się tak nie robi – mówię mu. – Nie zostawiamy nikogo.

Obiecałem, że znajdę ich, uwolnię, jeżeli trzeba, i zabiorę do domu. I tak będzie. Opłaczę dopiero, kiedy zobaczę ich martwe ciała.

Grunaldi zwiesza nagle głowę, markotnieje i pociąga łyk piwa. Potem długo patrzy za burtę na chaty, łodzie przy pomostach i płonące wszędzie ogniska. Z brzegu niosą się śpiewy i wrzaski. Przełyka ślinę z trudem.

– Zrozumiałem, co mówiłeś – powiada. – U nas jest tak samo i kiedyś też wrócimy do Lodowego Ogrodu po naszych.

Potem milknie i nie mówi więcej na ten temat. Zdążyłem się zorientować, że tu nie należy pytać o bolesne rzeczy. Jeżeli będzie chciał mi o tym powiedzieć, sam zacznie. Jeżeli nie, należy to uszanować. Nie wolno się dopytywać.

Słyszę basowe krakanie.

Nevermore siedzi na szczycie złożonego do bezanmasztu dziwnego gafla i czyści dziobem pióra.

No, to jesteśmy w komplecie.

Na brzegu rozlegają się nagle gwałtowne okrzyki i śmiechy zmieszane z kilkoma przeraźliwymi wrzaskami rozpaczy. Jedni krzyczą z entuzjazmem i radością, podczas gdy inni wzbijają w niebo rozpaczliwą skargę.

– Co tam się dzieje?

– Przypłynął wilczy okręt. Ten, co właśnie podpływa do brzegu. Jest z Ziemi Orłów, sądząc po znakach. Kobiety Orłów przyjechały do Żmijowego Gardła spotkać swoich mężów. Niektóre zaś właśnie dowiedziały się, że wrócą tak, jak przyjechały – same. To te, które krzyczą. Zobaczyły odwrócone tarcze swoich mężczyzn, powieszone na burcie. Oni nikogo już nie powitają.

– Dlaczego wypływacie?

– Kto to wie? Ktoś rodzi się biedny i może albo narzekać na los, albo zabrać miecz i szukać szczęścia. Trzeba handlować, walczyć lub zaciągać się u obcych władców. Po to, żeby kupić niewolnych, krowy, ziemię, zbudować dom, dać posag córkom, zapewnić dobrobyt kobietom. My jesteśmy wędrowcy morza. Nie umiemy inaczej. Kiedyś wojna wygnała nas z naszej ziemi. Przyszedł Amitraj i spalił nasze strzechy. Zostaliśmy my, potomkowie tych, którzy mieszkali na brzegu. Kiedy nie było się już można bić, wsiedli na okręty i znaleźli nową ziemię tutaj. Ale już z nich nie zsiądziemy. Taki nasz los. Czasem ktoś przestaje pływać. Zostaje w domu i patrzy, jak rosną drzewa, kołysze dzieci, prowadzi pług, obraca brusem. Ale upływa rok, dwa i nie może dłużej. Wychodzi nad wodę i patrzy na fale. Dlaczego gęsi wędrują? Z nami jest tak samo. Baba, która tak tęskni, teraz ma cię dosyć i nie może znieść, bo nie rządzi już domem przez pół roku. Nosi klucze, ale musi się z tobą liczyć. I musi patrzeć bez wytchnienia na twoją gębę. Drwi, że jesteś hołysz i boisz się walczyć z losem. Że zdziadziałeś i tyle z ciebie pożytku, co ze starego wołu. Niektórzy piją i topią całkiem rozum w piwie.

Codziennie jest tak samo.

Więc biorą tarczę, hełm i miecz, i wchodzą na deski pokładu. Nie wiem dlaczego, ale nie umiemy inaczej. Może to dlatego, że odebrali nam prawdziwą ziemię? Ale wsiadasz na wilczy okręt i jest zupełnie inaczej.

Stęchły placek, którego nie dałbyś w domu psu, na okręcie to królewskie jedzenie. Wszystko może się zdarzyć. Powietrze znowu jest lekkie, pachnie solą i smołą. Masz miecz w ręku, gwiazdy nad głową i znowu jesteś wolny.

Próbujesz szczęścia. Może wrócisz bogaty jak król, a może wcale. A potem tysiąc razy mówisz sobie, że nigdy więcej. Przeklinasz własny rozum, że nie mogłeś wysiedzieć na lądzie. Bijesz się nie wiadomo z kim, topisz w sztormach, czasem trafiasz w takie ziemie, które lepiej było omijać. Ale potem wracasz. Twoja kobieta okazuje się lepsza niż wszystkie księżniczki południa, a chałupa piękniejsza niż pałac. A potem mija pół roku, przychodzi wiosna i znowu dom robi się ciasny, strzecha za niska, powietrze za gęste, a piwo słabe. Dni znowu robią się krótkie i jednakowe. I znowu zaczynasz patrzeć na wodę. Tak już jest. Bywają kobiety, które mają tak samo i też pływają. Ale rzadko. Zazwyczaj wolą rządzić domem, niewolnikami, dziećmi, handlować. Kiedy nas nie ma, wszystkim rządzą kobiety.

– Rozumiem, co powiedziałeś o patrzeniu na fale – odpowiadam mu. –

W moim życiu było tak samo.

Nabijam fajkę i patrzę w ciemność. Ile miałem domów? Ile kobiet? Ile lat?

Tyle razy czułem się stary i znudzony, ale nie było tam, w domu, żadnych wilczych okrętów, na które można było wsiąść. Żadnego odwracania losu prostym mieczem.

A zatem: kierowca konwojów humanitarnych, przemytnik, biznesmen, korespondent wojenny, płetwonurek na platformie wiertniczej, poszukiwacz wraków, włóczęga, skipper do wynajęcia, kierowca rajdowy, czego to nie robiłem? Dziesiątki zawodów. Tylko nigdy nie byłem w stanie zasiąść do tego, co jest codziennie takie samo. I nigdy niczego dłużej niż na kilka, kilkanaście lat. Odmieniec. Adrenaline addicted,mówili lekarze. Osobowość niedojrzała. Kryzys wieku średniego. Pewnie, tylko że w moim świecie wiek średni potrafi trwać i sto lat.

Uświadamiam sobie, że teraz chcę położyć się w wannie, zrobić zakupy, odkurzyć podłogę, odnaleźć Deirdre, zabrać ją do domu, budzić się obok niej i widzieć przez okno Adriatyk i Palmiżanę po drugiej stronie przesmyku.

Chcę napić się cappuccino i iść do teatru. Tęsknię za spokojem, kolędami, ulicą, na której nikt i nic mi nie zagraża. Ale tak naprawdę, upłynie kilka miesięcy i zatęsknię do rękojeści miecza, prostych, ciemnych ludzi w kolczugach i drożdżowego piwa. I znowu wsiądę na motor. Też zacznę

„patrzeć na wodę”.

Milczymy.

Rozumiemy się. Ja i dziki, ni to wiking, ni to pirat z drugiego końca wszechświata.

I jest dobrze.

Rano, po nocy spędzonej w zatłoczonej, ciasnej ładowni, załoga schodzi na ląd na giełdę niewolników. Ale najpierw wielkie liczenie srebra, potrząsanie sakiewkami. Każdy pięć razy ogląda każdą monetę, rachuje, notuje coś na kawałkach kory.

– Po co mamy sami radzić wiosłami – powiada któryś. – A i w domu potrzebni. Ja będę musiał uwolnić w tym roku trzech, więc trzeba odkupić, bo nie będzie komu robić.

– A co z nimi będzie?

– Dostaną bransolety wolności z moim znakiem, po marce srebrem i pójdą sobie. Chociaż Kidyłaj pewnie zostanie. Stary już jest. Przywykł do Wybrzeża Żagli. Przywykł mówić, co chce i używać rozsądku. Zbuduje sobie chałupę i dalej będzie u mnie, ale wtedy będę musiał mu coś płacić. Dogadamy się.

Zobaczymy, co kobieta powie.

Na giełdzie tłok. Niewolnicy siedzą w namiotach skuci żelaznymi okowami na rękach i nogach. Niektórzy są chorzy, niektórzy ranni. Pomiędzy zagrodami chodzą kupujący, oglądają, szarpią za włosy, obmacują mięśnie, zaglądają w zęby. Kobiety siedzą już nago, nie ma sensu co chwilę zdzierać kiecki i walczyć z łańcuchami. Koszmarny widok. Wywraca mi się wszystko, kiedy na to patrzę.

Przypomina mi się Afryka po wojnie.

Przygotowywano mnie na to. Na publiczne egzekucje, na widok niewolników, na różne rzeczy. I wiem, że niczego nie zmienię.

Nie mam im niczego do zaproponowania w zamian. Sami pchajcie swoje pługi? Wynaleźć im traktor?

Więc interesują mnie wyłącznie twarze. Szukam.

Ludzkich oczu, ust, w których siedzi dwa razy mniej, ale za to dwa razy

szerszych zębów, okrągło zakończonych uszu. Włosów, które kończą się nad karkiem, a nie ciągną między łopatkami niczym końska grzywa.

Szukam ludzi.

Dziesiątki razy znajduję kogoś zwiniętego w kłębek, ze wzrokiem wbitym w ziemię, i ostrożnie unoszę mu głowę. Pociągła twarz, wilgotne oczy jak podłużne krople smoły, nos wąski jak płetwa i gęste, białe zęby niczym ziarna ryżu.

Nic.

Spotykam natomiast Ludzi Węży. Chyba pełne załogi tamtych okrętów, które przypłynęły nocą. Nie widzę, żeby kogokolwiek kupowali. Kręcą się jednak wśród namiotów i zaglądają niewolnikom w twarze, jakby kogoś szukali.

Zupełnie tak jak ja.

Nie podoba mi się to.

Ale nie znajduję moich poszukiwanych ani żadnego po nich śladu. Nikt nie reaguje na nawoływania po angielsku, nikt nic nie wie.

Kamień w wodę.

Pojutrze wypływamy. Chodzę więc wśród straganów i szukam czegoś, co może zastąpić mi kawę, herbatę i tytoń. Wącham jakieś nasiona, duże, owalne orzechy, podobne do przerośniętych migdałów, rozmaite zioła.

Pokazuję kupcom fajkę i tłumaczę, do czego służy. W końcu dostaję woreczek jakichś podejrzanych liści. Kupuję tytułem eksperymentu, podobnie jak orzechy, bo mają miły, orzeźwiający zapach. Dostaję też sprasowane, lepkie owoce, bardzo słodkie, które zastąpią mi kończący się miód. Kupuję również nowy płaszcz i portki, nowy kociołek. Odnawiam zapasy, ale nie znajduję nigdzie przedmiotów z nadrukiem „Made in Taiwan”, żadnych ziemskich artefaktów.

Na pokład wchodzą kupieni przez załogę niewolnicy. Ponad pięćdziesiąt osób. Zazwyczaj dosyć młodzi mężczyźni, tacy w wieku poborowym. Na mnie sprawiają wrażenie dzieci. Będą mieszkali w ładowni na między-pokładzie i obsługiwali wąskie, prawie czterometrowe wiosła, opuszczane przez odsuwane kluzy w burtach.

Żeglarze zdejmują im okowy, co przyjmuję z ulgą.

Jeden z żeglarzy imieniem Etil Skrzydlata Tarcza kupuje stado krów i schodzi z okrętu. Zostanie w mieście, ma zamiar pędzić bydło lądem do

domu.

Podczas włóczęgi wśród chat i straganów natykam się na warsztat rzeźbiarza, który robi pamiątkowe płyty nagrobne. To kawał skały, zawierający warstwy jasnego i ciemnego kamienia. Mężczyzna odkuwa brzeg skały, zostawiając jasną, płaską powierzchnię, na której ryje rozmaite obrazki, przedstawiające sceny z życia zmarłego, ozdabia je wokół wzorami i wycina napisy.

WUNLIF NIOSĄCY WILKA. TEN CO KIEDYŚ

POKONAŁ TRZECH AZMITRAJÓW ZŁAMANYM WIOSŁEM

I KTÓRY UMIAŁ SKRUSZYĆ SERCE

NAJTWARDSZEGO WOJA PIEŚNIĄ. PŁACZCIE PO NIM

Ryty przebijają jasną powierzchnię i docierają do ciemnego minerału pod spodem, więc są bardzo wyraźne. W warsztacie cały czas słychać łoskot dłut i młotów. Okręty wracają, kamieniarz ma pełne ręce roboty.

Kupuję sobie dwa duże kawałki deski i grzebię w ogniskach, szukając odpowiednich kawałków węgla. Kiedy szkicuję, zbiera się wokół mnie niewielki tłum. Dzieci zaglądają mi przez ramię, gapie śmieją się i dają dobre rady.

Kamieniarz ma więcej zamówień niż czasu, więc muszę go przekonać całym złotym gwichtem. Ale wtedy rzuca wszystko i jestem dla niego klientem roku. Przestaje nawet podsuwać mi swoje pomysły, zgadza się też na to, że kamienie mają stanąć przy drodze, a nie na klifie.

Wzory nie są skomplikowane, więc nie zabiorą mu dużo czasu. Dwie płyty.

Jedna z wyraźnym napisem po angielsku:

DO OCALAŁYCH ZE STACJI MIDGAARD II. PRZYBYŁEM NA RATUNEK.

Pytajcie o Ulfa Nocnego Wędrowca.

Kieruję się do Ziemi Węży przez Ziemię Ognia. Tam też można zostawiać informacje lub poczekać na dworze styrsmana imieniem Atleif Krzemienny Koń. Vuko Drakkainen.

Napis na drugiej został wykonany runami Wybrzeża i głosił, że niejaki Ulf Nitj'sefni zapłaci srebrem za wieści o czworgu Czyniących o rybich oczach, które… i tak dalej. Nad tym znajdowały się cztery twarze, które naszkicowałem węglem na desce, posługując się cyfralem i wyświetlając sobie wizerunki rozbitków na zamkniętych powiekach. Obrazki musiały zostać uproszczone i wystylizowane tak, żeby mogły zostać wyrysowane

węglem na desce, a następnie wyryte w kamieniu, ale zachowałem cechy charakterystyczne.

Jeżeli rozbitkowie zobaczą je i wrócą na Ziemię, pozwą mnie do sądu.

Stałem kamieniarzowi nad głową, kiedy rzeźbił oczy. Uprzedziłem go, że jeżeli tym demonom zrobi się normalne oczy, zaczną widzieć i niechybnie sprowadzą zimną mgłę.

Rzeźbił i o nic nie pytał.

Możesz sobie być wariatem, jeżeli jesteś bogaty.

Odwiedzam jeszcze Wędzonego Ulle. Tym razem nie spadam z dachu, nie wbijam niczego w ściany ani nikim nie poniewieram. Zostawiam mu jeszcze jednego gwichta na przyszłość i przypominam, czego szukam.

– Jeden Wąż znowu o ciebie pytał – mówi. – Nie lubię tego. Nie lubię, kiedy do mnie przychodzą. Psują mi tylko interes. Tym razem to już pytał

właśnie o ciebie o bardzo wysokiego, rosłego męża, zwanego Wędrujący Nocą. Powiedziałem mu, że od paru dni cię nie widziałem, ale słyszałem, że biłeś się w Kręgu Ognia o jakiegoś konia. Tyle mu rzekłem. Chyba, bo potem znowu ocknąłem się jak ze snu, a Węża nie było.

Kiwam głową i daję mu tego gwichta na wszelki wypadek.

Ludzie Węże stanowczo zaczynają mnie interesować. Problem w tym, że nigdzie ich nie widać. Próżno szukać ich na ulicy, jarmarku albo na wzgórzu narad. A potem wyskakują jak diabliki z pudełka. W zaułku. W Kręgu Ognia.

U Wędzonego. Na targu niewolników. Wiedzą, że nie są mile widziani, ale też nie ukrywają się. Po prostu pojawiają się, gdzie chcą, załatwiają swoje nagle znikają.

Jak węże.

Ostatnie godziny spędzam na nabrzeżu, popijając to drogie, niby lepsze piwo i obserwując. W rzeczywistości po prostu siedzę i myślę. Czuję już, że niczego nie załatwię w porcie Żmijowe Gardło. Teraz czas mi w drogę do krainy Węży. Wiem, że podróż na statku w górę rzeki zaoszczędzi mi masę czasu, ale i tak dostaję objawów, które mój znajomy skipper nazywał

„porcicą”. To choroba psychiczna, związana z niemożnością wypłynięcia z portu. Bo awaria, bo trzeba wymienić czip w silniku, bo ktoś nie dojechał.

Więc łazisz tam i nazad i czekasz. W porcie.

Znowu odwiedzam bazar. Kupuję czarny półkożuszek z kapturem, niestety, takich z emblematami Węży nikt nie sprzedaje. Zwój porządnej liny i wiązkę

zamorskich ziół, którymi kobiety czernią brwi. Dziegieć albo jakieś inne smarowidło znajdę sam, choćby na statku. Barwnik, którym będzie można imitować tatuaże, zrobię z sadzy zmieszanej z tłuszczem, a czerwony z ochry.

Amulet mam. W razie potrzeby mogę z daleka uchodzić za jednego z nich.

Z jednym wyjątkiem, którego Lodowiec jakoś nie wziął pod uwagę.

Trzeba było wysłać kurdupla.

Wypływamy o świcie, kiedy jeszcze śpię. Nikt mnie nie budzi i niczego ode mnie nie chce, ale czuję, że coś się zmieniło, i podrywam się natychmiast.

Słyszę tupot stóp na pokładzie, szuranie rozmaitych przedmiotów, słyszę, jak cuma z chlapnięciem ląduje w wodzie, a potem głuchy łomot bębenka i wiosła. Skrzypienie drzewców, nierówny plusk wody. Skrzyp, plusk.

Rzeka chlupocze o burty. Nie słychać świstu pejcza ani jęków, Bogu dzięki.

Płyniemy.

Ubieram się, przypinam pas z mieczem i nożem, po czym wychodzę z ładowni i patrzę na umykające brzegi, mijamy dziesiątki wilczych okrętów identycznej konstrukcji jak klasa regatowa. Identycznych, co do głębokiej szczerby na relingu prawej burty. Mijamy nabrzeże z kantorami, patrzę na chałupę Wędzonego Ulle, na rufy stojących przy pirsach statków.

Przywykłem właściwie do tego miasta, a teraz znowu w nieznane.

Pozdrawiają mnie, rozradowany podróżą Grunaldi podaje mi róg z zaprawionym korzeniami piwem.

Piwo na śniadanie, obiad i kolację. Jest pożywne, poza tym w procesie produkcyjnym gotowano je, a niewielka ilość alkoholu dodatkowo dezynfekuje, więc jest bezpieczniejsze od wody, zakażonej wszystkim, co do niej wpadło, gnojowicą przesiąkającą przez ziemię, bakteriami cholery, czerwonki i nie wiadomo czym jeszcze. Tyle tylko, że wszyscy tu rozwalimy sobie wątroby i popadniemy w alkoholizm.

Najbardziej chciałbym umyć zęby.

Pytam go, co się robi, gdy trzeba za potrzebą, a jest się już na statku.

Otrzymuję odpowiedź oczywistą, Grunaldi wskazuje głową wodę za burtą.

Wątpliwości mam tylko przez chwilę na widok jakiejś kobiety, przechadzającej się po belkowanym nabrzeżu i patrzącej na nasz okręt spod dłoni, chroniącej oczy przed porannym słońcem. W końcu staję sobie z drugiej burty, bo wydaje mi się, że załogi okrętów, zakotwiczonych na drugim brzegu fiordu, skalistym i bezludnym, to mężowie bywali, którzy nie

zgorszą się byle czym.

W tym momencie mijamy dwa statki, stojące na kotwicy obok siebie rufami do skalistego brzegu. Widzę łopoczące leniwie, zębate proporce z wizerunkiem tańczących węży i jakiegoś chudego jegomościa opartego o sztag z kubkiem w ręku, a potem bezmyślnie spoglądam na pas piany, który zostawiam wzdłuż burty.

Trwa to ułamek sekundy, kiedy uświadamiam sobie, co nie pasowało mi w tym obrazku.

Może opalizujące błękitem szkła sportowych okularów przeciwsłonecznych marki „Visconti Vector”, panie zwiadowco?

Natychmiast spoglądam na niego, wyostrzam obraz, ale widzę, że to nie jest van Dyken. To w ogóle nikt z moich. Jest niski, widzę wąską, szczurzą twarz, sczesane na tył, drobne warkoczyki odsłaniają podłużne, wąskie ucho, wyszczerza zwartą palisadę drobnych zębów jak miętowe tic-taki. Nogę opiera o obrotnicę ar-kabalisty i pociąga z cynowego kubeczka.

Miejscowy.

Skakać do wody? Przeszukać okręt?

Prosić o zatrzymanie? To nie taksówka.

Zaatakować samotnie dwa okręty pełne Węży?

Nierealne.

Dowiem się tyle, że te okulary dostał od kogoś, kto dostał od jeszcze kogoś, a przypuszczalnie po prostu zabrano je kiedyś jednemu z moich rozbitków. Najpewniej zaś nie dowiem się niczego.

To jest jedynie kolejny trop wiodący do Ziemi Węży.

Przez chwilę biję się z myślami.

I to myślę szybko.

Odpowiedź brzmi: przed siebie. Do kraju Węży, jak najprędzej. Chodzi o ryzyko związane z masowymi ofiarami z ludzi. O osławiony humanitaryzm jego mieszkańców. O nienasycony apetyt boga Smeiringa. O zimną mgłę.

Jeżeli rozbitkowie wpadli w ręce Ludzi Węży, przypuszczalnie już nie żyją albo zginą wkrótce.

Jeżeli teraz przybiję do brzegu, wyjęcie tego konkretnego jegomościa zabierze mi kilka dni. Muszę go śledzić, muszę dopaść go niepostrzeżenie, kiedy będzie sam, albo zaaranżować taką sytuację. Dowiem się czegoś lub się nie dowiem i znajdę się w punkcie wyjścia, na koniu, zdążając w góry.

Mając tydzień albo dwa w plecy.

Tymczasem statkiem będę już w połowie drogi.

A zatem trzeba opanować nerwy, nie dać się ponieść ekscytacji i spokojnie usiąść na zwiniętych linach albo pomyśleć o śniadaniu. To tylko mały przedmiot, który można nosić w kieszeni, zedrzeć jeńcowi z twarzy jednym ruchem, bo wywołuje ciekawość i przyciąga uwagę, a do tego zgłębić jego funkcjonowanie można samodzielnie i bez trudu. Drobiazg, który przez prawie dwa lata mógł dziesiątki razy przejść z rąk do rąk. Być odbierany siłą, przegrywany w deseczki lub kamienie, zdzierany z twarzy zabitego, darowany krewnemu w ramach zwrotu długu, albo zostać kupiony na straganie.

Te okulary za pięćdziesiąt euro mogłyby opowiedzieć mi fascynującą historię, ale to nie okulary bym przesłuchiwał, tylko szczurkowatego Człowieka Węża, który miał je na nosie.

Wbrew pozorom wiem dosyć. Wiem, że nikt nie lubi Węży, więc nie ma wielu kontaktów pomiędzy nimi a resztą. Rzeczy, które przechodzą z rąk do rąk, a do takich niewątpliwie należą okulary przeciwsłoneczne, z powłoką antyrefleksyjną, automatyczną polaryzacją i filtrem UV „Visconti Vector”, wędrują od jednego Węża do drugiego. A zatem jestem w dobrym miejscu.

Na okręcie płynącym do Ziemi Węży.

Jak najprędzej.

Dają mi kawałek sera i kubek skwaśniałego, owczego mleka, do tego kawałek plackowatego chleba. Za burtą suną skaliste brzegi fiordu, nad nimi wznoszą się urwiska i puszcza. Z dołu niepowstrzymanie dobiega skrzyp i plusk piętnastu par wioseł. Nierówno. Wioślarze nie mają wprawy, pewnie niektórzy z nich po raz pierwszy w życiu dzierżą wiosła.

Płyniemy.

Schodzę pod pokład na dziobie, czyszczę Jadrana i pozwalam mu oprzeć wielki łeb na ramieniu. Głaszczę go po wygiętej szyi, wypowiadam jakieś uspokajające banały po polsku i chorwacku. Dobrze czasem wypowiedzieć choć kilka słów w normalnym języku.

Steruje ten wielki, łysy chłop, którego poznałem przy domostwie Skifanara, walcząc z czarnym bluszczem. Grunf Kolczaste Serce.

Co za imię.

Jest małomówny i generalnie sceptyczny, ale chyba już mnie zaakceptował.

Siedzi na drewnianym relingu rufowego kasztelu i opiera nogę w skórzanej ciżmie o wygięty rumpel. To etatowy sternik Atleifa jak słyszę. Grunaldi miał własny statek, ale już nie ma. Przepadł okręt i cała załoga z wyjątkiem ośmiu ludzi. Nadal nie wiem, w jakich okolicznościach.

Siedzę obok sternika i patrzę na rzekę. Nasz młody dowódca zamknął się w rufowej kabinie ze swoimi nowymi niewolnicami. Teraz obaj słyszymy wyraźnie rytmiczne, dziewczęce jęki. Trwa to już od rana.

Grunf uśmiecha się pod wąsem i tupie w dek.

– Spokój tam! Sterować nie można!

Eksperymentalnie zapalam zioła, które sobie kupiłem, ale zaraz kaszlę i wystukuję wszystko za burtę. Szczypie w język i pachnie jak spalony majeranek. Nie są na szczęście trujące ani narkotyczne, tylko po prostu bez sensu.

Łódź płynie zakolami, z wody sterczą białe, ostre skały, nad nami zamykają się urwiska z drzewkami czepiającymi się szczelin.

Nevermore szybuje z rozpostartymi skrzydłami pośrodku wąwozu i kracze ogłuszająco, aż niesie się echo.

Przeglądam rynsztunek, napełniam kołczan strzałami, resztę związuję w pęczek i owijam kocem. Robi się chłodno.

Niewolnicy przy wiosłach zaczynają śpiewać coś monotonnie i smutno, najpierw cicho, a potem coraz wyraźniej.

Zabieram na pokład butelkę palinki.

Płyniemy. Skrzyp, plusk!

Do Ziemi Ognia.

Pierwszego trupa mijamy po południu.

Płynie twarzą w dół, w pierwszej chwili wygląda jak kawałek pnia, ale wkrótce okazuje się, że to człowiek.

Dryfuje z prądem, ma rozłożone szeroko ramiona, a na środku pleców wyhaftowany okrągły emblemat, przedstawiający trzy esowate kształty wpisane w okrąg.

Taki sam, jak na naszym żaglu.

Stajemy w dryfie, ale mija nas zbyt daleko. Spalle Rybi Nóż biegnie wzdłuż burty z włócznią i usiłuje przyciągnąć ciało, ale udaje mu się tylko odwrócić je twarzą do góry.

Trup ma twarz objedzoną do nagiej czaszki przez ryby, z reszty zostały

tylko sine, wymoczone strzępy. Nie można go rozpoznać. Nikt nie wie, kto to jest.

Mija nas i znika za zakrętem.

Na pokładzie wszyscy milkną i tylko z niepokojem patrzą przed dziób, jakby obawiali się, co się wynurzy zza zakola fiordu.

– Nikogo nie ma – mówi Grunf jakoś martwo i niepewnie. Unosi skórzaną myckę z okutym otokiem i drapie się w łysinę. – Nie ma myśliwych, nie ma rybaków. Rzeka jest pusta. Nie podoba mi się to.

Nikomu się nie podoba.

Po godzinie mijają nas jeszcze dwa trupy, w tym jeden pozbawiony głowy i ramienia, a drugi z trzema długimi strzałami sterczącymi z pleców.

Wołają Atleifa, który nadal siedzi w achterkasztelu, od rana nie wyszedł

nawet pokrzepić się łykiem piwa.

Patrzy milcząco na trupy i przygryza wargi z nieprzeniknionym wyrazem twarzy.

– Niedobrze to wygląda – mówi następnie obojętnym głosem.

Wszyscy rozchodzą się nagle po całym statku, jakby to „niedobrze” to była jakaś komenda albo hasło. Bez bieganiny i pośpiechu, nie sprawia to wrażenia żadnego alarmu. Ktoś przynosi naręcze tarcz i ustawia je wzdłuż relingu, ktoś już roztrzepuje kolczugę i pomaga koledze wciągnąć kaftan przez głowę, ktoś wyjmuje miecz i robi kilka zamaszystych zawijasów w powietrzu, po czym spogląda krytycznie wzdłuż ostrza, ktoś stoi już z pasem w zębach i zapina osłony policzkowe hełmu.

Też schodzę pod pokład i zakładam kolczugę, zabieram karwasze i hełm.

Miecz przewieszam przez plecy, biorę też sajdak z łukiem i kołczan.

Patrzą ciekawie, jak skracam cięciwę kluczem i sprawdzam zachowanie wielokrążków na gryfach. Ktoś przymierza się do majdanu, ale sześć cięciw przed twarzą go peszy. Nie wie, którą napiąć.

Dalej płyniemy, właściwie bez słowa, na pokładzie zaległo milczenie. Nie widać nerwowości. To nie jest przygotowanie do ataku, ale po prostu nie wiedzą, czego się spodziewać. Taka na wpół bojowa nonszalancja. Na deku są przygotowane oszczepy, tarcze i topory, jeden z żeglarzy zdjął liny wiążące arkabalistę i odblokował obrotnicę, ale potem usiadł na podstawie machiny i gryzie, chrupiąc, jakiś owoc. Pozostali opierają się o drewniane relingi i uważnie przepatrują mijane brzegi.

Jest pusto.

Pod wieczór wpływamy na niewielkie rozlewisko, z prawej strony otwiera się spora plaża, zasypana skalistym tłuczniem, otoczona lasem. Na cyplu widać nieduże, kamienne zabudowania, przykryte głęboko strzechą, i stary, drewniany pomost. Jest zupełnie cicho, nawet psy nie szczekają.

Cumujemy prawą burtą tak, żeby dziób wystawał na jezioro. Na pomost zeskakują najpierw Spalle, potem jeszcze trzech, wszyscy z tarczami na plecach i łukami w ręku. Dopiero potem dwóch innych bierze się za wiązanie cum. Czterej łucznicy zmierzają ostrożnie na brzeg.

– Idę z nimi? – odzywam się do Atleifa tak ni to z propozycją, ni to z prośbą o rozkaz. Jest tu styrsma-nem, powinienem to uszanować.

– Idź – mówi krótko. Ujmuję łuk i zeskakuję na stare belki pomostu.

Niosą łuki w ten sam sposób co ja. Jedną ręką, strzała na cięciwie, przytrzymana palcem na majdanie. Na plaży natychmiast się rozsypują, Spalle idzie przodem, pozostali trzej szerokim rzędem za nim, ja na końcu.

Zakładam, że wiedzą, co to jest szyk ubezpieczony, więc przewieszam tarczę przez plecy i odwracam się, jak przystało tylnej straży.

Cisza.

Słychać tylko zgrzyt kamieni pod podeszwami.

Być może to nadmiar ostrożności, ale aktywuję cyf-rala.

***

Podchodzili ostrożnie, miękko stawiając nogi, tak, by otoczaki nie zgrzytały pod stopami. Drakkainen, idący na końcu, usiłował mieć oczy dookoła głowy. Nie mógł cały czas iść tyłem, więc w końcu kroczył bokiem, zerkając co chwilę to w jedną, to w drugą stronę, z łukiem w opuszczonym ręku, ze strzałą na cięciwie, i przytrzymując już bełt. Przepatrywał skraj lasu w termowizji, ale nikogo nie było widać.

Chałupa stała na cyplu wbijającym się w jezioro, w doskonałym miejscu na niewielką przystań jachtową i knajpę albo przynajmniej smażalnię.

Było cicho.

Kiedy zbliżyli się do domostwa, Spalle przełożył łuk na plecy, a zdjął

tarczę i cicho wysunął miecz. Włożył ostrze pod pachę, po czym strzelił

palcami i pokazał dwa, a następnie wskazał w prawo za chatę.

Dwóch żeglarzy natychmiast ruszyło w tamtym kierunku, Drakkainen zajął

ich miejsce w szyku po prawej stronie Spalle. Ten podkradł się do drzwi i zastukał głowicą miecza.

– Hej, Drofnir, wstawaj! To ja, Spalle Rybi Nóż! Przypłynęliśmy!

Nic. Po dłuższej chwili Spalle przytulił się bokiem do drzwi i pchnął je barkiem, ale nic się nie wydarzyło.

– Zamknięte od środka – szepnął.

Drakkainen zdjął strzałę, umieścił ją w kołczanie, a potem wsunął łuk w sajdak i klepnął żeglarza w ramię, pokazując na migi, żeby odsunął się od drzwi.

Obejrzał kute, sztorcowe zawiasy z podrdzewiałego żelaza, zlustrował

futrynę, potem opukał lekko deski, ujął żelazny uchwyt i targnął drzwiami.

Zasuwa znajdowała się przypuszczalnie gdzieś na wysokości metr dwadzieścia i była drewniana.

Drakkainen cofnął się o krok, wziął kilka głębokich wdechów i zamknął

oczy, uwalniając hiperadrenalinę. Bardzo ostrożnie przesunął nogi na otoczakach,

po

czym

skurczył

przeponę,

wyrzucając

powietrze

w gwałtownym okrzyku, obrócił biodra i wbił proste kopnięcie podbiciem tam, gdzie powinna być zasuwa.

Drzwi otworzyły się z przeraźliwym hukiem, który rozlał się w jego uszach jak przeciągły łoskot gromu. Zasuwa pękła, ale nie rozpadła się, natomiast uderzenie wyrwało hak, o który była oparta, i wystrzeliło go do środka pomieszczenia. Vuko cofnął nogę, żeby odzyskać równowagę, jednocześnie lustrując trwożnie stan ścięgien i mięśni. Wydawało się, że wszystko jest w porządku.

Spalle i drugi żeglarz stali po bokach jeszcze jak zatrzymani w kadrze z półotwartymi ustami, kiedy pochylił się i ruszył jak najpłynniejszymi ruchami do wnętrza. Miał wrażenie, że robią tu z siebie durniów, i już miał

powrócić do normalnego stanu, i zawołać coś w rodzaju: „Dzień dobry, przepraszam za drzwi!”, ale w powietrzu wisiało coś takiego, że nie chciał

zdejmować trybu bojowego. Usiłował tylko poruszać się naturalnie, a nie miotać jak pasikonik.

Nie zdążył przekroczyć progu, kiedy zobaczył w ciemnościach chaty coś gorącego i porośniętego futrem, wielkiego jak cielę, co odbiło się od ziemi i wystrzeliło w niego niczym pocisk z katapulty.

Było jeszcze w powietrzu, kiedy udało mu się wyhamować ruch ciała do

przodu i odwrócić, puszczając to coś obok siebie.

Tuż obok twarzy mignęła mu wyszczerzona, zębata paszcza w kryzie falującego futra, z pyska ciągnęły się lepkie nitki śliny. Drakkainen zdążył

objąć kciukiem i palcem wskazującym rękojeść sterczącą znad ramienia i wyholować miecz do góry. Stwór mijał go już, jak porośnięta płowoczarnym futrem torpeda. Zamknął dłoń wokół rękojeści i ciął, przeciskając ostrze przez powietrze zmienione w olej, czując, jak turbulencje wibrują na powierzchni stali.

Miecz uderzył jak w mokry śnieg, przecinając cel, po drodze zahaczając kilka razy o coś twardego. Drżący w powietrzu lwi ryk zwinął się przeciągłym zawodzeniem jak sygnał syreny okrętowej i zamilkł.

Wskoczył w świat rzeczywisty i równocześnie usłyszał, jak dwa ciężkie przedmioty walą się na ziemię z mokrym chlapnięciem, i poczuł lepkie, gorące bryzgi na twarzy.

– No i zarąbałem psa, da piczki materi – warknął Drakkainen. – Po jaką cholerę żeś się na mnie rzucał?

– Mówili, że szybko się ruszasz – powiedział Spal-le. – Ale to chyba jest za wiele. Nie zdążyłem zobaczyć, jak wyciągasz miecz.

– E tam – odparł lekceważąco Drakkainen. – To nic takiego.

Znad wejścia spadł kawał strzechy, równo odcięty końcem ostrza. Spojrzeli na niego w milczeniu.

– Trochę mi się zaczepiło – oznajmił Vuko ze skruchą.

W środku było ciemno. Weszli, jeden za drugim, w gęsty, gorący niemal odór zgnilizny. Spalle rozkaszlał się.

– Nie ma tu czego szukać – powiedział głucho Drakkainen gdzieś z mroku.

– Wyjdźcie, ja go odetnę.

– Co odetniesz?

– Tego twojego Drofnira. Powiesił się u powały.

Wisiał ze dwa dni. Zwłoki były sztywne, z rozłożonymi szeroko ramionami, usta wypełniał spuchnięty, fioletowy język, twarz przybrała niemal czarną barwę.

– Ręce miał wolne, drzwi były zawarte od środka – powiedział

Drakkainen. – Sam się powiesił.

– A gdzie jego kobiety? Jego niewolni? Dzieci?

– W środku był tylko pies.

– Moim zdaniem – rzekł bardzo powoli Spalle – to ty jesteś Czyniący. Znasz taką pieśń, żeby przemówił?

– Nie znam żadnych pieśni.

– Słyszałem, jak gadasz do konia w jego mowie.

– To jest moja mowa. Wędruję samotnie, to gadam do wszystkiego, nawet do kruka. Nie jestem Czyniący, Spalle. Znam sztukę miecza z mojego kraju, dlatego szybko się ruszam.

– Tam, za domem! – krzyknął jeden z wojów, wysłanych na tyły domostwa.

Pobiegli wszyscy.

– Te głowy są starsze niż jego śmierć – oznajmił Drakkainen, przyklękając przy trzech kobiecych głowach, ułożonych pieczołowicie na stercie kamieni. -

O co najmniej kilka dni.

– Zabił wszystkie, a potem się powiesił? A gdzie reszta?

– Ilu z nim mieszkało?

– Nie był bogaty. Miał czworo niewolnych, dwie kobiety i troje dzieci. Była jeszcze jego matka. To właśnie ona i jego baby. Reszta przepadła.

Drakkainen rozejrzał się wokół.

– To chyba nie on je zabił.

– Dlaczego? Może oszalał.

– Tam na ziemi leży łuk i kołczan. Obok martwy kozioł. Tuż przy lesie.

A tutaj, zobaczcie: trzy zaostrzone tyczki. Na szpicach jest krew. Ktoś nadział

głowy na tyczki. Gdyby Drofnir oszalał, to by je tak zostawił. Ale on je zastał

na tyczkach. Wyszedł z lasu, zobaczył je, rzucił, co miał w rękach, i podbiegł. Zdjął głowy z tyczek i ułożył. Potem się powiesił.

– Zobaczcie tutaj! – krzyknął ktoś spod chałupy. Wrócili więc pod chatę.

Stała tam już reszta załogi, patrząc na trupa, przerąbanego psa i wyłamane drzwi.

– Popatrzcie na belki i na okiennice. – Na ścianach i drewnianych okiennicach było pełno świeżych szram, których nie zauważyli od razu. Nie były bardzo głębokie, ale za to liczne. Wyglądało jakby gigantyczny kot ostrzył sobie o tę chatę pazury.

– Na drzwiach, od środka. – Wskazał Grunaldi.

Na drzwiach od środka widniał rząd znaków, wy-drapanych krzywo, pospiesznie, końcem noża. Napis brzmiał:

WRACAJĄ z MGŁĄ, w CIEMNOŚCI LUB O ŚWICIE.

– A jednak przemówił – powiedział Spalle.

Atleif splunął przez zęby.

– Wnieście go do środka. Głowy i psa też. Spalmy chałupę. Potem gotujemy tylko strawę dla siebie i nie-wolnych i bierzemy wodę ze strumienia. Nigdzie nie chodzić samemu, nawet za potrzebą. Na noc śpimy na łodzi. Wyciągniemy się na kotwicy na wodę daleko od brzegu.

Wnętrze chaty wypełnili chrustem, ktoś znalazł beczułkę tranu, który rozlali po gałęziach i podłodze, na koniec ktoś przyłożył pochodnię do strzechy.

Chałupa płonęła prawie całą noc, zalewając rdzawym blaskiem plażę, skraj lasu i jezioro.

Czuwali na zmianę po dwóch, patrząc na brzeg

i wodę, z łukami pod ręką, ale nic nie nastąpiło.

***

Płyniemy od świtu. Fiord ciągnie się dalej wśród skał, ale urwiska są dużo niższe. Niewolni są przestraszeni. Słyszę, jak szepcą do siebie pod pokładem. Słyszę amitrajski i kebiryjski. W kółko to samo, o klątwie, o przeklętej ziemi i jakichś imionach bogów oraz o uroczyskach. Pilnujący ich żeglarz wrzeszczy wreszcie i smaga kogoś kawałkiem liny, potem słychać tylko uderzenia bębna i plusk wioseł.

Robi się zimno. Noc była zimna, ale rano wcale nie zrobiło się lepiej. Koło południa wpływamy we mgłę. Gęstą jak śmietana, snującą się smugami nad wodą, brzegi ledwo majaczą w białych oparach, skały na kursie pojawiają się znienacka niczym duchy ledwo dwadzieścia metrów przed dziobem.

Grunf jest zmęczony, co chwilę rozciera kąciki oczu, ale nie pozwala nikomu sterować.

Płyniemy.

Wszyscy są niespokojni i wszystkim jest spieszno.

Siedzę na potężnym łuczysku arkabalisty na dziobie z łukiem na kolanach i fajką w zębach i wypatruję skał. Okrzykuję je potem, wskazując Grunfowi kierunek.

Płyniemy przez mgłę.

Czasami mijamy unoszące się na wodzie jakieś ciemne kształty, ale trudno zauważyć, czy to kolejne trupy, czy co innego.

Na noc stajemy na kolejnym jeziorku z kamienistą wyspą pośrodku. Palimy na niej ogień z wyrzuconych przez wodę, wybielonych kijów. Mgła snuje się kłębami wokół. Przepatruję ją w termowizji, ale nie widzę żadnych potworów jak na Pustkowiach Trwogi albo na Vlarinie. Mgła jak mgła. Jesień idzie.

W nocy rozlega się krzyk. Wysoki, piskliwy jak krzyk dziecka albo cierpiącej kobiety. Dochodzi z oparu. Wszyscy zrywają się na równe nogi, chwytają broń, zapalają knoty lamp, ktoś rozdmuchuje ognisko. Nic nie widać. Tylko ten krzyk. Wysoka, piskliwa skarga. Najpierw jeden, a potem cały chór piszczy jak stado szakali.

Siedzimy, patrząc na wszystkie strony, ściskając w mokrych dłoniach majdany łuków i styliska toporów. Wypuszczamy kilka płonących strzał, ale ich płomienie nikną natychmiast, jakby wpadały w mleko. Nic nie widać, ani we wzmocnionym świetle, ani w termowizji, ani normalnie.

Słychać tylko krzyk.

Rano mgła nadal stoi. Wilczy okręt sunie cicho rzeką, wśród białego oparu majaczą słabo sylwetki skał, gałęzi i sterczących z brzegu korzeni. Dziwne piski rozlegają się na brzegu co jakiś czas. Brzmi to trochę jak krzyk drapieżnego ptaka, a trochę jak wrzask przerażonego dziecka. Okropny dźwięk.

Wszyscy stoją przy burtach, nie odkładając łuków nawet na chwilę. Komuś puszczają nerwy i na kolejny wrzask strzała pryska z wizgiem gdzieś w kłęby mgły.

– Nie strzelaj na ślepo! – warczy Grunaldi.

Niepokoi mnie to, że niczego nie widzę. Dla termowizji mgła nie powinna być żadną przeszkodą. Dostrzegam jakieś pękate, niewielkie sylwetki, przemykające od czasu do czasu jak cienie wśród cieni. Jednak nie płoną barwami przewidzianymi przez cyfrala dla temperatury istot żywych. Nie różnią się od otoczenia jak skały. Tylko czasem wśród tych skał słabo pełgają punkty i linie wypełnione oranżem.

Płyniemy. Dziób tnie wodę, rzędy wioseł zapadają się z pluskiem, a ja walczę z irracjonalnym poczuciem deja vu.

Co jakiś czas Spalle wysyła przed dziób płonącą strzałę. Szybuje z sykiem w białą pustkę i znika. Jeżeli upadnie na brzeg, zobaczymy to.

To wygląda jak scena żywcem wyjęta z „Jądra ciemności”. Za chwilę ktoś

zostanie trafiony włócznią, która wyleci nie wiadomo skąd i przeszyje mu pierś, a my zaczniemy rozpaczliwie szyć z łuków na wszystkie strony, ktoś dopadnie balisty i zacznie miotać w brzeg jeden oszczep za drugim, ten trafiony będzie konał na pokładzie, prychając krwią, a z mgły po obu brzegach będzie dobiegać to szyderczo rozpaczliwe zawodzenie. Czuję to jak fatum albo złą wróżbę. Coś nieuniknionego.

Kto to będzie?

U Conrada zginął kapitan. Zatem Atleif? A może stojący przy sterze Grunf?

A może Grunaldi, bo jego lubię chyba najbardziej?

Muszę zrobić coś całkiem innego niż Willard. Coś, żeby odwrócić klątwę.

Cokolwiek, byle przełamać ten paranoiczny nastrój mgły, szaleństwa i matni.

Zaczynam śpiewać na całe gardło starą, dwudziestowieczną kantyczkę, która kojarzy mi się bardzo bojowo.

I see a red door and I wanna paint it black

No other colors, I just wanna turn it black

I see – girls are walking, wearing summer clothes I need to close my eyes until my darkness goes…

Wrzaski na brzegu milkną. Zapada pełna konsternacji cisza. Na okręcie też. Patrzą czujnie, jakby mi odbiło.

– Mogą zacząć strzelać – odzywa się nagle Atleif. -Siedźcie za tarczami.

Zakładamy tarcze rzędem za reling. Wsuwa się dół tarczy w specjalną szczelinę i blokuje liną, przewleczoną przez imaki. Sternik schodzi ze swojego ulubionego miejsca i też się kryje, sterując konwencjonalnie rumplem trzymanym w dłoni.

Koło południa mgła stopniowo się rozłazi, za to zaczyna padać deszcz.

Rozpinamy nad pokładem namiot i siedzimy zmarznięci, przemoczeni, patrząc, jak deszcz ciurka po linach i siecze wodę. Owijam się dodatkowo płaszczem. Wszystko, co mam na sobie, i podobny do luźnego swetra kaftan, i półkożuszek, i płaszcz są wilgotne i cuchną mokrą wełną.

Po południu wpływamy na wielkie jezioro pomiędzy zielonymi wzgórzami, za nimi ciągnie się las, a jeszcze dalej majaczą we mgle ośnieżone góry. Nad jeziorem widać w oddali ciemne szczyty spadzistych dachów i palisady kilku sporych sadyb.

– Ziemia Ognia – szepce Grunaldi, a jego oczy jak zielone karbunkuły

wypełniają się łzami.

Wrzask.

Walimy toporami i rękojeściami mieczy o tarcze, ktoś przynosi ogromny, falisty róg z okutym końcem, który opiera na ramieniu jak bazookę.

Przeraźliwe zawodzenie wzbija się w niebo i toczy nad jeziorem.

Woda ma dziwaczny, szmaragdowy kolor i pachnie jakby chlebem jak odległa piekarnia.

Popędzają niewolnych pod pokładem. Bęben uderza szybszym rytmem, wiosła sięgają dalej w przód i energiczniej uderzają do tyłu.

Widać już maleńkie jak drobiny sylwetki ludzi, biegających po brzegu i pomoście.

Koncentruję wzrok i widzę, że wznoszą ramiona ku niebu, jakaś kobieta w niebieskiej sukni klęczy na brzegu w płytkiej wodzie i szarpie się za rozpuszczone włosy, ktoś brodzi już po pas, jakby chciał przyjść nam na spotkanie, i najwyraźniej wrzeszczy.

Nie tak wyobrażam sobie powitania. Nie podoba mi się to, ale nic nie mówię. Moi żeglarze nic jeszcze nie widzą. Za daleko. Nie widzą wraku, zatopionego tuż przy pomoście, ze zwęglonymi kikutami masztów sterczącymi nad wodą.

Płyniemy prawie godzinę. Zaczyna wiać jakiś słaby wiaterek, więc stawiają dziwaczny fok, podobny do wachlarza, i okręt rusza szybciej na żaglu i wiosłach.

Kiedy jesteśmy o paręset metrów od brzegu, wszyscy widzą już, że coś jest nie tak, i milkną.

Biegający po brzegu ludzie, zarówno kobiety jak i mężczyźni, mają na sobie pancerze albo kolczugi, kobiety suknie zakasane do pół uda i zatknięte za pas, nie rozstają się z toporami i mieczami.

Cumujemy wreszcie wśród wrzasków, płaczu, krzyków, padania sobie w ramiona, kobiety i dziewczęta szarpią swoich mężczyzn i tulą się do nich na zmianę.

Zbieram swoje rzeczy, potem sprowadzam Jadrana na brzeg. Stoję skromnie z boku wśród wrzeszczącego tłumu, bieganiny i szczekających psów, niezgrabnych i przysadzistych jak hieny.

Czuję się jak alkoholik na arabskim weselu.

Nieadekwatnie.

I samotnie.

Jestem zmęczony podróżą i najchętniej bym coś zjadł. A przede wszystkim potrzebuję beczki gorącej wody i jakiegoś dużego cebra. I jeszcze kociołka drobnego popiołu oraz tłuszczu, z którego zrobię mydło.

No i wychodka.

– Schodzą z gór – streszcza Atleif. Siedzimy w wielkiej sali przy stole.

Pomieszczenie jest dużo większe i trochę nawet jaśniejsze niż halla w Dworze Szalonego Krzyku. – Schodzą z gór i napadają na domostwa. To głównie Węże. Pojawia się też zimna mgła. Idzie fiordem, snuje się po lesie. Jak na uroczyskach. Są widziadła, są dziwne rzeczy. Razem z Wężami przychodzą dziwne istoty. Małe i całe z żelaza. Jak kraby. Mają ostrza zamiast rąk i niełatwo je zabić. Palą osady i biorą ludzi w niewolę. Ale najgorszy jest grajek.

Nieruchomieję z udźcem z dłoni. Przełykam.

– Grajek?

– Nocami podchodzi pod osady i stoi w ciemności. Nikt go nigdy nie widział dokładnie. Tylko sylwetkę w kapturze. Mówią, że ma twarz szczura.

Gra na flecie z kości. Straszną, dziwną muzykę, od której dzieci wariują.

Uciekają potem w las i przepadają.

– Skąd oni przychodzą? – pyta Grunaldi zmienionym głosem.

– Od strony Szklanych Wierchów albo przez Niedźwiedzią Przełęcz.

I wzdłuż Dragoriny.

Ostatnie Słowo patrzy chwilę przed siebie, po czym ostrożnie odkłada nadgryzioną łopatkę na stół i ociera usta kawałkiem chleba. Wstaje powoli.

– Jadę natychmiast.

– Bierzcie konie – odpowiada mu Atleif. – A jak już będziesz w domu, pakujcie

dobytek,

zapasy,

bierzcie

bydło,

wszystkich

domowników

i schodźcie tutaj na zimę. Mów to wszystkim, których spotkasz. Niech schodzą nad jezioro za palisadę Domu Ognia. Niech nikt tej zimy nie zostaje sam.

Dopijam piwo i odstawiam róg do góry nogami na stół. Nie będzie kąpieli.

– Pojadę z nim – mówię.

Atleif kiwa głową.

Leje deszcz. Jedziemy wzdłuż fiordu, który ciągnie się dalej za jeziorem.

Rzeka jest tu trochę węższa, szumi w dole wąwozu. Milczymy. Słychać tylko

stłumiony tętent na mokrej ścieżce i chrzęst oporządzenia. W górze niesie się krakanie Nevermore'a.

Jedziemy w dziewięciu. Ja, Grunaldi, Spalle i jeszcze sześciu żeglarzy z dawnego okrętu. Od czasu do czasu trzeba zsiadać i prowadzić konie przy pysku. Robi się za stromo. Potem, po paru godzinach, góry łagodnieją trochę.

Dwa razy znajdujemy głowy nabite na tyczki stojące przy szlaku.

– Bralli i Bralund – mówi nagle Spalle głucho. – Ojciec i syn. Znałem ich.

Wieczorem deszcz ustaje.

Jedziemy potem w ciemnościach. Powoli, ostrożnie, ale konie potykają się i gubią już płaty piany.

Rozpalamy ogień nad rzeką na plaży wysypanej otoczakami, wśród skał.

Ostatnie Słowo nie odzywa się, siedzi tylko, patrzy w ogień i wyłamuje z trzaskiem palce. Spalle przeciąga małą osełką po ostrzu miecza.

Systematycznie i z namysłem. Poza tym panuje cisza.

Ssssszgrzyt!

Ssssszgrzyt!

Nasłuchujemy, czy w ciemnościach nie rozlegnie się wrzask, ale niczego nie słychać. Nikt nie wrzeszczy, nic nie podkrada się wśród krzaków.

Tylko sssszgrzyt! osełki Spalle. Stuknięcia kopyt, czasem pomruk i parskanie konia.

I trzask ognia.

Koncentruję się i zapadam w dwugodzinny letarg regenerujący. Owinięty płaszczem i wsparty o siodło.

Ruszamy o pierwszym brzasku.

Zwijamy się jeszcze w ciemnościach. Tyle czasu, żeby wejść na chwilę w krzaki, cały czas z mieczem pod ręką, potem przemyć twarz lodowatą wodą z fiordu.

Już w siodle żujemy kawałki suszonego mięsa i wędzonego sera.

Dziewczyna leży na ścieżce zupełnie naga. Ma rozrzucone przypadkowo ramiona i podgiętą nogę. Wyłupiono jej oczy. Po jasnej, bladoniebieskawej skórze, kontrastującej z purpurowymi włosami, rozsypanymi wokół głowy, chodzą muchy.

Grunaldi zatrzymuje się i nie może jechać dalej. Jeden z żeglarzy zeskakuje z siodła, przyklęka na chwilę przy dziewczynie, przytrzymując miecz, po

czym unosi twarz i kręci przecząco głową.

Ostanie Słowo zamyka na chwilę oczy z ledwo skrywaną ulgą.

Ruszamy dalej.

Po kilku godzinach wyjeżdżamy z lasu i trafiamy na kolejną dolinę z jeziorem. Nad brzegiem stoi zabudowany palisadą dwór. Widać z daleka, że brama jest zamknięta. Fragment palisady i jeden z budynków wewnątrz są czarne i spalone.

Grunaldi kamienieje w siodle. Zaciska palce kurczowo na łęku i przygryza nerwowo wodze. Trwa to kilka sekund, po czym spina konia i puszcza się dzikim galopem w dół.

Dojeżdżając, wszyscy mamy już hełmy na głowach i łuki w dłoni.

Wewnątrz, na dziedzińcu, słychać ujadanie i zawodzenie psów i krzyki kilku osób, więc żyją, Bogu dzięki. Nie trafiliśmy na kolejne miejsce masakry.

Brama otwiera się i nagle wychodzi z niej Grunaldi. Jest biały jak ściana i kroczy niczym ślepiec gdzieś przed siebie, nie wiadomo dokąd. Idzie wciąż, obijając się między skałami, a potem siada nad jeziorem i powoli zdejmuje hełm z głowy. Łebka wypada mu z dłoni i toczy się z brzękiem wśród kamieni, a Ostatnie Słowo patrzy martwo przed siebie.

Zsiadamy z koni. Ruszam w stronę Grunaldiego, ale Spalle chwyta mnie za ramię.

– Nie teraz – warczy. – Teraz nie wolno, zostaw. Chodźmy się dowiedzieć, co się stało. On musi teraz znaleźć siły do życia.

Wprowadzamy konie na brukowany kamieniami majdan pomiędzy płaczących ludzi. Ktoś odbiera od nas wierzchowce, jakaś kobieta ze splecionymi na karku włosami i mieczem na plecach podaje nam po rogu piwa. Trzęsą jej się ręce.

Spóźniliśmy się o dwa dni. Dziewczyna opowiada spokojnie, ale jakimś takim drewnianym głosem. Szok posttraumatyczny. Zaczęły się napady na myśliwych, na osadników żyjących wyżej w górach i pasterzy. Zabito kilku ludzi, spalono parę chałup. Coś zabiło w lesie myśliwych, jednego znaleziono całkiem spalonego na nietkniętej ogniem trawie. Więc ściągnęła ich tu, do dworu.

Pilnowali się. Na noc zamykali się za palisadą. I strzegli bramy.

Wysłali jednego konno do Dworu Krzemiennego Konia, ale nie wrócił.

Potem kilka razy pojawiali się Węże na dziwnych koniach. Odpędzano ich strzałami z łuków. Atakowali tylko pod osłoną nocy, najczęściej nad ranem.

Ale niezbyt zaciekle. Nękali tylko.

Udało się zabić trzech czy czterech.

Postanowiła, że przygotują łodzie, spłyną Dragoriną aż do wielkiego jeziora i schronią się we dworze Atleifa. Ale następnej nocy Węże podpalili szopę na łodzie.

Pojawiały się straszne, mgliste potwory oraz nieznane wcześniej istoty, wyglądające trochę jak morskie kraby z żelaza, a trochę jak ludzie. Słyszeli, jak w nocy krzyczą nieludzkimi, piskliwymi głosami.

Potem usłyszeli muzykę fletu. Bardzo smutną i bardzo dziwną. Psy wyły, kiedy ta muzyka się rozlegała. Raz zobaczyli grajka, stojącego na skraju lasu w płaszczu z kapturem i trzymającego długi flet. Próbowali go zastrzelić, ale wtedy on zaczął się kręcić i tańczyć pośród spadających i wbijających się wokół niego strzał.

Dzieci Grunaldiego i jeszcze kilkoro dzieci rybaków i pasterzy, które były wtedy w gródku, zrobiły się chore. Nie odzywały się, tylko stały na palisadzie i patrzyły w las. Tylko takie, które miały więcej niż osiem lat i mniej niż czternaście.

A przedwczoraj tamci zaatakowali. Mieszkańcy bronili się całą noc i zdołali ich odeprzeć, a nawet ugasić stodołę. A rano okazało się, że wszystkie te dzieci otworzyły okiennice, wyszły z domu, w którym były zamknięte, przystawiły sobie drabinę do palisady i odeszły.

Do lasu.

Przepakowuję ekwipunek, część rzeczy trzeba będzie tu zostawić.

Przygotowuję wyposażenie minimum.

A potem idę do Grunaldiego, pogrążonego w rozpaczy nad jeziorem i usiłującego zebrać siły do życia.

Bezceremonialnie chwytam go za ramię.

– Zbieraj się, Ostatnie Słowo. Nie ma czasu. – Podnosi na mnie martwą, mokrą twarz.

– Nie znaleźliśmy ani jednego trupa dziecka – mówię mu. – Ani w rzece, ani w lesie, ani nigdzie. Oni je porywają, a nie zabijają. To było przedwczoraj. Dopadniemy ich.

Unosi brwi, jakby nie rozumiał, co mówię.

– Jak?!

– Umiem tropić ślad. Nawet węszyć jak pies, jeśli trzeba. Nie odpuścimy.

Bierz ze dwóch ludzi i broń. Szkoda czasu.

– Pójdziesz ze mną? – pyta. – Do Ziemi Węży?

– Tak. I tak szedłem w tamtą stronę.

Cytat

Dzisiaj słońce nie wzejdzie

W martwych źrenicach twego ojca.

W domu ucztują padlinożercy.

Musisz się ukryć, musisz odejść.

Z rozpaczą w zaciśniętych pięściach

Chociaż w sercu mieszka nóż.

Pieśń Zdradzonego – Kirenen, autor nieznany

Pieśni Kirenenu – Maja Lidia Kossakowska

Rozdział 8 Spalona Ziemia

Biegliśmy korytarzem w zupełnych ciemnościach. Przestałem już protestować. Kiedy Brus pociągnął mnie w czeluść tunelu, usłyszałem, jak Rzemień zatrzasnął drzwi i zasunął rygle od zewnątrz. Znalazłem się

w mroku, który krył moje łzy i przerażenie. Wydawało się, że biegniemy tak bez końca, a gdzieś wysoko, nad naszymi głowami, toczyła się wojna i przelewał się pulsujący zgiełk jak odgłos dalekiego, szalejącego oceanu.

Wokół mnie i we mnie trwała ta sama czarna pustka. Przebierałem nogami, bo kazano mi iść. Ale nie miałem pojęcia, dokąd i po co.

Zawsze wydawało mi się, że stanąć znienacka w obliczu własnej śmierci to musi być coś potwornego. Wiedziałem, że nikt nie może być pewien, jak się wtedy zachowa i czy nie obudzi się w nim przerażone, pragnące żyć zwierzę.

Ale nie przypuszczałem, że można uniknąć śmierci i czuć konieczność dalszego życia jako straszne brzemię.

Moja matka, cesarzowa, która traktowała mnie jak syna, ojciec, Aiina, Czagaj, Mistrz Zwierząt, wszyscy umarli. Nie istnieli. Nawet Rzemień, Fyalla i Tahela pewno już w tej chwili nie żyli. Umarli wszyscy, których znałem. Mój świat, moją Wioskę Chmur pożerała hucząca pożoga.

Zostałem sam w dusznej ciemności.

I zazdrościłem im. Chciałem odejść Drogą Pod Górę tam, gdzie oni, albo przepaść w pustce, czarnej i głębokiej, jak ta, która mnie otaczała.

Tymczasem kazali mi żyć.

Cesarz. Władca Tygrysiego Tronu bez tronu. Kaitohimon klanu Żurawia, ale bez klanu. Sam. W ciemnościach. Ostatni żywy.

Gdyby nie Brus, który mnie prowadził, to myślę, że osunąłbym się pod ścianą i leżał, aż umarłbym z głodu.

Biegliśmy przez długie korytarze. Gdy płonęły w nich kaganki, wydawało mi się, że droga do miasta trwa tylko chwilę. Kiedy przemierzałem je po raz ostatni w mroku, zdawały się nie mieć końca.

Wreszcie usłyszałem zgrzyt klucza i ciche skrzypienie drzwi. Wyszliśmy do składu niemal równie mrocznego jak korytarz, tylko gdzieś z zewnątrz pełgała słaba poświata, w której widać było zarysy beczek i pak, chociaż może to moje oczy przywykły do ciemności.

Przekradaliśmy się w ciszy, bez słowa. Z podróżnymi koszami na plecach, w plecionych płaszczach przeciwdeszczowych. Brus odsunął bardzo powoli zasłonę z paciorków, kiedy dobiegły nas głosy.

– Co tam chowasz?! Co masz pod ręką, psie?!

Łomot, z jakim coś przewróciło się na podłogę.

– Nie ruszajcie moich wierszy… – Cichy głos, którego nigdy nie słyszałem.

Brus zsunął rzemienie kosza i powoli postawił go na ziemi. A potem wziął

swój kij i przekręcił jego koniec. Kij rozpadł się, a pomiędzy częściami błysnęła stal. Brus wysunął ostrze i delikatnie oparł drugą część laski o ścianę, po czym sięgnął za pazuchę i wyjął coś, co przypominało gruby hufnal.

A potem jego szerokie plecy zasłoniły mi wyjście, więc nie mogłem zobaczyć, co się dzieje za drzwiami.

– Mówię jeszcze raz! Złoto, pieniądze i wino, cudzoziemska larwo. I listy.

Oddawaj listy! Kapłani chcą poznać, kto płaszczył się przed cudzoziemcami, kto chciał pojmować brudasów nie ze swojej kasty i kto łamał Kodeks Ziemi!

Wszystkie!

– Listów nie wolno… – zaszemrał Szyłgan Hatjezid, pisarz siedzący za pulpitem, wciąż z trzcinowym rysikiem w ręku. Wolną dłonią przyciskał

kartkę, kryjąc jej treść jak uczeń przyłapany na rysowaniu gryzmołów.

Dwaj niskiej rangi żołnierze piechoty z „Kamiennego” tymenu plądrowali pomieszczenie. Na podłodze stał okrągły kosz, do którego wrzucali zwoje zbierane z półek. Nie mieli ciężkich pancerzy, ale najprostsze segmentowe zbroje i żaden nawet nie nosił hełmu, tylko przewiązane wokół głowy osłony czoła i policzków. Jeden z nich trzymał starca za włosy i przykładał mu kindżał do gardła.

Tyle zdążyłem zobaczyć zanim Brus wszedł do pomieszczenia.

Machnął ręką, krótkie ostrze śmignęło w powietrzu i równocześnie błyskawicznie ciął tym dziwnym mieczem, właściwie kawałkiem kija z ostrzem. Drugi żołnierz zasłonił się odruchowo ręką, ale Brus przerąbał

mu ją do połowy, wyrwał ostrze z kości i z ohydnym chrzęstem wbił je żołnierzowi pomiędzy wiązane, żelazne pasy pancerza. Przekręcił miecz i wyszarpnął go z powrotem. Pierwszy zataczał się po kantorze, trzymając za gardło rękami, spomiędzy palców ciekły mu strugi krwi, kapiąc na zalegające podłogę zwoje i kartki.

– Uważaj na moje wiersze… – wyszeptał pisarz.

Brus wyjrzał ostrożnie na ulicę i rozejrzał się.

– Pusto – szepnął. Po czym wrócił, chwycił jednego z żołnierzy pod ramiona i tyłem wywlókł go na ulicę. Wrócił po chwili i złapał drugiego za wiązania pancerza na karku i powlókł po ziemi, nie zważając, że ten jeszcze żyje i kona właśnie, dławiąc się własną krwią i wywracając oczami.

Zabrałem oba nasze kosze i kije z korytarza, po czym wcisnąłem się do kantorka.

– Dobry wieczór, sitar Szyłgan – pozdrowiłem staruszka, który jak zwykle udawał, że mnie nie widzi, tylko podniósł z podłogi czystą kartkę, upstrzoną kroplami krwi, i zanurzył trzcinkę w tuszu.

Nie mogłem pozbyć się wrażenia, że koniecznie muszę się obudzić.

– Mamy szansę, tylko dopóki jest noc – oznajmił Brus, zaglądając przez ramię z progu. – Chodź, Ar-dżuk.

Podałem kosz i kij oraz kapelusz, który spadł mu z głowy.

Wyszliśmy w noc, pierwszą chłodną noc od miesięcy. Deszcz wciąż lał

gęsto, ale nie była to już ta przeraźliwa ulewa. Rynsztokami płynęły potoki mętnej wody i było prawie jasno z powodu rudej łuny, bijącej nad płaskimi dachami od strony pałacu.

– Musimy dostać się nad rzekę – wyszeptał Brus. -Na sam koniec dzielnicy handlowej za portem.

Przytaknąłem obojętnie.

Przemykaliśmy się pod ścianami. Czasem dobiegał nas turkot kół, czasem stukot końskich kopyt na mokrym bruku. Kryliśmy się wtedy, wyszukując najciemniejsze kąty w podcieniach, w zaułkach albo za stertami śmieci.

Kilka razy uliczką przebiegło paru żołnierzy z pikami w rękach, czekaliśmy wtedy, aż ucichnie chrzęst żelaza i łomot ciężkich, podbitych gwoździami sandałów, zakładanych na zwykłe, płócienne buty z plecionymi podeszwami.

Przedzieraliśmy się przez puste, wymarłe miasto, oświetlone tylko mdłym poblaskiem, wyglądającym jak przedświt, który jednak nie był świtem.

Przez takie miasto trzeba było iść zupełnie inaczej. Nigdy nie wiadomo, co się spotka za rogiem. Brus zaglądał za róg budynku, lustrował okolicę i pokazywał mi kolejną osłonę, za którą miałem dobiec i przycupnąć. Stojący pod ścianą przewrócony wózek na warzywa, kilka beczek, podcienia.

Dopiero kiedy przebiegłem ten kawałek i ukryłem się, dobiegał do mnie i wypatrywał następnego ukrycia. W nocy opustoszałe miasto wyglądało obco i dawno już przestałem mieć bodaj pojęcie, gdzie jestem.

Brus jednak znał drogę i wiódł mnie pewnie, omijając okolice wszelkich świątyń i puste place. Przechodziliśmy przez jakieś podwórka, bramy i zaułki. Nie przystawał ani na chwilę, zupełnie jakby przemierzał tę drogę

nocą setki razy.

Jeden z takich placów widzieliśmy z daleka. Pełen żołnierzy w czerwonych pancerzach „Płomienistego” tymenu: piramidy opartych o siebie włóczni, malowane na czarno szerokie, miskowate hełmy z numerami bin-honów, założone na ochronne opaski, opinające czoła i policzki.

Wyganiali przerażonych ludzi z domów i rozdzielali ich na placu.

Widziałem, jak odrywają żony od mężów, jak zganiają dzieci w osobną, stłoczoną grupkę. Obok stało trzech wysokich kapłanów prorokini w czerwonych płaszczach i srebrnych maskach, w których odbijał się blask płomieni.

Widziałem, jak wywlekają jakiegoś mężczyznę z tłumu i rozciągają go na ocembrowaniu studni, wykręciwszy ręce, a potem podrzynają gardło. Jak kapłan zbiera krew do ofiarnej miski i wyciąga krzemienny sierp, a potem pochyla się nad konającym.

Brus pociągnął mnie za ramię.

– Czy w moim kiju podróżnym także jest broń? – zapytałem go, kiedy schowaliśmy się w kolejnym zakamarku wśród stert gnijących szmat i starych desek.

– Jest wiele broni. To kij szpiega. Masz miecz i nóż, i łańcuch, i włócznię.

W dzień pokażę ci, jak je znaleźć. Dzisiaj musi wystarczyć ci miecz. U góry jest mosiężny pierścień. Powyżej niego kij jest rękojeścią miecza, tylko trzeba go przekręcić.

Widzieliśmy trupy. Porąbanych sierpami jazdy, z poderżniętymi gardłami albo powieszonych, o czarnych twarzach kołyszących się w deszczu.

Coś we mnie pękło dopiero, kiedy widziałem gwałconą dziewczynę, szarpiącą się, w strzępach koszuli, rozkrzyżowaną na straganie, trzymaną przez czterech żołnierzy za ręce i nogi. Dziewczyna wyła i wzywała pomocy.

Zdążyłem wyjąć miecz tylko do połowy, gdy Brus chwycił mnie za nadgarstek i unieruchomił, wykręcając ramię.

– Nie wolno, tohimonie – tchnął mi do ucha. – Oni wszyscy nie po to zginęli, byś teraz oddał życie w potyczce z pierwszymi lepszymi żołnierzami.

To jest ich noc gniewu. Wraca Kodeks Ziemi. Dziś sobie folgują po to, żeby jutro cały świat trząsł się ze strachu. Oni rządzą strachem, Ardżuk.

Zobaczysz jeszcze gorsze okrucieństwa i też nic nie będziesz mógł poradzić.

Teraz są zajęci. To dobrze, bo znaczy, że my możemy przejść niezauważeni.

Ciągnął mnie przez umierające miasto i nie pozwalał na najmniejszą chwilę wytchnienia. Nawet wtedy, kiedy zobaczyliśmy naszych żołnierzy.

Przebiegaliśmy wtedy po płaskich dachach pobliskich domów i widziałem wszystko z góry.

Naszych.

Z

maranaharskiego

„Piorunowego”

tyme-nu,

w

żółtych

pancerzach, z czarnym tygrysem na tarczach, bez domalowanych podwójnych księżyców lub znaku Podziemnego Łona.

Nie było ich wielu. Nawet nie jedna pełna setka. Bronili schodów świątyni. Nawet nie wiem, jaka to była świątynia, ale na pewno nie Podziemnej Matki. Biała, zdobiona kolumnami i reliefami na frontonach.

Widziałem równe mury żółtych tarcz, najeżone włóczniami, ustawione w kilka rzędów, zaporę z wózków, straganów, beczek i przewróconych posągów u wrót świątyni jako ostatnią linię obrony. Na schodach przed nimi leżały zwały trupów w czarnych i czerwonych pancerzach.

W uliczkach przed świątynią tłoczyli się już pawężnicy, kulący się za swoimi wielkimi tarczami, a za nimi widać było szykujących się łuczników.

Piechota wznosiła miecze, a dziki wrzask „Ifrija! Ifrija!” podnosił niebo.

– To są nasi ludzie! – krzyczałem na Brusa. – Nasi! Powinniśmy być z nimi!

Powinniśmy gromadzić ich wokół siebie, przecież walczą o to samo!

– Oni padną! – zawołał Brus. – Spójrz na łuczników. Policz ich. Spójrz na rydwany w tamtej uliczce. Spójrz na „Kamiennych”, składających onager w tamtym końcu placu! Zobacz zapalające pociski na tamtych wozach! Co im pomoże dwóch ludzi?!

W końcu pociągnął mnie za sobą.

Walczących spotykaliśmy tej nocy jeszcze kilka razy. Zawsze byli nieliczni i zawsze mieli przeciwko sobie wielu.

Wtedy widziałem po raz pierwszy prawdziwe męstwo.

Kilkunastu

żołnierzy,

zgrupowanych

pośrodku

placu,

osłoniętych

pochylonymi tarczami i mierzących we wszystkie strony włóczniami, w szyku „muszli”, oraz tańczącą wokół jazdę, zasypującą ich deszczem strzał.

Widziałem też uciekających. W porąbanych zbrojach, prowadzących kuśtykających kolegów pod rękę, z mieczami w drugiej garści, ciętych nagle niezliczonymi ciosami przelatujących wokół nich jeźdźców. Ludzi, którzy nadal stali, mimo że ich ciała wyglądały jak posiekane.

Widziałem też szarżujące rydwany pustynne. Rozpędzone jak skorpiony,

najeżone kolcami. Po raz pierwszy w życiu usłyszałem straszny świst wirujących kos, umocowanych na obręczy koła. Zobaczyłem, jak uciekający człowiek, którego mija rydwan, rozpada się w biegu na kawałki w chmurze krwi, która zbryzgała wszystko wokół. Ściany, bruk, moją twarz. Patrzyłem na to, siedząc za jakąś beczką, i czułem, jak deszcz spływa mi z policzków razem z jego krwią i moimi łzami.

Zupełnie znienacka zobaczyliśmy też Nahel Ifriję. Ogień Pustyni.

Tańczyła na kamiennym moście nad kanałem. Wirowała jak wrzeciono, z rozłożonymi szeroko rękami i przechyloną głową, z której spadł kaptur, a czerwony, migoczący płaszcz, taki jak w moim śnie, wznosił się wokół niej jak błyskający stożek albo skrzydła owada. Była samym ruchem.

Po obu jej stronach siedziały dwa bojowe leopardy, oblizując się niepewnie i rozglądając.

Brus chwycił mnie za kołnierz i ściągnął w dół za murek.

– Muszę zobaczyć jej twarz!

– Oślepniesz! – syknął.

Ktoś biegł wzdłuż kanału.

Prorokini zatrzymała się i otworzyła usta, a potem wydała z siebie straszny, wysoki dźwięk, który rozdarł mi uszy, po chwili ucichł, choć nadal miała otwarte usta i krzyczała, a ja czułem ten krzyk gdzieś w środku.

Zasłoniłem głowę.

Biegnący człowiek zapalił się nagle, jakby oblała go oliwa z kaganka, i zamienił się w płomień. Krzyczący, wierzgający płomień, o ognistych rękach i nogach, który miotał się po brzegu przez chwilę, po czym z sykiem runął w wodę.

A jednak przez mgnienie widziałem jej twarz.

Straszną twarz, ni to kobiety, ni mężczyzny, szaloną, o płonących złotem oczach.

Nie oślepłem, może dlatego, że ona nie spojrzała na mnie.

A potem zakręciła się znowu, narzuciła kaptur i wtopiła w mrok uliczki, a oba leopardy pobiegły za nią.

Wyrwałem się Brusowi.

– Mogłem ją zabić, synu Piołunnika! – warknąłem. – Mogłem skończyć to tu i teraz.

– Nie dobiegłbyś nawet – powiedział. – Gdyby dało się ją tak zabić, sam

bym to zrobił i przyniósł ci jej głowę. Już dawno.

Nadal przedzieraliśmy się przez straszne, obce miasto. Widzieliśmy, jak to tu, to tam wybuchają pożary, widzieliśmy, jak huczące kule pocisków zapalających suną jeden po drugim przez niebo, słyszeliśmy krzyk z setek gardeł. Nie wiem, ile to trwało. Nie wiem, czy spałem, czy biegłem na jawie.

W końcu dopadliśmy rzeki.

Nie była już tą samą wpółwyschłą rzeczułką, zmienioną w leniwy strumyk, toczący się przez pas błota.

Dziś sunęła jak ciemna, spieniona masa, z pluskiem wlokąc ze sobą beczki, śmieci, zerwane łodzie i ciała zabitych. W oddali było widać, jak w porcie płoną zderzające się ze sobą okręty, słychać było zgiełk bitwy.

Brus znalazł jakąś kamienną szopę, porośniętą na dachu trawą i zaszczękał

kluczem, otwierając małe drzwiczki. Zagrzechotał łańcuch. Pobliskie domy stały ciche i ciemne, jakby ich mieszkańcy spokojnie spali.

Wszedłem, a właściwie wczołgałem się do środka pomiędzy pobekujące w ciemnościach kowce, słyszałem chrzęst, z jakim żują zeschłe zielsko. Brus rozgarnął łajno i przegniłą słomę na podłodze, a potem uniósł klapę i nagle wszedł gdzieś pod ziemię. Poczołgałem się za nim, wlokąc oba kosze, zaczepiając o wszystko kijem, szeleszcząc płaszczem i gubiąc co chwilę kapelusz.

Szliśmy po kamiennych schodach. Ściany też były kamienne i wilgotne.

Każdy krok odbijał się echem. Po chwili stanęliśmy. Było ciemno, ale czułem, że to jakaś duża piwnica, w której stoi woda. Słyszałem, jak spadają do niej krople z sufitu.

Zatrzeszczało krzesiwo, po chwili, mrużąc oczy w blasku kaganka, zobaczyłem orlą twarz Brusa i jego dłonie, a po chwili całe pomieszczenie.

Było dość duże, z beczkowatym sklepieniem, całą podłogę zajmował basen, w którym kołysała się wiosłowa łódka, taka, z jakiej chłopi na rzece prowadzą handel. Długa, z dachem rozciągniętym na pałąkach od dziobu i kwadratowym baldachimem na rufie.

– Wchodź na przód, panie – szepnął Brus. – Położysz się pod płótnem i prześpisz. Są tam suche koce, ręczniki, nawet jedzenie i napoje. Trzeba wypocząć. Będziemy płynęli aż do świtu.

– Dokąd chcesz płynąć w tym lochu?! – zapytałem.

– Uwierz mi, Ardżuk. Popłyniemy. Pospiesz się, kaganek zaraz zgaśnie.

Wsiadłem do łodzi i wyciągnąłem nogi. Plandeka na dziobie była na tyle wysoko, że można było tam siedzieć i nie opierać się głową o dach.

Brus odwiązał cumy i wziął stojące pod ścianą wiosło. I wtedy kaganek rzeczywiście zgasł. Ciemność, która zapadła, była jeszcze głębsza niż przedtem. A potem Brus pociągnął za jakiś łańcuch. Rozległ się turkot i szum wody, przed nami pojawiła się szczelina, przez którą wpadło mdłe, nocne światło.

Przednia ściana piwnicy otworzyła się powoli, a wypełniająca loch woda z

szumem

popłynęła

nachyloną,

kamienną

niecką

wymurowaną

z kwadratowych kamieni, prowadzącą prosto do wody. Wyglądała jak odpływ burzowego rynsztoka. Do wody nie było daleko ani wysoko. Dzięki burzy.

Spłynęliśmy ledwo kilka kroków i dziób naszej łodzi uderzył w wodę. Drzwi w kamiennej ścianie nad rzeką zamknęły się nagle i nie potrafiłbym powiedzieć, gdzie się znajdują. Widziałem tylko ścianę i rosnące z niej krzaki i kępy trawy.

Brus pchnął rudel i łódź popłynęła z prądem.

Siedziałem przez chwilę, patrząc na rozlewające się na brzegu ognie, na wybuchające gdzieś w ciemności krzyki, i zastanawiałem się, czy jeszcze kiedykolwiek zobaczę to miasto.

Gdzieś cały czas słychać było równe łomotanie bębnów sygnałowych.

Niosło się przez wodę i pulsowało w powietrzu.

Brus zaklął.

– Zmienili mowę bębnów – powiedział. – Nic nie rozumiem. To nie są nasze kody.

Miał rację. Też niczego nie rozumiałem, mimo że znałem mowę bębnów lepiej niż niejeden oficer. Znałem trzy języki bębnów, z czego też ten najtajniejszy, i dalej niczego nie pojmowałem. Z wyjątkiem jednego słowa.

Nie zmienili jednego słowa, które powtarzało się w komunikatach co chwilę.

„Tendżaruk”. Odwrócony Żuraw.

To ja.

Moje imię.

Łódź sunęła wartko z prądem. Brus sterował, niemal nie używając wiosła.

Od czasu do czasu pozwalał jej kręcić się w wirach i dryfować bezwładnie tyłem, po to, żeby nie zwracała na siebie uwagi pośród pni, desek,

pływających beczek i rozmaitych śmieci, wleczonych rzeką.

Raz przeleciało nad nami kilka zbłąkanych strzał, wbijając się z pluskiem w wodę, raz całkiem niedaleko z sykiem uderzył w wodę zapalający pocisk z jakiejś katapulty, po czym rozlał wokół siebie płonącą plamę ognia, ale myślę, że nie strzelano do nas.

Tym razem, po raz pierwszy od dawna, pogoda była po naszej stronie.

Tam, gdzie nie docierała ruda łuna pożarów, stała smolista ciemność, lejący cały czas deszcz tłumił chlupot wody, a szeroka nagle i wartka rzeka pełna śmieci uniemożliwiała jakąkolwiek kontrolę.

W pewnym momencie zniosło nas pod lewy brzeg, gdzie płonął ogień i na jego tle widać było żołnierzy w hełmach i z włóczniami w rękach. Jednak Brus narzucił tylko na siebie przemoczoną szmatę leżącą na palankinie i położył się na wznak. Przyrzucona ciemnymi, brunatnymi plandekami nasza łódź zamieniła się w podłużny, bezkształtny cień, taki sam jak pnie, wzdęte krowy i ciała zabitych, płynące w dół rzeki.

Żołnierze nie zaszczycili nas nawet spojrzeniem.

Po jakimś czasie przestałem wyglądać spod daszku. Położyłem się na dnie, podpierając głowę zwiniętym kocem, i postanowiłem zasnąć, ale nie mogłem.

Czułem, że najważniejsze to nie myśleć. O niczym, co nie jest teraźniejszością. Tak, jak to robił Brus. Przynajmniej takie sprawiał

wrażenie. Kiedy spotkamy patrol, myśleć tylko o tym, jak go ominąć, ukryć się albo pozabijać żołnierzy i co ewentualnie zrobić z ciałami. Dopóki mamy łódź, płynąć i myśleć tylko o wodzie, rzece, sterze i wiośle. Kiedy będziemy głodni, myśleć o zdobyciu jedzenia. Nigdy o tym, co będzie dalej. Nigdy o tym, co już było. Nic takiego nie istnieje. Istnieje tylko to, co teraz. Nie jestem cesarzem, władcą świata, sierotą ani uciekinierem, ściganym przez hordy oszalałego wojska. Jestem tym, który płynie rzeką. A potem może tym, który idzie przez las.

Nic więcej.

Brus też stracił cały świat. Też miał przyjaciół, rodzinę, też był Kirenenem jak ja. Ale wydawało się, że interesuje go tylko, jak przedzierać się przez miasto. Jak znaleźć łódź. A teraz, jak niezauważenie prześlizgnąć się rzeką i wydostać ze strefy walk. I nie myśli o niczym innym.

Płynęliśmy z prądem na zachód. Wiedziałem, że wioski, zabudowania

i gospodarstwa ciągną się za miastem całymi milami na obu brzegach.

Jednak nurt płynął wartko i miałem nadzieję, że do świtu zdołamy dopłynąć do jakichś niezamieszkanych rejonów.

Nie wiedziałem, gdzie jesteśmy, nie wiedziałem też, jak daleko jest do świtu.

Czułem się, jakbym siedział na koszu pełnym jakichś wściekłych zwierząt.

Wiedziałem, że wystarczy jeden nieostrożny ruch, a pokrywa kosza spadnie i cały koszmar wydostanie się na wolność. Teraz moja głowa była takim koszem. Stał gdzieś tam w moim umyśle, a zwierzęta wiły się, rzucały i pchały pokrywę.

Nie myśleć. Nie dopuszczać do siebie całej potworności tego, co się stało.

Nie ogarniać tego umysłem. Nie myśleć o nikim bliskim. Niech ciągle jeszcze żyją w mojej głowie, niech w mojej pamięci pałac nadal stoi, niech ptaki chodzą po trawie, niech moje dziewczęta siedzą na tarasie z cintarami w rękach. Niech parzy się napar w skręcanych, mosiężnych imbrykach.

Gdzieś w mojej pamięci.

Gdzieś w mojej głowie.

Jest tylko to albo chlupocząca wokół, mętna woda pełna odpadków, i pleciona plandeka nad głową.

Ale nic więcej.

Minęliśmy mosty, bulwary i trakty dochodzące do rzeki oraz wodopoje i małe przystanie. Tutaj na pewno nikt nas już nie mógł widzieć, więc Brus zablokował ster i wiosłował jak szalony to z jednej, to z drugiej burty.

Walczył o każdą chwilę ciemności i każdy kolejny krok oddalający nas od miasta.

W końcu ruch, plusk i mrok wzięły górę i zapadłem w półsen, choć wydawało mi się, że nie śpię i cały czas słyszę każde pluśnięcie, szum deszczu i krzyk nocnego ptaka.

Obudził mnie gwałtowny szelest i szuranie o burty. Nasza łódź wbijała się głęboko w trzciny. Woda była tu płytka, a niebo robiło się jasne. Usiadłem gwałtownie i odwróciłem się. Brus odpychał się wiosłem od dna, a na dachu palankinu leżały całe naręcza świeżo ściętych trzcin.

Dziób rozpychał ścianę jasnych łodyg, a za rufą rzeka ledwo już majaczyła pomiędzy trzcinami.

Otworzyłem usta, ale Brus gestem nakazał mi milczenie. Łódź stanęła

wreszcie. Mój przewodnik zdjął spodnie i buty, po czym w samej przepasce wszedł do wody, dźgając dno kijem, i zniknął w trzcinach.

Wrócił po dłuższej chwili i wgramolił się na pokład.

– Musiałem sprawdzić, czy nikogo tu nie ma – oznajmił. – Robi się jasno, przeczekamy tu dzień. Kiedy nadejdzie noc, znowu ruszymy. Im dalej możemy popłynąć łodzią, tym lepiej dla nas.

Usiadł i wytarł nogi.

– Są rzeczy, które musisz zapamiętać. Nazywasz się Ardżuk Hatarmał, jak podczas naszych wypraw do miasta, ja zaś, tak samo jak wtedy, nazywam się Ten-dzyn Byrtałaj i jestem twoim stryjem. Obaj jesteśmy zubożałymi Sindarami z małego miasteczka. Nigdy nie użyliśmy tych imion, więc są bezpieczne. Obaj pochodzimy z Kamirsaru, u podnóża gór Kamir.

Zakończyłeś właśnie naukę u pisarza Szyłgana Hatjezida, która pozwoli ci zdać egzaminy na urzędnika niskiej rangi. Jednak twoją ambicją jest służyć jako pisarz i urzędnik Czerwonej Wieży i świątyni Podziemnej Matki.

Bowiem najważniejsze są dla ciebie prawdziwe amitrajskie tradycje.

Zabrałem cię z miasta, ponieważ twój ojciec jest chory, i wracamy do Kamirsaru. Jak się da. Rewolucja zaskoczyła nas w mieście.

– Jak nazywa się mój ojciec? – zapytałem rzeczowo, starając się ze wszystkich sił nie pomyśleć o własnym ojcu.

– Uzir Hatarmał. Matka nazywała się Ufija Kydyrżym, ale już nie żyje.

Umarła, kiedy byłeś dzieckiem. Masz jeszcze brata i siostrę. Proszę, oto list, który niby napisał do ciebie twój ojciec. Tam, pod rozmaitymi pretekstami, wymienione są imiona i nazwiska wszystkich członków twojej rodziny.

Musisz się tego nauczyć tak, byś pamiętał nawet we śnie. Musisz pamiętać jeszcze o wielu rzeczach. Odtąd więcej nie powiem do ciebie tak, jak należy.

Nie nazwę cię szlachetnym księciem, tohimonem, cesarzem. Są rzeczy ważniejsze od kultury i uprzejmości. Wiedz, że pomimo iż będę cię czasem lżył, wyśmiewał, a może nawet poniewierał, jestem twoim poddanym i widzę w tobie tylko imperatora. Jeżeli odzyskasz tron albo znajdziemy się w bezpiecznym miejscu, możesz wydać mi rozkaz i ja odpłacę śmiercią wszystkie przejawy bezczelności, jakiej się dopuszczę. Jednak musimy być mądrzejsi od naszych wrogów. Dlatego też nie powiemy ani słowa po kireneńsku. Nie będziemy kultywować cywilizowanych obyczajów takich jak kąpiel, wypoczynek po śniadaniu, kontemplacja piękna przyrody lub

czytanie. Nie będziemy modlić się do Stworzyciela i dziękować mu, nawet gdy zobaczymy najpiękniejsze widoki i miejsca na świecie. Jesteśmy Amitrajami z Amitraju i uważamy to wszystko za cudzoziemskie słabości i obce obyczaje, których nie rozumiemy. Za piękno uważamy step, galop na koniu i zwycięstwo Podziemnej Matki, które usunie wszystkie różnice i sprawi, że wszystko stanie się jednym. Wszystko, co nie istnieje w Kodeksie Ziemi, uważamy za zbędne i złe. Dlatego nie drgnie nam nawet powieka, kiedy będziemy widzieli, jak plądruje się jakiekolwiek świątynie, jak pali się księgi albo rozbija posągi. Nie zwrócimy uwagi, gdy będą przy nas odbierali ludziom wolność i człowieczeństwo. Nawet nie rozumiemy, co to jest. Dla nas wolność to posłuszeństwo Pramatce, a honor to gorliwość w wypełnianiu obowiązków, pamiętaj o tym. Pamiętaj przez cały czas.

– Teraz muszę iść i zostawię cię tutaj. Muszę zobaczyć, gdzie jesteśmy i co się dzieje. Czy na drogach stoją patrole, czy gdzieś toczą się jeszcze walki.

Czy da się kupić żywność. Wrócę. Najdalej do południa. Jeżeli jednak nie wrócę do nocy, zepchnij łódź na wodę i płyń z prądem. O brzasku stawaj w ukrytych miejscach. W trzcinach, na wyspach lub w wąskich odnogach. Nie pal ognia. Strawę jedz zimną albo podgrzewaj ją nad knotem lampy. W dzień śpij, płyń lub maszeruj nocą. Nie mów z nikim i nie pozwól się zobaczyć.

Jeżeli ujrzy cię jeden człowiek, zabij go. Jeżeli więcej, uciekaj. Jeżeli nic się nie wydarzy, po dziesięciu nocach powinieneś dotrzeć w pobliże Sauragaru.

Znajdź wtedy szlak i kieruj się na wschód. W stelażu mojego kosza znajdziesz pusty w środku kawałek drewnianej trzciny, a wewnątrz spisane miejsca, do których masz się kierować, i ludzi, którzy być może pomogą ci. To tyle. Ale ja wrócę.

Wrócę do południa. Nie schodź na brzeg. Jeżeli usłyszysz kogoś, nie ruszaj się. Każdy, kto mieszka nad rzeką, rozpozna dźwięk, jaki wydaje poruszenie się na łodzi. Jeżeli będziesz potrzebował się oczyścić, także zrób to z łodzi.

Jeżeli będziesz chciał jeść lub pić, są zapasy. I nie pij wody z rzeki. Burza spowodowała powódź, a wojna spuściła nią wiele trupów. W wodzie może być zaraza.

Po tych słowach zabrał kij oraz zawiniątko, zrobione ze spodni, butów i skarpet, które wcisnął do sztywnego, podróżnego kapelusza, i nakrył mnie starą siecią rybacką od palankinu aż po dziób po czym powplatał w nią łodygi trzcin.

– Gdybyś jednak potrzebował wyjść, sieć jest rozcięta z jednej strony –

oznajmił, a potem, niosąc kapelusz pełen rzeczy niczym koszyk i kij założony za kark i opleciony jedną ręką, wszedł między trzciny.

Zostałem sam.

Na łodzi było dość miejsca, żeby przejść ostrożnie na rufę i tam zasiąść pod osłoną palankinu i sieci na wygodnej ławeczce. Mogłem patrzeć między łodygami na rzekę, osłoniętą ścianą trzcin, a gdybym chciał się położyć, mogłem wczołgać się pod pałąki na dziobie i spać.

Znalazłem kilka ogromnych gąsiorów z wodą i winem palmowym, suszone koźle mięso, wędzone sery, chleb, miodowe śliwy i różne inne rzeczy.

Pokrzepiłem się odrobinę, ale nie czułem się głodny. Raczej chory.

Zapragnąłem czarki naparu orzechowego, ale nie byłem pewien, czy mam tu orzechy, czarki i tygle. Nie chciałem też palić bez potrzeby ognia.

Siedziałem na ławce jak w trzcinowej altanie, żułem suszone śliwy i nic nie mogłem poradzić na to, że cała sytuacja wreszcie do mnie dotarła.

Pokrywa kosza spadła i moje koszmary wydostały się na zewnątrz.

Widziałem ich wszystkich. Cały korowód twarzy. Takich, jak ich zapamiętałem, i to, jak musiała wyglądać ich śmierć. Głowę Aiiny, trzymaną za włosy przez wyjących żołnierzy. Mojego biednego brata, przywykłego raczej do cintaru niż miecza, zadźganego włóczniami, moje nieszczęsne pokojowe, gwałcone przez dziesiątki cuchnących jak kozły, chrzęszczących obryzganym

krwią

żelazem

żołnierzy,

potem

zarżnięte

tępymi,

poszczerbionymi ostrzami mieczy piechoty. Płonące zasłony Domu Cynobru, zwijające się i czerniejące kwiaty i kwitnące gałęzie, malowane ptaki, odlatujące razem z sadzą i płomieniami.

Nie

będzie

już

Święta

Wiatru?

Tysięcy

latawców

puszczanych

w pierwszych, ciepłych podmuchach? Nie będzie Święta Nadejścia Słońca w samym środku mroźnej zimy? Wielkich ognisk płonących na śniegu?

Tańców wokół ognia? Nie będzie Dnia Letnich Godów? Nic, tylko niekończące się krwawe ofiary i modły u stóp Czerwonych Wież? Tylko święta płodności i święta Podziemnego Łona przy każdej okazji?

Rozpacz nie trwała długo. Zupełnie jakby wypaliła się we mnie już wcześniej. I jakby potem całe moje wnętrze zamarło. Nie wiedziałem, czy ojciec miał rację, sądząc, że mogę powrócić za jakiś czas i przywołać to wszystko do życia. Ale byłem pewien, że spróbuję albo umrę, próbując.

Z nudów obejrzałem kij, ale nie udało mi się do końca rozszyfrować, jak działa. Umiałem wyjąć miecz, udało mi się również sprawić, że drugi koniec wypuścił wąskie ostrze i zamienił się we włócznię, ale niczego więcej nie znalazłem.

Przejrzałem także swój kosz podróżny. Można tam było znaleźć to, co ludzie zazwyczaj zabierają w podróż i z czym mógłby wędrować Ardżuk Hatarmał, Sindar z Kamirsaru. Trochę bielizny, ciepły kaftan, płaszcz, buty, jedne zapasowe, drugie filcowe na zimę, wojskowe okute sandały do zakładania na obuwie, ręcznik, koc, łyżka, metalowe szczypczyki do jedzenia, mały nóż, kubek, pudełko z przyborami do pisania. Oraz moja żelazna kula życzeń. Prezent od Rzemienia, który Fyalla albo Tahela spakowały mi do plecaka. Na wypadek, gdyby było mi smutno, gdyby nie było ich przy mnie, żeby mnie pocieszyć.

Rozpłakałem się dopiero wtedy, siedząc nad otwartym koszem i ściskając kulę w dłoni, tak jak robiłem to przez całe życie.

Nawet jeżeli powrócę na czele wojska, zwalę Czerwone Wieże i położę paskudną głowę Nahel Ifriji na grobie ojca, odbuduję pałac i Wioskę Chmur, to czy oni powrócą? Wyjdą jedno za drugim z mgły i usiądą ze mną na patio?

Wstało mgliste słońce, a ja siedziałem na łodzi.

Czekałem.

Gdy nastał ranek, nagle usłyszałem śpiew.

Jakiś chłop, może rybak, płynął rzeką wzdłuż trzcin. Słyszałem, jak skrzypią wiosła i jak śpiewa prostą, ckliwą piosenkę o łapaniu ryb i o tym, jak najpiękniejsze zaniesie do domu swojej ukochanej. I że te ryby są piękniejsze niż klejnoty, których on nie ma i mieć nie będzie, bo jest biedny.

I jeszcze, że ryby można zjeść, a klejnoty są zimne, twarde i nie napełnią brzucha.

Uśmiechnąłem się z rozczuleniem. Tam toczyła się wojna, kapłani podrzynali ludziom gardła, płonęły miasta i waliły się trony, całymi nocami niebem niosła się obca mowa bębnów, a on robił swoje. Łowił ryby.

Nakarmi swoją ukochaną, a resztę zaniesie na bazar. Tamci napchają brzuchy i będą dalej bić, burzyć i palić, i nie zdadzą sobie nigdy sprawy, że mogą sobie na to pozwolić tylko dlatego, że on niczego nie podpala ani nie zabija, tylko łowi ryby.

Rozsunąłem lekko trzciny wplecione w sieć, żeby na niego popatrzeć.

Złożył wiosła i wyjął długą tyczkę zakończoną hakiem, którą zanurzył

w wodzie. Zrobiło mi się żal biednego, ciemnego durnia, który szuka swoich pułapek na kraby i małże albo więcierzy, mimo że zeszła burza, rzeką popłynęła wczoraj fala powodziowa, wlokąc wojenne śmieci, a te jego pułapki i sieci poszły w drzazgi lub płynęły teraz do morza.

Rybak jednak coś znalazł i holował to do swojej łodzi, dalej śpiewając przez zaciśnięte zęby.

Przyjrzałem się dokładniej i okazało się, że wesoły rybak holuje – trupa.

Udało mu się przyciągnąć zwłoki do burty i uwiązać za szyję, po czym, stękając, odwrócił je na wznak i rozpiął pas, który wrzucił do łodzi, przeszukał zanadrze, obmacał szyję i znalazł jakiś amulet, który po chwili też zagrzechotał o deski, a potem odpiął jeszcze sandały i odepchnął trupa swoją tyczką, wysyłając go w dalszą drogę z nurtem.

Zrobiło mi się niedobrze. Zobaczyłem, jak nadal śpiewając, powiosłował

do następnego dryfującego rzeką ciała, zwieńczonego niczym masztem, sterczącą z pleców długą strzałą. Wyjął składany nożyk, po czym obciął

strzałę i zdjął martwemu żółtą kurtę maranaharskiego tymenu piechoty.

W zadumie przełożył palec przez dziurę po strzale, jakby szacując, czy to się opłaci zaszywać.

Długo patrzyłem, jak pływa to tu, to tam po rzece, patrzyłem z mieszaniną pogardy i litości.

Okradał trupy, ale też co dla niego znaczyły jakieś bitwy w mieście? Co go obchodziło, czy nadal będzie rządził cesarz, który jest jakimś Kirenenem i który chciał zbudować lepszy kraj, tylko nie zdążył, czy też teraz będzie go obowiązywał jakiś Kodeks Ziemi, jakiś podziemny kult, a władza to teraz będą nie cesarscy urzędnicy, tylko kapłani w maskach? Czy to wszystko znaczy, że darmowe sandały i kurta mają spłynąć rzeką? Ani cesarze, ani kapłani nie dali mu nigdy sandałów. Dał mu je martwy żołnierz. Teraz założy je na stare, płócienne buty i nie tylko stanie się elegancki. Teraz te buty wytrzymają znacznie dłużej. Resztę się sprzeda i będzie można kupić sobie durry albo chleba, albo mięsnych grzybów. Albo węgla drzewnego na zimę czy oliwy.

Tak to wyglądało, bez różnicy, czy mi się podobało, czy nie. Do tego miałem uczucie, że gdyby ten miły rybak wiedział, kto siedzi w trzcinach kilka kroków od niego, obłowiłby się może jeszcze bardziej. Dlatego

trzymałem w dłoni swoją podróżą laskę z lekko już wysuniętym ostrzem.

Rybak po jakimś czasie odpłynął i znowu zostałem sam. Im dłużej tak siedziałem, tym bardziej czułem, jak rośnie we mnie niepokój. Bałem się i o Brusa, i o siebie. Nie umiałem powiedzieć, jak długo go już nie było, ale zdawało mi się, że za długo. Cokolwiek się wydarzyło i tak musiałem czekać do nocy, by odpłynąć.

Nie miałem tylko pojęcia, dokąd.

Po kolejnym, długim czasie znowu usłyszałem hałas, plusk wody i postukiwanie kroków na deskach pokładu. Tym razem rzeką ciągnęła dwupokładowa galera. Leżałem zupełnie nieruchomo i patrzyłem pomiędzy źdźbłami trzciny. Słychać było już wyraźnie łomot bębnów i świst bicza pod pokładem, szeregi wioseł poruszały się równo jak płetwy jakiegoś morskiego stworzenia, a dziób ciął fale, ukazując co chwilę mierzący do przodu żelazny taran. Na górnym pokładzie stali żołnierze z łukami gotowymi do strzału i uważnie przeglądali brzegi. W koszach płonął ogień, a przy dwóch balistach na dziobie i rufie załogi czekały na rozkaz.

Leżałem jak zając, przekonany, że łomot mojego serca zagłuszy za chwilę ich bęben.

Jeden z żołnierzy nagle napiął łuk i strzała bzyknęła w trzciny, trafiając coś, co wydało mu się podejrzane. Strzelec wskazał to miejsce drugą strzałą trzymaną w ręku, a jego sąsiad zaniósł się śmiechem.

Jeszcze wczoraj wszystkie te galery należały do mojego ojca. Dziś były to jedynie okręty wroga.

Galera płynęła szybko i nie upłynęło dużo czasu, jak bęben i plusk wioseł

ucichły, a słychać było tylko poświstywanie ptaków, szelest trzcin i plusk wody.

Może Brus zostawił mnie samego?

Moja wartość mnie samemu zdawała się śmiechu warta. Istniała, dopóki stał Tygrysi Pałac, póki wokół mnie kręciły się setki wiernych ludzi. Miałem gwardzistów, kodeksy starych mistrzów, doradców. Ale teraz?

Byłem tylko niedorostkiem. Rzeczywiście, mogłem zostać najwyżej pisarzem w świątyni. Jak miałbym odwrócić to, co się stało? Kogo porwać za sobą i ku czemu poprowadzić?

Sam, Brus mógł zaszyć się gdzieś i przetrwać. Byłem dla niego tylko ciężarem.

Siedziałem długo, pogrążony w takim przygnębieniu, a potem zrobiło mi się wstyd. Wstyd na myśl o tym, co powiedziałby ojciec, gdyby usłyszał moje myśli.

Co powiedziałby Rzemień? Czy dziesięć lat w Domu Stali zdało się na nic?

Nahel Ifrija także nie miała niczego. Wyszła z pustyni, na której nie może przetrwać ani człowiek, ani zwierzę. I w pół roku zwaliła tysiącletnie cesarstwo w pył, pokonała nas wszystkich, zamkniętych za murami pałaców, bogatych wiedzą setek kireneńskich mędrców, otoczonych uzbrojonymi po zęby żołnierzami.

A miała mniej niż ja w tej chwili.

Być może umiała czynić. Być może znalazła zaginione imiona bogów.

Miała swoją Podziemną Matkę. Ja też miałem swoich nadaku. Miałem też mądrość nieznanego Stworzyciela i Drogę Pod Górę. Tam, na północy, gdzie niegdyś był Kirenen.

Uznałem, że Brus nie wróci. W takim razie pójdę go szukać. Jestem Kirenenem. Jestem z klanu Żurawia, więc nie zostawię go. Tak nakazuje honor wojownika. Jeżeli zginął, wrócę tu, wsiądę na łódź i popłynę dalej.

A potem porzucę ją i pójdę na północ. Nocami, jak radził. Przez Ostre Góry.

Zobaczę na własne oczy Dolinę Czarnych Łez. Znajdę miejsce, w którym kiedyś stał zamek Żurawia – Władcy Ognia, siedziba mojego rodu. Nawet jeżeli nie ma tam już Kirenenów, to duchy miejsca ocalały. Drzemią w górach, skałach i uroczyskach. Przywołam nasze nadaku i z nich zaczerpnę siłę. Za-szyję się w górach i poszukam imion bogów. A potem wrócę i zniszczę Ifriję.

Postanowiłem poczekać do zmierzchu, a potem iść śladem Brusa.

Po południu usłyszałem mowę bębnów. Znów nic nie zrozumiałem poza trzema zniekształconymi słowami, które wydały mi się podobne do „rzeka”,

„trzy” i „łańcuch”.

Tak wmówiłem sobie, iż Brus przepadł, że kiedy wrócił, byłem pewien, że to nie on. Tym bardziej, że prześlizgnął się pomiędzy trzcinami niemal bezgłośnie. Nagle przy dziobie wyrosła ciemna sylwetka, więc porwałem kij, wysuwając ostrze, i pchnąłem go w szyję pod brodą.

Odbił pchnięcie własnym kijem i upadł w wodę na wznak. Poderwał się natychmiast, złowił odpływający kapelusz i spojrzał na mnie ze wściekłością.

– To tylko ja! Gdybym miał złe zamiary, z pewnością byś już nie żył.

Słychać mnie wyraźnie na dziesięć kroków!

Wrzucił do łodzi mokry worek, który niósł w drugim ręku, i wgramolił się na pokład.

– Słyszałeś bębny?

– Tak. O zmroku miałem zamiar po ciebie iść.

Znieruchomiał ze spodniami w ręku.

– A jak chciałeś mnie znaleźć? I po co? Skoro nie wróciłem, to znaczyłoby, że nie żyję albo, co gorsza, zdradziłem. Ewentualnie, że mnie schwytano, a to znaczy, że wkrótce zdradzę na torturach. W każdym razie powinieneś natychmiast uciekać.

– Dlaczego mówisz, że zdradzisz?

– Nie widziałeś tortur, a ja tak. Ludzie mogą trzymać się dłużej lub krócej, ale głupotą jest zakładać, że pozostaną niezłomni. Kiedy ktoś ci bliski wpada w ręce wroga, natychmiast przyjmij, że powie wszystko, co wie. Tak jest bezpieczniej. Będę starał się w razie czego zginąć lub zadać sobie śmierć, ale nigdy nie wiadomo. Teraz koniecznie spróbuj spać. Przed nami cała noc.

Co gorsza, to ostatnia, jaką zaryzykujemy w łodzi.

– Dlaczego?

– Dokąd szedł meldunek, skoro przesyłano go tędy?

– Mógł być ogólny. „Do wszystkich uszu”. Skoro Na-hel Ifrija przejęła władzę, wyśle dużo takich meldunków.

– Na to był za krótki. A jeżeli nie był ogólny?

– To szedł do ujścia. Do fortu w Czendżabadzie.

– A to oznacza, że zechcą zamknąć rzekę.

Roześmiałem się.

– Jak można zamknąć rzekę?

– Wystarczą trzy galery, zakotwiczone w nurcie jedna obok drugiej.

Ustawia się je dziobem do nurtu i rzuca kotwice. A potem łączy się burty łańcuchami. Pomiędzy burtami okrętów pełnych łuczników, nikt nie przepłynie żywy.

– Już płynęła w górę jedna galera… – powiedziałem. – Dowiedziałeś się czegoś?

– Tu jest niedaleko osada. Obserwowałem ją tylko z ukrycia. To wolni z niskich kast. Znaczy się byli wolni do wczoraj. Głównie Hirukowie i Karahimowie, dwie możniejsze rodziny Afraimów. Słyszeli tylko pogłoski.

Że wraca Kodeks Ziemi. Żony rodowitych Amitrajów od razu zaczęły się wyprowadzać i urządzać sobie Dom Kobiet. Inni ładują dobytek na wozy i chcą uciekać. Mówi się też, że gniew Podziemnej Matki nie został jeszcze ułagodzony i poddani, hołdujący cudzoziemskim modom, religiom i łamiący Kodeks Ziemi, mają ostatni moment, by się nawrócić. Jeśli się spóźnią, susza powróci, a ich zmiecie Ogień Pustyni. To wszystko jednak plotki. Nikt nie wie, co będzie dalej. Niektórzy szykują już zapasy, by oddać je kapłanom, a inni zakopują je do ziemi. W każdym razie karczmarz już rozbija beczki z piwem i palmowym winem. Kapłani jeszcze nie przybyli.

– To co będą pili?

– Wodę i mleko. Podziemna Matka nie zezwala na nic, co daje

„nienaturalną i grzeszną” radość. Nawet przyprawiać niczego nie wolno. Nie wolno także ułatwiać sobie życia. Masz w skupieniu i powadze mozolnie pracować na rzecz ziemi i szykować się do walki, by odzyskać jej dziedzictwo.

– Tak, by wszystko stało się jednym – zakończyłem.

– Hafram akydył. Powiedziałeś prawdę – odpowiedział i uśmiechnął się z aprobatą. – Myślałem, że lepiej znasz religie imperium.

– Znałem. Ale tę akurat niedokładnie. Zlekceważyłem ją, bo myślałem, że już nie powróci.

– I myliłeś się – zauważył smutno i położył się. – Teraz trzeba spać.

– Sitar Tendzyn?

– Tak?

– Dokąd zmierzamy?

– Jak najdalej. A dokąd chciałbyś jechać?

– Za Ostre Góry. Do Kirenenu. Do domu.

Usiadł w łodzi.

– To zły pomysł. Już tam na ciebie czekają. To było łatwe do przewidzenia.

Co więcej, to nie ma sensu. Tam jest tylko dzika, zniszczona prowincja, gdzie nie mieszka niemal nikt z naszych rodaków. Trochę plantacji, kilka dróg i jedno miasto-port. Kangabad. Zbudowane od nowa, po amitrajsku.

Wszystkich wysiedlono. Do Kandaru, nad rzekę Figiss, na stepy Ossiru. Do Kirenenu przygnano innych. To jest teraz prowincja kanga-badzka. Nie ma już Kirenenu.

– Więc dokąd?

– Poza znany świat. Tam, gdzie kończą się mapy. Tam, gdzie nikt cię nie znajdzie.

– Nie powiesz mi?

– Powiem. Ale jeszcze nie dziś. Im mniej wiesz, tym lepiej.

Przez całą noc płynęliśmy ostrożnie, tuż pod brzegiem, cicho i powoli. Od zakrętu do zakrętu. Wypatrywaliśmy oczy, żeby sprawdzić, czy na rzece nie kołyszą się już galery połączone łańcuchami. Po jakimś czasie oczy przywykły mi do mroku, ale i tak zaczynałem widzieć zadarte rufy okrętów w każdej kępie trzciny i wśród fal.

Świecił

tylko

jeden

księżyc,

Tahim,

więc

noc

była

ciemna.

Nasłuchiwaliśmy, sami porozumiewając się na migi lub najcichszym szeptem. Głos niesie się po wodzie, więc chcieliśmy ułowić kroki na pokładzie, plusk wody wokół łańcuchów kotwicznych, szczęk broni, pomruk rozmów.

Kiedy niebo zaczęło szarzeć na wschodzie, wpłynęliśmy w ujście jakiejś niewielkiej rzeki i ukryliśmy się pod nawisem wysokiego brzegu. Od drugiej strony powinny nas zasłaniać krzaki świszczącej wierzby i trzciny, ale i tak zasłoniliśmy łódź siecią, w którą wpletliśmy witki i łodygi trzcin, aż stała się niewidoczna. W zasięgu wzroku nie było widać nikogo, a na brzegu ciągnęły się bagna, kępy drzew i trawy, spłowiałe i spalone suszą.

Byłem tak zmęczony, że ledwo zjadłem cokolwiek. Kawałki suszonego mięsa i ser rosły mi w ustach, kiedy pociągałem z bukłaka, powieki same mi opadały. Wczołgałem się pod płótno i zasnąłem, jeszcze zanim słońce wstało.

Następnego dnia, a właściwie następnej nocy, zaraz po zmierzchu, odpłynęliśmy tylko kawałek, może milę, może dwie, aż znaleźliśmy trzcinowisko i odpowiedni, płaski brzeg. Wynieśliśmy nasze kosze, do których przełożyliśmy część zapasów. Brus kazał mi się rozebrać i sam też zdjął ubranie, więc musiałem brodzić wśród trzcin jedynie w przepasce i bez butów.

– Jeżeli ktoś cię spotka, od razu zobaczy, że jesteś mokry, i już będzie wiedział, że brodziłeś w rzece. Każda rzecz, której można się o tobie dowiedzieć, jedynie patrząc, może być dla kogoś wskazówką.

Potem kazał mi poczekać, leżąc na brzegu, i wsiadł do naszej łodzi.

Starałem się nie myśleć o niczym i nie zastanawiać nad swoim losem, tylko

skoncentrować się na tym, co robię, ale kiedy patrzyłem, jak wypływa na rzekę, zrobiło mi się żal. Przez cały czas tylko tracę. Mój świat robi się coraz uboższy. Kiedyś – wydawało mi się, że miesiące albo lata temu –

zdawało mi się, że nie mam nic. I rzeczywiście, sam właściwie niczego nie miałem, ale wystarczyło, że potrzebowałem, i natychmiast się pojawiało.

Łódź, galera, flota okrętów, koń, stado koni, cokolwiek. Niby nie miałem nic, nawet własnych pieniędzy, ale zarazem miałem wszystko.

Teraz mój majątek mieścił się w koszu podróżnym. Więc żal mi było łodzi.

Wiozła mnie, dawała schronienie i pozwalała bezpiecznie spać nawet podczas ulewy.

Brus wypłynął na środek rzeki, siedząc nago, nawet bez przepaski, po czym sięgnął do dna i wyjął drewniany czop. Łódź wypełniła się wodą i zapadła w toni, a mój przewodnik podpłynął, cicho parskając, do brzegu, niemal niewidoczny w mroku.

Odtąd moim jedynym dachem nad głową miał być sztywny jak miska podróżny kapelusz, pleciony ze zdrewniałej kory i pomalowany żywicą, ewentualnie słomiany płaszcz przeciwdeszczowy.

– Odwróć kurtę na lewą stronę jak ja – powiedział Brus. – Ten kastowy żółty jest zbyt jaskrawy, świecisz niby pochodnia.

Wewnętrzna strona kurty była obszyta nijakim, ciemnobrązowym materiałem, rzeczywiście ledwo widocznym w ciemności.

– Teraz zmierz pasy kosza tak, żeby siedział pewnie jak siodło na końskim grzbiecie. Nie może cię obcierać. Zawiąż starannie taśmy kapelusza.

Zaciągnij wiązania butów. Łydki muszą być ściśnięte.

Wyjął spod koszuli Przedmiot – „oko północy”. Szklaną kulę, w której pływał zanurzony w wodzie kamień, wyglądający jak oko, który obracał się źrenicą zawsze na północ. Ucieszyłem się, że go ma.

Ruszyliśmy przez puste łęgi, które niedawno były groźnymi bagnami.

Teraz stały tu tylko kałuże i płytkie łachy błota. Przez miesiące suszy słońce wypiło z nich niemal całą wodę.

Brus maszerował równym, ani szybkim, ani wolnym krokiem. Kij założył

na kark i przewiesił przez niego ręce.

– Myślałem, że kij podróżny służy do podpierania – zauważyłem.

– To nawyk – wyjaśnił. – Przez całe lata nosiłem tak włócznię. W czasie marszu ręce męczą się tak samo jak nogi.

– Ale w ten sposób na milę widać w tobie żołnierza – powiedziałem. –

Może nawet binhon-pahan-deja.

– Setnik nie nosi sam włóczni – powiedział. – Setnik wozi zadek na końskim grzbiecie.

Laskę jednak zdjął i podpierał się nią, jak robią to wędrowcy.

Kiedy wędruje się nocą, czas się dłuży i ciągnie niemiłosiernie. Nie ma na co patrzeć. Wszędzie jest tylko ciemność o różnych odcieniach. Plamy, w których zmęczony wzrok szybko zaczyna widzieć zagrożenie. Szliśmy i szliśmy, aż ramiona zaczęły mnie boleć od kosza, i czułem, jak bardzo jest ciężki.

A potem szliśmy dalej.

W końcu zapytałem Brusa, kiedy odpoczniemy.

– Jeszcze daleko do północy – odparł. – Noc dopiero się zaczęła.

Zatem nie minęła nawet godzina. Byłem przekonany, że to już prawie godzina wilka i niedługo zacznie świtać.

Czasem nogi zaczynały nam się zapadać w mlaskającym błocie i trzeba było kluczyć. Bagna cuchnęły i krążyły tam stada żądlących nieznośnie moskitów.

Nad ranem szliśmy jeszcze dosyć długo i miejsce na nocleg znaleźliśmy, kiedy już dniało.

Przygięliśmy do siebie czubki kilku młodych drzew, które związaliśmy sznurem w miejscu, w którym było trochę trawy zamiast mazistego błota.

Wnętrze szałasu wyłożyliśmy gałęziami i naręczami sitowia.

Wydawało mi się, że bagna nie mają końca.

Kolejne noce były takie same. Co gorsza, kluczyliśmy wokół identycznych bajorek i wśród takich samych kęp drzew albo podobnych krzaków.

Zacząłem podejrzewać, że dawno już zgubiliśmy kierunek i chodzimy w kółko. Obawiałem się, że będziemy tak chodzić, aż zabraknie wody, potem jedzenia, i tak skończy się nasza ucieczka. Zaczniemy pić rudą wodę znad błota, aż w końcu padniemy obaj z głodu i bagiennej gorączki.

Potem obawiałem się, że łażąc po bagnach, natrafimy w końcu na uroczysko. Starałem się wypatrywać jego znaków: ustawionych w kręgi prastarych kamieni, dziwacznych, spotworniałych drzew, rosnących w kole albo wybujałych roślin lub też okrągłych placków łysej ziemi, na której nic nie rośnie.

Ale nic takiego nie znalazłem.

Kiedy po kilku dniach bagna skończyły się nareszcie i zaczął się suchy, pachnący żywicą las, poczułem niewysłowioną ulgę. Szybko jednak okazało się, że wędrówka przez las jest równie uciążliwa jak po bagnach, choć nieco szybsza. Nie musieliśmy już obchodzić trzęsawisk, ale za to nie było wody.

Mieliśmy tylko po jednym bukłaku, co znaczyło, że szybko zaczniemy cierpieć z pragnienia. Do tego wszystkiego czułem, że jestem pokryty kurzem i zaschniętym potem, że cała skóra swędzi mnie z brudu.

Gdy pojawiło się światło brzasku, Brus pokazał mi, jak znajdować drzewa, które mają w sobie trochę wody, i jak zbierać ją, nacinając gałęzie. Pokazał, jak wyglądają parzące pnącza, których trzeba unikać, jak znajdować korzenie i orzechy nadające się do jedzenia i które liście leczą jątrzące się rany.

Straciłem poczucie czasu.

Dzień, noc, dzień, noc.

Miałem wrażenie, że nie pamiętam już blasku słońca. Kolejnej nocy spadł

deszcz. Myliśmy się w jego strugach, rozpięliśmy płaszcze tak, by łapały wodę i pozwalały jej spływać do podstawionego kociołka. Straciliśmy dużo czasu, ale napełniliśmy przynajmniej bukłaki.

Którejś nocy znaleźliśmy biegnący przez las trakt i postanowiliśmy pójść nim przynajmniej kawałek, aż będziemy mogli zorientować się, gdzie jesteśmy. Brus wyciągał „oko północy” co jakiś czas, ale nie podobała mi się jego nieprzenikniona mina, kiedy patrzył na zmianę to w amulet, to znowu w gwiazdy.

To idąc wzdłuż tego traktu, natknęliśmy się na żołnierzy. Było ich dwóch i od razu można było zauważyć, że ani nie byli żadnym patrolem, ani nie należeli do zwycięzców.

To byli nasi żołnierze.

Spotkaliśmy ich tuż przed świtem.

Stali na szlaku. Jeden z włócznią w ręku, a drugi z mieczem. Nie mieli tarcz ani pancerzy, jeden z nich miał głowę okręconą przesiąkniętą krwią szmatą.

– Coście za jedni? – zawołał ten z włócznią, kiedy tylko nas zobaczył.

– Skręcamy w las – syknął Brus.

Z lasu jednak wyszło jeszcze trzech, dokładnie w miejscu, gdzie zamierzaliśmy skręcić.

Ci mieli segmentowe zbroje, ale tak zardzewiałe i brudne, że nie dało się zauważyć ich koloru. Wyglądali równie nędznie. Wiedziałem już, że nie przeszli na stronę Podziemnej, więc ucieszyłem się na ich widok.

– Pytałem, coście za jedni – zawołał włócznik. -Chłopi?

– Lepsi od ciebie, żołnierzu – warknął Brus. – Jednostka, stopień, imię?!

Stali wokół nas. Jakoś tak nonszalancko, z mieczami w ręku. Nie podobało mi się to.

– Teraz – odezwał się jeden z nich z owiniętą ręką, jedyny, który nosił

pogięty hełm – to chyba będzie ty-men „Umrzyków”, nie?

– Pozwólcie nam przejść – poprosiłem. – My też uciekamy przez wojskiem Nahel Ifriji.

– A czy my gdzie uciekamy? – powiedział kolejny. -Dokąd uciekać? My już trupy. Gdzieśta byli, kiedy nas bili? Jak już swoi biją swoich, to świat po mojemu idzie się kończyć. Teraz to ino własna rzyć się liczy.

– Co macie w koszach? – Włócznik oblizał nerwowo wargi. – Zostawcie je na ziemi i idźcie sobie.

– Tak to nie – odezwał się ktoś. – Uny nas widziały. A podobnież takich jak my to, panie, składają w ofierze we Wieżach. I płacą za wieści.

Brus odpiął kosz i powoli postawił go na ziemi.

– Rób tak, jak ja – powiedział. – Zdejmij kosz, Ardżuk.

Zdjąłem kosz i ledwo zdążyłem go postawić, rozległ się świst.

Kiedy uniosłem wzrok, włócznik szedł gdzieś ślepo, z rozłożonymi rękami, a z ust płynęła mu struga krwi.

Widziałem, jak Brus obraca się z mieczem w ręku i kijem w drugim, jak opada go dwóch żołnierzy, wywijając mieczami, a pozostali rzucają się w moją stronę. Przekręciłem koniec kija i machnąłem nim, słysząc, jak ostrze wypada z tylnego końca i blokuje się zatrzaskiem. Żołnierz, który był

bliżej mnie, zastawił się mieczem, więc uderzyłem go drugim końcem powyżej łokcia i dźgnąłem nim w twarz.

Obróciłem kij wokół ciała i wbiłem mu ostrze w brzuch, zanim zorientowałem się, co robię. Tysiące razy robiłem to w powietrzu różnymi włóczniami albo kijem z owiniętym skórą końcem, ale po raz pierwszy poczułem, jak ostrze przebija ciało.

Żołnierz wytrzeszczył oczy, patrząc w osłupieniu, jak czerwona stal wyślizguje się z jego trzewi, po czym zdzieliłem go w bok głowy drugim

końcem kija, żeby usunąć go sobie z drogi. Drugi, który stał za nim, jednak zdołał zasłonić się przed ciosem moją laską i oplótł ją ramieniem, więżąc ostrze gdzieś za swoją pachą.

Przekręciłem swój koniec i wyjąłem miecz, po czym ciąłem go w skroń.

Zastawił się swoim, poszczerbionym ostrzem, a w tym momencie rozległ się metaliczny grzechot i nagle łańcuch o drobnych ogniwach oplótł mu szyję.

Odskoczyłem w bok, wbijając mu ostrze głęboko pod pachę.

Brus stał wokół leżących na ścieżce, wijących się żołnierzy, a łańcuch wystawał z końca jego podróżnego kija. Szarpnął do tyłu, przewracając żołnierza, i od-plątał łańcuch, który pieczołowicie wsunął z powrotem, po czym założył drewnianą pochwę i zakręcił. Schował z drugiej strony miecz i kij znów był kijem.

– Zapomniałem cię zapytać, jak się znajduje ten łańcuch – powiedziałem.

– Nie warto się rozpraszać – odparł. – Kij szpiega daje za dużo możliwości.

Trzeba wprawy, żeby szybko wybierać.

– Myślałem, że chcesz oddać im kosze – powiedziałem. Zaczynały mi się trząść nogi.

– Nie. Z koszem na plecach niewygodnie się walczy.

Musiałem usiąść na ziemi. Czułem się słaby i okropnie zmęczony, jakbym szedł bez wytchnienia od dwóch dni. Patrzyłem na moich własnych żołnierzy, którzy nie przeszli na stronę wroga, nie poddali się, a teraz w nagrodę byli łowną zwierzyną w jakichś lasach, po czym zostali zabici przez tego, któremu byli wierni. Świat zaczął zdawać się zbyt skomplikowany i niezrozumiały.

Patrzyłem na szarą twarz z zastygłym wyrazem cierpienia tego, którego pchnąłem w brzuch. Miał szeroko otwarte oczy.

Żołnierz, którego przebiłem mieczem, wciąż żył, krztusząc się i walcząc o każdy oddech. Inny poruszał się niemrawo, drapiąc palcami piach, a następny jęczał przeraźliwie. Brus wyjął z zanadrza krótki, szeroki sztylet i podszedł do niego.

– Brus! – krzyknąłem. Nie zareagował. Ukląkł przy żołnierzu, objął go troskliwie za ramiona, po czym nagle dźgnął w kark. Ten szarpnął się rozpaczliwie, a jego stopy zadygotały, drapiąc okutymi podeszwami trawę i ubitą ziemię traktu.

Jęki ucichły.

Wbiłem wzrok w ziemię, widząc, jak mój przewodnik pochyla się przy następnym konającym.

– Nie… błagam… nie… mamo… – Usłyszałem, a potem rozległ się krótki, przeraźliwy krzyk.

Dotąd wydawało mi się, że pokonany w walce pada natychmiast i odchodzi. Błyskawicznie i bez zbędnych cierpień. Nie zdawałem sobie sprawy, że nawet ktoś przeszyty mieczem na wylot może konać godzinami.

Słyszałem, jak buty żołnierzy szurają po ziemi, kiedy Brus odwlekał ich jednego po drugim w las. Potem przeszukał krzaki i rzucił na ścieżkę dwa podarte, wielokrotnie łatane worki.

Milczałem. Brus wysypał zawartość worków, ale niewiele tego było: jakieś szmaty, pogięty kubek, spleśniały kawałek sera, zawinięty w przetłuszczony papier. Znalazł płaski, niemal pusty bukłak i, trzymając go między kolanami, oblał wodą pokrwawione dłonie i nóż.

– Wojna to tryumf konieczności – odezwał się, spłukując krew. I myjąc metodycznie ręce. – Bardzo często robisz nie to, co słuszne albo szlachetne, ale to, co trzeba. Oni uznali, że muszą nas obrabować i zabić. Byli głodni, zaszczuci i porzuceni. Dlatego to my musieliśmy zabić ich. I dlatego trzeba było to dokończyć, kiedy byli już pokonani. Wzięcie do niewoli było niemożliwe. Pozostawienie konających na drodze, okrutne i niebezpieczne.

Pokiwałem głową w milczeniu.

Czułem się tylko zmęczony.

Worki i miecze wyrzuciliśmy w krzaki, plamy krwi na drodze zasypaliśmy piachem.

Szliśmy traktem przez całą noc, potem znaleźliśmy strumień i weszliśmy z jego biegiem spory kawałek w las, żeby umyć się, napić i przenocować wśród gęstego zagajnika. Kolejnej nocy wróciliśmy na szlak.

Wtedy po raz pierwszy spotkaliśmy na tej drodze zwykłego wędrowca.

Ledwo zapadł zmierzch, usłyszeliśmy tętent i wskoczyliśmy natychmiast pomiędzy drzewa, gdzie padliśmy płasko na ziemię, czekając, aż podróżnik przejedzie.

To był jeden jeździec, jadący szybko na wielkim, cęt-kowanym koniu. Tyle tylko zdążyłem zauważyć. Odczekaliśmy, aż ucichnie tętent kopyt, potem jeszcze trochę, a później ruszyliśmy w dalszą drogę. Dla pewności brzegiem lasu.

Myślę, że byliśmy po prostu zmęczeni. Inna rzecz, że wyprzedziwszy nas i zaczaiwszy się za kępą krzaków dwieście kroków dalej, siedział zupełnie cicho. Nawet jego koń nie wydał z siebie najmniejszego dźwięku.

– Dobry wieczór, wędrowcy. – Odezwało się z ciemności.

Zamarliśmy obaj, sprężeni do skoku, zaciskając palce na drewnie podróżnych kijów. Siedział na leżącym koniu. Zwierzę szarpnęło głową i dźwignęło się na nogi, a jeździec tylko zakołysał się w siodle i zjechał na ścieżkę.

Miał na sobie kireneńską kurtę z klanowymi obszyciami, podróżny kapelusz, przypominający płaską miskę, nóż na lewym biodrze, miecz przy siodle i łuk na plecach. Patrzyliśmy na niego w osłupieniu.

– Zauważyłem, że schowaliście się, kiedy przejeżdżałem. Wędrujecie nocą i kryjecie się przed każdym, więc chyba nie jesteście niebezpieczni.

Pozwólcie, że spojrzę wam w twarze. Unieście lekko ronda kapeluszy, dziękuję. Jestem Lemiesz, syn Szkutnika, kaitohimon klanu Gęsi.

Milczeliśmy.

Wydawał się niemożliwy. Mógł nam się śnić albo pochodzić z jakiejś bajki, ale przecież nie mógł istnieć naprawdę.

– Spojrzałem wam w twarze. Wiem teraz, że mogę wam zaufać. Widzę twarze ludzi światłych i bywałych. Ale widzę też zmęczenie, widzę długą drogę i widzę strach ściganego. Dlatego powiem tak – odwiedźcie mój dom.

Jedyny wśród tych pustkowi. Odpocznijcie, zjedzcie i wykąpcie się. A w zamian, powiedzcie mi, co się dzieje na świecie. Byłem w osadzie Hazył Gyr za lasem, ale tam chyba wszyscy poszaleli. Bredzą, jakby mieli gorączkę.

Wy idziecie z daleka, więc powinniście coś wiedzieć.

– Dziękujemy, panie – odpowiedział Brus. – Jesteśmy Sindarami. Ja nazywam się Tendzyn Byrtałaj, a to jest mój siostrzeniec Ardżuk Hatarmał.

Wkrótce będzie urzędnikiem. Wracamy do domu.

Dalej poszliśmy, trzymając się uprzęży jego konia. W bok z drogi kamienistą ścieżką, potem przez zagajnik. A potem omal nie krzyknąłem ze zdumienia.

Dom Lemiesza wyglądał jak kireneńska posiadłość namalowana na płótnie. Zabudowany w czworobok, z pokrytym dachówką, czterospadowym, podwójnym dachem, stojący nad strumieniem. Widziałem ciepłe światło bijące z okien i dym unoszący się z kominów.

Wydawało mi się, że śnię, kiedy przechodziłem przez dwuskrzydłową bramę, kiedy patrzyłem na domowników, którzy wyszli mu na spotkanie.

Ostatni raz takie suknie i kaftany, drukowane w liście i geometryczne wzory, widziałem w Wiosce Chmur.

– Witajcie w naszym domu, wędrowcy – powiedziała ciemnowłosa kobieta, trzymając tacę, na której stały dwie maleńkie czarki naparu orzechowego i dwa ciasteczka.

Brus podziękował, bezradnie rozglądając się dookoła, po czym powąchał

napar, jakby widział go po raz pierwszy w życiu. Ja miałem prostszą rolę i nie musiałem niczego udawać. Po prostu gapiłem się z otwartymi szeroko oczami jak ogłupiały.

Odebrano nam kosze, a potem zaprowadzono prosto do łaźni, wyłożonej jasnymi, wypolerowanymi kamieniami. Wszędzie były lampy, na gładkich deskach stały ozdobne drzewka w kamionkowych donicach. W łaźni przygotowano już dwa ogromne cebry pełne parującej wody, na stole leżały ręczniki i miska wyciągu z myd-lnicy oraz gąbki.

Kiedy z bocznych drzwi weszły dwie młode służące, nagie, lśniące od oliwy, i zaczęły rozrabiać mydlnicę, poczułem, jak coś się we mnie roztapia z zachwytu.

Brus krzyknął i wypchnął mnie z łaźni, po czym odwrócił się do drzwi, ściskając w dłoniach kapelusz.

– Nie wolno… Niedobrze… – wybełkotał do śmiejącego się gospodarza. –

Nie wolno nam patrzeć na ciało kobiety bez zgody Podziemnej… Nie wolno się obnażać, bardzo źle…

– Trudno – powiedział Lemiesz. – Ale jeżeli dziewczęta wyjdą, zgodzicie się umyć? Chcielibyśmy zjeść z wami posiłek, a bez tego… będzie to z różnych powodów niemożliwe. Taki mamy obyczaj, wybaczcie. Nie chcemy ściągać na was gniewu waszej bogini.

Zgodziliśmy się, burcząc coś pod nosem i patrząc w ziemię jak dwóch prostaków. Byliśmy Amitrajami. Wracaliśmy do domu w pustynnej osadzie.

Gdyby nie Brus, zapomniałbym o tym natychmiast.

– Nie ufam mu – wymamrotał Brus, kiedy siedzieliśmy w wodzie. – Nigdy nie słyszałem o żadnym klanie Gęsi. Nigdy nie widziałem kai-tohimona, mieszkającego w chałupie kmiecia. Z drugiej strony, skąd tu miałaby się wziąć klanowa siedziba?

– A gdzie jego klan? Wszyscy mieszkają w tej chałupie? – zapytałem. –

Mimo wszystko żałuję, że musiałeś odesłać dziewczęta.

– Jego kobieta sama wita gości i nosi podmalowaną twarz jak aktorka. Ten, który odebrał konia, to był jego syn. Nie podoba mi się to. Do tego wszyscy, mężczyźni i nawet służba, noszą odświętne ubrania. Ich klanowe znaki są cudaczne – odpowiedział. – Nie dotykaj mydlnicy, nie powinieneś nawet wiedzieć, co to jest.

– Co zatem zrobimy? Czy to pułapka?

– Ten dom stoi od dawna. Te odświętne ubrania były wielokrotnie naprawiane i łatane. Oni je noszą od lat. Niemożliwe, żeby pojawili się tutaj akurat z naszego powodu.

– Muszę wziąć odrobinę mydlnicy. Nie zmyję tego inaczej.

Wszystko było tu dziwne. Siedzieliśmy w wielkiej jadalni niczym ważni goście. Spoczywaliśmy na poduszkach, patrząc na drewniane tace i półmiski z potrawami, jakie zwykle podaje się na późne śniadanie. Za oknami była noc, a na palenisku w rogu komnaty trzaskał ogień.

Dookoła niskiego stołu siedzieli wszyscy domownicy, także służba, z wyjątkiem starej kobiety i chłopaka, którzy podawali do stołu, ale potem również i oni usiedli.

Brus usiłował nakładać sobie kiszone warzywa łyżką, obwąchiwał

niepewnie pasty, jakby nie wiedział, co to jest, pozwalał pokornie gospodarzowi uczyć się, jak nakłada się pastę kawałkiem chleba. Lemiesz był zachwycony. Tłumaczył nam przeznaczenie każdego przedmiotu i opowiadał o każdej potrawie, jakby sam ją wymyślił.

Marynowane mięso było za słodkie, pasta rybna za ostra, a mimo to czułem, jakbym nigdy w życiu nie jadł niczego lepszego.

Córka Lemiesza przyniosła na jego prośbę cintar i zagrała. Było to okropne, ale i tak czułem, jakbym trafił do domu. Mógłbym słuchać jej godzinami.

Po kolacji przyniesiono Lemieszowi puszkę z ziołami i fajeczkę. Brus miał

kamienną twarz i nawet nie przełknął śliny. Nawet nie spojrzał na zioła.

Gospodarz nie posiadał się z niecierpliwości, czekając na nowiny, ale nie popędzał nas. Wreszcie zapytał, co się dzieje, niezobowiązująco i dyskretnie, więc powiedzieliśmy mu pokrótce i chaotycznie to, co mogło wiedzieć dwóch prowincjuszy, zaskoczonych przez przewrót w stolicy.

Efekt był piorunujący. Żona Lemiesza zbladła jak ściana, co było widoczne nawet pod dziwacznym makijażem, a on sam siedział nieruchomo i słuchał, zwinąwszy pięści i bezwiednie zaciskając zęby.

– Obalono… Tygrysi Tron? – zapytał bezradnie. -Cesarz nie żyje? Wraca Kodeks Ziemi?!

– Nadszedł dzień gniewu Podziemnej Matki – powiedział Brus. – Zesłała nam suszę, byśmy się opamiętali. A potem przysłała z Nahel Zymu prorokinię, zwaną Ogniem Pustyni, która zechciała zmieść cudzoziemską dynastię i wypalić ją świętym płomieniem. Tak nam mówiono.

– Więc to prawda, co sądziłem przez całe życie. – wycedził wściekły Lemiesz. – My, Amitraje, jesteśmy głupcami! Rację mają barbarzyńcy, którzy spluwają na sam nasz widok. Jesteśmy niewolnikami i jedyne, co znamy, to niewola. Dla nas i dla wszystkich. Raz trafiła nam się dynastia, która przyniosła coś więcej niż pejcz. Mogliśmy nauczyć się żyć jak ludzie cywilizowani. Od tych, których kiedyś zniszczyliśmy. Mogliśmy mieć prawo, drogi, muzykę, myć się, budować i handlować. Mogliśmy wreszcie zrozumieć, co to jest honor i wolność. Mogliśmy nauczyć się Drogi Pod Górę jak wszystkie istoty na świecie. Ale nie. Po co? Czy nie lepiej znowu oddać się w niewolę durniom w maskach i księdze, w której nie ma nic poza bezmyślnymi zakazami? Znowu będziemy bandą dzikusów, rzucających się na cały świat jak wściekłe psy. Znowu będziemy ryć ziemię pazurami tam, gdzie normalny człowiek sięgnąłby po łopatę. Znowu będziemy palić wszystko, czego nie znamy z księgi, i niszczyć wszystko, czego nie rozumiemy. Bo tak każe stary, barbarzyński kodeks. Prawo dzikich, pustynnych koczowników!

– Nie wolno nam tego słuchać… – wybełkotał Brus, patrząc w ziemię.

– Och, usłysz ostatni raz w życiu, co ci mówi wolny człowiek! – zawołał

Lemiesz. – Posłuchaj czegoś, czego więcej nie usłyszysz, a co nazywa się prawdą! Jestem Amitrajem tak jak ty. Ale nie chcę od dziś o tym pamiętać.

Od dziś będę już tylko Lemieszem, synem Szkutnika z klanu Gęsi. Ja i cała moja rodzina. Będziemy tu siedzieć. Nie założymy klanowych szmat i nie pozwolimy rozdzielić się i karmić kapłanom jak domowe bydło. Może zapomną o nas na tym pustkowiu. A jeżeli nie, będziemy się bić. Zrobimy to, co zrobiliby na naszym miejscu Kireneni. Wiesz co, sitar Tendzyn? Bo jesteśmy ostatnimi Kirenenami. Zapamiętaj nas. Zapamiętaj, jak wygląda

ten dom. Zapamiętaj, co jadłeś i jak traktuje się wędrowca, który jest samotny, zmęczony i głodny. To wszystko nazywa się cywilizacja. Zapamiętaj to, mój biedny, ciemny przyjacielu, to wtedy świat do końca nie umrze.

Długo leżałem, patrząc w sufit. Może dlatego, że odwykłem od spania w nocy, a może od miękkiej pościeli i jasnych ścian. A może dlatego, że nie mogłem zapomnieć słów Amitraja, który udawał Kirenena. Ja byłem Kirenenem i udawałem Amitraja. Obaj byliśmy doskonali w swoich rolach.

A ja dałbym wszystko, żeby móc się z nim zamienić.

Rano zjedliśmy śniadanie jak gdyby nigdy nic. Dostaliśmy naparu i gorące placki chleba, i pastę z twarogu. Dał nam też zapasy na drogę, owinięte troskliwie w chusteczki.

– Nie przynieśliście mi dobrych wieści – powiedział. – Ale to, co powiedzieliście, było ważne. Teraz będziemy przygotowani.

– Nic nie można poradzić na gniew bogini – powiedział mu Brus. – Nie można go zatrzymać, jak nie można zatrzymać burzy.

– To nie jest żadna bogini, przyjacielu – rzekł Lemiesz. – To tylko jeden z duchów-żywiołów. Nadaku. Jedna z dziwnych istot, które mieszkają na świecie razem z nami. Niczego nie stwarza ani nic nie daje. Zapamiętaj, mój przyjacielu, bo jeżeli kiedyś zobaczysz prawdziwego Boga, rozpoznasz go od razu. To ten, co daje życie, co stwarza świat i do którego wszyscy dążymy.

Jest dużo większy niż twoja bogini i większy nawet niż świat. Jego wielkość nie zależy od takich głupstw, jak to, co kto zjadł, jak się ubrał, z kim się ożenił albo z kim spał. I nie potrzebuje od nikogo ofiar z krwi ani nie trzeba błaznów w czerwonych płaszczach i maskach, żeby go zrozumieć.

– Dziękujemy ci za gościnę – powiedział cicho Brus. – Proszę cię, zabierz swoich i odejdźcie stąd. Jak najdalej. Słyszałem, że Kireneni też potrafili uciekać, kryć się i walczyć podstępem, kiedy wrogowie byli zbyt liczni.

– Nie, sitar Tendzyn – odparł Lemiesz. – Na to nie pozwoliłby im honor.

Uwierz mi, wiem najlepiej, co zrobiliby prawdziwi Kireneni. Zostaliby w swojej rodowej siedzibie i żyli spokojnie, rozumnie i cywilizowanie.

A gdyby ich napadnięto, walczyliby do ostatniego. Wiem to, bo sam jestem Kirenenem.

Długo milczeliśmy, idąc traktem, po raz pierwszy od dawna w świetle dnia. Nie wiedzieliśmy, co powiedzieć.

Koło południa dotarliśmy do szerszej drogi, ale nie potrafiłem powiedzieć,

czy to jest ten sam szlak, którym wędrowaliśmy przez las, czy jakiś inny.

Myślę, że jednak inny, bo tamten był niemal pusty, a tu już dwa razy musieliśmy kryć się, słysząc tętent koni. Raz było to pięciu jeźdźców, a innym razem dwóch.

– To musi być wojsko – powiedział Brus. – Jeżeli zdążyli już przywrócić Kodeks Ziemi, to nikomu prócz wojska i kapłanów nie będzie wolno podróżować inaczej niż na piechotę i tylko z zezwoleniem.

– Dlaczego nie przeczekamy dnia?

– Zbliżamy się do rzeki. Jest tam niewielkie miasto i most. Z całą pewnością zamknięty i są na nim posterunki, więc musimy znaleźć sposób, żeby przejść, a to będzie możliwe tylko w dzień. To nie jest jakiś bardzo ważny most, więc mam nadzieję, że coś wymyślę. Pamiętaj, w mieście zawsze najłatwiej się ukryć. Na pustkowiach jest mało ludzi, ale dlatego każdy od razu zwraca uwagę.

Po jakimś czasie minął nas dwukołowy wóz zaprzężony w woły. Chłop, wiozący na nim sterty obwiązanych płótnem pakunków, szedł obok wozu, z kijem w ręku i nie pozdrowił nas ani nie zaproponował podwiezienia.

– Będziemy mijali blokady i posterunki na drogach – powiedział Brus. –

Nie zawsze uda się tego uniknąć. Musisz więc zapamiętać zasadę czterech podobieństw. Jeżeli cię szukają, dostają opis. Prosty, taki, jaki mogą pojąć zwykli żołnierze i nauczyć się go na pamięć. Jeśli zgadzasz się z tym opisem w jednym punkcie, zwracają na ciebie uwagę. Jeżeli w dwóch, robią się podejrzliwi. Jeżeli w trzech, jesteś podejrzany, i wtedy z reguły jakiś oficer musi już podjąć decyzję, co robić dalej. Jeżeli twój wygląd zgadza się z opisem w czterech punktach, to jesteś tym, którego szukają, i zostaniesz zatrzymany. Nic ich nie obchodzi, czy już takiego wcześniej zatrzymali. To wojsko. Według nich, kiedy mają dostarczyć młodzieńca w odpowiednim wieku, wyglądającego i zachowującego się jak następca Tygrysiego Tronu, to im więcej ich dostarczą, tym lepiej. Lepiej znaleźć pięciu cesarzy niż jednego. Do tego, żeby pokonać posterunek drogowy, potrzebny jest fortel.

– A nie moglibyśmy ominąć mostu?

– Nie mamy już łodzi, a ta rzeka jest zbyt bystra i zdradliwa.

Droga wiodła znów przez las, ale nie tak głęboki jak poprzedni. Co chwila wychodziliśmy na skaliste wrzosowisko, porośnięte krzakami.

Kiedy wychynęliśmy zza kolejnego zagajnika, natknęliśmy się na dziwny

widok.

Na drodze stał krzywo drewniany, dwukołowy wózek, na którym siedział, ledwo utrzymując równowagę, kapłan Podziemnej w czerwonym płaszczu, osłaniając się od słońca parasolem. Przy osi wózka biedził się świątynny akolita o ogolonej głowie, również w czerwonych szatach, ale składających się z bufiastych portek, ściśle powiązanych wokół łydki czarnymi taśmami, i dziwnej kurty, zakrywającej tylko jedno ramię.

Na nasz widok kapłan zrzucił kaptur i jednym ruchem nałożył lśniącą jak lustro maskę.

– Hej, wy tam! – Głos kapłana brzmiał tak, jakby miał w gardle metalowe struny. – Biegiem tu! Pomóżcie temu niedorajdzie!

Brus uśmiechnął się jakimś takim dziwnym uśmiechem, który przywodził

na myśl wilka.

– Nie znajdą ich? – spytałem później, siedząc na drewnianym koźle i patrząc na zadki osłów.

– Prędzej czy później znajdą – odpowiedział metaliczny głos zza lustrzanej maski. – Znajdą dwa gołe, bezimienne trupy. Te ich maski to dla nas ogromna wygoda, Ardżuk. Kiedy dojedziemy do miasta, musisz zejść z kozła i iść obok. Żadnemu żołnierzowi akolita idący na piechotę i wiozący rozpartego wygodnie kapłana nie skojarzy się z uciekającym następcą tronu.

Jednak miasto i posterunki to zawsze ryzyko. Czas, byś wiedział, dokąd podążać. Gdyby coś mi się stało, dostań się za wszelką cenę do Sauragaru.

Stamtąd do niewielkiego miasta na skraju pustyni, które zwie się Nahilgył.

A tam przyłączysz się do karawany przemytników soli, idących przez pustynię.

– Ale dokąd?!

– Za Pustynię Końca Świata i Góry Barierowe. Do kraju potworów, barbarzyńców i bestii. Do kraju, z którego przypływają wilcze okręty.

Milczałem.

– Przecież nie przeżyję tam ani chwili. Ludzie Niedźwiedzie są ludożercami, a załogi wilczych okrętów to nieboszczycy i upiory!

– Bajki. To jedyne miejsce na ziemi, gdzie Nahel nie będzie mogła cię znaleźć ani po ciebie sięgnąć.

Przejechaliśmy jeszcze kawałek.

– A dlaczego mówisz mi to akurat teraz?

– Dlatego, że nie wiem, co stanie się za chwilę. W tym przebraniu może i przejedziemy przez most, ale być może będziemy musieli nocować wśród kapłanów w Czerwonej Wieży.

Wyjechaliśmy akurat zza zakrętu i Czerwona Wieża, ogromna i stara, ukazała się naszym oczom.

Cytat

Zdycha ci bydło, umierają krewni i ty sam umierasz; Lecz sława, którąś sobie zdobył, nie umrze nigdy.

Zdycha ci bydło, umierają krewni i ty umierasz;

Wiem jedną rzecz, co nigdy nie umrze: Sąd o umarłym.

Havamal – Pieśni Najwyższego

Rozdział 9 Ogród Rozkoszy Ziemskich

Sam wyznaczył jeszcze dwóch ludzi oprócz Grunaldiego. Kazał im założyć ciemne, najlepiej czarne ubrania i wysmarować włosy dziegciem. Rozrobił

barwnik i wymalował czarne zygzaki na ramionach i twarzy. Zawiesił na szyi amulet Tańczących Węży. Patrzyli w milczeniu na to, co robił.

– Dajcie mi coś, co do nich należało. Ubrania, koce, grzebień.

Przynieśli. Nerwowo, z bieganiną, trwożnym przeszukiwaniem kątów, szukaniem po zakamarkach. Ale w końcu znaleźli. Jakiś szal, coś podobnego do swetra, kościany grzebyk. Drewnianego konika. Drakkainen ujął szalik i przycisnął go do twarzy, wciągając głęboko powietrze.

Stali wokół ciasnym kręgiem, wlepiając w niego ciemne, zwierzęce oczy bez wyrazu i milczeli w osłupieniu.

Zamknął oczy, usiłując wydobyć charakterystyczny, obcy zapach potu, grupy olifaktyczne, ale nie wiedział, czy się uda. Zapach był zbyt obcy, za dużo różnic. Nie dało się do niczego przyporządkować. Cyfral pracował na pełnych

obrotach,

ale

oprogramowania

nie

przystosowano

do

zapamiętywania znaczników obcych.

– Kto to jest? – zapytała któraś z kobiet trwożnym szeptem.

– Cudzoziemiec. Zwą go Nocny Wędrowiec.

– To Czyniący?

– Nie wiem.

– Miecz, nóż, łuk i strzały – powiedział Drakkai-nen i wstał. – Nie brać innej broni. Za mało nas, żebyśmy wdawali się w bitwy. Weźcie konie, które nie boją się ognia ani jazdy po górach. Trochę jedzenia. Resztę, cokolwiek będzie nam potrzebne, musimy zdobyć sobie sami. Jeżeli zobaczymy Węży, nie robić hałasu. I zbierajcie się żwawo, potrzebna nam każda chwila dnia.

Wyszedł na majdan i sprawdził uprząż Jadrana. Ciemnowłosa kobieta z mieczem na plecach stała oparta o słupy krużganka i patrzyła na niego badawczo.

– Znajdę je – powiedział. – Jest na to nadzieja. Jeżeli żyją, odbijemy je i przyprowadzimy.

Spojrzał w ciemne oczy jak u wiewiórki, ale jak zwykle nie rozpoznał

w nich żadnych emocji. Rozpacz? Rezygnacja?

– Z której strony palisady była drabina?

Wskazała ręką.

– Deszcz padał. Próbowaliśmy z psami, ale straciły trop.

– My nie stracimy.

Patrzyli w milczeniu, sceptycznie, jak opadł na czworakach pod palisadą, macając trawę i mokrą ziemię. Znalazł jeden wzór śladów, potem drugi.

Tropy kilku psów i wielu ludzi.

– Wszystko tu zadeptane – powiedział z przyganą. -Na razie tam. – Wskazał

kierunek. – Nie wsiadać na konie, idziemy na przełaj przez las.

Pobiegli za nim. Biegł truchtem, przykucając co chwilę, by macać delikatnie, niemal pieszczotliwie błoto, rozgarniać i wąchać ściółkę, rozglądać się i wdychać głęboko powietrze. Nie mogli za nim nadążyć.

Drakkainen przeskakiwał pnie i kamienie, wspinał się po zboczu.

– Nie prowadzić koni bezmyślnie za mną! – warknął nagle twardym głosem. – Obchodźcie przeszkody! Ważne, żebyście mnie widzieli, a nie deptali mi po piętach.

Tropy prowadziły aż do niewielkiego strumyka, szumiącego wśród kamieni. Drakkainen wszedł w wodę i patrzył przez chwilę.

– Tu psy straciły ślad – powiedział z namysłem, jakby do siebie. Spuścił

głowę i patrzył na dno, szukając kamieni odwróconych jaśniejszą stroną do góry, korzeni i gałęzi na brzegu, za które ktoś chwycił, by uchronić się przed upadkiem. Potem ruszył po kolana w wodzie w górę strumienia. Po jakimś czasie znowu przystanął i znów patrzył w wodę pod swoimi nogami, a potem lustrował wysoki brzeg.

– Tutaj – oznajmił. – W górę tego zbocza.

– Jedno z nich utyka – rzucił po chwili. – To chłopiec.

– Tarfi – odpowiedział głucho Spalle.

Stok był zbyt stromy dla koni, więc musieli obejść go, wdrapać się pośród wywróconych pni, wykrotów i skał po to tylko, żeby zaraz zejść z drugiej strony.

– Przecież tu jest ścieżka – wymamrotał Spalle z niezadowoleniem. –

Mogliśmy normalnie dojechać w siodle.

– Przecież on tropi. Skąd miał wiedzieć, gdzie ślad prowadzi.

– Jeżeli on naprawdę tropi po takich deszczach, to znaczy jest tak, jak od początku mówiłem. To jest Czyniący.

– Ale nasz Czyniący.

– Dobrze, bo jeśli nie, to łazimy na próżno.

Z drugiej strony rzeczywiście była ścieżka, ale Drak-kainen dość szybko zszedł z niej i powędrował w dół zbocza. Widać było, jak skacze pomiędzy srebrzystymi pniami i co chwila przyklęka przy ziemi. W dole między drzewami, było dużo jaśniej, tam otwierała się górska łąka. Widzieli, jak Vuko wychodzi na trawę i znowu lustruje ziemię na czworakach.

– Nie zejdziemy tędy z końmi. On se pokicał jak kozica, ale szkapy

połamią nogi.

– To jak?

– Suchym żlebem, kawałek dalej. Ja wezmę konie z Gjafim, a ty leć za nim.

Drakkainen stracił trop co najmniej trzy razy. Mógł polegać jedynie na śladach i to rozmytych, bo zapach rzeczywiście spłukały deszcze i przykryły inne wonie, równie obce i niewyraźne.

Kiedy go spotkali, klęczał na ziemi i przykładał do niej miecz wysunięty kawałek z pochwy. Trzewik pochwy leżał w tym samym miejscu, ale głowica w rękach Wędrowca kręciła się po ziemi i przykładał ją to tu, to tam.

– Zwariował.

– Mierzę długość kroku – warknął Drakkainen. -Zgubiłem ślad, więc szukam od poprzedniego. Nie przeszkadzaj.

Kawałek dalej dogonili go znowu. Stał i patrzył w ziemię.

– Tu ich spotkali.

– Kto?

– Kilku mężczyzn. Pięciu czy sześciu. I osiem dziwnych stworów. To będą chyba te kraby, o których wszyscy gadają. Ślady dziwne, jakby ludzkie, ale wąskie i długie. I te ostrza – wszystko wokół pocięte. Liście, pnie. Zupełnie jakby nimi bezmyślnie wymachiwały. Wąskie, długie brzeszczoty. Bardzo ostre. Ale krwi nie ma. Nikomu tu nic nie zrobiono. To nie była walka.

Wyprostował się.

– Tamci mieli konie. Ciężkie i dziwnie podkute. Czy tędy się idzie przez tę Szklaną Przełęcz?

– Nie.

– A gdziekolwiek do kraju Węży?

– Przez Niedźwiedzie Wierchy, może. To niewysoko, da radę z końmi.

– Więc pokaż mi drogę.

Jechali bez wytchnienia aż do zmroku. Gdzieś po drodze Drakkainen zeskoczył nagle z konia i ukląkł w trawie. Wstał potem i podał Grunaldiemu małą, skórzaną czapeczkę.

– Masz. Któreś zgubiło. Teraz widzicie wreszcie, że dobrze idziemy.

Potem znowu zsiedli z koni i szli dalej pomimo ciemności. Drakkainen parł

do przodu pewnie jak po równej drodze. Konie potykały się, ludzie zaczepiali o gałęzie.

– Trzeba zrobić postój – powiedział ktoś.

– Nie ma czasu! – warknął Grunaldi. – Ulf jakoś idzie, to i my możemy!

Szli w kompletnych ciemnościach pod górę, potykając się wśród skał.

Spalle lekko skręcił nogę, a drugi woj imieniem Gjafi Żelazny Ranek zwymiotował ze zmęczenia.

W końcu jednak zrobili postój. Na trzy godziny przed świtem, na kamienistym zboczu powyżej linii lasu. Drakkainen zabronił palić ogień.

– Zbyt niewyraźnie widzę – powiedział. – Mogłem zgubić ślad. Trzeba czekać do rana, bo jeżeli źle idziemy, będziemy musieli wracać.

Zwalili się jeden obok drugiego na mokrą trawę, dysząc rozpaczliwie. Nikt nie miał siły powiedzieć ani słowa. Bukłak z wodą przewędrował z rąk do rąk.

Potem Gjafi i Spalle zasnęli. Drakkainen siedział owinięty płaszczem i nasłuchiwał, a Grunaldi siedział obok i wyłamywał nerwowo palce. Widać było, że najchętniej szedłby dalej. Skórzaną czapeczkę znalezioną po drodze trzymał przez cały czas w dłoni.

– Naprawdę widzisz trop? – zapytał w końcu. -W tych ciemnościach?

– W ciemnościach już nie. Dlatego stanęliśmy. Zaszedł ten drugi księżyc.

W ogóle to coś widzę, ale tropić nie mogę.

– Oczy ci świecą w mroku jak u wilka – zauważył Grunaldi ponuro. A po chwili: – A co robić, jak już dojdziemy? We czterech?

– Na pewno nie będziemy rzucać się na nich wszystkich z wrzaskiem.

Zobaczy się. Zrobimy zasadzkę, powybijamy po jednym, może trzeba będzie zrobić sabotaż. Najważniejsze to odbić dzieci.

– Co to jest „zabotarh”?

– Zobaczysz.

Ruszyli, ledwo niebo poszarzało.

W górę, w górę i w górę. Pomiędzy kamieniami, czepiając się skał

i holując coraz bardziej zdegustowane konie. Nie było tu żadnego traktu, tylko kamienista hala. Nad nimi wznosiły się szare szczyty, skąpane od połowy we mgle.

Drakkainen stanął nagle i podniósł rękę.

– Stać! Cicho, słyszycie?

Nic nie słyszeli.

– Tamto wycie, które słyszeliśmy na Dragorinie. Nie słyszycie?

– Ja chyba coś słyszę – powiedział Gjafi niepewnie.

– A ja nic.

– Dalej. Nie ma czasu.

Po kilku godzinach przeszli przełęcz i zaczęli schodzić, aż drogę przegrodził im strumień. Nie było tu ścieżki ani traktu. Nic. Tylko strumień, skały i kępy kosówki. Patrzyli z nadzieją, jak myszkuje wśród skał, aż wskazał kierunek.

– W górę. Konni jechali strumieniem, reszta szła obok, po skałach.

Biegli wzdłuż strumienia. Potem na drugi brzeg i w dół doliny. Po śliskich, wilgotnych skałach, ledwo widoczną ścieżką. Koń Gjafiego wpadł w panikę.

Chrapał, tańczył i wydawał z siebie dzikie wizgi. Żeglarz szarpał się przez chwilę, świadom, że wszyscy stoją i patrzą nań z przyganą, w końcu zarzucił

zwierzęciu płaszcz na głowę i poprowadził je, potykające się, na końcu pochodu.

– Nie zdradzaj pozycji! – warknął Drakkainen. Spojrzeli na niego w milczeniu.

Na dnie doliny Wędrowiec nagle stanął i rozejrzał się bezradnie.

Przystanęli spokojnie, czekając, aż znajdzie trop. Zawsze znajdował.

Siedzieli cicho i starali się nie przeszkadzać. Grunaldi uniósł bukłak, pijąc, potem oblał sobie twarz odrobiną wody. Spalle siadł u nóg konia i zwiesił

głowę. Zdjął hełm i przytroczył sobie do paska, po czym rozmasował

zmęczoną twarz.

Czekali.

Drakkainen oglądał gałązki, potem cofnął się do zbocza i odpiąwszy miecz, zaczął mierzyć ślady.

Czekali, aż znajdzie ślad. Pewni, jak za każdym razem, Drakkainen wstał, kopnął w skałę i wyrzucił z siebie cały ciąg przerażających, fińskich przekleństw, które brzmiały tak, jakby ktoś zanurzył

rozpalone do białości ostrze w lodowatym strumieniu z lodowca.

Żeglarze milczeli i słuchali z szacunkiem, choć nie mogli zrozumieć ani słowa.

– Koniec – powiedział wreszcie Wędrowiec. – Teraz naprawdę ich zgubiliśmy. Tu mam ostatni ślad. – Kopnął w ziemię. – A dalej, jakby unieśli się w powietrze. Teraz zaczną się te wasze cholerne bzdety z zimnymi mgłami i inne magiczne gówna, których naprawdę nie znoszę! Naprawdę,

jebem ti duszu, da piczki materi,tego nienawidzę! Przeszkadza mi to w pracy! Ktoś może wie, gdzie poleźli? Tam?! Tam?! A może tam?! A może pofrunęli na dzikich gęsiach?! W tym kretyńskim świecie pewno często się tak podróżuje!

Wyprostował się i zaczerpnął kilka głębokich oddechów.

– Poproszę o wodę – powiedział nagle uprzejmym tonem, przewieszając miecz przez plecy. Grunaldi podał mu bukłak. Drakkainen wypił, otarł usta wierzchem dłoni i oddał mu worek.

– Zejście ze zbocza – oznajmił spokojnie – było trawersem w tę stronę.

Czyli przed siebie. Nie ma śladu, znaczy idziemy przed siebie.

Ale przeszli zaledwie kilkadziesiąt kroków.

– Stój! – wrzasnął Spalle.

Drakkainen, który przeszedł wstępne przeszkolenie w Morskim Oddziale Rozpoznania Specjalnego, zamarł z uniesioną nogą. Takie nagłe, gromowe

„stój!” oznaczało dla niego – minę. Potykacz, fotokomórkę albo laserowy fugas. Po chwili uświadomił sobie, że tu nie ma min przeciwpiechotnych i bardzo powoli postawił podeszwę buta na ścieżce.

– Co się stało? – zapytał cierpliwie.

Spalle wskazywał coś ręką.

– Nie widzisz?

– Spalle – wycedził Drakkainen. – Poproszę rzeczowo. Widzę wiele rzeczy, ale nie wiem, o co chodzi. Widzę góry, krzaki, skały.

– Uroczysko. Patrz na te pokręcone krzaki. Na krąg martwych ptaków dookoła. Na trupa kozicy, która porosła jakimiś kolcami. Na szkielety skalnych piesków.

– Rozumiem – zaczął Drakkainen – że w związku z tym nie możemy iść dalej?

– Widzisz, jak powietrze faluje?

– Czyli musimy to obejść.

– Jak? Za stromo. I w górę, i w dół. Konie pospadają.

Drakkainen usiadł na trawie i wyjął fajkę.

– Ktoś ma jakieś pomysły?

Skrzesał ogień, rozdmuchując żar na kamieniu wśród suchych igieł

kosówki, wreszcie błysnął płomyk. Drakkainen bardzo ostrożnie przypalił

małą gałązkę, którą przyłożył do główki fajki.

Pozostali milczeli, przyglądając mu się z zaciekawieniem. Drakkainen wypuścił kłąb dymu, po czym zamknął na moment oczy.

– Przepraszam – powiedział. – Chyba jestem zmęczony. Zaraz coś wymyślę.

Siedział tak przez chwilę, pykając z fajki, i rozglądał się.

– Wynocha! – zakrakał nagle Nevermore, siadając na skale tuż przed granicą uroczyska.

– Tyle to już sam wiem – powiedział mu Drakkainen. – Tylko co dalej?

Kruk przeleciał mu nad głową i usiadł na innej skale.

– Traakt!

– Fajno – wycedził Drakkainen. – Dlaczego nie? Przecież to zupełnie racjonalne. Idziemy za krukiem. Słownik ci się poszerzył, jak słyszę.

– Traakt! Traakt! – krakał Nevermore.

– Wolałbym, żebyś powiedział „droga”, „tędy” albo coś w tym rodzaju, co mniej się kojarzy z krakaniem. Po prostu nie czułbym się aż tak bardzo jak kretyn.

Od tego momentu szli znacznie szybciej. Nie trzeba było już przystawać co chwilę, tropić ani szukać śladów.

Trwało to następne kilka godzin i żeglarze zaczęli dochodzić do wniosku, że ptak goni ich jeszcze gorzej niż Drakkainen.

Zeszli w jakąś dolinę, potem wspięli się na kolejny, niezbyt wysoki grzbiet górski.

W dole, pomiędzy stożkowatymi świerkami, ciągnęło się koryto rzeki, a tuż przy nim stała czworokątna sadyba. Z otworów dymowych pod dachem sączyły się sine smugi i wokół kręciło się kilka osób, maleńkich stąd jak mrówki.

– Cofnąć konie! – zawołał Drakkainen. – I wszyscy padnij! Nie stać na tle nieba!

Odwrócił się i zobaczył, że wszyscy i tak leżą, a Gjafi przytrzymuje przy pyskach warujące na podwiniętych nogach wszystkie konie.

Przestań odstawiać tu komandosa, zbeształ się w myślach. Przecież oni nie są głupi i bawią się w to przez całe życie.

Podczołgał się do krawędzi i wyjrzał bardzo ostrożnie, lustrując okolicę.

– Dwoje ludzi pędzi gdzieś kozy. Przed bramą siedzi jeden przy mieczu, ale nie wiem, czy to ma być wartownik, czy tylko tak sobie siedzi. Żre coś białego z miski. Ma pod ręką łuk, więc sądzę, że jednak wartownik. To

wszystko Węże. Fryzura, tatuaże i tak dalej. Teraz wychodzi ze środka jakieś zwierzę. Świna? Nie, to nie zwierzę. To jest jeden z tych tak zwanych krabów. Rzeczywiście cały w pancerzu, ostrzy nie widzę. Jest małe, sięgałoby rosłemu mężowi do piersi, ale krępe. Jakoś dziwnie chodzi. Jakby sam tułów, bez głowy. Wygląda to raczej jak ryba głębinowa na nogach niż krab. Dobra.

Wyczołgał się tyłem i zsunął na drugą stronę, między skały.

– Zrobimy tak – powiedział. – Ja tam zaraz pójdę. Sam. Zbadam, jak to wygląda, i sprawdzę, czy mają wasze dzieci. Zobaczę, ilu jest zbrojnych i jak się pilnują. Wy macie tu czekać. Nie schodźcie za mną, nie kombinujcie niczego. Nie pomożecie mi. Sam mam największą szansę. Jeżeli mnie złapią, zauważycie to. Jakieś tryumfalne wrzaski, bieganina i w ogóle awantura.

Ale to może również oznaczać, że sam postanowiłem tam narobić jakiegoś bałaganu. Czekajcie cierpliwie. Jest po mnie, jeżeli nie wrócę do rana.

– Lepiej pójdziemy z tobą – powiedział Grunaldi.

– Po pierwsze, uderzymy nocą, jak się ściemni. Jest nas za mało, żeby atakować od razu i sprawdzać wszystko bojem. Rozwalą nas w pięć minut i po sprawie. Po drugie, ktoś zostanie z końmi, a po dzieci idziemy we trzech.

– Na koniach można szybciej uciec – zauważył Spal-le nieśmiało.

– Nie wolno nam korzystać z tej ścieżki, która się tu ciągnie. To jest ich ścieżka i cały czas ją obserwują. To jedyne wejście do doliny, którym mogą wjechać zbrojni, a przynajmniej tak pewnie uważają. Znajdziemy sobie inne miejsce, kawałek stąd. Tam na mnie poczekacie i tam poczeka też Spalle z końmi, kiedy pójdziemy odbijać dzieci.

– Dlaczego „Spalle”?! – zaprotestował wywołany.

– Dlatego, że skręciłeś nogę. A ktoś musi zostać z końmi, bo to jedyna szansa ucieczki. Kiedy będziemy już blisko, ty będziesz strzelał do goniących i spuszczał im na głowę kamienie. My nie będziemy mieli na to czasu.

Zeszli kawałek w dół zbocza i znaleźli kotlinkę pomiędzy skałami, w miejscu niewidocznym z gródka.

Drakkainen wyczołgał się na grzbiet i wyjrzał na drugą stronę.

– Doskonale – powiedział. – Niewysoko, ale stromo.

Na dno doliny rzeczywiście prowadziła biała, wapienna ściana skalna o wysokości najwyżej piętnastu metrów.

W dole szumiał potok.

Spalle spętał konie i pozwolił im szczypać wyschniętą, górską trawę i obgryzać żółte porosty ze skał. Drak-kainen rozpiął swoje sakwy i z namaszczeniem układał przed sobą różne przedmioty. Miecz, zwój liny, nóż, łuk w sajdaku i kołczan. Krzesiwo. Duży szwajcarski scyzoryk, który ułożył

uroczyście pośrodku.

– Nie podoba mi się to – oświadczył Grunaldi.

Drakkainen umoczył palec w rozrobionym na płaskim kamieniu czarnym barwniku i poprawiał sobie zygzakowate wzory na ramionach oraz twarzy.

– Dlaczego zawsze w takiej sytuacji znajdzie się ktoś, komu się „nie podoba”? Wynajął was wszystkich ktoś, czy jak? – zapytał Vuko, wycierając barwnik o trawę i grzebiąc w sakwie w poszukiwaniu karabińczyka z ósemką zjazdową.

– Nie podoba mi się, że wszystko zależy od ciebie, a tymczasem to ty tańczysz ze śmiercią. Wojownik nie siedzi i nie czeka przy koniach. Nie boimy się!

– Mylisz się – oświadczył Drakkainen, przypinając karabińczyk do pasa i sprawdzając, czy nóż nie zaczepia się o linę. – To właśnie kwestia ryzyka.

Wojownik leci z rykiem, wywijając toporem, po czym strzelają mu trzy razy w zadek i zatykają jego mężny łeb na tyczkę. Ja uderzę pod osłoną ciemności. Zabiję w milczeniu. Będę wiedział, dokąd pójść i gdzie szukać.

Nie przyszliśmy tu wydawać Wężom bitwy. Przyszliśmy odzyskać wasze dzieci. Może być tak, że nas tu zabiją i nic się nie uda. Ale nie licz na to, że znajdziesz się wtedy w pieśni, chyba że twój koń umie śpiewać. Bo z ludzi nie ocaleje nikt.

Założył na czoło swoją czarną chustę i związał ją z tyłu głowy.

Patrzyli w milczeniu, jak unieruchamia strzały w kołczanie, by nie wypadały i nie grzechotały. Wypróbował kilka mocowań sajdaka z łukiem tak, żeby o nic nie zaczepiać, przewiesił przez plecy miecz i rozplótł buchtę liny.

Znalazł nad urwiskiem pokręcone drzewko podobne do brzozy i pchnął

całym ciężarem pień, po czym uwiesił się na nim nad przepaścią.

– Wytrzyma – oznajmił, wiążąc węzeł cumowniczy u nasady pnia. – Tędy będziemy schodzić.

Cisnął linę w dół i spojrzał za krawędź.

– Wystarczyło – stwierdził. – Nawet jest zapas.

Szczęknął karabińczykiem, szarpnął nim dla kontroli i przełożył linę za plecami.

– Idę – rzucił. – Czekajcie, aż wrócę.

– Znajdź drogę – powiedział Spalle.

Drakkainen przekręcił się głową w dół i pomaszerował po skalnej ścianie przy wtórze świstu liny, ślizgającej się przez hamujące oczka ósemki.

Po chwili wyjrzeli za krawędź, ale Wędrowca już tam nie było. Lina, przytulona ciasno do wapiennej ściany, też wydawała się ledwo widoczna.

Leżał pod osłoną gęstych, splątanych krzaków kosówki i obserwował.

Robił nareszcie to, do czego się przygotowywał. Do zbrojnego odbijania i ewakuowania jeńców. Wprawdzie nie tych jeńców, ale na początek dobre i to.

W lesie znalazł obrośnięte liśćmi pędy bluszczu i okręcił się nimi, improwizując coś podobnego do stroju maskującego snajpera. Teraz wiedział, że póki nie zrobi jakiegoś głupstwa, nie powinni go zobaczyć. Na wprost bramy znajdował się jeden duży budynek, stojący w poprzek, równolegle do częstokołu. Po bokach dwa długie budynki gospodarcze.

Na

dziedzińcu

kręciło

się

kilkunastu

uzbrojonych

Ludzi

Węży,

prawdopodobnie tych, którzy przyjechali nocą z brańcami w asyście

„krabów”.

Prócz tego byli tu jeszcze jacyś stali mieszkańcy. Widać było, jak łażą po obejściu, po godzinie przyjechało troje małym wozem wyładowanym sianem.

Była jeszcze tamta para pasterzy, których wytropił kilkaset metrów dalej nad rozlewiskiem potoku. Podkradł się w ich stronę. Chłopak leżał na trawie, z rękami pod głową i jakąś trawką w zębach oddawał się kontemplacji obłoków. Dziewczyna zaś klęczała kawałek dalej przy skalnej ścianie, z której spadał mały wodospad. Woda pieniła się, wypełniając okrągły, naturalny stawek, i spadała do potoku. Sielanka.

Klęcząca tyłem dziewczyna była naga, tylko na głowie miała wieniec z

gałęzi

krzewu,

obsypanego

drobnymi,

czerwonymi

jagodami.

Zygzakowate, czerwono-czarne tatuaże pokrywały nie tylko jej ramiona, ale także plecy i uda. Unosiła dłonie i śpiewała, ale w szumie wodospadu nie było słychać ani słowa. Widział tylko jej plecy, tłustawe nawiasem mówiąc, z szeregami drobnych fałdek nad biodrami, i ramiona, które wznosiła do

góry, odrzucając głowę. Potem uniosła się na kolanach i wykonała kilka wijących się ruchów biodrami, potem ramionami, jakby ćwiczyła taniec brzucha. Spojrzał uważniej i zauważył, że dziewczyna trzyma na kolanach koźlątko. Położyła je przed sobą na ziemi i znowu zaczęła tańczyć na klęczkach.

Przemknęło mu przez głowę, że może warto byłoby tych dwoje czymś nastraszyć, ale nie wiedział czym. Mógłby ich zabić i zostawić tutaj, wtedy mieszkańcy fortu wyszliby na poszukiwanie, potem by ich znaleźli i zbiegliby się do wodospadu, zostawiając tamtą flankę zupełnie odsłoniętą, ale okropnie nie chciało mu się tego robić.

Już zaczął się wycofywać, kiedy zobaczył, jak w białej pianie pod wodospadem pojawiają się jakieś ciemne kształty, które przecinają wodę esowatymi ruchami, a potem wokół dziewczyny wiją się ogromne, czarno –

czerwone węże. Związane koźlę szarpało się rozpaczliwie, łby węży uderzyły je momentalnie jak pejcze i zwierzątko padło wśród drgawek.

Natychmiast zostało oplecione przez kłębowisko gadów i znikło pod plątaniną ciał. Kilka węży wspięło się też na dziewczynę, oplatając się wokół

ud i ramion. Były różnej wielkości. Od małych, grubości kciuka i krótszych niż pół metra, do dwumetrowych i grubych jak ramię mężczyzny.

Drakkainen przyjął do wiadomości to, co zobaczył, po czym wycofał się i przez zagajnik wrócił w okolicę fortu. Najbardziej trapiło go, że przy takim ruchu na małej przestrzeni nie zdoła wkraść się do środka.

Czatował w kilku miejscach przez kilka godzin, ale nie było możliwości.

Obserwował „kraba”, który wylazł po raz kolejny i przechadzał się przed bramą. Wartownik warknął coś do niego i dźgnął pancerz końcem włóczni.

Krab pokazał nagle ramiona z krzywymi ostrzami, które dotąd były ciasno splecione na beczkowatej piersi i zasyczał.

Strażnik krzyknął ostro i zdzielił kraba drzewcem przez płaski łeb, po czym wyjął coś zza pazuchy. Krab wydał z siebie upiorny, przeciągły wrzask, potwornie wysoki, i cofnął się do grodu.

To jakieś zwierzę, pomyślał Drakkainen, przynajmniej strażnik tak się do tego odnosił. Jednak ten pancerz wygląda na sztuczny. Na tandetną zbroję z pod-rdzewiałej blachy, jakkolwiek o wymyślnym kształcie. Tylko na co ta zbroja jest nasadzona? Na gigantycznego kurczaka?

Postanowił przeczołgać się na drugą stronę fortu i spróbować podsłuchiwać

pod częstokołem.

Po południu rozległo się nagle przeciągłe buczenie rogów i otwarto bramę.

Wypadło stamtąd kłusem kilku jeźdźców, a za nimi w dwóch szeregach równo maszerowały kraby.

Drakkainen był wtedy w połowie przeczołgiwania się przez łąkę na wprost grodu. Opleciony dokładnie kłębowiskiem pnączy i suchą trawą, wyglądał

raczej jak pagórek lub kupa siana, która spadła z wozu. Poruszał się tak powoli, że trzeba by naprawdę uważnego obserwatora, żeby zauważył

jakikolwiek ruch.

Jednak kiedy oddział wymaszerował wprost na niego, jedyne, co mógł

zrobić, to powoli opuścić twarz na ziemię i czekać.

Konie, na których jeździli Węże, wyglądały cudacznie. Nosiły pełne zbroje, ale całe w jakichś nieregularnych łuskach i odrostach, przypominały raczej jaszczurki albo koniki morskie. Ta sama estetyka dotyczyła pancerzy

„krabów”.

Coś go strasznie męczyło w ich wyglądzie, ale nie potrafił sobie uświadomić, co. Coś nie na miejscu. Coś z dziedziny: „Czym różnią się te obrazki?”.

Obłożone kolczastymi segmentami kopyto uderzyło w ziemię tuż obok jego głowy, wzbijając chmurę pyłu.

O metr od niego maszerowały, chrzęszcząc luźnymi blachami, dziwaczne stwory. Prawie nie miały głów tylko płaskie wybrzuszenie z czymś w rodzaju szerokiego dzioba z przodu i wąskiej szczeliny nad dziobem. Przypominało to szesnastowieczny hełm turniejowy typu „żabi pysk”.

Koń wbił kopyto obok jego uda, kolejny przeszedł tuż nad głową.

Drakkainen nawet nie drgnął, choć całe ciało chciało porwać się z wrzaskiem na równe nogi.

Jeździec może cię nie widzi, ale koń czuje, że coś jest nie w porządku, i dlatego nie chce tu stawać. Konie cenią sobie równowagę i nienawidzą deptać po nie wiadomo czym. Podejrzewał jednak, że się pociesza. To w końcu nie były tak naprawdę konie.

Przejazd oddziału nad jego głową trwał mniej niż trzydzieści sekund, ale Drakkainenowi wydawało się, że to niekończący się koszmar. Kiedy wszyscy przeszli, nie musiał się nawet zmuszać do tego, żeby pozostać na miejscu.

Był wykończony.

Poleżę tu, pomyślał. Może nawet się zdrzemnę.

Zaczęło się robić szaro. Słońce schowało się już za krawędzią szczytu i dolinę zalał długi cień.

Trzeba było się spieszyć.

Przepełzł na drugą stronę fortu – bagnistą łąkę, oddzielającą go od zbocza doliny, i po dłuższym czasie przekradł się do palisady. Nawet nie była taka wysoka.

– Podaj mi rękę – powiedział Drakkainen, wychylając się nagle zza urwiska. Grunaldi, od kilku godzin siedzący uparcie przy obwiązanym liną drzewku, odskoczył w tył.

– Skądeś się tu wziął?! Przed chwilą patrzyłem na dół i nikogo nie było.

– Patrzyłeś na mnie, tylko nie wiedziałeś, na co patrzysz.

– Mają dzieci?!

– Mają. Trzymają je w oborze przy samej palisadzie. Jak się patrzy od wejścia, to po prawej ręce. To długi budynek. Pierwsze drzwi to siodlarnia, drugie obora dla kóz i chlew, trzecie to właśnie pomieszczenie, gdzie zamknęli dzieci. Nie otwórzcie tylko następnego. To jest zagroda, gdzie trzymają kraby. To dzikie zwierzęta. Nie wiem, jakie, ale ważne, że całe z żelaza i bardzo szybkie. W tej chwili tylko trzy, bo reszta wyszła z fortu traktem, razem z jazdą. Widziałem, jak je karmią. Sami Ludzie Węże chyba się ich boją. Jeden podszedł do zagrody i wrzucił tam ćwierć świniaka.

Potem słychać było tylko wrzask i świst ostrzy, a mięso znikło. Uważajcie na nie. Teraz w środku jest gdzieś piętnastu Węży. I mężowie, i kobiety są zbrojni. Zbierajcie się. Musimy ukryć się w zagajniku, zanim sprowadzą kozy z pastwiska.

– Dlaczego?

– Powiem wam po drodze. Podajcie mi hełm i karwasze.

Zaczęło się od tego, że młoda kapłanka i chłopak, który pasł z nią kozy, wpadli o zachodzie słońca do fortu przerażeni i z okropnym krzykiem. Kiedy wracali spod wodospadu, pędząc stado, natknęli się na cztery święte węże.

Były martwe i z odrąbanymi łbami, a ich ciała bluźnierca naciągnął na kije jak rękawiczki i ustawił wśród skał.

Jeszcze nikt nie słyszał o niczym podobnym, a już zupełnie nie można było zrozumieć, jak to się mogło stać tuż przy forcie, w samym środku ich doliny z widokiem na Skamieniałe Cuda, po drodze do świętego wodospadu.

Dosłownie o kilka kroków od nich. To było zupełnie nie do uwierzenia, więc z fortu wybiegli niemal wszyscy, którzy byli w zasięgu głosu.

Wartownik pobiegł również, ponieważ go zawołano. „Popatrz, co z ciebie za wartownik! Jak to możliwe! Pod samym fortem! Kto to mógł zrobić?!

Tylko popatrz!”.

No to popatrzył.

Nie widział natomiast człowieka z mieczem na plecach, który wślizguje się do wnętrza fortu jak cień.

Zaraz za bramą Drakkainen skręcił wzdłuż palisady, gdzie pod ścianą obory stał wóz z sianem. Przyklęknął na chwilę przy przednich kołach i z szerokim

uśmiechem

na

twarzy

wydobył

swój

wieloczynnościowy,

szwajcarski scyzoryk, przemycony z lekceważeniem wszelkich reguł. Tuż przy rękojeści znajdowało się stalowe kółko. Wędrowiec pociągnął je, rozwijając trzydziestocentymetrową piłkę strunową. Monomolekularny włos o ostrości diamentu i wytrzymałości porównywalnej z odpornością cumy dużego okrętu. Przełożył strunę przez belkę dyszla i odciął ją trzema długimi pociągnięciami.

– Nigdy nie używasz tych wszystkich gadżetów, mówili – zamruczał pod nosem, niosąc dyszel na ramieniu zaułkiem pomiędzy oborą a palisadą.

Szedł, licząc kroki, aż znalazł się na wysokości pomieszczenia, z którego niedawno dobiegały go przerażające, dziecięce głosy. Jakieś senne, jakby w malignie.

„Gdzie jest muzyka? Chcę, żeby znowu była muzyka! Mama… mama…

mama… Chcę do węża…”.

Jeszcze czuł ciarki na samo wspomnienie.

Oparł dyszel o palisadę, po czym podskoczył i rozparł nogi pomiędzy częstokołem a ścianą, i wspiął się na dach obory.

Gdzieś daleko ludzie wrzeszczeli na siebie, złorzeczyli i wygrażali niewidzialnemu wrogowi. A wszystko z powodu kilku węży. Dla nich było to coś takiego, jak dla Araba goły kankan na modlitewnym dywaniku.

Drakkainen wholował dyszel na górę i nagle znieruchomiał w bardzo niewygodnej pozycji. Za stodołą pojawił się wysoki Człowiek Wąż i, oparłszy się plecami o ścianę, rozsznurował rozporek.

Potem rozległ się plusk i beztroskie poświstywanie. Drakkainen czekał

cierpliwie, trzymając dyszel w powietrzu. Wąż ulżył sobie, po czym

majstrując przy portkach, nagle spojrzał na dolny koniec drąga, wiszący w powietrzu metr od jego głowy. Powiódł po nim wzrokiem i na tle ciemniejącego nieba dojrzał siedzącego dwa metry wyżej Wędrowca.

– Nie sika się za stodołą – mruknął Drakkainen z wyrzutem, potem grzmotnął Węża końcem dyszla w twarz. Uniósł słup i przerzucił go za palisadę, opierając jednym końcem pomiędzy zaostrzonymi palami.

Wydobył miecz i wbił go w strzechę, tnąc sznurki i prując pachnące kurzem, stare warstwy słomy. Pokrycie dachu posypało się za oborę, a Wędrowiec sięgnął znów po scyzoryk i wyjął strunę, by przeciąć belki i więżby dachu. Pochylił się potem i, leżąc na dachu, zerwał belki stanowiące podłogę sąsieku. Zajrzał do środka i, zauważywszy pięcioro dzieci, stłoczonych w kącie i podnoszących na niego osłupiałe pyszczki, wycofał się.

Pierwszy etap zakończony.

Gdzieś daleko wybuchły krzyki. Gwałtowne i histeryczne. Nie było czasu.

Etap drugi – sabotaż. Kilka strzał, posłanych z zagajnika przez Grunaldiego, powstrzymało tłumek przed przeszukaniem okolicznych krzaków. Wartownik padł na ścieżkę ze strzałą sterczącą z oka, na niego zwaliła się tęga niewiasta o podpiętych wysoko włosach podobnych do sitowia. Ktoś kolejny, z nogą przeszytą na wylot, kuśtykając i wyjąc, szukał schronienia, reszta rzuciła się kryć za skałami.

Drakkainen, przygięty wpół, pobiegł po dachu i przeskoczył na strzechę kryjącą domostwo. Teraz musiał odwrócić uwagę ostrzelanych Węży od zagajnika i kupić trochę czasu obydwu żeglarzom.

Wciągnął powietrze i skoncentrował się, aktywując cyfrala, po czym rozpiął sajdak i, stojąc na dachu, sięgnął po łuk.

W zębach mieściły mu się tylko dwie strzały. Wybrał więc pięć i wbił je w

strzechę,

aktywował

termowizję.

W

zapadającym

nagle

mroku

bezkształtne plamy cienia zamieniły się w chłodne skały i pałające gorącymi barwami, skulone za nimi sylwetki. Drakkainen założył strzałę i wymierzył

w niebo, patrząc po parabolicznych liniach wyświetlonych mu przez program. Ten starszy, skulony za rachityczną osłoną z kępy kosówki.

Wskazuje ręką miejsce, gdzie może kryć się Grunaldi, i coś wrzeszczy.

Dziękuję. Nie będziesz mi tu nic wskazywał. Drugi, biegnący z wrzaskiem do grodu. Następny. Następny. Kolejne strzały wypuścił jedną po drugiej w powietrze, doskonale wiedząc, gdzie trafią, i zeskoczył z dachu.

Zjechał po śliskiej słomie na majdan akurat w sam raz, żeby zderzyć się z grubym Wężem wychodzącym pośpiesznie z budynku z toporem w ręku.

Trwało to ułamek sekundy. Drakkainen wbił mu kolano w wątrobę, kciuk w oko, po czym grzmotnął go czołową częścią hełmu w twarz. Przytrzymał

padającego i z trudem pchnął na innego jegomościa walącego się przed drzwi. Tamten otworzył usta do wrzasku i utonął w miodowo gęstym powietrzu przyspieszenia.

Wędrowiec rąbnął go nadgarstkiem tuż poniżej skroni, po czym wyskoczył

lekko i wbił boczne kopnięcie w klatkę piersiową osuwającego się grubasa.

Obaj Węże popłynęli do tyłu, wpadając do wnętrza domostwa. Słyszał, jak łamią tam w środku coś z rozlewającym się bez końca przeciągłym trzaskiem.

Drakkainen zatrzasnął drzwi i rozejrzał się po dziedzińcu. Znalazł

zapomnianą, opartą o ścianę włócznię i wbił ostrze w deski drzwi, zapierając drugi koniec o ziemię. Potem wyszarpnął pęk słomy ze strzechy i przyklęknął, żeby skrzesać ogień.

Grunaldi i Gjafi wpadli przez szeroko otwartą bramę, dysząc i wymachując łukami.

– Grunaldi, ty nie! – wrzasnął Drakkainen. – Za palisadę! Będziesz odbierał dzieci. Tam, gdzie oparty dyszel, biegiem!

Grunaldi zakręcił się w miejscu i pognał, jakby goniły go demony.

Drakkainen podpalił strzechę. Buchnęły wesołe, pomarańczowe płomyczki i kłęby gęstego jak śmietana, siwego dymu. Chwycił jeszcze jakąś ławę i kilka beczek i zwalił to wszystko na kupę, barykadując drzwi.

– Gjafi, zamykaj bramę! – ryknął. – Na zasuwę!

Gjafi naparł na skrzydła bramy, a potem pchnął kutą, żelazną zasuwę.

Łomotanie w drzwi od chałupy stawało się coraz gwałtowniejsze.

– Za mną! – krzyknął Drakkainen. – Na dach!

Splótł ręce i ledwo but Gjafiego oparł mu się o dłonie, wypchnął go w powietrze.

Strzecha płonęła, aż miło. Gdzieś znad strumienia Węże podnieśli paniczny wrzask, ale bali się wychylić zza kamieni, przekonani, że są ostrzeliwani z kilku stron. Wypuścił jeszcze dwie strzały w niebo, na wyczucie, żeby utrzymać ich w tym nastroju.

Gjafi bezradnie zjechał z powrotem z dachu i rąbnął w ziemię.

Drzwi pękły z trzaskiem, uderzone czymś od wewnątrz. Za chwilę rąbnięto jeszcze raz. Kilka desek, koziołkując, poleciało na majdan.

Drakkainen wsadził trzy strzały, jedna za drugą, w dziurę po wyłamanych deskach. Ze środka rozległ się dziki krzyk.

Gjafi gramolił się z ziemi, sycząc i kuśtykając.

Drzwi zagrody uchyliły się powoli i wyszły stamtąd dwa kraby. Wyglądały paskudnie. Jak karły w płytowych, piętnastowiecznych zbrojach, jak morskie stwory albo demony z płócien jakiegoś oszalałego Holendra. Bosch?

Breugel? Proszę bardzo.

Blacha pancerzy była pełna wżerów i przypominała wypolerowaną rdzę.

Ktoś zaczął walić od zewnątrz w zaryglowaną bramę.

Gjafi wyjął miecz.

Hucząca plama ognia rozlała się już na pół dachu i pożerała strzechę z ogłuszającym trzaskiem. Któryś z uwięzionych wewnątrz ludzi cisnął ławą w wąskie okno, wybijając okiennicę, ale tylko je zablokował do reszty. Ława utkwiła w połowie i wystawała teraz na zewnątrz.

Pierwszy z krabów ruszył na niego gwałtownie i nagle rozplótł wiecznie założone na piersi ramiona, ukazując dwie, dotąd skryte za plecami, krzywe szable. Uniósł się trochę i z płaskiego, przeciętego tylko wąską wizurą hełmu wybuchnął piskliwy krzyk.

Stwór był piekielnie szybki. Naprzemienne uderzenia szabel spadały z prędkością wirników śmigłowca. W przyspieszeniu Drakkainen widział, napinając łuk, jak ciosy strzelają jeden za drugim, Gjafi, obdarzony fenomenalnym refleksem, odbił trzy takie uderzenia, po czym jego dłoń wyprysnęła do góry, koziołkując w powietrzu i wlokąc warkocz krwi.

Sam wystrzelił trzy razy prosto w szczelinę hełmu tego z tyłu, widząc jednocześnie, jak Gjafi rozpada się tak, jakby wpadł w wentylator.

W eksplozji krwi, gubiąc kończyny, rozlatując się w powietrzu, jeszcze zanim upadł na ziemię. Tamte trzy strzały były już na granicy wytrzymałości łuku, wystrzelił je w mniej niż sekundę, ostatnia rozleciała się w powietrzu od uderzenia cięciwy. Sprzęt mógł nie wytrzymać strzelania w przyspieszeniu.

Wyrzucił łuk w powietrze i wydobył miecz, po czym odbił dwa z tych kurczowych, momentalnych jak uderzenia skorpiona cięć i wsadził dwa pchnięcia pomiędzy segmenty pancerza. Ten pierwszy, trafiony z łuku krab łaził ślepo po majdanie i siekał, co popadło.

Drakkainen wyskoczył z trybu bojowego, ale dla Gjafiego było już za późno. Wyglądał, jakby wszedł na minę. Wędrowiec schował miecz i spojrzał

na kraba, który usiadł nagle w miejscu i uwiądł, lekko tylko skrobiąc ziemię ostrzami. Wszystko wokół zbryzgane było krwią Gjafiego, który drgał na ziemi, i było już za późno. Nie można było mu pomóc ani nie było go jak wynieść.

Nie było już czasu, ale tego musiał się dowiedzieć.

Drugi krab zwalił się na majdan z okropnym łomotem, przywodzącym na myśl kraksę samochodową.

Trudno było znaleźć jakiekolwiek mocowania pancerza, wreszcie odkrył

jakieś łączenie i rozgiął je na siłę, kalecząc dłonie. Potem, kiedy już ciągnął

za duży arkusz blachy, usłyszał, jak wyskakują jeden po drugim nity, i udało mu się odchylić lekko hełm. W środku, pod blachami widać było coś mięsistego jak ciało małża, pełne śliskich macek i naczyń, zalane jakimś cuchnącym śluzem, a w tym wszystkim widać było chude, blade ciałko.

I krew.

– Mamusiu, boli… – Vuko usłyszał ze środka metaliczny głos i wrzasnął.

Odskoczył do tyłu, gubiąc miecz, i dalej się cofał. – Chcę do węża…

Głos umilkł, a Drakkainen cofał się, aż oparł się o ścianę i zjechał po niej na majdan. Siedział tak przez chwilę, aż rozległo się kolejne potężne uderzenie o bramę. Wędrowiec wzdrygnął się i ocknął na chwilę. Brama zatrzęsła się po raz kolejny, drzwi od płonącego dworu pękły na połowę i widać było, jak kilku ludzi pcha je z całej siły.

Wstał, zataczając się, podniósł łuk, znalazł gdzieś miecz i schował go do pochwy. A potem z zupełnie martwą i nieruchomą twarzą wybił się z ziemi, chwytając dłonią belkę, po czym wgramolił na dach.

Znalazł miejsce, w którym wypruł strzechę i wślizgnął się do środka.

Zachowywał się jak automat.

Wyciągał dzieci jedno po drugim na sąsiek, potem na dach, nie pozwalając im się rozłazić i przytrzymując niczym kocięta. Potem spuścił je po dyszlu prosto w ramiona Grunaldiego.

Skoczył z dachu, odbił od pali i poszybował w ciemność. Ziemia nadleciała mu na spotkanie. Zamortyzował upadek przewrotką i pokuśtykał za Grunaldim.

– Gdzie Gjafi?

– Nie żyje. Krab.

Wtopili się w mrok, wlokąc dzieci snujące się jak somnambulicy.

Węże

wrzeszczeli,

zajęci

szturmowaniem

własnej

bramy

i kontemplowaniem pożaru chałupy, oślepieni ogniem i ogłuszeni własnym wrzaskiem i paniką.

Tak jak w Afryce, przeszło przez głowę Drakkainenowi. Tak samo było w Afryce. Tak samo wyglądały armie warlordów. Oficerowie po czternaście lat, a reszta od siedmiu wzwyż.

Chwycił dwoje dzieci pod pachę i biegł, starając się stąpać jak najciszej.

Kiedy dobiegli do liny, Drakkainen chwycił Grunal-diego za ramię.

– Wchodź pierwszy – powiedział. – Będziesz wciągał dzieci razem ze Spalle, ja będę je przywiązywał.

– A potem wejdziesz? – zapytał Grunaldi stanowczo.

– Nie. Potem muszę iść dalej.

„Mamusiu, chcę do węża…”

– Zaopiekuj się moim koniem. Będzie tęsknił. Trzymaj go i nie wyrzucaj moich rzeczy. Wrócę.

– Nie możesz iść sam.

– Odprowadźcie dzieci do domu. Pilnujcie ich. Są jak zatrute, ale myślę, że kiedyś im przejdzie. Mogą znowu uciekać. I spieszcie się. Wsadźcie je na mojego konia i konia Gjafiego.

Drakkainen wyjął kilka strzał i wbił je, jedną obok drugiej, w ziemię.

Kołczan był już prawie pusty.

W ciemnościach, od strony huczącego, sypiącego iskrami pożaru słychać było krzyki i tupot nóg.

– Ulf, będziemy na ciebie czekać.

– Słyszałem – odpowiedział Drakkainen twardo. Nie wolno się rozklejać.

Morsy nie pękają.

– Grunaldi?

– Tak?

– Mój koń… Przytul czoło do jego czoła i powiedz mu, że wrócę, dobrze?

– Dobrze, przyjacielu. Jeśli nie, to ja po ciebie wrócę. A… wiesz, co to są te kraby?

– Nie chcesz wiedzieć.

Uścisnęli sobie bicepsy i karki, a potem Grunaldi zaczął się wspinać.

Zatrzymał się na chwilę.

– Nitj'sefni?

– Tak?

– Znajdź drogę.

- Boh – odpowiedział Wędrowiec po chorwacku.

Drakkainen uniósł łuk i wypuścił w mrok pierwszą strzałę. Odpowiedział

mu krzyk.

Potem strzelił jeszcze dwa razy i przywiązał pierwsze dziecko pod pachami węzłem ratowniczym. Kolejne wyruszyło gdzieś w ciemność i musiał chwycić je za kark jak kocię.

Znowu napiął łuk i strzelił ponownie. Zostało troje ścigających, którzy zorientowali się wreszcie, że pozostali leżą przeszyci strzałami albo konają właśnie na ziemi, i cofnęli się.

Z góry z wizgiem pomknęły kolejne strzały. Grunaldi i Spalle. Uśmiechnął

się.

Kiedy ostatni chłopiec pojechał do góry, chlipiąc i ocierając się o skałę, Drakkainen schował łuk i wtopił się w mrok.

***

Ciemność daje mi poczucie bezpieczeństwa. Kiedy przechodzę przez zagajnik, natykam się na troje Węży, dźgających włóczniami kępy trawy i krzaki, dziewczyna pochlipuje z wściekłości, pozostali mają zaciśnięte szczęki. Znajdą.

Znajdą bydlaka, który zabił święte węże, podpalił im dom i porwał ich niewolników. Który zabił tylu braci. Więc będą szukać. To nic, że dom się pali, to nic, że każda para rąk jest potrzebna do wiader i zwalania strzechy.

To nic, że jest kompletnie ciemno.

Nie odpuszczą. Będą szukać. To nic, że w miejscu, w którym sprawcy już od dawna nie ma prawa być.

Wpadają na drzewa, potykają się, zaczepiają ostrzami o gałęzie.

I mijają mnie po obu stronach. Tylko dlatego, że klęczę zupełnie nieruchomo, z opuszczoną twarzą i trzymam dłoń na rękojeści miecza. Moja sylwetka nie przypomina ludzkiej. Jest po prostu czarną plamą. A nade wszystko nie porusza się. W mroku oko rejestruje głównie ruch. Siedzę tak cierpliwie, aż odejdą, i potem jeszcze dłużej.

A potem opuszczam ich dolinę.

Wychodzi pierwszy księżyc i jak dla mnie robi się całkiem jasno.

Zatrzymuję się w osłoniętej kotlince na zboczu niewielkiej, stromej góry.

Nie chodzi o ciemność. Chodzi o mroczki przed oczami, o głód i zmęczenie. Kilkadziesiąt sekund trybu bojowego też zebrało swoje żniwo.

Jestem wykończony.

Mam niewiele zapasów. Zawiniątko z garścią pasków suszonego mięsa, dwa batony chałwy i te nowe, suszone owoce, podobne do wielkich daktyli.

Tyle, co upchnąłem po kieszeniach.

Nie mam bukłaka.

Piłem niedawno wodę ze strumienia, ale brak naczynia to może być problem. Trzeba było zabrać przynajmniej plastikową butelkę po śliwowicy.

Miałem tam jeszcze prawie połowę rakiji. Mogłaby służyć nawet do przemywania ran, a potem butelka stałaby się doskonałą manierką.

Trudno.

Mam, co mam, a czego nie mam, nie potrzebuję.

Czuję potrzebę pośpiechu. To instynkt. Wiem, że jestem u celu.

I wiem, że jest chyba za późno.

Zakładam kaptur półkożuszka i obejmuję się ciasno ramionami, po czym znajduję sobie miejsce osłonięte od wiatru.

Jest dwadzieścia po drugiej, środa, dwudziestego czwartego października, według umownego kalendarza lokalnego. Temperatura powietrza sześć stopni, siła wiatru trzydzieści kilometrów na godzinę. Dobranoc, Midgaard.

Pobudka o pierwszym brzasku. Zbieram ostrzem noża rosę z trawy.

Cappuccino a la Wybrzeże Żagli. Żuję kawałek mięsa, pół batonu chałwy i daktyla.

A potem opuszczam moją kotlinkę i ruszam na szczyt.

Siadam na szczycie tuż przed świtem.

Czas na poranną odprawę, lustrację okolicy w pierwszych promieniach słońca i zaplanowanie działań na najbliższe szesnaście godzin. Działań racjonalnych i sensownych.

Wschodzi słońce. Wspaniały moment, kiedy pierwszy pomarańczowy promień przeciska się między szczytami i maluje przede mną panoramę górskiego łańcucha.

To kompletny obłęd.

Szkolono mnie właśnie pod takim kątem, żebym nie oszalał, patrząc na dzieci, zmienione w bojowe maszyny, wyglądające jak piekielne karły.

Żebym nie gryzł się w nieskończoność, kiedy widzę, jak piec przemawia ludzkim głosem albo gdy prawa fizyki idą sobie na spacer.

Ale to wszystko jest kwestia skali.

Patrzę na góry, otaczające długą i szeroką dolinę, i czuję pustkę. Coś w rodzaju obrazu kontrolnego albo komunikatu „panic screen”. „Umysł

wykonał nieprawidłową operację i nastąpi jego zamknięcie. Jeżeli problem będzie się powtarzał, skontaktuj się ze sprzedawcą”.

Widzę górę, która jest wąska i wznosi się łagodnymi liniami aż do miejsca, gdzie jest ucięta równo jak nożem, a na szczycie stoi idealna, lśniąca kula wysokości biurowca. Licząc od podstawy, wszystko ma z sześćset metrów.

Kula stoi w wodzie. Wodzie, która obraca ją powoli i omywa jej powierzchnię, a potem wycieka na pięć stron wodospadami.

Widzę szczyt, który jest stożkiem. Idealnym, strzelistym stożkiem, przebijającym w połowie wysokości kolejną kulę jak globus wielkości ligowego stadionu.

Nie wszystkie są geometryczne, ale niemal każdy szczyt w okolicy jest rzeźbą. O celowych, tytanicznych kształtach, bez śladu obróbki.

A w dolinie widać jeszcze bardziej obłąkane twory, choć znacznie mniejsze, przypominające jakieś dziwaczne fontanny, budynki i sadzawki, wśród których snuje się mgła.

Mam otwarte usta, wytrzeszczone oczy i milczę.

Milczę w sobie i na zewnątrz.

Gwałtownie usiłuję sobie tylko przypomnieć, w jaki sposób można przerwać halucynacje.

To niemożliwe.

A zatem jestem otruty.

Coś tu jest w powietrzu.

Ale moja dłoń wygląda jak dłoń.

Stado ptaków, przelatujących poniżej, jednak nie przemienia się w moich oczach w leszcze albo naleśniki. Rosnące wokół kępy trawy także są zgodne z „Atlasem do oznaczania roślin zielnych Kontynentu Północnego”.

Kiedy coś nie ma prawa istnieć, a jednak istnieje, przyjmuję to do wiadomości i nie zadręczam się pytaniami „jak” i „dlaczego”. Tak zostałem

wyszkolony.

Schodzę w tę dolinę.

Długą,

wyobloną

granią,

ciągnącą

się

poniżej

pochylonego,

przewieszonego od przodu szczytu.

Góra, z której schodzę w dolinę, w ogóle ma takie miękkie, opływowe linie. Idę po gładkim, wyślizganym granicie jak po jakiejś gigantycznej rurze. Grań opada dosyć łagodnie, ale jest naprawdę ślisko. Po obu stronach mam przepaść. Po lewej okrągłą, głęboką kotlinkę, otoczoną przez moją górę, a po drugiej ekspozycję na kolejną dolinę strumienia. W każdą stronę ze dwieście metrów w dół. Nieprzyjemnie.

Grań, po której idę, ciągnie się łagodnym, opadającym grzbietem jakieś pół kilometra.

Jest ślisko.

Przydałyby się haki i poręczówka.

Po dłuższym czasie mgły na dole rozchodzą się trochę, widzę, jak płyną doliną trochę jak rzeki, spływają spomiędzy szczytów i łączą się w jeden długi nurt, ale poza tym widoczność zaczyna się poprawiać. Wstaje słońce.

Patrzę tam, gdzie idę, i nagle staję w osłupieniu.

Bo widzę wyraźnie, że kieruję się – ku stopie.

Smukłej, kobiecej stopie, leżącej płasko na ziemi, przed wysuniętą do przodu nogą. Stopie długości jakichś stu pięćdziesięciu metrów.

A idę po ramieniu.

I zbliżam się do łokcia. Łokcia wspartego o kolano.

Kamienny most, łączący dwa niższe szczyty, to przedramiona, leżące obok siebie. Schodzę po ciele gigantycznej kobiety, która siedzi z wysuniętymi do przodu nogami, ze zwieszoną w dół głową, z ramionami opartymi łokciami o kolana.

Podchodzę bardzo ostrożnie, na ile daje się to na okrągłej powierzchni ramienia i zaglądam w dół.

Widzę

gigantyczne,

kuliste

piersi

zwieńczone

sutkami

wielkości

kilkumetrowych, krępych baszt narożnych. Pochylona twarz jest stąd niezbyt dobrze widoczna. Dziewczyna ma zwieszoną głowę wspartą o ramiona, i patrzy w dół.

Najgorszy moment marszu to przejście przez dłoń. Jest stromo, trzeba ostrożnie ześlizgiwać się z kłykci na paliczki, na szczęście palec serdeczny

i mały są trochę wysunięte i tworzą prawie stopnie. Ośmiometrowe stopnie, ale zawsze.

Czuję się jak Guliwer, choć z kobietą o tych rozmiarach nawet Guliwer by sobie nie poradził. Na jej dłoni można by rozegrać mecz koszykówki i zmieścić widzów.

Całe szczęście, że usiadła, wyciągając stopy tak daleko. W ten sposób schodzenie po goleni jest uciążliwe, ale wykonalne.

Podróż wieńczy zejście z palców stopy. Okazuje się, że paznokieć małego palca wcale nie jest specjalnie niżej niż inne i z jego powierzchni, na której można by zaparkować dwa samochody, do ziemi jest dobre trzy piętra.

Schodzę żlebem pomiędzy palcami. I stoję w obłędnej dolinie, otoczonej cudacznymi rzeźbami. U stóp dziewczyny, która usiadła i oparła głowę na splecionych ramionach.

I całe szczęście, że usiadła. Teraz ma z czterysta metrów do czubka głowy.

Kiedy wstanie, będzie mierzyła sobie z kilometr.

Czuję nastrój obłędu, przenikający całą dolinę i mam wrażenie, że to będzie ciężki dzień.

Na wszelki wypadek aktywuję cyfrala.

***

Uznał, że nie odmówi sobie spaceru w kotlinkę, utworzoną przez nogi dziewczyny, a nakrytą od góry przez głowę i splecione ramiona.

– Zmęczyłem się, moja droga – oświadczył Drakkainen. – Bardzo podobają mi się długie nogi, ale po twojej schodziłem półtorej godziny. To chyba przesada.

Pod wznoszącą się dwieście metrów wyżej, olbrzymią twarzą znajdowało się okrągłe jeziorko, do którego ciurkała z góry woda. Wypływała dokładnie z kącików oczu.

– To chyba przesada – zawołał Drakkainen. – Ile trzeba ryczeć, żeby mieć pięciometrowe stalaktyty u nosa?! Milion lat? Co za histeryczka. Weźże się w garść, dziewczyno. Otrzyj sobie stalaktyty i uśmiechnij się.

Obszedł jeziorko i spojrzał wzdłuż ud.

– Wiedziałem. Podziwu godny realizm. Ale masz wielką jaskinię! –

zawołał, chcąc wywołać echo. – Teraz muszę już iść, ale w powrotnej drodze zwiedzę sobie ciebie. Zawsze uwielbiałem jaskinie.

Dno doliny było płaskie. Rosła tam trawa i drzewa, przecinały je strumienie, rozlewające się w okrągłe stawy. I tylko tyle wyglądało normalnie.

Nienormalne były na przykład długie rzeki mgły, toczące się doliną.

Zimnej mgły pełnej wijących się, zmiennokształt-nych stworów, widocznych w termowizji.

Za porośniętym lasem wzgórzem majaczyły jakieś zabudowania. Ale nie zwykłe, drewniane chałupy z bali, do których przywykł. Jakieś bulwiaste budynki, ni to gigantyczne dynie, ni to bunkry, ni pękate dzbanki.

Gdzieś już widział coś takiego. Miał to męczące poczucie już od dawna. Coś znajomego, ale poza zasięgiem pamięci. Piaskowe, dziwaczne budowle i kwadratowa wieża, zwieńczona cienką, czarną szubienicą w tle.

Coś jak deja vu. Część dziwacznego przeczucia, które dręczyło go od kilku dni. Tuż-tuż, za najbliższym zakrętem mózgu. Prawie w zasięgu ręki.

Te

jaskraworóżowe,

psychodeliczne

fontanny,

wyglądające

jak

skomponowane z wypreparowanych, rozciętych narządów i fragmentów kolczastych pancerzy homarów.

Te zwierzęta, kręcące się to tu, to tam.

Czarna, trzygłowa jaszczurka. Wychodząca ze stawu.

Na Midgaardzie nie ma trzygłowych jaszczurek.

Nie ma też ropuchowatych, czarnych stworów, pokrytych lśniącymi jak korale wrzodami, które pieką sobie na ruszcie ludzką stopę.

Nie ma sześcionogiego szczura w okularach, wlokącego skorupę jak żółw, zwłaszcza jeżeli skorupa jest wklęsła jak metalowa misa i ozdobiona dłonią, przybitą do niej nożem.

Trochę przypominało to naćpany park rozrywki.

Patrzył na gigantyczne, różowo-seledynowe kwiaty, śliskie w dotyku i przypominające ciało. Patrzył na jakieś mięsiste, białe kule jak olbrzymie owoce, w których poruszały się niemrawo jakieś prześwitujące przez ścianki, ludzkie kształty.

Szedł.

Trzeba znaleźć kogokolwiek, od kogo można się czegoś dowiedzieć.

Wszedł na pagórek, zwieńczony cudaczną rzeźbą z poprzeplatanych, różowych kształtów nie do opisania. Przez otwór w jednym z elementów cały czas w kółko przelatywało stado czarnych, oszalałych ptaszków. W kółko i w

kółko, aż się niedobrze robiło.

Na szczycie wzgórza zobaczył kolejną, kulistą banię jak cienki, biały owoc.

Był wielki jak namiot, w środku para Ludzi Węży kopulowała mechanicznie, choć z zapamiętaniem, taplając się w rozgniecionym na różową miazgę miąższu owocu.

Spojrzał tępo przez rozszarpaną z boku, podobną do białego pergaminu skórkę owocu, widział zlane potem plecy mężczyzny, pokryte zygzakami czerwono-czarnego tatuażu, i tak samo tatuowane łydki i stopy kobiety, splecione na jego pośladkach.

Patrzył w milczeniu, jak owoc wypuszcza nagle kolczastą, wijącą się łodygę, która kwitnie ogromnym jak taca białym lotosem, rozkłada płasko płatki, a następnie pączkuje olbrzymią, opalizującą bańką, która odlatuje z wiatrem.

– Co ja takiego zjadłem, da piczki materi – mruknął Drakkainen.

U stóp wzgórza kłębiły się setki nagich ciał Ludzi Węży. Właśnie kłębiły.

Tak bez sensu. To nawet nie była jakaś konkretna orgia. Wili się po sobie jak robaki, taplali bezmyślnie w sadzawce wokół cielistej, obracającej się fontanny.

Nie zwracali na niego uwagi. Przechodził między nimi, przyczajony, rozpędzając cudaczne ptaki i jaszczurki plączące się pod nogami, trzymając dłoń na sterczącej zza pleców rękojeści miecza.

Naprawdę nie zwracali na niego uwagi. Łazili to tu, to tam jak naćpani albo zahipnotyzowani. Nie zareagowali nawet, kiedy roztrącił taką grupkę, przewracając niektórych na ziemię. Ktoś wstał i polazł dalej, a niektórzy leżeli bezmyślnie, aż ktoś inny położył się na nich tak samo sennie i bez zainteresowania.

– Wiem! – powiedział nagle Drakkainen do przechodzącego Węża. – To jest Ogród Rozkoszy Ziemskich!

– To – wskazał na cielistą fontannę – jest Fontanna Życia, czy Radości, nie pamiętam już. Rozumiesz? – Kolejny przechodzący spojrzał na niego mydlanym wzrokiem i powrócił do przeżuwania czerwonych jagód.

– Nie mogłeś tego wymyślić, mordo! – zawołał Drakkainen. – Nie mogłeś widzieć obrazów Boscha, więc to znaczy, że jednak mam halucynacje!

Ruszył dalej, a nagle zatrzymał się przy kolejnej grupce.

– Aaken – powiedział. Znieruchomieli i spojrzeli na niego. – Hieronimus

van Aken. Bosch.

– Aaken – odpowiedział mu chór tępych głosów.

– Fajnie się z wami gada. To teraz może Pier van Dyken?

Zapadła nagła cisza.

– Cierń – odpowiedział niepewny głos. A za chwilę drugi, jakby z obawą: –

Cierń!

A po chwili cały, skandowany chór.

– Cierń! Cierń! Cierń!

Krzyczeli, wskazując gdzieś palcem. W górę doliny.

– Widziałem cię! – zawołał Drakkainen do mnicha w habicie, z tonsurą i szczurzym pyszczkiem, przystrojonym binoklami, trzymającego oprawną w safian książkę. – Widziałem cię już w muzeum!

– Podsumujmy – mówił Drakkainen. – Bosch. Przydomek Aaken. Zimna mgła.

Okulary

na

twarzy

Węża.

Stylistyka

zbroi

i

pancerzy

charakterystyczna dla piętnastego wieku. W świecie, w którym szczytem techniki jest półzamknięta łebka z nosalem. Dalej „Ogród rozkoszy ziemskich”, znaczy tu, za tym wzgórzem, będziemy mieli…

Wszedł na wzgórze.

– O, Chryste miłosierny. „Muzyczne piekło”.

Nad równiną było wyraźnie ciemniej. Zbierały się nad nią czarne chmury, a w oddali, wśród zrujnowanych ruder, płonęły pożary, podświetlając szubienice.

Coś zadzwoniło.

Drakkainen oderwał wzrok od szarpanych, dźganych i poniewieranych nagich Węży i szarpiących je krępych demonów o żabiotrupich pyskach.

Patrzył na ludzi, wkręcanych w gigantyczną lirę korbową, na ogromną, baniastą kobzę, wyglądającą jak wyrwany z ciała olbrzyma krwawy narząd, naszpikowany olbrzymimi fujarkami.

Pod nogami przechodził mu hełm. Baniasty, zamknięty przyłbicą, na dwóch krzywych, karlich nogach. Na szczycie hełmu dyndała odrąbana ludzka stopa, przeszyta strzałą.

– Ciebie też już gdzieś widziałem.

Torturowani wyglądali na równie zobojętniałych i sennych jak ci, którzy brali udział w orgiach. Także głównie wili się po sobie i tłoczyli na ziemi.

Tylko wysnuwające się z zimnej mgły potwory, szczurzożabie hybrydy

i karły miały w sobie trochę życia.

– Przepraszam, czy ktoś może widział tu Piera van Dykena?

– Cierń! Cierń! Cierń!

Drakkainen roztarł twarz i ruszył dalej, przepychając się przez tłum.

Niedaleko.

Aż do wielkiego wozu, zaprzężonego w kraby, w asyście kolejnych opancerzonych dzieci.

Drakkainen natychmiast przyczaił się i chwycił za rękojeść miecza.

Kraby otaczały go, wydając ten swój upiorny pisk, od którego aż dzwoniło w uszach.

Przysiadł w niskiej pozycji bojowej, ale obchodziły go kręgiem jak pancerne żaby, w wąskich wizurach tnących szerokie, stalowe pyski była tylko ciemność. Krążył chwilę z jedną dłonią na rękojeści, a drugą wyciągniętą przed siebie, aż wszystkie kraby wysunęły ręce spod pach i

szczęknęły

ostrzami.

Wokół

Wędrowca

stał

pierścień

krzywych

brzeszczotów jak korona z cierni.

Wyprostował się.

– Nie mogę – wyszeptał. – Nie mogę. Wiem, czym jesteście. Ja nawet uderzyć dziecka nie potrafię. Wybacz, komandorze. Wybaczcie mi wszyscy.

Nie mogę.

Kraby nagle z metalicznym świstem schowały ostrza.

– Cierń! Cierń! Cierń!

– Dobra – powiedział Drakkainen z trudem. -Cierń.

Wóz miał nabijane kolcami burty z poczerniałego drewna, wzmocnionego żelaznymi pasami. Kolce były także na kołach. Otworzyła się klapa i opadła mu pod nogi. Wewnętrzna część miała żelazne stopnie.

– Dobra – powtórzył Drakkainen. – Jadę.

Z wysoka miał dobry widok na kłębowiska ciał, tortury, huczące ognie i doły kloaczne, i tarzających się wśród tego tatuowanych nieszczęśników.

Kraby zaprzęgły się i pociągnęły skrzypiący wóz przez piekło pełne zgiełku, piskliwych, kakofonicznych tonów fujarek i kobz.

– W muzycznym piekle koniecznie powinny być też akordeony – mruknął

Drakkainen.

Wóz toczył się wśród obłędu, Węże czepiali się szprych i obręczy, usiłowali wspinać na burty, prując ciała o kolce, po czym odpadali i koła przetaczały

się po nich.

Cierń ukazał mu się za zakrętem doliny. Otoczony górami, pod pochmurnym niebem. Wyglądał trochę jak gigantyczne, wirujące stado ptaków albo tornado. Jak olbrzymie, strzelające w niebo wrzeciono.

– Na litość boską, co to jest? – wyszeptał Drakkai-nen.

– Cierń! Cierń! Cierń!

Z bliska, kiedy zsiadł już z wozu, okazało się, że Cierń naprawę był

ruchem. Gigantycznym fraktalem z żelaza. Obracających się obręczy, kos, wahadeł, kół zębatych i mimośrodów. Wszystko to wirowało wokół siebie nawzajem, z szumem przywodzącym na myśl gigantyczne wirniki. Chwilami przypominało to astrolabium, chwilami wrzeciono, a chwilami jakiś mechanizm zegarowy.

– Cierń! Cierń! Cierń!

– Zwariowaliście? Nie podejdę do tego, przecież mnie posieka – warknął

Drakkainen.

Wtedy coś się zmieniło.

Obręcze zaczęły zwalniać, kosy i wahadła odchylać, i obiekt zaczął

zmieniać kształt jak monstrualna układanka z kutego żelaza i elementów mostowych. Olbrzymie kształty obracały się z szumem powietrza i ogłuszającym zgrzytem, po czym ustawiały się jeden przed drugim, dopasowując się płaskimi, najeżonymi ogromnymi nitami pokładami i tworząc most. Był nieruchomy, ale za chwilę jego nawierzchnia mogła się rozdzielić i rozpaść, zamieniając w plątaninę wirujących części.

A po tym moście kroczył wysoki mężczyzna o sczesanych na kark, ciemnych włosach, ubrany w czarny garnitur i czarną koszulę, z płaszczem narzuconym na ramiona.

– Kim jesteś! – krzyknął w mowie Wybrzeża. – Skąd znasz słowo „Aaken”?

Co robisz w Ziemi Węży?!

– Doktor van Dyken, jak sądzę – rzekł Drakkainen po angielsku i schował

miecz do pochwy.

Tamten skamieniał.

– Charakteryzacja – powiedział. – Ucharakteryzo-wali ci oczy! I nos!

I nawet uszy!

Odwrócił się.

– Proszę za mną.

Za plecami Drakkainena rozległ się szczęk kilkunastu ostrzy.

Pierwszy krok przesądzał sprawę.

Van Dyken szedł przed siebie, powiewając połami płaszcza, a most rozpadał się tuż za Drakkainenem, rozdzielał nagle na wahadła, tryby i wirujące jak śmigła ostrza. Tam, gdzie szli, widać było żelazne ściany i korytarze, ale za plecami wszystko już było ruchem, wirowaniem, świstem i zgrzytem obracających się części.

Komnata była okrągła i stalowa jak wszystko. Przywodziła na myśl wiktoriański parostatek albo lokomotywę. Kute, żelazne meble, zawijasy i ozdóbki, a pomiędzy nimi sterczące nity, podłoga wyraźnie złożona z trójkątnych elementów jak stalowe zęby. Wszystko to mogło w każdej chwili rozpaść się w chaos i ruch wirującego żelaza.

– Panie van Dyken – zaczął Drakkainen. – Jestem ekipą ratunkową.

Przyjechałem was ewakuować.

– Ewakuacja… – powiedział van Dyken. – Po czterech latach, czterech miesiącach i dwudziestu dwóch dniach. Ewakuacja.

– Gdzie są pozostali?

– Po wydarzeniach w stacji ocalało nas czworo. Poszliśmy każde w swoją stronę.

– Dlaczego?

– Było zbyt niebezpiecznie. Każdy kontynuował misję na własną rękę.

Niechże pan siada, panie…

– Drakkainen.

– Drakkainen. Jakiś Skandynaw?

– W pewnym sensie, jestem z Europy Środkowej. Finlandia, Polska, Chorwacja.

– Europa środkowa… Znaczy wschodnia, prawda? Nieposłuszne prowincje Rosji.

Wsteczne,

prokapitalistyczne,

ksenofobiczne,

szowinistyczne,

niezdyscyplinowane. Takie wsiowe mędrki z krajów niedźwiedzi. Na szczęście to drugi kraniec kosmosu, panie Draki-nen. Nie musimy się tym przejmować.

– Co się stało w stacji?

– To, co zawsze się staje, kiedy ciemni ludzie stają w obliczu postępu.

Odkrycia, które może umożliwić wszystko, a chowają się w swój konserwatywny lęczek. Przyszłość należy do odważnych. Tych, którzy nie

boją się zmieniać świata. Zmiany to sól życia. Mój dom jest samą zmianą.

Jest symbolem zmian. Zauważył pan?

Drakkainen wstał.

– Opowie mi pan o tym po drodze. Zbierajmy się.

– Niech pan się napije koniaku. Mam tu wszystko, także i koniak. Och, przepraszam, pan pewnie woli wódkę. Proszę spojrzeć.

Van Dyken otworzył szafkę i wydobył dwa kryształowe kieliszki.

– Ten świat daje nieograniczone możliwości. Paradoks polega na tym, że ci, którzy tu żyją, są zbyt ciemni, żeby z nich skorzystać. Jednak kiedyś to umieli – widział pan, co zrobili z górami? Imponujące! Magni-fique! Proszę spojrzeć: unoszę kieliszek – widzi pan, jak potnieje? Jak rosi się od środka?

Ja to sprawiam, proszę pana. A propos,widział pan moje „świerszcze”? Widzi pan, jaki robi się ciężki? Napełnił się. Stworzyłem wódkę. Zimną. Proszę, bez obawy. Jak to się u was mówi, „na zdarowia”?

Drakkainen spojrzał w kieliszek.

– Stąd ten Bosch? Stwarza to pan? Po co?

– Czy pan nie rozumie? Stwarzam, bo chcę. Bo ten świat daje mi taką władzę. A Ogród jest cudowną alegorią władzy, jaką, zdaniem Boscha, Bóg miał nad ludźmi. Piekło i niebo. Ogród rozkoszy i ogród cierpienia. Mam swój lud. Lud, który przekuwam w coś nowego. Sprawiam, że przechodzi historyczne zmiany. Ze średniowiecznego troglodyty z mieczem w Nowego Człowieka! W tej dolinie widział pan proces wychowywania. Nagroda i kara.

Ci, którzy zaznali kary, marzą

o nagrodzie. Ci, którzy zaznali nagrody, wiedzą już, o co walczą, i mają motywację.

– Ale po co?

– Bo to jest władza, panie Drakinow. Ja jestem władzą. Jestem bogiem. To jak pan sądzi, dam się teraz zawieźć na tę ciasną, brudną, zaludnioną planetę, żeby tam byle kto mówił mi, co mam robić? Wymachiwał jakąś spleśniałą, burżuazyjną demokracją? Zetlałymi pojęciami dobra i zła?

Splótł dłonie na pokrytym wzorami stalowym blacie i pochylił się do Drakkainena.

– Niech mi pan powie, gdzie popełniłem błąd. Musiał pan trafić do Żmijowego Gardła. Dlaczego moi ludzie pana tam nie znaleźli?

– Znaleźli.

– Więc dlaczego pan żyje?

– Czyżby pan kazał mnie zabić, van Dyken? Rodaka? Ziemianina?

Europejczyka? Tego, kto przyjechał pana ratować?

– Ratować? Przed czym?

– Każe pan porywać dzieci? Zmienia je w potwory?

– Jak tu jest daleko? Ile lat wędruje tu światło, Dra-kansen? Sto tysięcy?

I pan wlecze przez cały kosmos swoje idiotyczne, nic nieznaczące normatywy? Absoluty, w które nikt poza panem nie wierzy? I dobro, i zło jest tutaj, w pańskiej głowie. Dlaczego pan się oburza? Bo robię wojowników z ludzi za młodych o kilka lat? Kilka! Są wtedy w wieku, w którym najlepiej się do tego nadają. Nie zaśmiecono im mózgu skrupułami i nie znają strachu na zapas. Nie boją się śmierci, bo jej nie rozumieją.

Drakkainen wstał i uniósł kieliszek.

– Wie pan co? Jest pan aresztowany. Doktorze Pier van Dyken, aresztuję pana za złamanie konwencji o nieingerencji w ksenocywilizację, a także za ludobójstwo i zbrodnie wojenne.

– Jaki pan jest śmieszny. Jaki strasznie groteskowy. Obawiam się, Toto, że nie jesteś już w Kansas.

Drakkainen pochylił się i powoli wylał wódkę na blat, tuż przed van Dykenem.

– W Kansas najwyżej dostałbyś dożywocie, Czarnoksiężniku z Oz. Problem w tym, że nie przysłali tu Dorotki. Miałem cię ewakuować. Ale priorytet brzmi: sprzątnąć bałagan. A pan jesteś kwintesencją bałaganu, van Dyken.

Van Dyken wstał.

– Miło się rozmawiało, naprawdę. Z przyjemnością usłyszałem mowę rodzinnej planety i poczułem znów smrodek burżuazyjnej hipokryzji.

Doskonałe lekarstwo na nostalgię. Niestety, ta rozmowa robi się przykra, więc się pożegnamy. Żegnam, panie Drakow. La con-versation est finis.

Wszystko stało się naraz. Część pokoju, w której siedział van Dyken, obróciła się nagle wokół osi, zasłaniając się ścianą. Równocześnie podłoga

rozjechała się na trójkątne części i cały pokój rozłożył się, rozpadając na fragmenty, będące częściami gigantycznych kos, obręczy i wahadeł.

Tylko że Drakkainen był już wtedy w trybie bojowym. Elementy składające się na twierdzę Cierń były zbyt wielkie. Dorównywały rozmiarami fragmentom lotniskowca i nie mogły od zera rozpędzić się do ogromnych prędkości. Nawet jeśli nie wiadomo, co je napędzało, były materią. Stalą, żelazem albo jakimś stopem.

Ruszyły szybko, ale Drakkainen ruszał się znacznie szybciej. Kiedy podłoga rozpadła się, postąpił krok na jeden z tych obrotowych fragmentów i pojechał razem z nim w chaos wirującego żelaza. Zanim element, na którym stał, przekręcił się do góry nogami, przeskoczył na przesuwający się obok korbowód, potem na ostrze wahadła, stał na nim, trzymając się ramienia i mając półksiężycowaty brzeszczot pod nogami, potem przeskoczył

na tytaniczne szprychy jakiegoś koła, stamtąd na wielkie jak blanki fortecy zęby olbrzymiej zębatki, z których zeskoczył, zanim splotły się z innym kołem, przebiegł po jakimś monstrualnym popychaczu, przeskoczył nad wielką jak skrzydło odrzutowca kosą, przejechał kawałek na innym ostrzu i wędrował tak, samym instynktem i zmysłem równowagi, coraz niżej i niżej. Wiedział, że jeden błąd wystarczy, by natychmiast został zmielony, rozpylony na fragmenty, jak kaczka w turbinie. To była układanka. Czysto manualna sztuczka. A on był w tym dobry.

I dużo szybszy od mechanizmu.

Cyfral wykreślał mu ruch poszczególnych części, ale widać było, jak się rozpędzają. Najgorsze były obręcze. W jakiś niemożliwy sposób mogły wirować równocześnie w kilku płaszczyznach, jakby miały naraz dwie osie, i to wszystko składało się i rozkładało płynnie, wirując coraz szybciej, ale dla trybu bojowego i tak był to senny, niespieszny ruch. A wszystko, co przechyli się w jedną stronę, musi powrócić w drugą, co się wzniesie, musi spaść, a co się zamknie, w warunkach nieustannego ruchu za chwilę musi się otworzyć. To była układanka, a układanki mają reguły, nawet jeżeli są figurami niemożliwymi.

Dlatego ją rozwiązał.

Kiedy przeskoczył z pełnej wżerów, gigantycznej krzywki na ziemię i pozwolił jej odjechać, natychmiast czmychnął zakosami jak królik. Musiał

się ukryć i znaleźć właściwy moment albo sposób. Odskoczyć czy

przywarować?

Mógł wymyślić coś i wrócić tu za jakiś czas.

Mógł też skorzystać, że van Dyken jest przekonany, iż umarł, i poczekać, aż się pokaże.

Należało posprzątać. Tylko czy zabicie van Dykena wystarczy? Jak zatrzymać Muzyczne Piekło? Rozpędzić Ogród Rozkoszy Ziemskich?

Jednak powstrzymanie domorosłego boga musiało być początkiem.

Zatrzymaniem mechanizmu.

Musiał odpocząć i zebrać myśli.

Przeszedł przez Piekło, zdjąwszy ubranie i sprzęt. Trzymał to wszystko przed sobą i lazł nagi jak otępiały, wokół takich samych nagusów, równie niemrawo przebierających nogami. Zostawił sobie tylko hełm i buty.

Minął szubienicę, a potem wielką harfę, z której zdejmowano właśnie półżywego, pociętego strunami niemal na dzwona Węża. Żył i jęczał słabo i widać było, że te głębokie szramy zaczynają mu zarastać. Pękaty stwór, obrośnięty brodawkami, chwycił nagle Vuko za ramię, drugi, przykryty poczerniałą przyłbicą, z jasz-czurzym ogonem dyndającym między nogami, złapał go z drugiej strony, i oba zaczęły zaskakująco silnie wlec Wędrowca w stronę harfy.

– Nie, dziękuję, może innym razem – powiedział uprzejmie i rzucił tłumok na ziemię, razem z mieczem, sajdakiem i całym sprzętem. A potem zgruchotał ropu-chowi obie ręce i wgniótł hełm jaszczurowi potężnym, obrotowym kopnięciem. Chwycił stwora za kark i nogę, po czym miotnął

nim w struny harfy. Rozległ się śpiewny zgrzyt wszystkich strun, a potem przeraźliwy, świński wrzask jaszczura, kiedy struny wrastały mu w ciało.

Drakkainen podniósł swój tłumok z ziemi i podjął zezowaty marsz, podobnie jak inne zombie.

W Ogrodzie Rozkoszy było łatwiej. Więcej było tu łażących bez celu i nikt nie naprzykrzał się, proponując tortury.

Na widok przechodzących „świerszczy” po prostu upuścił tłumok na ziemię i osunął się w kłębowisko nagich, wijących się po sobie ciał. Zatonął w nich, w plątaninie śliskich od potu ramion i ud, wśród warg i palców.

A potem wstał i wyplątał się. Kilkoro ramion uniosło się za nim, chwytając za łydki i obejmując za uda.

Drakkainen pochylił się i zadał miażdżący, krótki cios w sam środek

twarzy szczególnie namolnego Węża.

– Mówiłem: tylko bez macanek. A pani… Nie to, żeby pani mi się nie podobała, ale tym razem naprawdę nie mam czasu.

Poszedł jeszcze dalej i za wzgórzem stanął, patrząc na Siedzącą Dziewczynę, która wznosiła się na tle nieba.

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę, mała – powiedział, zakładając spodnie.

Ruszył dalej, w kierunku wzgórz.

– Gdzieś tu trzeba będzie przywarować – mruknął.

Chwilę potem jednak tuż przed nim zakwitł kolejny, olbrzymi, baniasty owoc. Biały i prześwitujący, ze skuloną sylwetką w środku.

Owoc pękł i ukazał się van Dyken, odrzucający pelerynę dramatycznym gestem.

– Dobra – powiedział Drakkainen. – Ty i ja. Na pięści.

Van Dyken zaklaskał. Powoli i drwiąco.

– Jestem pod wrażeniem. Pan jest jak wrzód na tyłku, mynheer Drakow.

Nie wiem, jak pan to zrobił, ale to było efektowne. I jest pan sarkastyczny.

Ta ironia w obliczu śmierci, jakie to normańskie. Panu się zdaje, że to jest jakaś pieśń o pierścieniu Nibelungów? Wie pan, zrobimy inaczej: dzisiaj będzie tak, że to wąż zabija Sigurda.

Zamachnął się nagle, i długa, jesionowa włócznia śmignęła w powietrzu.

Równocześnie z trybem bojowym.

Zwolniła dokładnie w momencie, kiedy trójkątne ostrze wsunęło się w pierś Drakkainena i płynęło tak powolnym, sennym ruchem, aż przebiło koszulę i wyjechało z drugiej strony, stercząc mu z pleców.

Chwycił drzewce i usiłował wyszarpnąć dzidę z ciała, ale było to niemożliwe. Zatoczył się, czując, jak tkwi wewnątrz, jak porusza się stalowym zębem w jego tkankach przy każdym uderzeniu serca.

Płuca wypełniały się chyba krwią. Czuł jej miedziany zapach i metaliczny, słony smak.

Zakrztusił się i prychnął krwią na drzewce i swoje obejmujące je ręce.

Upadł na kolana. Wstał.

– Włócznia Odyna, powiedzmy – rzekł van Dyken. -Jesionowa. Władcy kruków i powieszonych, przyjaciela ludzi. Coś jak ty. Ale spóźniłeś się.

Ragnarok już się odbył. Zmierzch bogów był w zeszłym tygodniu. Teraz jest

świt nowej ery.

Drakkainen, charcząc, zrobił z wysiłkiem krok w stronę van Dykena, ale ten odsunął go delikatnie.

– Wiesz co? Nie odpowiada mi to, że zostało ci około dwóch do trzech minut agonii. Z tego, być może, część bez przytomności? Przedłużmy to trochę. Potraktuj to jako prezent.

Van Dyken ujął twarz Drakkainena w obie dłonie i uniósł ją, po czym stulił

usta i wydał z siebie cichutki świst. Wędrowiec chwycił go za nadgarstki, wyszczerzając purpurowe zęby jak umierający wilk.

A potem zakrztusił się znowu, prychając krwią, i puścił nadgarstki van Dykena, zostawiając na nich czerwone smugi.

– No i tyle – powiedział van Dyken. – A teraz idź do domu. Idź, ile zdołasz.

Tak zaraz nie umrzesz. Jeszcze trochę. Niech się nacieszę.

***

Umieram. A jednak idę.

Czuję go. Czuję ten cholerny, żelazny pręt w sobie, jak rozpycha się między żebrami, przebija osierdzie i pruje płuca, jak wyłazi przez esowate pęknięcie w łopatce.

Nie wiem, dlaczego wciąż żyję. I dlaczego idę.

To się zaczyna od stóp. Są nieobecne. Nawet nie zimne, ale tak, jakby znikały. Jakbym sam znikał, centymetr po centymetrze. Znikają mi nogi, znikają palce obejmujące drzewce. Cały będę tak znikał, rozpływał się w ciemności, aż do oczu. One znikną na końcu.

Właściwie się nie boję. Nie wiem, dlaczego. Tonę w bólu, ale nie boję się.

I ciągle idę.

Upadam, wstaję.

I idę.

Ale nie boję się.

Tylko jest mi żal. Nieba, poranków, bulwarów, ust dziewczyny, lotu ptaka.

Tych, których kocham. Boże, tak mi żal. Mamo…

Bądź, Boże. Bądź po tamtej stronie. Jestem tak daleko…

Jestem po drugiej stronie kosmosu.

Znajdziesz mnie tutaj?

Idę.

Dlaczego tak długo?

Widzę trawę pod nogami, widzę wszystko przekreślone zbryzganym drzewcem.

Nogi mam coraz sztywniejsze, a mimo to wciąż idę. Jak to możliwe, że moje serce jeszcze pracuje? W jaki sposób zatopione we krwi, rozprute płuca pompują powietrze?

Krok za krokiem.

Idę.

I widzę, że zaczynam chyba tracić wzrok, moje ręce wyglądają dziwnie.

Skóra robi się szarosrebrzysta, nic dziwnego, ale wydaje mi się, że palce, które obejmują drzewce, są coraz dłuższe.

Idę.

Unoszę jedną dłoń do oczu i widzę, że naprawdę są dłuższe. I że środkowy palec rozdwaja się od połowy.

Nogi mam jak kloce, coraz słabiej je czuję, ale sztywnieją mi. Stawiam kroki, ale sztywno, jakbym szedł na szczudłach.

Jeszcze parę kroków. Jeszcze kawałek.

Nie trzymam już drzewca, bo palce mi się plączą. Skóra nie jest już tylko szarosrebrzysta, ale obłazi długimi pasmami jak jesionowa kora. Palce i ręce są coraz dłuższe. Końcami palców włóczę już po ziemi.

I nogi mi puchną. Sztywne i grube jak kloce.

Jak pnie.

Nie mogę iść dalej i staję.

Teraz upadnę i wszystko się skończy.

Ale nie upadam. Słyszę trzask i chcę zobaczyć, co to, ale nie mogę poruszyć głową. Spoglądam kątem oka i widzę, że to rozerwane ubranie leży wokół pnia. Mojego pnia.

O gładkiej, srebrzystej korze, jak jesion.

Jestem jesionem.

Jesionem świata, jak Yggdrasill.

Widzę, jak stercząca mi z piersi włócznia wypuszcza małe gałązki, jak moje ręce rosną i wydłużają się.

Drzewo.

Staję się drzewem.

Jak Duval.

Kto mnie zetnie? Czy będę umiał nadawać - KILL ME – jedną gałązką?

Boże, staję się drzewem.

Mój grzbiet prostuje się nagle i sztywnieje, dziwny skurcz zadziera ręce w górę, ręce, które stają się gałęziami.

Na ramieniu siada mi kruk. Mój kruk.

– Nevermore – kracze kruk, siedząc na moim ramieniu. – Nigdy już!

Krzyczę, chcę krzyczeć, ale słyszę, że nie ma już krzyku. Z mojego drewnianego gardła nie wydobywa się żaden dźwięk.

Tylko szum liści.

Koniec tomu pierwszego

Książki Jarosława grzędowicza wydane nakładem naszego wydawnictwa 1. Księga Jesiennych Demonów

2. Pan Lodowego Ogrodu – tom 1

3. Popiół i kurz. Opowieść ze świata Pomiędzy

4. Pan Lodowego Ogrodu – tom 2

5. Wypychacz zwierząt

6. Pan Lodowego Ogrodu – tom 3

COPYRIGHT © BY Jarosław Grzędowicz

COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o.,

LUBLIN 2009

WYDANIE II

ISBN 978-83-7574-358-6

Wszelkie prawa zastrzeżone All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

PROJEKT I ADIUSTACJA AUTORSKA WYDANIA Eryk Górski, Robert Łakuta

GRAFIKA NA OKŁADCE Grzegorz Kmin

ILUSTRACJE Jan J. Marek

PROJEKT OKŁADKI Paweł Zaręba

REDAKCJA Karolina Wiśniewska

KOREKTA Barbara Caban, Joanna Dudziak

SPRZEDAŻ INTERNETOWA amazonka.pl gandalf.com.pl

ZAMÓWIENIA HURTOWE Firma Księgarska Jacek Olesiejuk sp. z o.o. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel./faks: 22 721 30 00

www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl

WYDAWCA Fabryka Słów sp. z o.o. 20-607 Lublin, ul. Wallenroda 4c tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91 www.fabrykaslow.com.pl e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl

O autorze

Jarosław Grzędowicz – Rocznik 65. Debiutował w 1982 na łamach tygodnika "Odgłosy"opowiadaniem Azyl dla starych pilotów.W 1990 roku wraz

z

Andrzejem

Łaskim,

Krzysztofem

Sokołowskim,

Dariuszem

Zientalakiem i Rafałem Ziemkiewiczem założył magazyn literacki "Fenix"

w którym prowadził dział prozy polskiej, a od 1993 roku był jego redaktorem naczelnym.

Opublikowane w 1999 roku w Internecie opowiadanie Klub absolutnej karty kredytowej (zamieszczone później w Księdze Jesiennych Demonów) otrzymało nominację do Nagrody Elektrybałta, a po publikacji w Wizjach alternatywnych 2002 także nominację do nagrody Sfinksa.

Laureat ŚIąkfy w kategorii Twórca Roku 2005. W 2006 r. pisarza uhonorowano Sfinksem w kategorii Polska Powieść Roku za książkę Pan Lodowego Ogrodu -t.1. Kolejne części tej powieści uczyniły z Jaro-, sława jednego z najbardziej rozpoznawalnych pisarzy fantastycznych w Polsce.

Trzecim tomem zdobył kolejnego Sfinksa.

Jest pierwszym w historii literackiej Nagrody im. Janusza A. Zajdla zdobywcą dwóch statuetek w obu konkursowych kategoriach: Powieść oraz Opowiadanie Roku. W 2005 otrzymał je za Pana Lodowego Ogrodu-t.1

i opowiadanie Wilcza zamieć (z antologii Deszcze niespokojne). W roku 2007

uhonorowany został kolejnym Zajdlem – za Popiół i kurz. Opowieść ze świata Pomiędzy.

Oprócz wspomnianych książek z Fabryką Słów wydał jeszcze: zbiory opowiadań grozy Księga Jesiennych Demonów i Wypychacz zwierząt.

Prowadzi stałą, autorską rubrykę w Science Fiction Fantasy i Horror.

Document Outline

- Karta tytułowa

- Spis treści

- Cytat

- Rozdział 1 Nocny Wędrowiec

- Cytat

- Rozdział 2 Dwór Szalonego Krzyku

- Cytat

- Rozdział 3 Koń, kruk i człowiek

- Cytat

- Rozdział 4 Odwrócony Żuraw

- Cytat

- Rozdział 5 Żmijowe Gardło

- Cytat

- Rozdział 6 Ogień Pustyni

- Cytat

- Rozdział 7 Tańczące Węże

- Cytat

- Rozdział 8 Spalona Ziemia

- Cytat

- Rozdział 9 Ogród Rozkoszy Ziemskich

- O autorze

Table of Contents

Karta tytułowa

Spis treści

Cytat

Rozdział 1 Nocny Wędrowiec

Cytat

Rozdział 2 Dwór Szalonego Krzyku

Cytat

Rozdział 3 Koń, kruk i człowiek

Cytat

Rozdział 4 Odwrócony Żuraw

Cytat

Rozdział 5 Żmijowe Gardło

Cytat

Rozdział 6 Ogień Pustyni

Cytat

Rozdział 7 Tańczące Węże

Cytat

Rozdział 8 Spalona Ziemia

Cytat

Rozdział 9 Ogród Rozkoszy Ziemskich

O autorze